Addthis

Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2023

ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣ : ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ


 Στις 15/1/62 ,σχεδόν ακριβώς 61 χρόνια πριν, έφυγε από τη ζωή ,ευρισκόμενος (τόσο από ανάγκη όσο και από επιλογή) στην άλλοτε Ανατολική Γερμανία, ένας σπουδαίος ιατρός και διανοούμενος ,ο Πέτρος Κόκκαλης.

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2023

Εμενα οι φίλοι μου : Σωτήρης Ρουμελιώτης

               Της Αντωνιας Γεωργιάδου                                             Πώς προέκυψε η συνεργασία με το εθνικό θέατρο; 

Πέρυσι (2022) ανακοινώθηκε από τον τότε νέο καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού, Γιάννη Μόσχο, ότι θα επαναλειτουργούσε η Πειραματική Σκηνή, αλλά με μια σημαντική διαφορά. Πλέον, θα μετονομαζόταν σε Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών, δηλαδή θα αποτελούσε έναν τόπο δημιουργίας για καλλιτέχνες που βρίσκονται στα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα – όπως και έγινε! Επιπλέον, ορίστηκαν τρεις νέοι/ες μεν καταξιωμένοι/ες δε σκηνοθέτες/ριες ως καλλιτεχνικοί υπεύθυνοι για κάθε θεατρική σαιζόν (Γιώργος Κουτλής: 2022-2023, Κατερίνα Γιαννοπούλου: 2023-2024, Ελένη Ευθυμίου: 2024-2025). Τον περασμένο Μάρτιο λοιπόν,έγινε από το Εθνικό Θέατρο ένα ανοιχτό κάλεσμα για κατάθεση προτάσεων, έστειλα και εγώ τη δική μου και… την επέλεξαν! Κάπως έτσι ξεκίνησε η εμπειρία μου στο Εθνικό Θέατρο.                                                    Πώς επέλεξες τα κείμενα του Κωστάκη Ανάν και ποια ήταν η προσέγγιση;

Το ανοιχτό κάλεσμα, που προανέφερα, έθετε ως προυπόθεση ότι οι προτάσεις θα έπερεπε να είναι προσανατολισμένες στην νεοελληνική δραματουργίαείτε επρόκειτο για θεατρικό έργο είτε για λογοτεχνικό κείμενο είτε για επινοημένη (devised) δημιουργία. Επομένως, άρχισα να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να στείλω και η αλήθεια είναι ότι, για πολύ καιρό, δεν έβρισκα κάτι που να με ενδιαφέρει. Ένα απόγευμα, και δύο μέρες πριν λήξει η προθεσμία υποβολής των προτάσεων, βγήκα μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη για να καθαρίσει λίγο το μυαλό μου. Γενικά, με ηρεμούν πολύ οι επισκέψεις σε βιβλιοπωλεία και έτσι μπήκα τυχαία σε ένα και ακόμα πιο τυχαία το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα πολύχρωμο βιβλίο. Το τράβηξα από το ράφι και διάβασα: «Η Τελική Λήθη: Δε Φάιναλ Θολούθιον», Κωστάκης Ανάν. Ήδη από τον τίτλο κατάλαβα ότι είχε ζουμί η υπόθεση. Άνοιξα το βιβλίο σε μια (μαντέψτε!) τυχαία σελίδα, διάβασα λίγο και αυτό ήταν. Έτρεξα, το αγόρασα, πήγα σπίτι, το διάβασα εν μια νυκτί και την επόμενη μέρα έγραψα την πρόταση και την έστειλα, χωρίς καλά καλά να έχω συνειδητοποιήσει πώς έγιναν όλα αυτά. 

Επομένως, θα έλεγα ότι μάλλον η τύχη διάλεξε για εμένα τα κείμενα του Ανάν. Επίσης, η τύχη τα έφερε έτσι ώστε ο Γιώργος Κουτλής, που είναι ο πρώτος καλλιτεχνικός υπεύθυνος της Πειραματικής, να γνωρίζει και να γουστάρει τη γραφή του Ανάν και μάλιστα μου πρότεινε και κάποια κείμενα του Suyako (ψευδώνυμο του ηθοποιού Βασίλη Μαγουλιώτη) που συνομιλούν εξαιρετικά με αυτά του Ανάν. Και οι δύο σχολιάζουν με έναν απολαυστικά σουρεαλιστικό τρόπο τη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα και η συνομιλία τους δημιουργεί ένα δυναμικό κράμα καυστικού χιούμορ και ανθρώπινης αυαισθησίας. Αυτή την μίξη ευελπιστώ να πετύχουμε και επί σκηνής, να ειπωθούν αυτές οι ιστορίες με κέφι, χιούμορ και  μακάρι να δημιουργήσουν καιερωτηματικά για την στάση μας απέναντι στη ζωή.

 

Ο συγγραφέας αποτελεί ένα μυστήριο, θα ήθελες να μάθεις ποια είναι η γνώμη του για την παράσταση σας; 

Βρίσκω πολύ νόστιμο αυτό το μυστήριο! Είναι επιλογή του να είναι ανώνυμος και το γουστάρω αυτό. Σίγουρα δεν θα ήθελα να μου αποκαλυφθεί ποιος/α είναι. Αλλά φυσικά, αν δει την παράσταση και θέλει να στείλει μια γνώμη, μπορεί να το κάνει και ανώνυμα, με ένα mailίσως. Οπότε δεν θα έλεγα όχι σε αυτό. Πάντως, Κωστάκη, άμα διαβάζεις αυτές τις γραμμές, ευχαριστώ για την τρέλα!

 

Ποιες είναι οι ευκολίες και οι δυσκολίες για έναν νέο σκηνοθέτη που συνεργάζεται με το Εθνικό; 

Όσο κλισέ και αν είναι, θα έλεγα ότι οι ευκολίες είναι ταυτόχρονα και δυσκολίες. Φυσικά δεν είμαι αγνώμων. Το Εθνικό εξασφαλίζει ένα πλαίσιο όπου εγώ και οι συνεργάτες μου πληρωνόμαστε, υπάρχουν υπεύθυνοι για την παραγωγή και την προώθηση, ένας αξιοπρεπής - για τα δεδομένα της εποχής μας - προϋπολογισμός για σκηνικά και άλλες ανάγκες, δωρεάν χώρος πρόβας, τεχνικός εξοπλισμός και τόσα άλλα, τα οποία στο ελεύθερο θέατρο δεν είναι καθόλου δεδομένα∙ για την ακρίβεια, είναι άπιαστο όνειρο. Από την άλλη, το να συντονίζεις, ως σκηνοθέτης, τόσα πολλά άτομα και τόσες διαδικασίες, που ενώ δεν περνάνε άμεσα από τα χέρια σου εντούτοις οφείλεις να έχεις τη συνολική εποπτεία, είναι εξοντωτικό. Και ειδικά όταν δεν έχεις εμπειρία, όλα αυτά μπορεί να σε καταπιούν και να χάσεις τη δημιουργική σου σπίθα. Προσωπικά, έφτασα σε αυτό το σημείο, αλλά ευτυχώς κατάφερα να το διαχειριστώ και να το ξεπεράσω γρήγορα χάρη στους στενούς  και υπέροχους συνεργάτες μου.

 

 Το ανέβασμα του έργου το είχες ολοκληρώσει στο μυαλό σου ή δουλευτηκε βήμα βήμα στις πρόβες; 

Επί της ουσίας, το έργο αποτελεί μια συρραφή διάφορων σουρεάλ ιστοριών που σχολιάζουν τη νεοελληνική πραγματικότητα. Αρχικά, επέλεξα από το σύνολο του έργου των δύο συγγραφέων τις ιστορίες που έβρισκά πιο ενδιαφέρουσες και έκανα έναν γενικό σχεδιασμό για το πώς θα διαδέχονται η μια την άλλη. Φυσικά, πάρα πολλά άλλαξαν στις πρόβες. Κάποιες ιστορίες κόπηκαν ολόκληρες γιατί δεν κολλούσαν στη ροή της παράστασης, άλλες απέκτησαν μια εντελώς διαφορετική σκηνική διάσταση από αυτή που είχα στο μυαλό μου όταν τις διάβαζα στο χαρτί, και σχεδόν μετά τον ενάμιση μήνα προβών καταλήξαμε στο πώς θα συνδέονται οι ιστορίες και στο τι θέλουμε να πούμε συνολικά με την παράστασή μας. Αν και ζοριστήκαμε, θεωρώ ότι αυτός είναι ο πιο γόνιμος τρόπος να στήνεται μια παράσταση: επί τω έργω!

 

Είσαι ένας νέος σκηνοθέτης στο χώρο, θα ήθελα να μου πεις αν σε φοβίζουν οι κριτικές και αν τις αξιολογεις; 

Δε με φοβίζουν καθόλου. Αρχικά, να πω ότι δεν εκτιμώ καθόλου την θεατρική κριτική έτσι όπως επιτελείται πλέον. Άρα γιατί να την φοβάμαι; Και φυσικά τηναξιολογώ. Έχω ζήσει πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη όπου η θεατρική κριτική είναι απολύτως προβληματική. Όποιος θέλει - πολλές φορές χωρίς να έχει καμία θεατρική παιδεία - γράφει ότι του κατέβει για μια παράσταση  μόνο και μόνο επειδή του δίνεται βήμα σε ένα πολιτιστικό site, blog, έντυποΚάποιοιπεριγράφουν την πλοκή, το σκηνικό, τι φορούσαν οι ηθοποιοί και νομίζουν ότι αυτό είναι κριτική. Αλλά και στην Αθήνα, κρίνοντας από τους δύο μήνες που βρέθηκαεδώ για την παράσταση στο Εθνικό, βλέπω μια εξίσου ρυπαρή κατάσταση. Παραγωγοί εξαγοράζουν διθυραμβικές κριτικές, τα «μεγάλα» sites ζητάνε χρήματα μόνο και μόνο για να στείλουν κάποιον κριτικό τους να δει μια παράσταση και αν του αρέσει θα γράψει, και άλλα τέτοια νόστιμα… Προσωπικά, η κριτική με ενδιαφέρει και την επιζητώ. Αλλά από ανθρώπους με παιδεία, ουσιαστικό βλέμμα, που λαμβάνουν την ευθύνη της γνώμης τους και έχουν διάθεση να βοηθήσουν τους δημιουργούς να βελτιωθούν και όχι να τους μειώσουν ως επίδειξη αυθεντείας. Μακάρι να δέχομαι συνέχεια τέτοια κριτική.

 

Ποια συναισθήματα θα ήθελες να νιώσει το κοινό βλέποντας την παράσταση; 

Έχω απεριόριστο σεβασμό απέναντι στους θεατές. Το κύριο μέλημά μου είναι να μη φύγει κάποιος/α από την παράσταση και να αισθάνεται ότι είδε κάτι πρόχειρο ή να νιώθει εξαπατημένος/η. Ωστόσο, δεν σκέφτομαι ποτέ τα συναισθήματα των θεατών. Θεωρώ ανέντιμο να προσπαθώ να κατευθύνω τα συναισθήματα κάποιου άλλου. Εμένα με καίει να φτιάξουμε μια παράσταση που να είναι καλοδουλεμένη και να συγκινεί πρώτα εμάς που τη δημιουργούμε. Και αυτό δεν είναι εγωιστικό. Απλώς, θεωρώ ότι πρώτα πρέπει εμείς να βρούμε την αλήθεια, το κέφι, τη ζωντάνια, την ουσία σε αυτό που δημιουργούμε. Να πάμε εμείς το ταξίδι μας και έπειτα να προσκαλέσουμε τους θεατές και να τους παρουσιάσουμε όσα ζήσαμε. Και αυτοί/ες να βιώσουν ελεύθερα το δικό τους ταξίδι. Είθε να είναι έντονο και να γεμίσει την ψυχή τους!

 

Προτιμάς να επιλέγεις εσύ τα έργα που θα σκηνοθετησεις ή θα μπορούσες να σκηνοθετησεις και ένα έργο κατά παραγγελία; 

Φυσικά προτιμώ να προέρχεται από εμένα η ανάγκη για την δημιουργία μιας παράστασης ή την ενασχόληση με ένα έργο. Πιστεύω ότι πολλές φορές τα κείμενα ή οι ιδέες μας διαλέγουν και όχι το αντίστροφο. Με εμένα αυτό συμβαίνει συνέχεια, όπως και στην περίπτωση του Ανάν. Θεωρώ ότι είναι η πιο ειλικρινής δημιουργική πορεία το να σε αγγίζει κάτι, να γονιμοποιεί τη φαντασία σου και έπειτα να το οργανώνεις επί σκηνής. Δεν μου έχει τύχει κάποια παράσταση κατά παραγγελία, ωστόσο δεν απορρίπτω την ιδέα. Αν με γοήτευε το έργο εννοείται θα δεχόμουν. 

 Έχεις σκεφτεί το επόμενο σου βήμα; 

Δεν κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια γιατί, ως γνωστόν, ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Φυσικά έχω όνειρα, φιλοδοξίες, επιθυμίες να ασχοληθώ θεατρικά με κάποια κείμενα που με ερεθίζουν, αλλά είναι μια γενική κατάσταση μέσα στην οποία βρίσκομαι και με κρατάει σε δημιουργική εγρήγορση. Για το κοντινό μέλλον πάντως, αφού ολοκληρωθεί παράσταση στο Εθνικό, θα επιστρέψω στην Θεσσαλονίκη και τον Μάρτιο στο αγαπημένο μου θεατρικό σπίτι, το Θέατρο Τ, θα ανεβάσουμε με την ομαδάρα μας, τους Male di Luna,την παράσταση «Ονειροφάγος» βασισμένη σε ιαπωνικές ιστορίες των Ryunosuke Akutagawa και Lafcadio HearnΑπό εκεί και πέρα, ο ορίζοντας είναι ανοιχτός...

 

 

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2023

"ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΩΝ ΛΥΓΜΩΝ" στο Θέατρο Αμαλία

                                     


ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΩΝ ΛΥΓΜΩΝ με την Μαρία Καραβία,

στο Θέατρο ΑΜΑΛΙΑ στη Θεσσαλονίκη,

στις 20, 21, 22 Ιανουαρίου 2023, ώρα 21:00.

Περιοδεύων Θίασος, μια σκοτεινή κωμωδία στο Θέατρο Αμαλία

 


Από Παρασκευή 27 έως Κυριακή 29 Ιανουαρίου

 

 

Η μυθοπλασία συναντά το ντοκουμέντο σε μια σκοτεινή κωμωδία πάνω στις πολλαπλές περιπέτειες του Εθνικού Διχασμού και της Μικρασιατικής Καταστροφής.

"ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ" του Σ. Μπέκετ - ΘΕΑΤΡΟ ΑΜΑΛΙΑ

 


Ένας ύμνος στην αισιοδοξία

 

 

Το αριστούργημα του Σάμιουελ Μπέκετ

ΚΘΒΕ: ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ "ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ" ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

 


«Ερωτόκριτος»

Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη

Δραματουργική επεξεργασία- Διασκευή: Ευθύμης Θέου

ΚΘΒΕ: «H TΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΜΟΥ» ΤΟΥ ΚΑΡΛΟ ΓΚΟΛΝΤΟΝΙ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ

 


«
H Tριλογία του Παραθερισμού» του Κάρλο Γκολντόνι

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας

Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης

H Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου ψήφισε τις καλύτερες ταινίες για το 2022


 Οι 11 καλύτερες ξένες ταινίες του 2022

1) Drive my car του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι

2) Πίτσα γλυκόριζα του Πολ Τόμας Άντερσον

3) Απόφαση φυγής του Παρκ Τσαν-γουκ

4) Το τρίγωνο της θλίψης του Ρούμπεν Έστλουντ

5) The Fabelmans του Στίβεν Σπίλμπεργκ

6) Το γεγονός της Οντρέ Ντιγουάν

7) Ένας ήρωας του Ασγκάρ Φαραντί

-) Τα πάντα όλα των Ντάνιελ Κουάν και Ντάνιελ Σάινερτ

9) Ο άγνωστος του Τόμας Μ. Ράιτ

-) Βαγόνι αριθμός 6 του Γιούχο Κουοσμάνεν

-) Ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο του Γιοακίμ Τρίερ


Οι 4 καλύτερες ελληνικές ταινίες του 2022


1) Μαγνητικά πεδία του Γιώργου Γούση

2) Αγέλη προβάτων του Δημήτρη Κανελλόπουλου

3) Αγία Έμυ της Αρασέλης Λαιμού

-) Σελήνη 66 ερωτήσεις της Ζακλίν Λέντζου

Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2023

Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2022

ΤΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ

 



 Στην εποχή του φρενήρους ρυθμού (συνδυασμός αλματώδους τεχνολογικής εξέλιξης και ραγδαίας επιστημονικής προόδου) που διανύουμε , καθίσταται απαραίτητος ο επαναπροσδιορισμός (εν είδει υπόμνησης αλλά και προσαρμογής στις δεδομένες συνθήκες και συγκυρία και παρά την πλειάδα ήδη υπαρχουσών ρυθμιστικών διατάξεων και κανονιστικών πλαισίων)  καθώς  και η αποσαφήνιση του ρόλου του ιατρού.

    Ο ιατρός οφείλει να ενεργεί με ευσυνειδησία και υψηλή αίσθηση του καθήκοντος ,  έχοντας  ως αποκλειστικό γνώμονα τη βελτίωση της Υγείας του ασθενούς. Η καταπολέμηση και αναχαίτιση της νόσου (απότοκο ασφαλώς ορθής και έγκαιρης διάγνωσης : η σύγχρονη εποχή με την αναβάθμιση και βελτίωση στις απεικονιστικές ,εργαστηριακές και λοιπές τεχνικές παρέχει ισχυρά όπλα στα χέρια του θεραπευτή προκειμένου αυτός να κινηθεί προς την κατεύθυνση αυτήν) , η ολιστική προσέγγιση του ασθενούς , αλλά και πιο μακρόπνοα/μακροπρόθεσμα : η παράταση της ζωής με ταυτόχρονη άνοδο της ποιότητας της επιβάλλεται να βρίσκονται στον πυρήνα των προσπαθειών του ιατρού.

 Η κατά το δυνατόν  μικρότερη ταλαιπωρία του ασθενούς και η δυναμική αλληλεπίδραση εν είδει συμμαχίας θεράποντα ιατρού και ασθενούς (με συζήτηση ,αφιέρωση του κατάλληλου χρόνου ,σεβασμό της προσωπικότητας / αυτονομίας του δεύτερου, των αξιών από τις οποίες εμφορείται  και όχι μετατροπή του σε παθητικό δέκτη εντολών από επαϊοντα)  αποτελούν επίσης εγγύηση επιτυχούς έκβασης. Αποτελεί αδήριτη ανάγκη η lege artis επιτέλεση του έργου του ιατρού σύμφωνα με τις θεσπισμένες κατευθυντήριες οδηγίες (οι οποίες συχνά αναθεωρούνται ή ανανεώνονται) , η εναρμόνιση με τις τρέχουσες εξελίξεις , η απαλλαγή από στείρες  λογικές αυθεντίας που εμμένει σε παρωχημένες ιατρικές πρακτικές μη παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στο αντικείμενό του . Όλα τα παραπάνω συμβάλουν καταλυτικά στην ανακούφιση του ατόμου από παθολογικές και επώδυνες καταστάσεις και αναδεικνύουν το σπουδαίο κοινωνικό έργο που ασκεί ο ιατρός.

Ζήσης Μπούρτζος

Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2022

Τα βιβλία της εβδομάδας


 Με μικρή καθυστέρηση για λόγους ανωτέρας βίας τα ξαναλέμε σε αυτήν εδώ τη στήλη φίλες και φίλοι. Δυστυχώς οι εποχιακές ασθένειες μας χτύπησαν κι εμάς. Είμαστε όμως εδώ προετοιμασμένοι να αναλύσουμε όσα διαβάσαμε και επιλέξαμε. Πέντε επιλογές όπως συνηθίζουμε τις τελευταίες εβδομάδες. Πιθανώς να έχουμε και μία εμβόλιμη πεντάδα (δύο δηλαδή μέχρι τη δύση του 2023) τις επόμενες ημέρες. Για την ώρα έχουμε να πούμε πολλά κι ενδιαφέροντα στις παρακάτω σειρές. 

 Ο Γιάννης Λούλης αφήνει εξαιρετικό έργο. Από τη στήλη του στην Εφημερίδα Συντακτών στο νέο του βιβλίο, "Η τοξική εποχή μας" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Ουσιαστικά ο συγγραφέας και έμπειρος επικοινωνιολόγος συνεχίζει την ιστορία από τον "Άνομο Κόσμο". Προεκτείνει (οι δύο πλευρές μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου) και "επικαιροποιεί" το έργο του. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές προκαλούν κοινωνικά ρήγματα και οδηγούν στην πόλωση. Με τη διορατική του ματιά ο Λούλης είχε "διαβάσει" αυτά που ζούμε τουλάχιστον μία δεκαετία νωρίτερα. Το ζήτημα είναι πλέον ότι οι κροίσοι παίρνουν ολοένα και περισσότερο μέρος στην πολιτική και οι πολιτικοί μετατρέπονται σε πιόνια εξυπηρέτησης συμφερόντων. Το χρήμα κυριαρχεί. Όσο αυτή η ζοφερή πραγματικότητα επιβεβαιώνεται, σταδιακά η Δημοκρατία παραδίδει τη θέση στους ολίγους, σε μία άτυπη Ολιγαρχία. Έτσι ακριβώς έχει διαμορφωθεί η Τοξική Εποχή που ζούμε και κυριαρχούν το μίσος, ο φόβος και η ανασφάλεια.

 Περίπου έναν χρόνο πριν μελέτησα το έργο του Steven Pinker, "Διαφωτισμός Τώρα". Με μεγάλο ενδιαφέρον συνεχίζω την επαφή με το έργο του και το "Ορθολογισμός Τώρα" που κυκλοφορεί και πάλι από τις εκδόσεις Διόπτρα. Ένα έργο μέσω του οποίου προσπαθεί να εξηγήσει διάφορα οξύμωρα σχήματα του παρόντος. Με βαθιά γνώση επί των θεμάτων που καταπιάνεται, δίνει μία υπαρξιακή διάσταση και ταυτόχρονα χρωματίζει τις σελίδες του με νότες χιούμορ. Ο ορθολογισμός του τίτλου αποφεύγει τον διδακτισμό. Οδηγεί τον αναγνώστη στο να σκεφτεί χωρίς πίεση. Τον εφοδιάζει χωρίς να το καταλαβαίνει πλήρως κι ο ίδιος με μία πυξίδα, με ένα πολύ χρήσιμο εφόδιο για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της εποχής με ψυχραιμία και σύνεση.

 Από τον Πατάκη κυκλοφορεί το "Ένας Σχεδόν Τέλειος Ένοχος" του Πασκάλ Μπρύκνερ. Πρόκειται για ένα παράτολμο εγχείρημα. Εδώ κόντρα στο ρεύμα της ιστορίας παρουσιάζεται ο "λευκός αποδιοπομπαίος τράγος". Πρόκειται για ένα δοκίμιο που ασκεί κριτική στον δυτικό κόσμο και την εξέλιξή του. Το προφανές στην πορεία γίνεται απλά η αφετηρία της ανάλυσης του σκεπτικού του συγγραφέα, καθώς διεισδύει στα άδυτα της ψυχής του κι εξωτερικεύει τους προβληματισμούς του. Όσο διάβαζα τις σελίδες του συγκεκριμένου βιβλίου, δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα παραδείγματα ενός "ρατσισμού", που ποτέ δεν αποκαλείται με αυτήν την ορολογία, αλλά προκύπτει ως αποτέλεσμα μίας μετάβασης που γίνεται με ασαφείς όρους σε ένα πλαίσιο γενίκευσης και αστοχίας.

 Ξεχώρισα ακόμα το νέο βιβλίο του Βάσκου, Μπερνάρντο Ατσάγα, "Σπίτια και Τάφοι" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εκκρεμές. Το σκηνικό μεταφέρεται στα τελευταία χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο στην Ισπανία. Ένα μυθιστόρημα που θέλοντας και μη ταξιδεύει στον χρόνο και λειτουργεί ως μάθημα (με την καλή έννοια) ιστορίας. Ως ένα χρήσιμο "λυσάρι" κενών και αποριών. Πάνω απ΄όλα όμως είναι ένα έργο για τους ίδιους τους ανθρώπους. Για τη δύναμή τους να επιβιώνουν, για τη χαρά να μοιράζονται, για την ανάγκη να επικοινωνούν. Κανείς μας όταν έρχεται στον κόσμο δε γνωρίζει ποια θα ζωή θα κληθεί να περπατήσει, σημασία έχει στο τέλος της διαδρομής να έχει αφήσει κάτι πίσω στις επόμενες γενιές.

 Η τελευταία μας στάση στο σημερινό μας ταξίδι αφορά το "Μας Καταβροχθίζει η Φωτιά" του Ζάουμε Καμπρέ. Θεωρώντας σταθμό το βιβλίο του, "Στη σκιά του ευνούχου" δεν μπορούσα να μην αναζητήσω το νέο βιβλίο που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πόλις. Πρωταγωνιστής της ιστορίας ο Ισμαήλ. Εκεί που μοιάζει η ζωή του να έχει βαλτώσει δύο συναντήσεις θα ταράξουν συθέμελα ολόκληρο το σύμπαν που βιώνει. Μετά το μεγάλο σοκ θυμάται μόνο τίτλους βιβλίων. Ένας ύμνος στη λογοτεχνία και ταυτόχρονα ένα μυθιστόρημα που δε θα σου αφήνει περιθώρια διαφυγής και θα σε αναγκάζει να το διαβάσεις σε μία νύχτα. Ίσως ολοκληρώνοντάς το να αρχίσεις κι εσύ να θυμάσαι περισσότερους τίτλους ...

Ραντεβού ανήμερα των Χριστουγέννων ...

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2022

Στα όρθια : Πρεμιέρα Καπουτζίδη στο Βασιλικό Θέατρο

 

 



Λαμπερή πρεμιέρα για την παράσταση που γράφει και σκηνοθετεί ο ιδιαίτερα αγαπητός και δημοφιλής Γιώργος Καπουτζίδης για λογαριασμό του Κ.Θ.Β.Ε. 

Παρουσία του δημάρχου Θεσσαλονίκης του Καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ, ηθοποιών, καλλιτεχνών και δημοσιογράφων παρουσιάστηκε για πρώτη φορά η παράσταση "Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι" που σημείωσε πετυχημένη πορεία στην Αθήνα για δύο σεζόν και ανεβαίνει για πρώτη φορά με εγχώριους συντελεστές στην Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του Κρατικού θεάτρου.

του Γ.Τσιτιρίδη