Στυλιανού: "Να μη χαθεί αυτή η ευκαιρία"

 Να μην χαθεί και αυτή η ευκαιρία.

Το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής δεν είχε και πολλές ευκαιρίες να πετύχει στον τόπο μας. Μεταπολιτευτικά, δοκιμάστηκε μόνο στις εκλογικές μάχες του 1989-1990, σε ένα κλίμα πόλωσης, που οδήγησαν στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με την αποστασία του βουλευτή Κατσίκη από το κόμμα ΔΗ.ΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου. 

Με εκείνη την μικρή περίοδο εξαίρεσης, οι εκλογές έχουν γίνει με συστήματα ενισχυμένης αναλογικής που ενισχύουν το πρώτο κόμμα νοθεύοντας τη λαϊκή βούληση, με την αιτιολογία ότι αυτά εξασφαλίζουν ισχυρές κυβερνήσεις, άρα, σταθερότητα.

Το τι είδους σταθερότητα παράγουν τέτοιες κυβερνήσεις το ζήσαμε με όλες εκείνες που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και, πιο χαρακτηριστικά, με την κυβέρνηση που σε ένα μήνα ολοκληρώνει τον κύκλο της: ανεξέλεγκτος πρωθυπουργός, επιτελικό «παρα-κράτος», εξωθεσμικές λειτουργίες, διαφθορά, αυταρχικότητα. 

Αυτό ονειρεύονται: μια «δημοκρατία» όπου κυβερνήσεις που εκφράζουν το ⅓ της κοινωνίας, επιβάλλουν πολιτικές σε αντιτιθέμενες πλειοψηφίες. Και μιλάνε για κυβερνήσεις «μειοψηφίας» ακόμα κι αν αυτές μπορεί να στηρίζονται σε πολύ μεγαλύτερες, σε ποσοστά, πολιτικές συμμαχίες.

Κανείς δεν λέει ότι οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι εύκολες, αλλά το ίδιο ισχύει για την δημοκρατία εν γένει. Θα το μάθουμε κι αυτό. Καλύτερα επίπονες διαδικασίες για συμφωνίες και πολιτικούς συμβιβασμούς, παρά επίπονες αποφάσεις για τους πολλούς και τον τόπο. 

Αν δεν θέλουμε να επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος και να ξαναζήσουμε τις συνέπειες τους, δεν πρέπει να χάσουμε αυτή την ευκαιρία, όλοι μας, πολίτες και πολιτικό σύστημα.

Αυτός είναι ο Άρης Στυλιανού

 Στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου υπηρετώ 28 χρόνια τώρα, αγωνίζομαι με όλες μου τις δυνάμεις για ένα ανοιχτό και δημοκρατικό Πανεπιστήμιο και για δωρεάν προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών.

Ως Πρόεδρος στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ), παρέλαβα έναν οργανισμό με χρέη 9.000.000 ευρώ, τον παρέδωσα με πλεόνασμα 2.000.000 ευρώ, καθιερώνοντας και φθηνό λαϊκό εισιτήριο.

Στυλιανού Αριστοτέλης (Άρης) – Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ, υποψήφιος Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία

O Άρης Στυλιανού μία εξαιρετική περίπτωση

 «Όσα είπαμε παλιά, ισχύουν», όπως έγραφε και ο φίλος ποιητής Μάρκος Μέσκος. Οι ίδιες μάχες είναι μπροστά μας, σε μια χώρα που τέσσερα χρόνια τώρα υποβαθμίζεται, σε μια Θεσσαλονίκη που αργοσβήνει.

Αυτή την Κυριακή, στις εκλογές της 21ης Μαΐου, ζητώ την ψήφο σας.

Στυλιανού Αριστοτέλης (Άρης) – Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ, υποψήφιος Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία

Κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του Στυλιανού Αριστοτέλη (Άρη)

 

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε χθες, Δευτέρα 15/5, η κεντρική προεκλογική εκδήλωση του υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για την Α’ Θεσσαλονίκης, Στυλιανού Αριστοτέλη (Άρη). Ο υποψήφιος βουλευτής αναφέρθηκε στα διακυβεύματα των επερχόμενων εκλογών και παρουσίασε τις προτεραιότητές του, εστιάζοντας σε θέματα θεσμών, παιδείας και νεολαίας.

 

Απευθυνόμενος σε ένα πλήθος εκατοντάδων πολιτών που συγκεντρώθηκε στο καφέ του Βασιλικού Θεάτρου, ο Άρης Στυλιανού μεταξύ άλλων τόνισε:

“Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι το παρελθόν. Το ζήσαμε μια τετραετία παντού. Είναι η ρητορική της ΕΡΕ, ο εναγκαλισμός με το ακροδεξιό παρακράτος, οι εθνικιστικές κορώνες, η καταστολή, οι παρακολουθήσεις, οι υποκλοπές, οι πνιγμένοι στο Αιγαίο.

Είναι τα μεροκάματα της πείνας, τα συσσίτια που τώρα τα λέμε “pass”, οι απλήρωτοι λογαριασμοί, το σινεμά που δεν πήγες, οι κομμένες χαρές, η χαμένη ζωή.

Είναι οι ΜΕΘ που θα ήταν “πεταμένα λεφτά”, είναι τα Πανεπιστήμια που τα ταβάνια τους πέφτουν στα κεφάλια των φοιτητών, είναι τα συστήματα ασφαλείας στα τρένα που δεν φτιάχτηκαν ποτέ.

Είναι το Μετρό της Θεσσαλονίκης, που όλο κοντοζυγώνει αλλά δεν πιάνει σταθμό. Είναι η έλλειψη σχεδιασμού, τα άφαντα έργα υποδομής, η ανυπαρξία προοπτικής.

Όλα αυτά που μας πνίγουν, όλα αυτά που στέλνουν τα παιδιά μας μετανάστες, παρόμοια με αυτά που έδιωχναν άλλα παιδιά, μισό περίπου αιώνα πριν.

Στις 21 Μαΐου θα αλλάξουμε σελίδα

Και θα γράψουμε το δικό μας κεφάλαιο, με μια νέα προοδευτική διακυβέρνηση που:

Θα εμπνεύσει ξανά εμπιστοσύνη στη δημοκρατία μας, με συμμετοχικούς θεσμούς, με διαφάνεια και λογοδοσία.

Θα καταπολεμήσει τις κοινωνικές ανισότητες, τη φτώχεια και τον αποκλεισμό, με δικαιοσύνη παντού, με καταπολέμηση της διαφθοράς, με στήριξη των αδυνάτων.

Μια νέα διακυβέρνηση που θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της νέας εποχής:

Την εργασία που μετασχηματίζεται, το κλίμα που αλλάζει, τις τεχνολογικές προκλήσεις.

Με κράτος ισχυρό, δίπλα στον πολίτη, με δημόσια εκπαίδευση και υγεία, με προστασία των κοινών αγαθών.

Μια δημοκρατική κυβέρνηση που θα τιμά το Σύνταγμα αυτής της χώρας και θα εξασφαλίζει ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα για όλες και όλους, χωρίς διακρίσεις.

Μια προοδευτική κυβέρνηση που θα επενδύσει στην έρευνα και τον πολιτισμό, με ένα νέο όραμα για τον τόπο που θα κρατήσει εδώ τις νέες και τους νέους μας.

Μια κυβέρνηση που δεν θα υποτιμά τους Θεσσαλονικείς με “χάντρες και καθρεφτάκια”, και θα σχεδιάσει μαζί τους την πόλη των επόμενων δεκαετιών, με σύγχρονες συγκοινωνίες, με προσιτή κατοικία, με αξιοπρεπείς δουλειές.

Σε αυτές τις μάχες θα είμαι παρών, με τη δική σας δύναμη,

με Γνώση, Πάθος και Όραμα για την Πολιτική Αλλαγή και την Κοινωνική Δικαιοσύνη!”

Πέτρος Γκότσης: Ποιος είναι ο 29χρονος braindrainer που κατεβαίνει με το ΜέΡΑ25-Συμμαχία για τη ρήξη στη Θεσσαλονίκη

 

Έχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη – συζήτηση που κάναμε με τον Πέτρο Γκότση, τον 29χρονο πολιτικό επιστήμονα και υποψήφιο διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Ίνσμπρουκ στην Αυστρία, ο οποίος κατεβαίνει υποψήφιος με το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη στην Ά Θεσσαλονίκης.

Ποιος είναι ο Πέτρος λοιπόν;

Να συστηθώ επομένως. Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσα στην Τούμπα. Από τα μαθητικά μου χρόνια είχα τους κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς που σιγά σιγά, όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις με οδήγησαν στην Αριστερά και στους μαζικούς αγώνες. Σπούδασα πολιτικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο δίπλα σε πολύ σπουδαίους δασκάλους, έκανα το πρώτο μεταπτυχιακό μου στη Θεσσαλονίκη και έπειτα συνέχισα στο Πανεπιστήμιο του Λιντς, στρεφόμενος πια σε πιο εξειδικευμένα παιδία όπως η ανάλυση συμπεριφοράς καταναλωτή. Πλέον ζω στην Αυστρία όπου εργάζομαι ως εμπορικό στέλεχος στον ιδιωτικό τομέα και ταυτόχρονα παλεύω το διδακτορικό μου στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ, με θέμα τις πράσινες πολιτικές και την επικοινωνία σχετικά με αυτές.

Πολύ καλή σύνοψη αν ήθελες να μας πείσεις να σε προσλάβουμε, αλλά πες μας και κάτι πιο προσωπικό. Τι κάνεις στον ελεύθερό σου χρόνο;

Η αλήθεια είναι ότι ο ελεύθερος χρόνος στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες είναι ένα πολύ μεγάλο ερωτηματικό, ωστόσο όταν τον βρίσκω τον αξιοποιώ ταξιδεύοντας, διαβάζοντας, βγαίνοντας με φίλους ή μαθαίνοντας τη νέα χώρα στην οποία ζω τον τελευταίο χρόνο. Όσο ήμουν στην Ελλάδα έπαιζα και πόλο σε ομάδες της Θεσσαλονίκης και κυρίως στον ΠΑΟΚ και στον Ηρακλή.

Και η πολιτική;

Η πολιτική δεν είναι χόμπι, για αυτό δεν την ανέφερα. Η πολιτική είναι υποχρέωση και ταυτόχρονα ανάγκη. Έχουμε ανάγκη να διεκδικήσουμε μια δίκαιη κοινωνία και καλύτερη ζωή και ταυτόχρονα υποχρέωση προς τους συμπολίτες μας, τους συντρόφους, τους φίλους, τους γείτονες και τους ανθρώπους μας να το κάνουμε προς όφελος όλων. Αυτές οι σκέψεις και οι δυναμικές για μένα ξεκίνησαν περίπου στα εφηβικά μου χρόνια και είναι εκείνες που με οδήγησαν να συμμετέχω από μικρός στα κινήματα κατά της ιδιωτικοποίησης της παιδείας, του νερού και του μνημονιακού ξεπουλήματος. Συμμετείχα στη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και στην ΑΡΕΝ στις Πολιτικές Επιστήμες και το 2015 μετά την ανατροπή του μεγάλου ΟΧΙ του ελληνικού λαού από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αποχώρησα μαζί με τους συντρόφους του Αριστερού Ρεύματος με σκοπό να τιμήσουμε την εντολή των ανθρώπων αυτής της χώρας. Έτσι φτιάξαμε τη ΛΑΕ που σήμερα συμμετέχει στη Συμμαχία για τη Ρήξη με το ΜέΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη.

Και πώς είναι να το κάνεις αυτό από την Αυστρία;

Πιο δύσκολο από όσο ακούγεται και πιο δύσκολο από όσο περίμενα. Προσπάθησα να είμαι στη Θεσσαλονίκη τις περισσότερες ημέρες αυτής της προεκλογικής διαδικασίας, είτε δουλεύοντας εξ αποστάσεως, είτε αξιοποιώντας την άδειά μου. Η αλήθεια είναι ότι η αυστριακή αγορά εργασίας μου επιτρέπει να έχω μια μεγαλύτερη ευελιξία από την ελληνική ως προς αυτό. Και αυτό είναι μια μεγάλη αδικία που με θυμώνει συγκρίνοντας την ποιότητα και τον τρόπο ζωής. Τις μέρες που αναγκαστικά βρισκόμουν στην Αυστρία, αξιοποιούσα τα socialmedia και ιδιαίτερα το TikTok για να επικοινωνώ με τους ανθρώπους στην Ελλάδα. Πλέον η τεχνολογία μας δίνει τη δυνατότητα.

Έχει ακούσει την κριτική που λέει «τι να μας πει και αυτός από την Αυστρία τώρα»;

Προφανώς αλλά δεν ασχολούμαι. Εγώ ξέρω ποιος είμαι και τι είμαι. Όλοι ξέρουν ότι γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, οι δικοί μου ζουν στη Θεσσαλονίκη, οι φίλοι μου είναι στη Θεσσαλονίκη, αν εξαιρέσεις αυτούς που επίσης αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν και κυρίως θα ζούσα ακόμα στη Θεσσαλονίκη αν η Ελλάδα δεν είχε περιέλθει στην κατάσταση παρακμής που την έθεσε η χρεοκοπία και η λιτότητα. Συνεπώς, έχω κάθε λόγο να μιλάω για το καλό αυτού του τόπου γιατί με νοιάζει, με αφορά, έζησα την παρακμή του στο πετσί μου και είναι υποχρέωσή μου να το κάνω για να αλλάξουμε μαζί αυτή την κατάσταση που μας έδιωξε από την Ελλάδα.

Γιατί με το ΜέΡΑ25 όμως;

Γιατί το ΜέΡΑ25 – Συμμαχία για τη Ρήξη λέει αυτά που πρέπει να ειπωθούν και θα κάνει αυτά που πρέπει να γίνουν. Έχουμε κολλήσει στο «αυτό δε γίνεται». Όχι, γίνεται. Πρέπει να το διανοηθούμε και να φτιάξουμε την εναλλακτική. Ε, αυτό υπηρετείται καλύτερα από τις γραμμές αυτού του κόμματος, το οποίο είναι το μοναδικό που μιλάει για τη ρίζα των προβλημάτων και έχει μια πλατιά ανάλυση για το τι πρέπει να γίνει.

Τι έχει να προσφέρει όμως ο Πέτρος στη Βουλή; Γιατί να τον ψηφίσει κάποιος;

Δεν θα πω για μένα. Αυτό ας το κρίνουν οι πολίτες της Θεσσαλονίκης. Ο κόσμος για αρχή να πάει να ψηφίσει. Είναι το πιο βασικό που στερεί πόντους από τις συστημικές επιλογές. Έπειτα να ψηφίσει πρόσωπα που καταλαβαίνει ότι ξέρουν τι λένε και νιώθουν ότι θα υπηρετήσουν καλύτερα τα συμφέροντά τους. Εγώ αυτούς θέλω να εκπροσωπήσω. Τη γενιά που δεν εκπροσωπείται πουθενά, που δεν είναι καν στη χώρα και για όσους είναι στη χώρα και δε βλέπουν μέλλον σε αυτή. Τους νέους αλλά και τους μεγαλύτερους που βλέπουν το αδιέξοδο. Όλους τους ανθρώπους που βλέπουν την παρακμή και αναζητούν τη ρήξη με αυτή. Όσους πονάνε τη χώρα και τους ανθρώπους της, όσους αγαπάνε την πόλη μας και θέλουν να ακουστούν.

Ζήσης Μπούρτζος

Ο Άρης Στυλιανού σας προσκαλεί για μία γνωριμία πριν την κάλπη

Η Κατερίνα Νοτοπούλου μιλάει στο Belle Epoque

 

 Η Κατερίνα Νοτοπούλου μιλάει για τις εκλογές, τη Θεσσαλονίκη, όσα συνέβησαν και την επόμενη ημέρα. Της ευχόμαστε καλή επιτυχία.

Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που κρατάτε από την προηγούμενη θητεία σας και με ποια καινούργια στοιχεία προχωράτε μπροστά ζητώντας τη ψήφο των πολιτών;

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν δύσκολα για τη Θεσσαλονίκη αλλά και για τη χώρα γενικότερα. Όχι μόνο δεν ξεκίνησαν και δεν υλοποιήθηκαν έργα αλλά αντιθέτως ακυρώθηκαν όσα είχαν ξεκινήσει ή δρομολογηθεί από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την προηγούμενη διοίκηση στο Δήμο. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό για την πόλη, τους Θεσσαλονικείς και την ποιότητα ζωής. Από τη θέση μου σε επίπεδο κοινοβουλευτικού ελέγχου καλέσαμε τους αρμόδιους Υπουργούς να απαντήσουν για όλα τα κρίσιμα για την πόλη θέματα, από τις αστικές συγκοινωνίες μέχρι τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα που πάγωσαν. Κυρίως όμως συνεχίσαμε να αγωνιζόμαστε μαζί με τους πολίτες για τη βελτίωση της καθημερινότητας, για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, για να επιστρέψει το χαμόγελο και η αισιοδοξία. Η βελτίωση της καθημερινότητας των συμπολιτών μας είναι αυτό που με κινητοποιεί, αυτό που με πεισμώνει να συνεχίσω να αγωνίζομαι καθημερινά για την πόλη μου και τους ανθρώπους της. Με πείσμα, με πίστη αλλά και με την εμπειρία που μου δίνει πια τόσο η θητεία μου στο γραφείο του πρωθυπουργού της Θεσσαλονίκης, στο Υφυπουργείο Εσωτερικών Τομέας Μακεδονίας Θράκης αλλά και στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης και τη Βουλή θα συνεχίσω να αγωνίζομαι.

 

Πέρα από την οικονομία όπου είναι η κινητήριος δύναμη μιας χώρας, ποιο είναι οι άλλοι τομείς όπου θα δώσετε προτεραιότητα αν εκλεγείτε κυβέρνηση;

Η βασική μας προτεραιότητα είναι η στήριξη του κοινωνικού κράτους που τέσσερα χρόνια τώρα πλήττεται ανελέητα από τις πολιτικές Μητσοτάκη. Η άμεση αντιμετώπιση της ακρίβειας, η ενίσχυση των εισοδημάτων των μισθωτών, η στήριξη του κοινωνικού κράτους με έμφαση στην υγεία και την παιδεία καθώς και η ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους βρίσκονται στο επίκεντρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει θέσει τις 6 εθνικές προτεραιότητες για ένα Δίκαιο Κράτος, Δίκαιη Κοινωνία και Δίκαιη Οικονομία. Το ζητούμενο είναι η προοπτική. Και για να υπάρξει προοπτική απαιτείται πολιτική αλλαγή που στο επίκεντρο θα βάλει τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Η Θεσσαλονίκη έχει μείνει πίσω αυτά τα τέσσερα χρόνια, τι να περιμένουν οι Θεσσαλονικείς; Πού θα ήθελες να δοθεί προτεραιότητα για να αλλάξει η ζωή των κατοίκων;

Προτεραιότητα στην ίδια την πόλη! Γιατί τα τελευταία τέσσερα χρόνια η Θεσσαλονίκη έχει απαξιωθεί, έχει καταδικαστεί σε μιζέρια και στασιμότητα. Η τετραετία Μητσοτάκη- Ζέρβα ήταν μια καταστροφική περίοδος για τη Θεσσαλονίκη. Μαζί με τους πολίτες θα θέσουμε εκ νέου τις προτεραιότητες για την πόλη και τους ανθρώπους της, θα σχεδιάσουμε και θα διεκδικήσουμε την υλοποίηση όσων η πόλη έχει ανάγκη. Να υλοποιήσουμε όλα αυτά τα μεγάλα και τα μικρά έργα που έχει ανάγκη η Θεσσαλονίκη, αυτά που δικαιούται, να δώσουμε ξανά αναπτυξιακή προοπτική και πνοή στην πόλη και τους ανθρώπους. Μαζί με τους πολίτες και με όλους όσους νοιάζονται θα τα καταφέρουμε. Αγωνιζόμαστε για την επόμενη μέρα της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης ηγέτιδας δύναμης στα Βαλκάνια και τη ΝΑ Ευρώπη, διαμετακομιστικό, εμπορικό, οικονομικό και διπλωματικό κέντρο.

 

Τι θα έλεγες στους νέους ανθρώπους που είναι απογοητευμένοι και πιστεύουν ότι όλοι είναι το ίδιο και ότι τίποτα δεν θα αλλάξει;

Αυτή η αντίληψη ότι όλοι είναι ίδιοι είναι μια επικίνδυνη αντίληψη, είναι κάτι που ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης θέλει να πείσει τον κόσμο για να ενισχύσει την απαξίωση προς τις εκλογές. Ε λοιπόν, ΟΧΙ, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Η ψήφος μας έχει δύναμη, με αυτήν μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, μπορούμε να διεκδικήσουμε τη ζωή μας, το μέλλον μας με αξιώσεις. Αν οι νέοι συμφιλιωθούν με αυτή την αντίληψη του «όλοι ίδιοι είναι» θα ενισχύσουν το κατεστημένο που θέλει τους νέους να ζουν μεσα στην απελπισία, τους πλούσιους να γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι χωρίς προοπτική. Οι νέοι να πάνε στην κάλπη. Να ψηφίσουν για τη ζωή τους, για τα όνειρά τους.  Να μην τα χαρίσουν σε κανέναν άλλο. Να μη ζήσουν με τις επιλογές των άλλων, αλλά να κάνουν τη δική τους επιλογή. Οι νέοι και οι νέες θα φέρουν την αλλαγή με τη δική τους δράση.  Και την επόμενη μέρα θα είναι η πιο πολύτιμη πηγή κοινωνικής αλλαγής στην προοδευτική πορεία της χώρας προς το μέλλον.

                                                                                                               Aντωνία Γεωργιάδου

Αλ.Τσίπρας – Α.Παπανδρέου : Έχει νόημα να τίθενται σε σύγκριση;

Η στήλη αδυνατεί να αντιληφθεί την ανάγκη ορισμένων (και το από πού αυτή πηγάζει;) να προβαίνουν σε τέτοιου είδους συγκρίσεις..  Κάθε εποχή είναι διαφορετική και έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες και χαρακτηριστικά! Πρόκειται για μια κουβέντα που δεν εξυπηρετεί τους στόχους και επιδιώξεις της προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης, πολλώ δε μάλλον στην πυκνή και τόσο κρίσιμη χρονική συγκυρία που διανύουμε.  Αξίζει ακόμη να επισημανθεί ότι αυτή η πολυσχιδής διεθνούς αίγλης και διαμετρήματος προσωπικότητα που ήταν ο Α.Παπανδρέου ανήκει σε όλον τον λαό, σε όλους τους προοδευτικά σκεπτόμενους Έλληνες και δεν μπορεί να  έχει αυτόκλητους "ετσιθελικούς"κομματικούς ιδιοκτήτες.

Πάμε όμως να σταθούμε, ας μπούμε και εμείς στον πειρασμό σε ορισμένα επιμέρους σημεία: 

Ο Α.Παπανδρέου είχε την τύχη να κυβερνήσει σε μια χρονική περίοδο που χαρακτηριζόταν από πολύ πιο ευνοϊκά δεδομένα για τις χαμηλότερες κοινωνικά τάξεις αλλά και για τις περιφερειακές (όπως η Ελλάδα) χώρες: η ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού Μπλοκ, όπως και αληθινά σοσιαλδημοκρατών σπουδαίων ηγετών στη Δυτική Ευρώπη (Πάλμε στη Σουηδία, Κράιτσκι στην Αυστρία κλπ.) παρείχε υποστηρικτικές δικλείδες ασφάλειας, ενώ επέτρεπε και την άσκηση πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής με μεγάλα περιθώρια ευελιξίας ( δες εξαιρετικά επιδέξιο χειρισμό της ελληνοτουρκικής κρίσης το 1987 με αξιοποίηση του βουλγαρικού παράγοντα) . Παράλληλα ,οι εποχές αυτές χαρακτηριζόταν από τη ροή χρήματος, στο πλαίσιο των  συσχετισμών που τότε επικρατούσαν) προς τις χώρες του Νότου (βλέπε πακέτα Ντελόρ) που επέτρεψαν την πραγματοποίηση ενός ιδιαίτερα φιλόδοξου προγράμματος μεταρρυθμίσεων και άμβλυνσης των ανισοτήτων. Αντίθετα ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε τη διακυβέρνηση μιας χώρας με εκτοξευμένο χρέος, σε συνθήκες χρεοκοπίας, μειωμένους βαθμούς ελευθερίας (αφού υπόκειτο σε  λεόντειους περιορισμούς και ασφυκτικό έλεγχο από την Τρόικα) και σε διεθνές επίπεδο είχε κυριαρχήσει ολοκληρωτικά ο νεοφιλελευθερισμός (με ποικίλες εντάσεις και εκφάνσεις). Βεβαίως ο Α.Παπανδρεου πιστώνεται τη δυναμική διεκδίκηση των ανωτέρω αναφερθέντων χρηματικών πακέτων και τη παραμονή του  χρέους της Ελλάδος σε ελληνικά χέρια (πριν υποθηκεύσουν οι άμεσοι  διάδοχοι του στο αξίωμα την οικονομία, εμπλεκόμενοι με την Goldman Sachs και λοιπά..ευαγή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.) Ακόμη στην εποχή του Ανδρέα υπήρχε μεγαλύτερη ίσχυς των εθνικών Κυβερνήσεων έναντι των εξωθεσμικών και απρόσωπων διευθυντηρίων των Βρυξελλών.. την αντιστροφή που σταδιακά συνέβη την στηλίτευσε και ο ίδιος το 1994. Δεν είναι σίγουρο ότι πολλοί πρωθυπουργοί θα είχαν το θάρρος να πράξουν το ίδιο δημοσίως!

Ο Α.Παπανδρεου ανέλαβε τη διακυβέρνηση στην ηλικία των 62 ετών σαφώς πιο ώριμος ,έτοιμος με περισσότερη πείρα ,βιώματα και παραστάσεις από το 40 χρόνο Αλ.Τσίπρα .

Ο Α. Παπανδρέου υπήρξε γιος πρωθυπουργού και πρωταγωνιστή της ελληνικής πολιτικής σκηνής επί δεκαετίες. Δεν διοικούσε λοιπόν από την ίδια αφετηρία με τον διαφορετικής καταγωγής και προέλευσης Αλ.Τσιπρα ,δεν μπορούν να συγκριθούν οι προσλαμβάνουσες ,οι συναναστροφές που είχαν έως την ανάρτηση του καθενός στο πρωθυπουργικό αξίωμα. Φυσικά θα ήταν σημαντική παράλειψη να μην εξάρουμε τις διεθνείς γνωριμίες και του Ανδρέα, το κύρος που ενέπνεε , και το πώς αυτά χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τόσο της χώρας όσο και του λαού της! 

Ο Α.Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν και να αλλάξουν (εν πολλοίς τα κατάφεραν, εμπεδώνοντας τόσο τους δημοκρατικούς θεσμούς όσο και το αίσθημα ισονομίας /ισότιμης αντιμετώπισης στους πολίτες: επίτευγμα κορυφαίο, που δικαίως συνιστά σημείο αναφοράς) ένα πανίσχυρο και  πολυπλόκαμο κράτος της Δεξιάς ,ένα κράτος που αντιμετώπιζε εκδικητικά /με διάθεση ρεβανσισμού όχι μόνον τους ηττημένους του Εμφυλίου αλλά και όλους τους πολίτες που εμφορούνται από δημοκρατικά φρονήματα. 

Από την άλλη πλευρά ο Αλ.Τσιπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια πρωτοφανή σε μένος και δριμύτητα διαρκή επίθεση /ομοβροντία η οποία εξαπολύθηκε συντονισμένα από όλα τα ιδιωτικά ΜΜΕ εναντίον τους . Είχαν ακόμη να διαχειριστούν την απροκάλυπτη εχθρότητα ( για να είμαστε δίκαιοι ,όχι πάντοτε απρόκλητη ,σίγουρα όμως υπερβολική) των όμορων πολιτικών χώρων στο Κέντρο και στην Αριστερά! 

Αξίζει να ξανατονιστεί πως η εξαγωγή τέτοιου είδους πολιτικών συμπερασμάτων είναι, κατά τον συντάκτη χρήσιμη μόνο στο βαθμό που αυτά χρησιμοποιούνται για τον στρατηγικό στόχο της κατάκτησης της εξουσίας και της επακόλουθης εφαρμογής  πολιτικών που ευνοούν τους πολλούς.

Ζήσης Μπούρτζος

Άρης Στυλιανού: "Γιατί κατεβαίνω στις εκλογές ως Υποψήφιος"

 

«Όσα είπαμε παλιά, ισχύουν». Αυτός ο στίχος του Μάρκου Μέσκου περιγράφει με τέσσερεις λέξεις την απόφασή μου να είμαι υποψήφιος βουλευτής στην Α’ Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

 

Αγωνίζομαι με σθένος για έναν καλύτερο κόσμο, για μια κοινωνία με δικαιοσύνη, ανθρωπιά και αλληλεγγύη.

 

Στέκομαι έμπρακτα στο πλευρό των φοιτητών και των φοιτητριών μας, για μια ποιοτική και ακαδημαϊκή δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, χωρίς αυταρχισμό και αστυνομοκρατία.

 

Γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικιός, μεγάλωσα, σπούδασα, έκανα οικογένεια και εργάζομαι στη Θεσσαλονίκη, που την θεωρώ σπίτι μου από άκρη σ’ άκρη.

 

Θα αισθάνομαι πάντοτε ιδιαίτερη τιμή που υπηρέτησα τη Θεσσαλονίκη ως Πρόεδρος του Δ.Σ. του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) την περίοδο 2015-2019.

 

Με σταθερό βηματισμό, λοιπόν, αλλά και με ανοιχτό βλέμμα στην κοινωνία και τη νεολαία, συντάσσομαι με τον αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία για ένα καλύτερο μέλλον.

 

Με γνώση, πάθος και όραμα για την αναγκαία πολιτική αλλαγή στην πατρίδα μας.

Το "Φως της Γνώσης" στην πρώτη πανελλαδική ημερίδα των Πτυχιούχων του

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Έχουμε την χαρά και την τιμή σας προσκαλέσουμε στην κάλυψη της Πρώτης Πανελλαδικής Ημερίδας των Πτυχιούχων και Φοιτητών Αλβανών Ελλάδος.

 

Θέμα: ΄΄ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΜΕΤΑΞΥ  ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ ΠΤΥΧΙΟΥΧΩΝ΄΄

 

Παρασκευή 28 Απριλίου, ώρες 18:00-21:00

Σάββατο 29 Απριλίου 2023, ώρες 09:00-15:00

Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης 1^ος  όροφος, Αριστοτέλους 27

 

 Με τιμή

Διοικητικό Συμβούλιο

Ένωση Αλβανών Πτυχιούχων και Φοιτητών  Ελλάδος ΄΄Φως της Γνώσης΄΄

"Άνθρωποι από Χώμα" τη Δεύτερα στις 19:00 στο βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδη

 Η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Δημήτρη Αλεξίου Άνθρωποι από χώμα θα γίνει τη Δευτέρα 24/04 στις 19.00 στο βιβλιοπωλείο Kωνσταντινίδη – Book and Style Μητροπόλεως 92, Θεσσαλονίκη 546 22.

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο συγγραφέας Γιώργος Γκόζης

Αποσπάσματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος

Ο Δημήτρης Αλεξίου θα συνομιλήσει με το κοινό, θα απαντήσει σε ερωτήσεις και θα υπογράψει αντίτυπα των βιβλίων του.

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο Άνθρωποι από χώμα :

Στο μικρό ορεινό χωριό Βερτίλι η 11η Οκτωβρίου ξεκινά με μια τεράστια καταστροφή. Η βορειοδυτική πλευρά του χωριού καταρρέει μαζί με τρεις από τις στοές του κοντινού ορυχείου.
Μπορεί οι περισσότεροι ενήλικοι κάτοικοι του χωριού να γλίτωσαν από την καταστροφή, καθώς το Σωματείο των Ανθρακωρύχων βρισκόταν σε απεργία διαρκείας, όμως η κατολίσθηση κατάπιε το δημοτικό σχολείο της περιοχής με όλους τους δασκάλους και τους μαθητές.
Το μοναδικό παιδί που παραμένει ζωντανό στο χωριό είναι ο εντεκάχρονος Ιορδάνης Ντάβαρης, γιος του χήρου Μιχάλη Ντάβαρη, προέδρου του Σωματείου των Ανθρακωρύχων.
Πώς μπορεί ένα παιδί σε αυτή την ηλικία να βιώσει μια τέτοια καταστροφή και κυρίως να σηκώσει το βάρος του να είναι το μοναδικό παιδί που απέμεινε σε μία ολόκληρη κοινωνία;
Τι άμυνες επιστρατεύει για να ξεπεράσει τη μοναξιά του;
Το βιβλίο ρίχνει μια βαθιά αλλά και αρκετά λοξή ματιά στην ελληνική κοινωνία των αρχών της δεκαετίας του ’60, όταν η προέλευση και τα κοινωνικά φρονήματα των ανθρώπων έπαιζαν μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή και στην τύχη τους απ’ ό,τι θεσμοί όπως η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και η ισότητα.

 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Δημήτρης Αλεξίου γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικές επιστήμες και εργάζεται ως δικηγόρος. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 2008 με το μυθιστόρημα «Πικρά κεράσια» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν τρία ακόμα μυθιστορήματα (Αμαρτωλά θαύματα, 2010, Αλάτι κόκκινο, 2012, Το χρονικό του Ιόλαου, 2021) διηγήματα και συμμετοχή σε συλλογικά έργα και τέσσερα θεατρικά έργα. Το θεατρικό του έργο «Το κουδούνι» έχει βραβευτεί με βραβείο Eurodram 2022 ως ένα από τα τρία διακριθέντα θεατρικά έργα στην ελληνική γλώσσα. Είναι επίσης ηθοποιός και σκηνοθέτης και μεταφράζει από τα αγγλικά. Είναι συνιδρυτής δύο θεατρικών ομάδων και της Λέσχης Ανάγνωσης Σκύρου.

 

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟΧΟΙ

Είχαμε αναφερθεί εκτενώς και σε σειρά άρθρων μας (Μάρτιος-Απρίλιος 2022) από αυτήν την στήλη στις δομικές παθογένειες, διαχρονικές ανεπάρκειες  και ακανθώδη προβλήματα που μαστίζουν την ελληνική εκπαίδευση (δίδοντας ιδιαίτερη έμφαση σε αυτά τις τριτοβάθμιας). Σκοπός μας λοιπόν δεν είναι να κουράσουμε τον αναγνώστη , επαναλαμβάνοντας τα τετριμμένα. 

      Εκείνο που κατά τη γνώμη μας αξίζει να τονιστεί , είναι πως η επικράτηση της νεοφιλελεύθερης -αν προτιμάτε μονεταριστικής-  λογικής σε παγκόσμια κλίμακα ,η οποία θέτει ως πρωταρχικό στόχο την εξυπηρέτηση των επιδιώξεων των αγορών (ακόμη και αν αυτό σημαίνει εξουθένωση των πολιτών, αφού το κράτος πρόνοιας θυσιάζεται στο βωμό της επίτευξης της μέγιστης δυνατής κερδοφορίας για τους λόγους) , έχει οδηγήσει στην μονομερή θα έλεγε κανείς υπέρ-προβολή του σαθρού και έωλου ιδεολογήματος της ‘’αριστείας’’. Ναι, πρόκειται για παγκόσμια τάση και δε συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα του Κ.Μητσοτάκη και της ΝΔ από το 2016-7 και εφεξής!! 

     Στο πλαίσιο λοιπόν αυτό, το ίδιο το δικαίωμα αλλά και η ανάγκη κάθε ανθρώπου να αποκτά και απρόσκοπτα να διαθέτει πρόσβαση στο πολύτιμο εφόδιο της γνώσης ,να μπορεί να ενημερώνεται (με πλουραλισμό) και να μαθαίνει (σφαιρικά ,εγκυκλοπαιδικά) υπονομεύεται από τη συστηματική απαξίωση –(όσο μέσω της υποχρηματοδότησης όσο και μέσω των κατάλληλων ιδεολογικών μηχανισμών που αναπαράγουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και όχι μόνο) της έρευνας και της διδασκαλίας. Πρόκειται για κάτι που συμβαίνει μεθοδικά ,συνεχώς και οπωσδήποτε όχι τυχαία.  Εξειδικεύοντας :η κατάκτηση της γνώσης  και η διάχυση της σε ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας (ενώ θα ήταν φυσιολογικά το απότοκο της τεχνολογικής εξέλιξης και επιστημονικής προόδου που βιώνουμε στη σύγχρονη εποχή :παραδοξότητα και έχει και αυτή διεξοδικά αναλυθεί σε προγενέστερα κείμενα) , έχει υποκατασταθεί από ένα αέναο (για να μην πούμε σισύφειο) κυνήγι δεξιοτήτων και ‘’διακρίσεων’’ προκειμένου οι νέοι -αλλά και γενικότερα οι πολίτες- να σταθούν και να ανταπεξέλθουν στην αγορά εργασίας .Πρόκειται για μια αγορά εργασίας που χαρακτηρίζεται από την επισφάλεια και την έλλειψη ευκαιριών, με τους όρους διαρκώς να επιδεινώνονται (δεν θα ήταν υπερβολική η χρήση του όρου :’’ζωή με δόσεις’’).

 Κατ’ αυτόν  τον τρόπο ο ανταγωνισμός και ο άκρατος ατομισμός κυριαρχούν και επιτάσσουν την απόκρυψη της μεγάλης εικόνας, της γενεσιουργού αιτίας των κοινωνικών προβλημάτων (σε όλες τους τις εκφάνσεις :μορφωτικών , περιβαλλοντικών, οικονομικών) την απόρριψη της κριτικής σκέψης, του διαλόγου  και της διεισδυτικής ματιάς στα πράγματα ,ως κάτι περιττό και ανούσια χρονόβορο!  Έτσι οι νέοι άνθρωποι αποπροσανατολίζονται ,τελούν υπό σύγχυση , υποβαθμίζουν την αξία κατάκτησης της γνώσης .  Η σκέψη τους ,επομένως, καθίσταται ομοιόμορφη, αποσπασματική και ρηχή ενώ αδυνατούν να ερμηνεύσουν φαινόμενα, να  φιλτράρουν αποτελεσματικά τον καταιγισμό μηνυμάτων τα οποία δέχονται. Το πλέον ανησυχητικό όλων: μαζοποιούνται , περιφρονούν τη συλλογική δράση ως κάτι μάταιο και αδιέξοδο, στέκονται απαθείς απέναντι στον ξύλινο λόγο των πολιτικών. Οι δυνατότητες ,δε, κοινωνικής κινητικότητας περιορίζονται δραματικά ,γεγονός που αποτελεί βόμβα στα θεμέλια του Δυτικού μοντέλου κοινωνικής συναίνεση ,όπως αυτό οικοδομήθηκε μεταπολεμικά.

    Είναι προφανές ότι τέτοια ιδεολογήματα έχουν περιορισμένο ορίζοντα αφού αναγάγουν τα πάντα σε ατομικές (ορθές ή λανθασμένες) επιλογές, δεν απαντάν στις πολύπλοκες ανάγκες του σήμερα, δεν ικανοποιούν τις απαιτήσεις τις κοινωνικής πλειοψηφίας, δεν γυρίζουν τον τροχό προς τα μπρος. Συνιστά πρόκληση όσο και αδήριτη ανάγκη για μια επερχόμενη προοδευτική Κυβέρνηση η παροχή υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης ,ίσων  ευκαιριών ανεξαρτήτως σημείου εκκίνησης καθώς και πλατιάς (σε ό,τι αφορά τις εγκύκλιες σπουδές) μόρφωσης.  Να διασφαλίσει (σε ό,τι αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση ) τη δυναμική σύνδεση με την αγορά εργασίας : με όρους ποιοτικής αναβάθμισης ,εκσυγχρονισμού ,  αυξημένων εργασιακών δικαιωμάτων!! Ασφαλώς η ανάδειξη και η στηλίτευση των ‘’κακώς κειμένων’’  είναι αναγκαίο να συνοδεύεται από στοχευμένες αντιπροτάσεις , όμως ο εντοπισμός του προβλήματος και η ιδεολογική του απονομιμοποίηση (αν δεν βρίσκεται αυτό στον πυρήνα μιας μαχόμενης ,ριζοσπαστικής απάντησης ,τότε τι αλήθεια βρίσκεται) αποτελούν ένα αποφασιστικό μήνυμα προς αυτήν την κατεύθυνση (ασφαλώς  με προσαρμογή στις ελληνικές ιδιαιτερότητες και επικρατούσες συνθήκες, με ‘άμεση προτεραιότητα σε ιεράρχηση την αντιστροφή του περίφημου ‘’brain drain’’ . Πρόκειται για φαινόμενο που δυσχεραίνει έτι περαιτέρω τη θέση της Ελλάδας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας, καθιστώντας την ΄΄χώρα γερόντων’’ με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον).   

 Υ.Γ. 1 : Προφανώς η στήλη δεν ενθαρρύνει ,όπως μπορεί και εκ του πονηρού να παρερμηνευτεί, την μετριοκρατία, την ελλιπή κατάρτιση ,την ήσσονα προσπάθεια.

Υ.Γ.  2 : Ο υπογράφων συνέταξε  το άρθρο αφορμώμενος  από την πρόσφατη ανακοίνωση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. για την Παιδεία, οι οποίες άφησαν οπωσδήποτε θετική εντύπωση ,χρήζουν όμως περαιτέρω επεξεργασίας και συγκεκριμενοποίησης σε ορισμένα σημεία (ώστε να πείσουν ότι υφίσταται μακρόπνοος σχεδιασμός ).

Χρόνια Πολλά λόγω των ημερών,

Ζήσης Μπούρτζος

TO ΠΟΛΥΠΛΟΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

 Γράφει ο Ζήσης Μπούρτζος

 Αναφερόμενοι στο Δυτικό (προηγμένο) κόσμο, θα θεωρούσαμε ότι το ζήτημα της Δημοκρατίας έχει ήδη από χρόνια λυθεί. Απουσία δικτατορικών καθεστώτων, σχεδόν καθολική κατάργηση της θανατικής  ποινής, καθιερωμένη ελευθεροτυπία και ελευθερία έκφρασης , κατοχυρωμένη διάκριση των εξουσιών και (άρα) ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας. Μια διεισδυτικότερη όμως ματιά στα πράγματα ,θα δημιουργούσε ισχυρές αμφιβολίες για το κατά πόσον η αίσθηση αυτή επαληθεύεται έμπρακτα.

    Καταρχάς, για να θυμηθούμε, ίσως με ελαφρά παράφραση, τον σπουδαίο Ζαν Πωλ-Σαρτρ , ‘’μόνο όποιος δεν χρειάζεται να κωπηλατεί ,μπορεί να αλλάξει τη πορεία της βάρκας’’. Συνεπώς, η ενεργός συμμετοχή των πολιτών στα κοινά ,η δυναμική συμμετοχή τους στη διαμόρφωση πολιτικών (που τους αφορούν άμεσα) προϋποθέτει να είναι λυμένο το ζήτημα της επιβίωσης. Με άλλα λόγια να είναι απαλλαγμένοι από την αγωνία, το άγχος της επόμενης μέρας ,ώστε να είναι σε θέση να αφιερώσουν τον απαιτούμενο χρόνο (αλλά και τη φαιά ουσία/ενέργεια) που απαιτεί η ενασχόληση με τα κοινά. Στη σημερινή ,χαρακτηριζόμενη από την όξυνση των κοινωνικών και οικονομικών αντιθέσεων εποχή, (ναι και στον ανεπτυγμένο κόσμο, απότοκο της εμμονής στην εφαρμογή σε καθολική σχεδόν κλίμακα περιοριστικών και μονεταριστικών πολιτικών) η συνθήκη αυτή μόνο διασφαλισμένη και δεδομένη δεν είναι!

   Σε δεύτερο επίπεδο , ποτέ δεν ήταν τόσο έντονη η διαπλοκή και η ευρύτερα ανάπτυξη αμαρτωλών και ανεξέλεγκτων σχέσεων μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και των οικονομικών ελίτ ανά τον κόσμο. Ο γιγαντισμός πολυεθνικών εταιριών και τραπεζών και η λήψη αποφάσεων-που καθορίζουν εν πολλοίς το συλλογικό πεπρωμένο- από εξωθεσμικά , υπερεθνικά διευθυντήρια (με χαρακτήρα κλειστού κονκλαβίου και άραγε με ποιόν γνώμονα) δημιουργεί στρεβλή κατάσταση όπου κατά προτεραιότητα εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των ισχυρών εις βάρος της ευημερίας των πολλών (η βούληση των οποίων επιδεικτικά και απροκάλυπτα αγνοείται). Τα πολιτικά κόμματα απογυμνώνονται από ιδεολογικό περιεχόμενο , μεγαλώνει η απόσταση της ηγεσίας τους όχι μόνο από τα μέλη -ψηφοφόρους αλλά ακόμη και από τα υψηλόβαθμα στελέχη και βουλευτές (που παραδοσιακά λειτουργούσαν ως ομάδες πίεσης επηρεάζοντας τες, ενώ συχνά οι εσωκομματικές ζυμώσεις ,που σήμερα ατονούν, προήγαγαν το διάλογο και την πολιτική σκέψη ).  Η αυτονόμηση αυτή είναι σαφές ότι ναρκοθετεί το κοινωνικό συμβόλαιο και επιφέρει πλήγμα καίριο στην ποιότητα της Δημοκρατίας. Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η συχνά μονομερής .αποσπασματική πληροφόρηση που παρέχουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (εναρμονισμένη με τις επιδιώξεις είτε της Κυβέρνησης είτε των ιδιοκτητών τους, αναλόγως με το αν είναι κρατικά ή ιδιωτικά) εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τους κινδύνους που ελλοχεύουν.

       Ποια είναι λοιπόν η εναλλακτική απέναντι στη ζοφερή αυτή πραγματικότητα; Κατά καιρούς Έλληνες πολιτικοί έχουν διατυπώσει ενδιαφέρουσες προτάσεις θεσμικής θωράκισης και προάσπισης ή ενίσχυσης της διαφάνειας . Από την υποχρεωτική τηλεοπτική μετάδοση των συνεδριάσεων των κομμάτων ή το ασυμβίβαστο ανάμεσα στην κομματική ιδιότητα και την κρατική θέση (Μιχ. Χαραλαμπίδης) ή τη δυνατότητα του νομοθετικού σώματος να ελέγχει και να εγκρίνει τις δαπάνες – οι οποίες θα έρχονται στο φως- όσων Υπουργείων διαθέτουν μυστικά κονδύλια, δεν λείπουν οι ιδέες προς την θετική (και αυτά είναι μερικά μόνο ενδεικτικά παραδείγματα για να είμαστε δίκαιοι) κατεύθυνση. Πεδίο δόξης λαμπρό για την επερχόμενη προοδευτική Κυβέρνηση η (έστω σταδιακή) υλοποίησή τους.

 

 ΥΓ 1:   Η θεσμοθέτηση λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας (δηλαδή της δυνατότητας ενός μίνιμουμ αριθμού πολιτών και πάνω να προτείνουν νόμο) ,κάτι που άλλωστε από δεκαετίες συμβαίνει στη γειτονική Ιταλία αλλά και η παροχή δυνατότητας σε μικρό αριθμό βουλευτών να φέρουν νόμο προς συζήτηση στο σύνολο του σώματος ,οπωσδήποτε θα ήταν ευεργετική.

ΥΓ 2 :    Ο νομοθετικός αποκλεισμός ιδεών (όσο σκοτεινές και αποκρουστικές και αν είναι) μάλλον δεν συμβάλλει στην εμβάθυνση της Δημοκρατίας ,αντιθέτως υποδηλώνει φόβο και αμηχανία.. (για να μη γίνει αναφορά σε ηρωοποίηση αυτών των ιδεών!)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ : ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

 

Γράφει ο Ζήσης Μπούρτζος

 Αποτελεί κατά γενική ομολογία ανάγκη αδήριτη η αποκέντρωση και η αντιστροφή της (δυστυχώς συνεχιζόμενης αν όχι κι εντεινόμενης…) εγκατάλειψης της υπαίθρου! Αίτημα ,η ορθολογική υλοποίηση του οποίου συνιστά πρόκληση όσο και στοίχημα για τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, οι οποίες και διεκδικούν τη ψήφο μας στις προσεχείς εκλογές.

    Η υπερσυγκέντρωση οικονομικής ισχύος και (κατ’επέκταση ευκαιριών και επιλογών μόρφωσης και κοινωνικής ανέλιξης) στο Λεκανοπέδιο, δημιουργεί όρους στρεβλής και ανισομετρικής ανάπτυξης και διαχρονικά επιμένει.. παρά τις ομολογουμένως φιλότιμες προσπάθειες των πρώτων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ (που όμως ίσως υστερούσαν σε οργάνωση, ενώ δεν έτυχαν και της αποδοχής του κόσμου, τουλάχιστον σύμφωνα με τις αρχικές προσδοκίες).

   Η εγκατάλειψη και ο μαρασμός της υπαίθρου (συμπεριλαμβανομένων και των μικρών-μεσαίων αστικών Κέντρων), απότοκο και της μετεμφυλιοπολεμικής πολιτικής συσσώρευσης πληθυσμών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για καλύτερο έλεγχο της κατάστασης από τις αυταρχικές Κυβερνήσεις των δεκαετιών του 40, 50’ αλλά και αρχών του  60’, ασφαλώς και δεν αναχαιτίζεται με αθρόα ίδρυση Σχολών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή στρατοπέδων (προς τέρψη της εκλογικής πελατείας της κάθε επαρχιακής περιοχής και άντληση βραχυπρόθεσμων εκλογικών οφελών-μεμονωμένων πολιτευτών αλλά και ευρύτερα κομματικών σχηματισμών).

  Προϋποθέτει αντιθέτως, μακρόπνοο και βιώσιμο σχεδιασμό, ο οποίος θα περιλαμβάνει ακροθιγώς την παροχή κινήτρων (φορολογικών και όχι μόνο) για ίδρυση ή μετεγκατάσταση καινοτόμων και εξωστρεφών επιχειρήσεων, τη διεύρυνση του επιστημονικού υποβάθρου (απόκτηση δεξιοτήτων από γεωπόνους, κατοίκους κλπ.) σχετικά με την ανάπτυξη ανταγωνιστικών όσο και ποιοτικών γεωργικών προϊόντων (ανάδειξη τοπικών ιδιαίτερων διατροφικών επιλογών έναντι της κουλτούρας της μαζικής κατανάλωσης τυποποιημένων προϊόντων) ,αλλά και προς τα πάνω αναβάθμιση του παρεχόμενου τουριστικού προϊόντος με αισθητικό σεβασμό και ανάδειξη του αρμονικού ελληνικού τοπίου (αναπαλαιώσεις νεοκλασικών ,κατεδαφίσεις για δημιουργία χώρων πρασίνου ,αυστηρή οριοθέτηση αιγιαλού , κατάλληλη ανάδειξη αρχαιολογικών χώρων εξειδίκευση αλλά και κατάρτιση τοπικού πληθυσμού σε μορφές τουρισμού όπως ιατρικός ή θρησκευτικός τουρισμός κλπ.). Η αξιοσημείωτη πρόοδος που έχει συντελεστεί στην ανάπτυξη του οδικού δικτύου τις τελευταίες δεκαετίες έχει όντως σε μεγάλο βαθμό επιλύσει το ζήτημα της εσωτερικής ενσωμάτωσης της χώρας ,επιβάλλεται όμως αφενός μεν να απαλλαγεί (έστω με σταδιακή ρύθμιση) από τη βάσανο των δαπανηρών /συχνών διοδίων και αφετέρου να συνοδευτεί από ανάλογη ανάπτυξη του σιδηροδρομικού (τι ατυχής συνειρμός με την επικαιρότητα….) σιδηροδρομικού όσο και ακτοπλοϊκού δικτύου.

 Εναπόκειται καταληκτικά, στις πολιτικές δυνάμεις να θέσουν ως προτεραιότητα του πολιτικού τους προγράμματος το φλέγον και πολυεπίπεδο αυτό ζήτημα. Και αν οι επιδόσεις της απερχόμενης Κυβέρνησης υπήρξαν (και) σε αυτόν τον τομέα μάλλον απογοητευτικές ,οι προσδοκίες από μια (πιθανώς επερχόμενη) προοδευτική Κυβέρνηση είναι οπωσδήποτε υψηλές!  Άραγε (με την κυβερνητική διαχειριστική πείρα πλέον κατακτημένη και την ασφυκτική ευρωπαϊκή επιτροπεία με τος λεόντειους περιορισμούς ευτυχώς απούσα) θα τις ικανοποιήσει;

 

ΥΓ 1 : όλα αυτά ασφαλώς χρήζουν περαιτέρω επεξεργασίας και εξειδίκευσης. Δεν το λησμονούμε και θα επανέλθουμε

ΥΓ2 :   Απαιτείται ως συνθήκη η ενδυνάμωση ,εμβάθυνση όσο και θωράκιση δομών και θεσμών (με όρους διαφάνειας) τοπικής αυτοδιοίκησης και λαϊκής συμμετοχής προς την κατεύθυνση αυτή.

ΣΕΝΤ ΟΜΕΡ - SAINT OMER

 

 

Η One from the Heart παρουσιάζει το συγκλονιστικό ντεμπούτο μυθοπλασίας της Αλίς Ντιόπ (Alice Diop), ΣΕΝΤ ΟΜΕΡ (SAINT OMER). Η γαλλική παραγωγή κέρδισε δύο μεγάλα βραβεία στο Φεστιβάλ Βενετίας, τον Αργυρό Λέοντα - Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, αλλά και τον Χρυσό Λέοντα του Μέλλοντος - Βραβείο Καλύτερης 1ης Ταινίας. Αποτελεί την Επίσημη Πρόταση της Γαλλίας για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας, όπου και συμπεριλήφθηκε στην βραχεία λίστα των 15 ταινιών που πέρασαν στον 2^ο γύρο. Ήταν υποψήφια για Βραβείο Σκηνοθεσίας στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, ενώ κέρδισε Βραβεία Καλύτερης Ταινίας & Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Σεβίλλης, Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Γάνδης, Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου Fipresci στο Φεστιβάλ Palm Springs και Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης 1^ης Ταινίας. Στην Γαλλία έχει κερδίσει επίσης τα Βραβεία Jean Vigo και Louis Delluc. Έχει προβληθεί ανάμεσα σε άλλα, στα Φεστιβάλ Νέας Υόρκης, Τορόντο και Λονδίνου. Η ταινία βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία που συγκλόνισε τη Γαλλία.

Στην Ελλάδα κέρδισε πριν από λίγες μέρες το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο 23^ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου όπου πραγματοποίησε την πρεμιέρα της. H κριτική επιτροπή, που απαρτιζόταν από τους Γιάννη Οικονομίδη, Κάτια Γουλιώνη,  Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Φοίβο Δεληβοριά και Φώτη Σεργουλόπουλο, απένειμε ομόφωνα το βραβείο της στην ταινία με την ακόλουθη δήλωση: «Επιλέξαμε αυτήν την ταινία, για την πρωτότυπη, συνεπή, αυστηρή σκηνοθετική γραφή της Αλίς Ντιόπ. Για την συγκλονιστική, εσωτερική ερμηνεία της Γκιουσλαζί Μαλάντα, και την εξαιρετική επίδοση του συνόλου των ηθοποιών. Τέλος, για τον βαθύ, υπαινικτικό τρόπο που φωτίζει τις κοινωνικές, πολιτικές και πνευματικές προεκτάσεις μιας τραγικής αληθινής ανθρώπινης ιστορίας». 

 

Βρισκόμαστε στο δικαστικό μέγαρο στην πόλη Σεντ Ομέρ. Η νεαρή συγγραφέας Ραμά παρακολουθεί την πολύκροτη δίκη της Λοράνς Κολί, μιας νέας γυναίκας αφρικανικής καταγωγής που κατηγορείται ως υπεύθυνη για τον θάνατο της δεκαπέντε μηνών κόρη της σε μια παραλιακή πόλη της Βόρειας Γαλλίας. Καθώς η διαδικασία προχωρά, τα λόγια της κατηγορούμενης και οι καταθέσεις των μαρτύρων δίνουν αναπάντεχες διαστάσεις στην υπόθεση και θα κάνουν τη Ραμά να αμφισβητήσει τα πιστεύω της, αλλά και την απόφασή της να κρατήσει μυστική από την οικογένειά της την δική της εγκυμοσύνη.

Η Αλίς Ντιόπ, με αφετηρία μια πραγματική ιστορία, παντρεύει την αρχέγονη τραγωδία της Μήδειας, τον αφρικανικό μυστικισμό και αναφορές από την Μαργκερίτ Ντιράς ως τον Παζολίνι και το «Εν Ψυχρώ», ανατρέποντας όσα γνωρίζαμε για το είδος «δικαστικό δράμα». Χρησιμοποιεί την αίθουσα του δικαστηρίου όχι απλά ως ένα χώρο απόδοσης δικαιοσύνης, αλλά ως μια πιστή αντανάκλαση του πολύπλοκου πολυπολιτισμικού κόσμου μας και των συγκρούσεών του με επίκεντρο τη γυναικεία ταυτότητα, αναποδογυρίζοντας ένα-ένα τα στερεότυπα και τις βεβαιότητες της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας, προσφέροντας στο θεατή αμείλικτα ερωτήματα παρά εύκολες απαντήσεις.

Σημείωμα της σκηνοθέτιδας:

Όλες οι ταινίες μου γεννιούνται από ένα συναίσθημα, μια διαίσθηση που μεγαλώνει για να γίνει εμμονή και τελικά να γεννηθεί η ταινία. Δεν λέω ποτέ «α, αυτό το θέμα έχει ενδιαφέρον». Πάντα προκύπτει από μια εσωτερική ιστορία, κάτι που έχει μείνει ανείπωτο για πολύ καιρό. Για την ταινία Σεντ Ομέρ η εμμονή ξεκίνησε από μια φωτογραφία στη Λε Μοντ το 2015, μιας μαύρης γυναίκας με ένα μωρό σε μια αποβάθρα τρένου. Ήταν η Φαμπιέν Καμπού πάνω στην οποία βασίστηκε η ταινία. Έχουμε την ίδια ηλικία, καταγόμαστε και οι δύο από τη Σενεγάλη, αναγνώρισα τον εαυτό μου σε αυτήν και πήγα στο Σεντ Ομέρ για να παρακολουθήσω τη δίκη όπου κατηγορείτο για τον θάνατο του παιδιού της. 

Τώρα που η ταινία έχει ολοκληρωθεί, είμαι πιο ήρεμη με την ιδέα ότι είναι δική μου και πιστεύω ότι ήταν αναγκαίο για μένα να την κάνω, για προσωπικούς και πολιτικούς λόγους. Μέσα στην ανάγκη μου να πω την ιστορία αυτών των γυναικών, υπήρχε μια επιθυμία να εγγράψω τη σιωπή τους, να αποκαταστήσω την αορατότητα τους. Είναι ένας από τους πολιτικούς στόχους της ταινίας. Και να μιλήσω για τις μητέρες που μας έκαναν, από ποια κληρονομιά και από ποια βάσανα προερχόμαστε. Από ποια σιωπή, από ποια εξορία, τη δική τους εξορία, το κενό στις ζωές των μητέρων μας, το τίποτα των δακρύων τους, το τίποτα της βίας τους, από όλα αυτά προσπαθήσαμε να ορίσουμε τις δικές μας ζωές. Η ταινία προσπαθεί να απαντήσει σε ερωτήσεις με τις οποίες έρχονται αντιμέτωπες όλες οι γυναίκες, ενώ ταυτόχρονα μιλάει για μια πλευρά της ιστορίας της μετανάστευσης. Πώς εμείς οι μαύρες γαλλίδες έχουμε γίνει μητέρες μέσα από αυτές τις μητέρες.

Οι πρώτες αναφορές που έστειλα στην Κλερ Μαθόν, τη διευθύντρια φωτογραφίας της ταινίας ήταν πίνακες, La Belle Ferronière του Λεονάρντο Ντα Βίντσι ήταν μία από αυτές, κάποιοι Ρέμπραντ και Σεζάν και τον πίνακα Grape Wine του Άντριου Γουάιεθ.

Σχετικά με το είδος του δικαστικού δράματος είχα στο μυαλό μου την ταινία Η Αλήθεια του Ανρί Ζορζ Κλουζό. Ο χαρακτήρας που παίζει η Μπριζίτ Μπαρντό με βοήθησε να δημιουργήσω την Λοράνς Κολί που υπάρχει ανάμεσα στην αληθινή Φαμπιέν Καμπού και την ηθοποιό Γκουσλαζί Μαλαντά. Οι αναφορές μου ήταν επίσης λογοτεχνικές: Recollections of the Assize Court του Αντρέ Ζιντ, Εν Ψυχρώ του Τρούμαν Καπότε, Ο Εχθρός του Εμανουέλ Καρέρ.

 

Στην ταινία η είδηση καταναλώνεται και χωνεύεται υπό το πρίσμα της προσωπικής μου ιστορίας και αυτού του πολιτικού σχεδίου που αποτελείται από τη σύνδεση των ιστοριών γυναικών με μια μυθολογία που ποτέ δεν τους προσφέρθηκε, με την τραγωδία που έρχεται να αποκαλύψει κάτι για τον εαυτό μας, για εμένα, για τον θεατή. Βέβαια, όλα αυτά προέρχονται από μια αληθινή ιστορία, από υλικό για ντοκιμαντέρ, αλλά η μυθοπλασία μας επιτρέπει να τη μετουσιώσουμε σε κάτι που δεν είναι πια η ιστορία μιας γυναίκας αλλά η ιστορία όλων μας. Αυτή η σκέψη ήταν η βάση των συζητήσεων μου με τις συνσεναριογράφους μου.  Πήραμε τα πρακτικά της δίκης και φτιάξαμε μια ιστορία μυθοπλασίας γύρω από αυτό το υλικό.

Έγραψαν για την ταινία:

«Σαγηνευτική. Ένα συναρπαστικό δράμα δωματίου για την απομόνωση και τη θλίψη της μητρότητας, και τις φυλετικές διακρίσεις. Θυμίζει τη γραφή της Τόνι Μόρισον». THE HOLLYWOOD REPORTER

«Εξαιρετικά πολύπλευρη. Ένα ήσυχα βαρυσήμαντο δικαστικό δράμα που ξαναγράφει τους κανόνες του παιχνιδιού». VARIETY

«Ακατέργαστο, συγκλονιστικό ταλέντο. Εκπληκτική, έξυπνη, όμορφη, συμπονετική, παίρνει 10 στα δέκα». AWARDS DAILY 

«Ένα δυνατό και προσωπικό έργο που συνδυάζει ευαισθησία και πνευματική σπιρτάδα. Μας παρουσιάζει μια σύνθετη γυναίκα που δεν παρουσιάζεται ως θύμα, όπως συμβαίνει συχνά με τους γυναικείους χαρακτήρες μεταναστριών από την Αφρική». SCREEN INTERNATIONAL

«Η Ντιόπ έχει ένα εξίσου αγέρωχο βλέμμα όπως αυτό του Τρούμαν Καπότε στο κλασικό βιβλίο του Εν Ψυχρώ». INDIEWIRE

«Ένα υπέροχα πολύπλοκο σενάριο από την Ντιόπ. Θυμίζοντας γίγαντες του γαλλόφωνου σινεμά, η Ντιόπ έχει μια μοναδική οπτική που επαναπροσδιορίζει έναν οικουμενικό μύθο». IONCINEMA

 

«Αυτή η λεπτομερής πραγματεία γύρω από την τραγωδία της μητρότητας σηματοδοτεί το εξαιρετικό ντεμπούτο της Αλίς Ντιόπ στη μυθοπλασία». LITTLE WHITE LIES

«Οι δύο πρωταγωνίστριες κάνουν εξαιρετική δουλειά παρουσιάζοντας πράγματα που μένουν ανείπωτα. Η Ντιόπ δεν ζητά από τους θεατές να συμπονέσουν την Λοράνς, αλλά να έχουν ανοιχτό μυαλό και να δείξουν μια κάποια κατανόηση». DEADLINE

 

«Η σκηνοθέτιδα ντοκιμαντέρ Αλίς Ντιόπ παρουσιάζει μια συναρπαστική ταινία μυθοπλασίας με τη μορφή ενός δικαστικού δράματος, βασισμένη σε μια αληθινή υπόθεση: μυστηριώδης, τραγική και καθηλωτική. Η λιτότητα και η ισορροπία αυτής της ταινίας ήρεμου ρυθμού, η συναισθηματική αυτοσυγκράτηση και η ηθική σοβαρότητα της, καθώς και η υπαινικτικά εξομολογητική διάσταση που αφορά την ίδια την Ντιόπ, προσφέρουν μια εκπληκτική εμπειρία»           Peter Bradshaw, The Guardian

«Η συγκλονιστική ερμηνεία της Μαλαντά, σε συνδυασμό με τη φωτογραφία της Κλερ Μαθόν (Το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται) και το μοντάζ της Αμρίτα Ντέιβιντ μας οδηγούν στις ταινίες Τα Πάθη της Ζαν ντ’ Αρκ του Καρλ Ντράγιερ (1928) και στην εκδοχή του Ρομπέρ Μπρεσόν του 1968 Η Δίκη της Ζαν ντ’ Αρκ. Όπως αυτοί οι κινηματογραφικοί θρύλοι, έτσι και η Ντιόπ χρησιμοποιεί την ιστορία μιας φαινομενικά δαιμονικής γυναίκας για να δείξει πώς η κοινωνία έχει συμβάλει στην πτώση της».         Kaleem Aftab Time Out

«Το σπουδαίο ντεμπούτο της Αλίς Ντιόπ στη μυθοπλασία είναι ένα θαύμα ελέγχου και βάθους, χρησιμοποιώντας τη δίκη μιας γυναίκας από τη Σενεγάλη που κατηγορείται ότι σκότωσε το παιδί της για να εξερευνήσει με τιμιότητα την πολυπλοκότητα της μητρότητας, εστιάζοντας ταυτόχρονα στον ρατσισμό που διατρέχει τη Γαλλία». Film Verdict Jay Weissberg

«Μια πολύπλοκη, πανέξυπνη ταινία. Στην καρδιά αυτού του συγκλονιστικού δικαστικού δράματος για μια γυναίκα που κατηγορείται για παιδοκτονία, βρίσκεται η δύναμη της γλώσσας». New Yorker

2η θέση στην ψηφοφορία των καλύτερων ταινιών του 2022,

περιοδικό Sight and Sound.

 

 L’Humanité  Libération  Le Parisien

Le Point  Les Inrockuptibles  The Guardian

 Cahiers du Cinema  Le Monde  Première

 Paris Match  Time Out