Addthis

Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017

Closeness


Ο πρωτοεμφανιζόμενος, Κάντεμιρ Μπαλάγκοφ, μαθητής του Αλεξάντερ Σοκούροφ παραδίδει ένα ανατριχιαστικό ντεμπούτο, που βασίζεται σε πραγματική ιστορία και μετείχε στο Διεθνές Διαγωνιστικό. Ένα πολυεπίπεδο δράμα, για τις σχέσεις, την κοινωνική αστάθεια και τις προεκτάσεις-συνέπειες αυτών, μετά την πτώση της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης.

Ρωσία, πόλη Νάλτσικ, 1998, στον Βόρειο Καύκασο. Κοντά στους γηγενείς κατοίκους, μένει μία μειονότητα Εβραίων, που αντιμετωπίζονται, ως κάτοικοι β΄διαλογής. Οι δεσμοί μεταξύ τους κρατούν ζωντανή την κοινότητα. Το βράδυ του αρραβώνα δύο νέων, μία απαγωγή θα διαταράξει την ηρεμία. Το ποσό που απαιτείται, ως αποζημίωση ιλιγγιώδες.

Η οικογένεια αναλώνεται σε έναν αγώνα εξεύρεσης του ποσού. Μοιραία περνάει στο περιθώριο η κόρη, που μέχρι εκείνη την ημέρα βοηθούσε τον πατέρα με το συνεργείο αυτοκινήτων, που είχε. Πωλήθηκε κι αυτό σε τιμή ευκαιρίας. Νιώθει βαθιά πληγωμένη και ψάχνει να βρει μία αγκαλιά, να αισθανθεί αγάπη, έχοντας βιώσει την απογοήτευση και την απαξίωση.


Μία εξαιρετική ερμηνεία από την Nτάρια Ζόβνερ, που δικαίως κέρδισε το Βραβείο γυναικείας ερμηνείας από την Κριτική Επιτροπή του Φεστιβάλ. Η εσωτερική πάλη, που λαμβάνει χώρα μέσα από την πρώτη, μέχρι και την τελευταία σκηνή, είναι μνημειώδης. Την ώρα που φαντάζει δυνατή, έτοιμη να απαγκιστρωθεί από τον ομφάλιο λώρο της οικογένειας, την επόμενη στιγμή προτάσσει το ηθικό χρέος και θυσιάζει την αγάπη και τα υπόλοιπα αισθήματα.

Φτώχεια, ρατσισμός, αδικίες, γάμοι από συνοικέσια, θρησκεία, ενοχές συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα προσώπων και καταστάσεων, που καταπατά την ατομικότητα και γεννά απορίες. Θυμίζει κάτι από Βαλκανικό φιλμ. Λίγο από το περσινό Sieranevada από τη Ρουμανία, αλλά με μικρότερο ευτυχώς χρόνο δράσης. Εκεί που πάει ο θεατής να κουραστεί, η εξέλιξη των γεγονότων αναζωογονεί το ενδιαφέρον, καθώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία.

Ένας σαφές κοινωνικοπολιτικό σχόλιο για τα τελευταία 30 χρόνια, καθώς τόσο λίγο πριν, όσο και σήμερα οι αλλαγές είναι μικρές και δεν έχουν επιφέρει καμία διαφοροποίηση προς το καλύτερο. Σκληρός ρεαλισμός και στο τέλος ... η ελπίδα πως οι δεσμοί μεταξύ των ανθρώπων θα μας σώσουν, αν μείνουμε ενωμένοι και δυνατοί μεταξύ μας!




Tehran Taboo


Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αλί Σουζαντέ κέρδισε τη Θεσσαλονίκη και το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης. Το " Ταμπού Τεχεράνης " σε δύο sold out προβολές κατάφερε να ευαισθητοποιήσει το κοινό και να του περάσει το μήνυμα της σκληρής καθημερινότητας που βιώνουν οι άνθρωποι στην Τεχεράνη. Πριν λίγες ημέρες γράψαμε για το " Ούτε όνομα, ούτε υπογραφή ", σήμερα επανερχόμαστε, με ένα ροτοσκοπικό φιλμ που ακροβατεί ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και την υπερβατική ανάγκη των κατοίκων να κάνουν το άλμα προς μία παράλληλη πραγματικότητα, μακριά από τα προβλήματα.

Οι δρόμοι τριών γυναικών κι ενός νεαρού μουσικού συναντιούνται, όταν πέφτει η νύχτα στην πρωτεύουσα. Μία σύγχρονη μητρόπολη του Δυτικού κόσμου, που οι κοινωνικές διαφορές οξύνονται και κυριαρχούν τα ναρκωτικά, το αγοραίο σεξ, η διαφθορά και το κράτος εξυπηρετήσεων, κάτω από το μανδύα της θρησκείας. Ο καθένας επιδίδεται σε έναν ανελέητο αγώνα αποφυγής των απαγορεύσεων. Ό,τι λίγο, πολύ συμβαίνει στα μεγάλα αστικά κέντρα.


Με τη δύναμη της κινούμενης εικόνας, το animation συναρπάζει και το θέτω στην πρώτη θέση της προσωπικής μου αξιολόγησης, μπροστά από τους " Καργιόληδεζζζ " και το " Have a Nice Day ". Μία κοινωνία, που γνωρίσαμε για τα καλά στο Τaxi του Τζαφάρ Παναχί κι οι πικρές διαπιστώσεις του επιβεβαιώνονται πλήρως. Διαρκής συγκάλυψη στον βωμό των καλών και συμφερόντων.

Τα ευαίσθητα όρια της ελευθερίας, ορίζονται από το αυταρχικό καθεστώς. Το πνεύμα όμως δε φυλακίζεται, εκτός αν ο άνθρωπος παραδοθεί. Η απαλή μουσική δένει με τα παραπάνω και δίνει το δικό της χρώμα, προωθώντας την πλοκή. Η τεχνική (μετατροπή πραγματικών ηθοποιών με 3D και ζωγραφιές σε κινούμενα σχέδια) που είδαμε στον Πύργο στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, προσέδωσε παραστατικότητα, αυθεντικότητα και ζωντάνια.


Συνεχείς ανατροπές, ένταση και δυσκολία να πάρει ο θεατής θέση, υπέρ κάποιου εκ των πρωταγωνιστών, μέχρι το τελικό φινάλε, που ο καθένας θα πάρει τον δρόμο του. Ένας καθηλωτικός νυχτερινός εφιάλτης. Τι θα συμβεί άραγε το πρωί; Πού θα τους βρει, μα κυρίως τι θα αφήσει πίσω του το βράδυ;

Σάββατο 11 Νοεμβρίου 2017

Lucky


Παρασκευή έξι το απόγευμα. Η αγορά ανοιχτή. Η κεντρική αίθουσα του Ολύμπιον κατάμεστη. Το Sold out έχει συμβεί δε, εδώ και μία εβδομάδα. Ο Τζον Κάρολ Λιντς στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, δίνει τα κλειδιά στον Χάρι Ντιν Στάντον, ώστε να μας αποχαιρετήσει όλους, αφού πρώτα μας συστήσει ένα μωσαικό από ανθρώπους, που αποτελούν, ως κομμάτια του παζλ, την κοινωνία μας και στείλει το μήνυμα του, περί ματαιότας.

Ένας μοναχικός καουμπόι, ζει στην ύπαιθρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Μοναδική του συντροφιά, λίγο ποτό και τα τσιγάρα του. Καθώς νιώθει το τέλος να πλησιάζει, επιδίδεται σε έναν αγώνα εξιλέωσης κι άφεσης των αμαρτιών, ώστε να πάρει ήρεμος τον δρόμο για το τελευταίο ταξίδι της ζωής του. Στερνές επιθυμίες, η επαφή με τους ανθρώπους, η επικοινωνία κι η αυτοκάθαρση.


Με αστείρευτο χιούμορ, πάντα ετοιμόλογος ο πρωταγωνιστής παίρνει στις πλάτες του την ταινία. Άλλες φορές με την ευαισθησία κι άλλες με τη σκληρή συμπεριφορά του, θέτει τον θεατή σε ρόλο πρωταγωνιστή και τον καλεί να σκεφτεί, πως θα έπραττε. Σα να θέλει να αποδώσει δικαιοσύνη και να βοηθήσει άπαντες. Είναι σαφείς οι αιχμές προς το σύγχρονο κόσμο και τα πρότυπα, που καλλιεργεί.

Κι αυτό το " Lucky ", ως παρατσούκλι, δείχνει πως ήταν φαινομενικά τυχερός. Πώς νιώθει όμως ο ίδιος, τώρα που γυρίζει τον χρόνο πίσω; Ο παραλληλισμός με τη ζωή της χελώνας, οι μουσικές γέφυρες, που χρησιμοποιούνται ως μέσο σύνδεσης και μία βαθιά απογοήτευση, που φαίνεται στο βάθος, λίγο πριν τούνελ. Με τη σοφία της ηλικίας να κυριαρχεί, μήνυμα σε αυτούς που μένουν πίσω να κερδίσουν κάθε στιγμή.


Eρωτικό γράμμα για τη ζωή που μένει πίσω και θα συνεχιστεί στους αιώνες των αιώνων. Άλλωστε εμείς είμαστε περαστικοί. Ένας διαλογισμός για την ηθική, την μοναξιά ( " ο καθένας μόνος έρχεται και μόνος φεύγει "), τον φόβο και την πνευματικότητα (κλείνει την τηλεόραση και προσπαθεί να ασκήσει τη μνήμη του, με ένα κλασικό σταυρόλεξο).

Μία ποιητική ζωγραφιά δεμένη αρμονικά με τον ήχο της φυσαρμόνικας, που προκαλεί γαλήνη. Ένα συγκινητικό αντίο, δίχως μελοδραματισμούς, καθώς αυτή είναι η μοίρα κάθε ανθρώπου. Σημασία έχει το ταξίδι, όπως μας λέει ξεκάθαρα ο Λιντς κι όχι ο προορισμός. Μία ταινία φεστιβαλική, που νομίζω, πως είναι ένα από τα φαβορί για τον Χρυσό Αλέξανδρο, καθώς μετέχει στο Διεθνές Διαγωνιστικό.


Γραμμές


Η μοναδική ελληνική ταινία, που επιλέξαμε να δούμε το δεκαήμερο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ήταν το "  Lines " του Βασίλη Μαζωμένου, που βρέθηκε στην προβολή και μίλησε με τον κόσμο, αφιερώνοντας το φιλμ σε όλους εκείνους, που η κρίση ράγισε τις καρδιές τους. Πολυταξιδεμένη, από το Ταλίν της Εσθονίας, μέχρι το Λος Άντζελες και το Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, έκανε στάση στην πόλη μας, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με το σήμερα.

Ελλάδα, σήμερα. Μια κοινωνία σε κατάρρευση. Επτά διαφορετικοί άνθρωποι που φτάνουν στα όρια τους, καταρρέουν μαζί της. Αν και υπάρχουν ανάμεσα τους εμφανείς συγγενικές, φιλικές, αλλά και τυχαίες συνδέσεις, πιο πολύ όλους τους ενώνει η ίδια πράξη· ένα τηλεφώνημα σε ένα κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης, στην «γραμμή ζωής». Εκεί ψάχνουν το όριο της ζωής και του θανάτου, το όριο της επικοινωνίας, το όριο της ελπίδας ...


Για κάποιους το πρόβλημα μοιάζει μακρινό. Για άλλους όχι και τόσο. Κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει τις 5000 αυτοκτονίες, το κύμα μετανάστευσης, την ανεργία κι ό,τι μεγάλο μέρος του πληθυσμού ζει στα όρια της φτώχειας, της ανέχειας και πραγματικά δίνει καθημερινά τον αγώνα του για να ξημερώσει το επόμενο πρωί. Γίναμε κόπιες και μάλιστα κακέκτυπα των προγόνων μας. Τι μένει; Μόνο η ψυχή μας.

Η αλληλεγγύη, η βοήθεια είναι αρχές, που πάντα είχε και πρόσφερε απλόχερα ο Έλληνας. Κι όμως σήμερα έχουμε γίνει κτήνη. Αυτός είναι άλλωστε κι ο στόχος του παγκόσμιου συστήματος, του καπιταλισμού. Να σε ενδιαφέρει μονάχα η επιβίωση. Ούτε να μορφωθείς, ούτε να αμφισβητήσεις, ούτε καν να έχεις αισθήματα. Βολέψου με τα λίγα και σιώπα. Κι όμως η επανάσταση ξεκίνησε. Κάποιοι άνθρωποι δεν αντέχουν αυτό το κοινωνικό κουστούμι. Ασφυκτιούν και γυμνώνονται ...




Η ταινία προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινότητα απέναντι στη συνεχιζόμενη τραγωδία που βιώνει η Ελλάδα. Τα θύματα της οικονομικής κρίσης γίνονται τα θύματα της επόμενης ημέρας. Μέσα από τα ψυχικά τους ερείπια, προβάλλουν τα ερείπια μιας ολόκληρης χώρας που προσπαθεί να κραυγάσει το πρόβλημά της, μέσα από λυγμούς που ακούγονται στις τηλεφωνικές γραμμές, τονίζει ο ίδιος ο σκηνοθέτης.

Κι όταν η κατάσταση φτάνει σε ένα τέτοιο οριακό σημείο, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος οι " λύκοι ". Θα μπορέσουν οι νέοι, οι τέχνες κι ο πολιτισμός να βάλουν ένα στοπ στο τέλμα ή οδηγούμαστε μοιραία σε όσα μας έχει διδάξει η ιστορία; Τώρα ο λόγος πέφτει στην Ευρώπη. Είτε όλοι μαζί θα καταστραφούμε, είτε όλοι μαζί θα ορθοποδήσουμε. Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα. Όχι αύριο, όχι μετά ... Θα είναι αργά!

Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2017

Ούτε όνομα, ούτε υπογραφή


Πάντα ο ιρανικός κινηματογράφος κρύβει όμορφες εκπλήξεις. Δε χρειάζεται να πάμε στον περσινό, Εμποράκο του Ασγάρ Φαραντί, που κέρδισε το OSCAR ξενόγλωσσης ταινίας, ούτε στο Τaxi του Παναχί, που είδαμε παρέα με τον σκηνοθέτη στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης. Αυτή τη φορά επιλέξαμε το " Ούτε όνομα, ούτε υπογραφή " του Βαίντ Τζαλιλβάντ, σε ένα ταξίδι προς την εξάγνιση των αμαρτιών.

Ένα απρόσμενο συμβάν, είναι ικανό να κλονίσει τη ζωή ευυπόληπτου ιατροδικαστή. Στο άκουσμα του ονόματος ενός νεκρού παιδιού αναστατώνεται. Τι έχει προηγηθεί; Ένα τροχαίο ατύχημα είναι ικανό να κλονίσει τις ζωές των εμπλεκομένων. Οι συνειδήσεις δε αφήνουν κανέναν ήσυχο. Κανείς δεν μπορεί πια να κοιμηθεί, όπως πρώτα.Ο φόβος κι η δειλία κρατούν το στόματα κλειστά, μέχρι το σημείο, που για κάποιον ξεπερνούν τα όρια της ηθικής του. Εκεί αρχίζει η αντίστροφή μέτρηση για τη λύτρωση της ψυχής του.


Παράλληλα σκιαγραφείται η εικόνα της κοινωνίας. Η φτώχεια κυριαρχεί. Κι όπως λέει κι ο θυμόσοφος λαός μας, " ό, που φτωχός κι η μοίρα του ". Προβλήματα, μιζέρια, βάσανα και στο βάθος καταστροφή. Και το κράτος ένας διαρκές τροχοπέδη. Ένα δράμα από διαφορετικές οπτικές, με ενδελεχή ακτινογράφηση των χαρακτήρων. " Είστε εσείς άνθρωποι; ", " Είσαι άντρας εσύ; " ....

Όταν πλέον ο ίδιος γνωρίζει την αλήθεια, αποφασίζει να ρισκάρει την καριέρα και την ανέλιξή του, προκειμένου να σώσει μία ανθρώπινη ζωή, ενός απόκληρου. Έχει άραγε λυτρωθεί; Νιώθει ακόμα τύψεις; Η τελευταία κουβέντα ανήκει στον θεατή, ώστε να αποκρυπτογραφήσει το μυστήριο και να κρίνει ως" δικαστής ".

Απεικόνιση της σκληρής πραγματικότητας, παρ΄ότι μιλάμε για ταινία μυθοπλασίας, ακόμα κι αν ο ίδιος ο σκηνοθέτης δε θέλησε να κάνει κάποιας μορφής σύνδεση ανοιχτά. Μία ελεγεία για τους ανθρώπους που ονειρευόμασταν να γίνουμε κι όμως θάψαμε μέσα μας. Αναγκαία για την εποχή και κατά βάθος διαχρονική για την διαρκή πάλη ανάμεσα στο εφήμερο και το ηθικά σωστό.


Κάτω από το δέντρο


Πέρα από ήδη βραβευμένες ταινίες, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου είναι μία πρώτης τάξης ευκαιρία να ανακαλύψεις κάτι ξεχωριστό, που δε θα έχει την ευκαιρία να το ξαναδείς. Κάπως έτσι με κέρδισε η υπόθεση του " Κάτω από το δέντρο " του Χάφστειν Γκούναρ Σίγουρδσον από την Ισλανδία. Ένα νησάκι που οι περισσότεροι γνώρισαν στο πρόσφατο ποδοσφαιρικό Euro, ενώ θα το δούμε και στο προσεχές Μουντιάλ. Και κάνω τη σύνδεση, για να φτάσω στο πάθος των κατοίκων του.

Αφετηρία μας είναι το Ρέικιαβικ. Τρεις οικογένειες, δύο ιστορίες. Οι ισορροπίες λεπτές. Ο Άτλι έχει μόλις χωρίσει. Επιστρέφει στο πατρικό του. Βάλλεται από παντού, καθώς το δράμα που βιώνει είναι πολυεπίπεδο κι οι απώλειες ποικλόμορφες. Χάνει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα τους ανθρώπους, που αγαπάει. Την ίδια ώρα επικρατούν έριδες κι η ένταση κλιμακώνεται, με φόντο ένα ψηλό όμορφο δέντρο, που κρύβει τον ήλιο στους γείτονες.


Γεμάτο συμβολισμούς, σαγηνεύει τον θεατή και τον κάνει να σκεφτεί τι κρύβεται πίσω από τις εικόνες. Όπως για παράδειγμα το αλυσοπρίονο που παραδοσιακά στη Βόρεια Ευρώπη ισοδυναμεί με αποσύνθεση των κοινωνικών δεσμών. Ή τις ακτίνες του ηλίου, που δίνουν μία αίσθηση ελπίδας και το δέντρο που δεν είναι κακό από τη φύση του, αλλά θέλουν σώνει και καλά να μας αποδείξουν πως αυτό είναι η πέτρα του σκανδάλου. Σαν μία κατάρα να το δένει.

Μία διαρκής προσπάθεια απενεχοποίησης, μέχρι το τέλος, που επιφυλάσσει η μοίρα στον καθένα. Να κοιμηθούν με ήσυχη τη συνείδησή τους. Κι όλος αυτός ο κύκλος, γεμάτος αθώα θύματα, μάταια, καθώς η επιστροφή του ασώτου θα συμβεί, όταν πλέον θα είναι πολύ αργά, σχεδόν για όλους. Κι αυτός που μένει πίσω, ίσως τελικά να ήταν ο ηθικός αυτουργός της ανείπωτης τραγωδίας. Έτσι είναι όμως η ζωή. Σπάνια δίκαιη.

Μία πολυφωνίκη σύνθεση που ανακαλύπτει την αρμονία μέσα στο χάος, δίχως συμβιβασμούς. Ένα ψυχολογικό θρίλερ, που εξερευνά το υπαρξιακό κι αναδεικνύει πόσο θεμελιώδες είναι, όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις. Mε μήνυμα σαφώς οικουμενικό, που δεν περιορίζεται και δεν τοποθετείται, γι΄αυτό άλλωστε κι αποτελεί την πρόταση της χώρας για το ξενόγλωσσο ΟSCAR.




Τετάρτη 8 Νοεμβρίου 2017

The Square


Μία ταινία για την εποχή από τη Σουηδία, στις Κάννες και τώρα στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου για μία προβολή κατά τη διάρκεια του αφιερώματος στον Ρούμπεν Έστλουντ, που είναι ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα της φετινής διοργάνωσης. Μετά την Ανωτέρα Βία η επιστροφή του Σκανδιναβού που τάραξε συθέμελα τους κριτικούς, ανά τον κόσμο και προσέλκυσε το ενδιαφέρον ολόκληρης της σκληροπυρηνικής σινεφίλ κοινότητας της πόλης.

Ο Κρίστιαν, είναι επιμελητής έργων τέχνης και προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον επαγγελματικό του ρόλο κι αυτόν του σωστού, πλην όμως διαζευγμένου, οικογενειάρχη, που έχει την επιμέλεια των παιδιών. Ένα απρόοπτο όμως, είναι ικανό να διαταράξει την ηρεμία της καθημερινότητάς του. Σημεία των καιρών. Θα γίνει άραγε ένα με το ρεύμα της εποχής; Ευθυνόφοβος και κυνικός, από αλτρουιστής κι αλληλέγγυος προς τους αδυνάτους;


Το τετράγωνο στόχος είναι να αποτελεί ένα καταφύγιο συμπόνοιας κι εμπιστοσύνης. Μέσα σε αυτό άπαντες έχουν υποχρεώσεις και δικαιώματα. Η ζωή άλλωστε είναι ένας διαρκής αγώνας προς την εξιλέωση και τη λύτρωση της ψυχής. Kόντρα στο ρεύμα της εποχής και τον υλικό ευδαιμονισμό, εδώ μένει ένα παράθυρο ηθικής ανοιχτό. Τα παιδιά είναι το μέλλον κι αυτά πρέπει να γαλουχηθούν με σωστές αρχές.

O δημιουργός περιέγραψε το Square, ως ένα καλλιτεχνικό πρότζεκτ, που επιμελήθηκε στο Βάρναμο της Σουηδίας. Το έργο αυτό συνιστά μία δημιουργική τοποθέτηση πάνω στην παράνοια των ανθρώπινων σχέσεων, δημιουργώντας έναν συμβολικό χώρο, μέσα στον οποίο όσοι σταθούν οφείλουν να διατηρήσουν άθικτη την ανθρωπιά τους. Πλέον, κάτι ανάλογο έχει εξαπλωθεί παντού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Νορβηγία. Ο σκοπός του φιλμ είναι να μεταδίδει τροφή για σκέψη. Να ωθεί κάποιον να συμφωνεί ή διαφωνεί και τελικά να αλλάζει τη συμπεριφορά του.


Συμπτώσεις, κλονισμός των ηθικών αξιών, υπαρξιακή κρίση κι επιβίωση των αληθινά δυνατών, που στην πραγματικότητα αντέχουν ακόμα να είναι άνθρωποι, πιστοί στα ιδανικά τους, θέτοντας κόκκινες γραμμές. Η ευγένεια είναι κάτι, που τείνει να χαθεί στην εποχή μας. Ακροβατούμε στα όρια της τρέλας και το πρόβλημα τείνει να αγγίξει, ακόμα και τους φαινομενικά βολεμένους. Ίσως η απάντηση να είναι σε πράγματα καθημερινά, όπως ο έρωτας, η μουσική, η επικοινωνία και κάθε μορφή πολιτισμού.

Το μεγάλο όμως επίτευγμα του σκηνοθέτη είναι πως καταφέρνει να θέσει τον θεατή, σε ρόλο πρωταγωνιστή. Να ευαισθητοποιηθεί και να σκεφτεί, που βαδίζουμε. Μία ρομαντική ματιά, που έχει  στόχο να αφυπνίσει συνειδήσεις. Κοινωνικοπολιτικός Κινηματογράφος, όπως αυτός του Κεν Λόουτς πέρυσι και του Ζακ Οντιάρ πρόπερσι. Μία ταινία για την ευθύνη, την εξουσία, την αμφισβήτηση και προπαντός τη δυσπιστία.




Τρίτη 7 Νοεμβρίου 2017

Tαξίδι αναψυχής


Ο Πάολο Βίρτζι επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, ένα χρόνο μετά το " Τρελή Χαρά " και τέσσερα μετά το " Ανθρώπινο Κεφάλαιο ". Ο Ιταλός σκηνοθέτης υπογράφει το σενάριο και κινηματογραφεί υποδειγματικά, για πρώτη φορά στα αγγλικά, την πιο ευτυχισμένη εκδρομή δύο ανθρώπων. Μία απόδραση προς την ελευθερία της ψυχής, που φυλακίζει το σώμα. Στην ενότητα " Ειδικές Προβολές ", η κατάμεστη αίθουσα του Ολύμπιον, Δευτέρα βραδάκι, στη μία και μοναδική προβολή, χειροκρότησε κι αποθέωσε την Έλεν Μίρεν και τον Ντόναλντ Σάδερλαντ.

Αποφασισμένοι να ζήσουν την τελευταία τους ερωτική περιπέτεια, ένα ζευγάρια ηλικιωμένων παίρνει το τροχόσπιτό του και φεύγει στην εξοχή για κάμπινγκ. Η φυγή τους ανησυχεί τα παιδιά, καθώς η κατάστασή τους, δεν επιδέχεται ρίσκων. Κι όμως, τίποτα δεν είναι ικανό να τους πτοήσει και να τους φέρει πίσω. Θα φτάσουν στον αγαπημένο τους Νότο, που πάντα απολάμβαναν τις διακοπές τους και θα απολαύσουν τη φύση.


Στο μυαλό μου ήρθε, καθώς έβλεπα τον πρωταγωνιστή να οδηγάει το τροχοφόρο του, το Nebraska. Άλλη μία ιστορία για τη σημασία των δεσμών, ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, που γεννήθηκε στην Αμερική. Road trip με συγκινητικές στιγμές κι άλλες που τα ανθρώπινα πάθη, λάθη κι απωθημένα κυριαρχούν. Δύο άνθρωποι διαφορετικοί, αλλά αληθινοί, που αγαπιούνται  πολύ. Βιώνουν την κάθε στιγμή, σαν να είναι η τελευταία. Ένας δεύτερος μήνας του μέλιτος.

Με λεπτό, επιτηδευμένο χιούμορ θίγονται κακώς κείμενα της κοινωνίας και με μία προσεκτική ανασκαφή έρχονται στην επιφάνεια μείζονα ζητήματα, όπως η επαγγελματική κινητικότητα, η αξία της μόρφωσης και οι επικείμενες εκλογές στην Αμερική, καθώς το φιλμ γυρίστηκε, πριν την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Ελιξήρια ζωής είναι, όχι τα φάρμακα, αλλά μία καλή κουβέντα, ένα χαμόγελο κι ένα ποτήρι με αλκοόλ.


Δεν έχει την παραμικρή σημασία τι μένει πίσω. Ο δρόμος είναι μονόδρομος και το ταξίδι χωρίς επιστροφή. Για όσα δεν πρόλαβαν, δεν είπαν, δεν έζησαν. Αναπλήρωση του χαμένου χρόνου, μακριά από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και της θεραπείας. " Χαώδες, αλλά απαραίτητο ", ακριβώς όπως περιγράφεται μέσα απ΄αυτήν την οξύμωρη φράση. Μόνοι τους ...

Μία σαρδόνια κωμωδία για την ματαιότητα, που ακροβατεί μεταξύ χαράς και δράματος, μιας και το τέλος είναι προκαθορισμένο. Γεμάτη εκπλήξεις κι ανατροπές μέχρι το φινάλε, με τελικούς νικητές την αγάπη και το καλό, καθώς στο τέλος του δρόμου μένουν τα συναισθήματα κι όμορφες στιγμές-αναμνήσεις, πριν όλα γίνουν στάχτη.

Δευτέρα 6 Νοεμβρίου 2017

Ιn the Fade


H επιστροφή του Φατίχ Ακίν στη Θεσσαλονίκη, με άρωμα Ελλάδας, για μία ταινία που αποτελεί την υποψηφιότητα της Γερμανίας για το OSCAR ξενόγλωσσης ταινίας. Μετά το περσινό, " Βερολίνο Αντίο ", ο αγαπητός Τούρκος σκηνοθέτης, στο δρόμο για το Λος Άντζελες, κάνει στάση στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Mία επίγεια κόλαση, ο κόσμος που μεγαλώνουμε, εν έτει 2017, καθώς το πρόβλημα είναι καθολικό.

Ένα τραγικό συμβάν διαταράσσει την ισορροπία μίας οικογένειας. Σκιαγραφείται υποδειγματικά το πορτραίτο ενός ανθρώπου, που βιώνει το μέγιστο δράμα, χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του, από τη μία στιγμή στην άλλη, διαλύεται. Μετέωρο το επόμενο βήμα, παρά τη στήριξη φίλων. Κανείς δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό. Οι πληγές παραμένουν ανοιχτές. Το φορτίο δυσβάσταχτο. Ο δρόμος προς τη δικαίωση των θυμάτων, γεμάτος εμπόδια.



Όταν πλέον φτάνει η ώρα του δικαστηρίου, τα πράγματα μοιάζουν ξεκάθαρα. Κι όταν ο ελάχιστος φόρος τιμής δεν αποδοθεί, τότε τα περιθώρια στενεύουν. Οι επιλογές περιορίζονται. Καταδεικνύονται με τον πλέον εμφατικό τρόπο οι δυσκολίες στη διαχείριση της απώλειας και την απονομή δικαιοσύνης. Πένθος, οργή, αγανάκτηση, επιμονή και πείσμα μέχρι την τελική κάθαρση. Υποχρέωση και στόχος ζωής.

Με την Νταιάνα Κρούγκερ σε ρόλο πρωταγωνίστριας, σε μία συγκλονιστική ερμηνεία από την αρχή μέχρι το τέλος κι άξιους συμπαραστάτες τους υπόλοιπους ηθοποιούς, με τον δικό μας, Γιάννη Οικονομίδη σε κομβικό ρόλο, ώστε να ξετυλίξει τον μίτο της Αριάδνης. Mία πολυεπίπεδη τραγωδία, ντυμένη, όπως πάντα με εξαιρετική μουσική. Διαρκής αναζήτηση ευθυνών, μα κυρίως του ηθικού αυτουργού, που δεν είναι άλλος από το τέρας της εποχής, που γιγαντώνεται ξανά και προκαλεί δικαιολογημένη ανησυχία στους διορατικούς.

Τελικά η εξιλέωση κι η λύτρωση, ίσως να κρύβονται σε ένα οδυνηρό ταξίδι προς την επανένωση. Ένα ριζοσπαστικό πολιτικό σχόλιο, που φιλοδοξεί να διαλύσει την ομίχλη της εποχής και να στείλει σαφές μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, ότι η τρομοκρατία, που τεχνηέντως συντηρείται μόνο δεινά μπορεί να προκαλέσει στην εποχή, με θύματα αθώες ψυχές. 

Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2017

A Ciambra


Η φετινή υποψηφιότητα της Ιταλίας για το OSCAR ξενόγλωσσης ταινίας ήρθε στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κι εμείς πιστοί στο ραντεβού μας, δεν θα μπορούσαμε να λείψουμε από την αίθουσα Τζ.Κασσαβέτης στην μία και μοναδική προβολή της. Ο Τζόνας Καρπινιάνο επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη συνδυάζοντας άψογα ντοκιμαντεριστικά στοιχεία και μυθοπλασία, μετά το Mediterranea, με τη " Γειτονιά των Ανθρώπων ", την οποία υπογράφει ως εκτελεστικός παραγωγός, ο Μάρτιν Σκορσέζε.

Βρισκόμαστε στη Σικελία, σε ένα χωριό της Καλαβρίας. Εκεί κατοικούν πρόσφυγες, που έχουν φτάσει στη χώρα της Μεσογείου από κάθε γωνιά του κόσμου. Η κάμερα θέτει στο κέντρο της, έναν 14χρονο Ρομά και τον ακολουθεί βήμα βήμα στην μετάβαση προς μία επίπονη ενηλικίωση. Σε αυτόν τον δρόμο είναι αναγκασμένος να βιώσει απογοητεύσεις, ταπείνωση, να ρισκάρει και να εξαλείψει μέσα του, κάθε ίχνος ηθικής, ώστε να επιβιώσει.


Μέσα από μία σκληρή αφήγηση υφαίνεται ένας ευρύτερος άξονας προκαταλήψεων γύρω από τη ζωή των νομάδων. Καθημερινά εκτεθειμένοι σε μικρούς ή μεγάλους κινδύνους, επειδή κατ΄αυτόν τον τρόπο επέλεξαν να ζουν. Ένα δράμα, με βαρύ συναισθηματικό φορτίο για τον πρωταγωνιστή, που μοιραία το μεταβιβάζει στον θεατή. Μία περιπέτεια διαρκείας, που ισοδυναμεί με την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων. Το χρέος του μεγαλύτερου διττό. Να ζήσει την οικογένεια και να μυήσει τους επόμενους.

Οι πειρασμοί μεγάλοι. Η ηλικία δεν επιτρέπει δεύτερες σκέψεις. Η παρόρμηση κυριαρχεί. Πρέπει να είναι δυνατός (strong), κυρίως ψυχολογικά, για να συνεχίσεις. Δοκιμασίες, που διαδέχονται η μία την άλλη και τελικά μία καταβύθιση κι ένας εγκλωβισμός σε έναν κυκεώνα αμαρτιών, που λίγο λίγο σε πνίγουν, μέχρι να βαφτίσεις την " κλοπή " συνήθεια και να αποδεχθείς τη μοίρα σου, ως κάτι αναπόφευκτο.


Συμβιβασμός με τις επιταγές των καταβολών, " εμείς κι οι άλλοι ", το χρήμα που κυβερνάει κι αλλοτριώνει κι η εσχάτη προδοσία του θεσμού της φιλίας, που βεβαίως προοικονομείται, " εκεί που όλα πάνε καλά, έρχεται μία αναποδιά και τα διαλύει όλα ". Μία χωματέρη, που κρύβει τα κακώς κείμενα των απόκληρων του σημερινού συστήματος και μία απορία, που αφήνεται στη διακριτική μας ευχέρεια να την ερμηνεύσουμε, ο καθένας ξεχωριστά ... Έγινε τελικά άντρας;

Ένα πολιτικό σχόλιο για την τραγωδία των αμοιβαία αποκεντρωμένων μειονοτήτων που κρατούν ο ένας τον άλλον κάτω, στον πυθμένα του κοινωνικού ιστού. Με ιδανική μουσική για να μαγέψει τους πιστούς της έβδομης τέχνης και να τους συμπαρασύρει σ΄ένα ταξίδι, που στο τέλος του αφήνει πίσω την αθωότητα της παιδικής ηλικίας.

Σάββατο 4 Νοεμβρίου 2017

Ο Xεσούς πρέπει να πεθάνει ...


Σε ένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου επιδιώκεις να παρακολουθήσεις ταινίες, που δύσκολα θα πάρουν διανομή μέσα στη χρονιά. Κάτι διαφορετικό, κάτι πρωτότυπο. Μία από τις πρώτες μας στάσεις λοιπόν, έγινε για λογαριασμό του " Ο Χεσούς πρέπει να πεθάνει " από τη Λατινική Αμερική και πιο συγκεκριμένα την Κολομβία σε σκηνοθεσία της Λάουρα Μόρα, που την αφιέρωσε στον πατέρα της. Οι Ανοιχτοί Ορίζοντες μας επιφυλάσσουν πάντα ευχάριστες εκπλήξεις και το πρώτο μας διαμαντάκι ήταν αυτό.

Η ανομία κυριαρχεί. Μία νεαρή κοπέλα, γίνεται μάρτυρας ενός φρικτού φόνου. Χάνει το χαμόγελό της. Το πλήγμα μεγάλο κι η απώλεια δυσβάσταχτη, στιγματίζει ανεξίτηλα κι υποθηκεύει το μέλλον της οικογένειας. Το γεγονός είναι από μόνο του ικανό να αποπροσανατολίζει μία φοιτήτρια καλών τεχνών, που αναλώνεται σε έναν αγώνα εκδίκησης κι αποκατάστασης της τιμής του νεκρού. Είναι όμως τόσο δυνατή, ώστε να αντεπεξέλθει στο ρινγκ;


Οι ισορροπίες ανάμεσα στον θύτη και το θύμα είναι λεπτές. Το σίγουρο είναι πως κάποια στιγμή πληρώνεις, ως συνέπεια των πράξεών σου. Μπορείς να εξαπατήσεις λίγους για πολύ ή πολλούς για λίγο. Η τιμωρία όμως, αναπόφευκτη, θα αποτελεί την μοναδική λύτρωση. Δεν είναι κανένας γεννημένος δολοφόνος. Πολλές φορές η ίδια η κοινωνία σε μετατρέπει, αν δεν έχεις ισχυρές άμυνες και χάσεις το παιχνίδι, γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο, " η ελπίδα ενδημεί, μόνο στην αντίσταση ".

Εικόνες που μας θυμίζουν τα κακώς κείμενα της χώρας μας. Η διαφθορά, η γραφειοκρατία, η ατιμωρησία, το κράτος εξυπηρετήσεων σε πρώτο πλάνο. Πολλές φορές δεν μένει επιλογή από το να πάρεις την τύχη στα χέρια σου κι ας μην είναι σωστό. Όταν όμως φτάνει η κρίσιμη ώρα, φανερώνεται ποιος πραγματικά είσαι. Κι εκεί ο φθόνος κι ο φόβος δεν πρέπει να βγουν νικητές. Η παρόρμηση πρέπει να ηττηθεί από τη λογική και τη σκέψη.


Κι όσο ξετυλίγεται το κουβάρι, οδηγούμαστε σε ένα αδιέξοδο, γεμάτο οξύμωρα σχήματα με την ηθική να κυριαρχεί, σε μία προσπάθεια εξιλέωσης των αμαρτιών. Ένα ψυχολογικό θρίλερ, ένα ταξίδι για τη δύναμη του ανθρώπου. Κλείνει δε, με το σχήμα του κύκλου, από εκεί που ξεκινάει, από ψηλά, βλέποντας μία χώρα, έναν κόσμο παραδομένο σε πάθη, λάθη, λίγο πριν πάρει τον δρόμο της ολικής καταστροφής και στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα ειρήνης και ζωής, από τη Μεντεγίν σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, όσο είναι ακόμα νωρίς ...

Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2017

Η ψυχή και το σώμα


Ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι η Ίλντικο Ενιέντι. Η Χρυσή Άρκτος του Βερολίνου ήρθε στην πόλη μας, μέσω Ουγγαρίας (υποψηφιότητα για το OSCAR καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας) και σε δύο μοναδικές προβολές στην κατάμεστη αίθουσα του Ολύμπιον συγκλόνισε τους θεατές. Τόσο στην τελετή έναρξης, με την οποία άνοιξε η αυλαία του σπουδαίου πολιτιστικού γεγονότος, όσο και την Παρασκευή, σε μία από τις πρώτες προβολές για το κοινό, με την σκηνοθέτη να είναι μάλιστα παρούσα και να συζητά με τον κόσμο.

Βρισκόμαστε στην πανέμορφη Βουδαπέστη, αλλά το σκηνικό διαδραματίζεται συνεχώς σε κλειστούς χώρους (σφαγείο, σπίτια),δημιουργώντας ένα ασφυκτικό σκηνικό στο παρόν. Μοναδική νότα που σε κάνει να ξεφύγεις είναι η φύση. Δύο διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι, γνωρίζονται, φλερτάρουν, ο καθένας με τον δικό του ιδιότυπο τρόπο και δίνουν ραντεβού στα όνειρά τους. Ναι, καλά σκεφτήκατε. Σαν βγαλμένο από παραμύθι, που δυσκολεύονται να εξηγήσουν ακόμα κι οι ψυχολόγοι.




Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στο μεταφυσικό, τον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Μου φέρνει συνειρμικά στο μυαλό το περσινό, " Τόνι Έρντμαν ", με την πρωταγωνίστρια κι εδώ να έχει στερηθεί ουσιαστικά μία φυσιολογική ζωή, που αξίζει στον καθένα, στον βωμό των πρέπει. Μοιάζει έρμαιο του συστήματος, ένα αναλώσιμο πιόνι, ένα ρομπότ. Με λεπτό χιούμορ κι εδώ και τη βοήθεια του ετερώνυμου, επέρχεται η λύτρωση, λίγο πριν το μοιραίο, καθώς η απογοήτευση, ειδικά στην εποχή μας αποτελεί τον χειρότερο σύμμαχο.

Μακάρι η ταινία να στείλει σήμα κινδύνου ώστε να μεταχειριστούμε τον πλανήτη με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Η ανθρωπότητα στο πλατό παρουσιάζει την καλύτερη πλευρά της. Η ταινία με έκανε πιο ταπεινή και μου ενίσχυσε την ανάγκη να πω ευχαριστώ σ’ αυτόν τον ανταγωνιστικό κόσμο του κινηματογράφου. Κατά κάποιο τρόπο και το σώμα και η ψυχή είναι αναγκαίο να βιώνουν την απόλυτη απώλεια συνείδησης. Προσπάθησα να επικοινωνήσω πολλές πληροφορίες χωρίς να μιλήσω, όπως παρουσιάζουμε εμείς τον εαυτό μας στην πραγματική ζωή, χωρίς να τα λέμε όλα. Όταν κοιμάσαι, στο όνειρό σου, μπορείς να είσαι ολοκληρωτικά ο εαυτός σου, είσαι πραγματικά εκεί. Τα φυτά, τα ζώα και οι άνθρωποι είναι αδέρφια. Είναι τρομακτικός ο τρόπος που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει το περιβάλλον του, τονίζει η ίδια η Ενιέντι.




Η Αlexandra Borbely από την Σλοβακία αποτελεί την αποκάλυψη του φιλμ.Ψυχρή, αλλά ευαίσθητη, στυγερή, με το γράμμα του νόμου, αλλά με ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Άξιος συμπαραστάτης, ο αγέρωχος, Geza Morcsanyi. Έξυπνος, ήρεμος, ικανός να διαχειριστεί μία δύσκολη κατάσταση και τελικά να λύσει-κόβοντας τον γόρδιο δεσμό. Ο παραλληλισμός με τα ζώα κι η λίμνη αίματος δείχνει πως ο άνθρωπος πρέπει να σεβαστεί τη φύση, καθώς δεν αργεί η ώρα, που αυτή θα τον τιμωρήσει και τότε ο δρόμος δε θα έχει επιστροφή.

Ένα λυρικό ποίημα, πάνω στο χιόνι, μία δυνατή απάντηση στις νόσους της εποχής και κυρίως τη μοναξιά, με αντίποινα και " θεραπεία " την επικοινωνία. Αξίζει να δείτε αυτήν την αλληγορία, καθώς ό,τι και να γράψουμε είναι λίγο, μπροστά στα τόσα πολλά, που ξετυλίγονται μπροστά μας μέσα σε δύο ώρες εναλλαγών συναισθημάτων και δυνατών συγκινήσεων.


Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2017

Τι θα δούμε στο 58ο ΦΚΘ

H ώρα που όλοι οι σινεφίλ περιμέναμε έφτασε. Ένα από τα σπουδαιότερα Φεστιβάλ Κινηματογράφου του κόσμου, συμβαίνει στην πόλη μας. Κανείς δεν μένει αδρανής κι άπαντες θέλουν να βιώσουν την αύρα της σκοτεινής αίθουσας, έστω για μία προβολή το δεκαήμερο από τις 2 μέχρι και τις 12 του Νοέμβρη. Φτάσαμε στο 58ο. Δεν είναι μικρή υπόθεση. Πάμε όμως να δούμε αναλυτικά, τις ταινίες, που επιλέξαμε από το πρόγραμμα, ώστε να έχετε κι εσείς έναν μπούσουλα. 

Ξεκινάμε από την Παρασκευή. Σημειώνουμε δε, ότι την Πέμπτη υπάρχει η τελετή έναρξης και το αντίστοιχο πάρτυ στην αποθήκη Γ΄ του Λιμανιού. Πάμε όμως στις ταινίες. Πρώτη στάση νωρίς το μεσημέρι στις 15:30 και την κεντρική αίθουσα του Ολύμπιον. Η " Ψυχή και το σώμα " της Ίλντικο Ενιέντι, που είναι ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα του Φεστιβάλ. Η Χρυσή Άρκτος από το Βερολίνο στη Θεσσαλονίκη.  Μια ταινία που αποδεικνύει πως ο κινηματογράφος γίνεται από το υλικό απ’ το οποίο είναι φτιαγμένο τα όνειρα, ένα τόσο ρομαντικό όσο και λυρικό ποίημα. Συνέχεια με το 1945  του Φερέντς Τούκουρ. Σε ασπρόμαυρο φόντο,  ο σκηνοθέτης τολμά ν’ ανοίξει το κουτί της Πανδώρας και ν’ αποτυπώσει σ’ αυτό το πορτρέτο μιας ρημαγμένης γης όλες τις γκρίζες ζώνες που καταπατούν οι άνθρωποι σε καιρό ειρήνης. 18:00 στη Φρίντα Λιάππα. Η πρώτη ημέρα κλείνει με το " Ρέκβιεμ για την κυρία Γ ". Ο Μπόγιαν Βούλετιτς από το Βελιγράδι έχει δημιουργήσει μία καφκική, κωμικοτραγική ιστορία για το απότομο πέρασμα από τον κομμουνισμό στον καπιταλισμό και για την κατάθλιψη ως τη μόνη εγνωσμένη συλλογική κληρονομιά σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη. 23:15 στην αίθουσα Σταύρος Τορνές.

Κι από την Παρασκευή στο Σάββατο, στη μάχη ενός αληθινού σινεμαραθωνίου. 12:15 (Tζον Καββασέτης), ο Bασίλης Κουκαλάνι επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη και πρωταγωνιστεί στην ταινία του Ναίμ Μοχαιεμέν, Προς Τρίπολη: ακυρώθηκε. Ένα φιλμ που συνθέτει μια χορογραφία αποξένωσης διαποτισμένη από σκηνές καθημερινότητας με χιούμορ, ακλόνητη φαντασία και ευαισθησία. Κι από εκεί στην " Οικογενειακή ζωή " (18:00 Φρ. Λιάππα). Ο Μπρούνο και η οικογένειά του μετακομίζουν για τρεις μήνες από τη Χιλή στη Γαλλία και αφήνουν τα κλειδιά του σπιτιού στον εργένη Μαρτίν, που ενθουσιάζεται με την ιδέα πως μπορεί να κάνει ένα διάλειμμα από τη θλιβερή του πραγματικότητα. Το έργο της Αλίσια Σερσόν από το Σαντιάγκο της Χιλής. Και συνεχίζουμε με το πολυαναμενομένο, " Α Ciambra " (20:00 Τζ. Κασσαβέτης).  Η νέα ταινία του Ζόνας Καρπινιάρο, μετά το Mediterranea, που έφτασε πριν μία διετία στην τελική τριάδα των βραβείων LUX του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου. Κλείνουμε την πρώτη βαριά ημέρα με το Newton (22:30 Τζ. Κασσαβέτης) του Αμίτ Β. Μασουρκάρ. Καθώς στήνονται εκατομμύρια κάλπες στην Ινδία –τη μεγαλύτερη δημοκρατία του πλανήτη, όπου οι εκλογές κοστίζουν σχεδόν πέντε δισεκατομμύρια δολάρια–, ένας νέος κυβερνητικός υπάλληλος ονόματι Νιούτον αναλαμβάνει την αποστολή να διενεργήσει εκλογές χωρίς βία και νοθεία σε μια περιοχή ρημαγμένη από συρράξεις.

Κυριακή. Αργία για όλους ή σχεδόν για όλους, καθώς κάποια καταστήματα είναι υποχρεωμένα να ανοίξουν. Ημέρα για Σινεμά. Από το πρωί και πάλι στον στίβο.  Ραντεβού στις 12:30, " Ο Χεσούς πρέπει να πεθάνει " (Tζ. Κασσαβέτης). Μια 22χρονη Κολομβιανή γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας του πατέρα της. Λίγους μήνες αργότερα συναντά τυχαία τον φονιά, κι ενώ πνίγεται από την παρόρμηση να τον εκδικηθεί με τον ίδιο τρόπο, αποφασίζει να τον γνωρίσει προτού γίνει και η ίδια εγκληματίας. To έργο της Λάουρα Μόρα από την Κολομβία. Και φύγαμε για μία σύντομα εκδρομή στις 18:00 (Στ. Τορνές) του Ίγκορ Μπεζίνοβιτς από την Κροατία. Ο Ρόκο πείθει τον Στόλα και μια τυχαία παρέα που διασκεδάζει στα πάρτι να τον συνοδεύσουν στην αναζήτησή του. Ωστόσο, όταν ξεμένουν με το λεωφορείο στη μέση του πουθενά, η σύντομη εκδρομή τους θα μετατραπεί σε μια αλληγορική διαδρομή προς το άγνωστο. Στις 20:30 κάνουμε focus στη νέα ταινία του Φατίχ Ακίν (In the Fade). Μια γυναίκα καταδύεται στην κόλαση μετά τον θάνατο του συζύγου και του γιου της σε βομβιστική επίθεση και αναδύεται στο καθαρτήριο, επιζητώντας την τιμωρία των δύο νεοναζί που κρύβονται πίσω από το έγκλημα. Ένα σαφές, ριζοσπαστικό πολιτικό σχόλιο, που φιλοδοξεί να διαλύσει την ομίχλη της εποχής.

Δευτέρα, αλλά δε χαλαρώνουμε. Αντέχουμε, γεμάτοι από εικόνες, χαμένοι στις σκέψεις μας. Στις 15:30 (Φρ.Λιάππα) έχουμε επιλέξει το " Για την οικογένεια " του Κάντεμιρ Μπαλάγκοφ. Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης (που υπήρξε μαθητής του Αλεξάντερ Σοκούροφ) παραδίδει ένα τολμηρό, ανατριχιαστικό ντεμπούτο που βασίζεται σε πραγματική ιστορία, για το αίμα που κυλά στις φλέβες ορίζοντας τους πιο ισχυρούς δεσμούς και για το αίμα που χύνεται στο όνομα της «αμοιβαίας ανοχής». Συνέχεια με το " Ταξίδι Αναψυχής " και την επιστροφή του Πάολο Βίρτζι, μετά την " Τρελή Χαρά ". Μια εναλλακτική, κινηματογραφική θεραπεία για το φορτίο της ψυχής και του σώματος, που αποδεικνύει πως ο άνθρωπος μπορεί να συναντά εκπλήξεις σε κάθε διαδρομή, ακόμα κι αν θεωρεί πως βλέπει το τέλος της.

Τρίτη, στάση το μεσημεράκι στις 14:00 (Π.Ζάννας) για το Western της Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ, που είναι στην τελική τριάδα για το φετινό LUX. Στον δικό της ορισμό του ανδροκρατούμενου είδους, οι καουμπόηδες είναι οι Γερμανοί υπάλληλοι μιας κατασκευαστικής εταιρείας που αναλαμβάνει έργα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι ινδιάνοι είναι οι Βούλγαροι γηγενείς που φαντάζουν εξωτικοί –άλλοτε διασκεδαστικοί κι άλλοτε επικίνδυνοι– στα μάτια των εισβολέων, αλλά η Δύση παραμένει άγρια και σταθερά προσανατολισμένη στην «ανάπτυξη».  Και φυσικά το βράδυ, το " Square " του Ρούμπεν Έστντλουντ. Ο Χρυσός Φοίνικας των Καννών στο Ολύμπιον. Μία ταινία για την ευθύνη και την εμπιστοσύνη, τους πλούσιους και τους φτωχούς, την εξουσία και την ανημποριά... για τη δυσπιστία απέναντι στο κράτος, στα μίντια και στην τέχνη.

Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ

Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ

Σάββατο 28 Οκτωβρίου 2017

Το τελευταίο σημείωμα


Όταν μία ταινία φέρει την υπογραφή του Παντελή Βούλγαρη σου κινεί το ενδιαφέρον. Κοντεύει τα 80 και σκηνοθετικά συνεχώς εξελίσσεται. Δεν είναι σε καμία περίπτωση παρωχημένος για την εποχή μας και μετά την " Μικρά Αγγλία ", έρχεται να ταράξει το κοινό στις ελληνικές αίθουσες, με το Τελευταίο Σημείωμα, που αποτελεί οικογενειακή υπόθεση, καθώς το σενάριο συνυπογράφει η σύζυγός του, Ιωάννα Καρυστιάνη, τη μουσική ο υιός του, Αλέξανδρος, ενώ η κόρη του, Κωνσταντίνα ήταν υπεύθυνη για την επιλογή του κάστινγκ από την Κρήτη. Aκροβατεί άριστα ανάμεσα στη μυθοπλασία και τα ντοκιμαντεριστικά στοιχεία, καθώς μιλάμε για πραγματικά γεγονότα.

O δρόμος, μέχρι την ιστορική εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή, την πρώτη Μάη του 1944. Πρωταγωνιστής, ο Ναπολέων Σουκατζίδης, που με αρετή και τόλμη, αψηφά την απειλή του θανάτου, οχυρωμένος από την πίστη στην ιδεολογία του. Δίπλα του άνθρωποι κάθε ηλικίας, φύλου και μορφωτικού επιπέδου, περιμένουν το μοιραίο και καρτερούν τη λευτεριά. Ελπίζουν κάθε μέρα, που ξημερώνει κι υπομένουν τα βασανιστήρια και την ατίμωση. Τα χρόνια όμως περνούν. Κάποιοι, λίγοι, λυγίζουν. Οι υπόλοιποι έχουν τη συνείδησή τους καθαρή, κερδίζουν την υστεροφημία τους και μπαίνουν στο πάνθεον της ιστορίας με χρυσά γράμματα.


Το μυστικό είναι, να είσαι φτιαγμένος από ατσάλι, σφυρηλατημένος να αντέξεις, να μην σε κερδίσει ο φόβος, ακόμα κι όταν το πιστόλι σε σημαδεύει ή σε ακουμπάει στον κρόταφο. Η πιο χαρακτηριστική ατάκα είναι το " ελάτε να μου χτενίσετε τα @@@@ ". Δείχνει το μεγαλείο των αντρών εκείνης της εποχής. Έχουν αναχθεί προς κάτι εξιδανικευμένο. Είναι νικητές μέσα τους. Υπάρχει όμως στον πόλεμο νικητής κι ηττημένος;

Τεχνικά, το παιχνίδι του φακού, πάνω στον Ανδρέα Κωνσταντίνου, που υποδύεται τον Ναπολέοντα είναι υποδειγματικό. Φέρνει στο μυαλό κάτι από Λάζλο Νέμες και Γιο του Σαούλ. Κι εκεί είδαμε τα αίσχη των Γερμανών, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, με μία διαφορετική ματιά. Ένα λεπτό θέμα κι άκρως επίκαιρο, καθώς σήμερα, ανήμερα 28ης Οκτωβρίου, γιορτάζουμε την επέτειο της απελευθέρωσης από τους κατακτητές. Από κοντά κι η μουσική, που δένει άρτια με την εικόνα. Τhe boy δημιουργεί κάτι σύγχρονο, που αλληλεπιδρά υποδειγματικά με το παλιό και δένουν αρμονικά. Σα να έπρεπε να συναντηθούν.


Το κάστινγκ είναι ολοκληρωμένο. Ο πρωταγωνιστής αποτελεί και την αποκάλυψη. Ιώβεια υπομονή, αίσθηση του χρέους και συναίσθηση της ευθύνης απέναντι στο σύνολο. Δε θα λυγίσει σε καμία στιγμή κι ας είναι οι πειρασμοί πολλοί και γλυκείς. Από την άλλη ο Γερμανός διοικητής, Καρλ Φίσερ παρουσιάζεται ως άνθρωπος με τρωτά σημεία. Έχει αισθήματα. Σκληρός Ναζί, δε διστάζει να χτυπήσει αλύπητα, ακόμα και κοπέλα, προσπαθεί όμως να εξηγήσει στους ανωτέρους του, πως είναι υπερβολική η εκτέλεση 200 ανθρώπων. Η ψυχολογική μάχη των δύο και το παιχνίδι κυριαρχίας καθηλώνει.


Η αυταπάρνηση, η αγάπη, ο εγωισμός σε ένα κινηματογραφικό σημείωμα. Ο χορός και το γλέντι δηλώνουν την υπερήφανη, αδούλωτη ελληνική ψυχή με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Κάποιοι αντίκρισαν τον θάνατο κατάματα, με το βλέμμα ψηλά, γιατί κέρδισαν τη συνείδησή τους καθαρή. Έκαναν το χρέος τους για την πατρίδα κι απλά αναπαύτηκαν, ηρέμησαν, ξεκουράστηκαν, σίγουροι πια, πως η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ πλησιάζει ...

Μία ταινία, που προκαλεί συγκίνηση και μας ενημερώνει για όσα βίωσαν πολλοί από τους παππούδες μας. Μπορεί για εμάς να φαντάζει μακρινό, είναι όμως μία σκληρή, αποτρόπαια πραγματικότητα. Ο πόλεμος αποκτηνώνει. Δεν έχει σημασία σε ποιο μέτωπο είσαι. Ο κανόνας είναι απόλυτος. Η εξουσία, η δύναμη, κάνουν τον νόμο της ζούγκλας να εφαρμόζεται, με αποτέλεσμα τα εγκλήματα. Κι είναι καλό κάποιος να συνδυάσει την προβολή με την ημέρα, διότι όποιος ξεχνάει την ιστορία του, δεν έχει μέλλον ...




Σάββατο 21 Οκτωβρίου 2017

Loveless (Χωρίς αγάπη)


Ο Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ είναι ένας από τους κορυφαίους Ρώσους σκηνοθέτες. Αρέσκεται να στήνει πορτραίτα κατατρεγμένων ανθρώπων και να κάνει σινεμά με κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα, αφήνοντας σαφείς αιχμές για όσους κινούν τα νήματα κι ορίζουν τη μοίρα των πολλών. Μετά την Επιστροφή, την Αποξένωση, την Έλενα και το Leviathan, το Loveless τάραξε τις Κάννες και κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής, ενώ αποτελεί και την επίσημη υποψηφιότητα της Ρωσίας, για το OSCAR ξενόγλωσσης ταινίας.

Ο Μπόρις κι η Ζένια είναι εγκλωβισμένοι σε έναν αποτυχημένο γάμο. Καρπός τους, ο μικρούλης, Αλιόσα, που γίνεται συνεχώς μάρτυρας ενδοοικογενειακής βίας κι αψιμαχιών μεταξύ των γονέων, που θεωρούν ως λάθος, που σημάδεψε ανεξίτηλα τη ζωή τους τη γέννηση του μονάκριβου γιου τους. Κι οι δύο έχουν χαράξει νέους δρόμους και το 12χρονο αγγελούδι αποτελεί βάρος. Δε νοιάζονται για την τύχη του. Δε θέλουν όμως, ο χωρισμός να έχει αρνητικό αντίκτυπο στη καθημερινότητά τους. Ο σύζυγος κρύβεται από τον χριστιανό φονταμελιστή εργοδότη του, για να μη χάσει την καλή θέση κι η γυναίκα του, θέλει ξορκίσει τα φαντάσματα, που κατέστρεψαν τα ομορφότερα χρόνια της ζωής της.


Μία αφόρητα τοξική ατμόσφαιρα. Απόλυτη διάβρωση των δεσμών και κατάλυση των αξιών. Μία ανάγκη ικανοποίησης του φαίνεσθαι και μία ιεράρχηση λάθος προτεραιοτήτων. Μία πόλη, μία χώρα, ένας κόσμος χωρίς αγάπη. Εξαφανίζονται, βουλιάζουν, βαλτώνουν. Ο υλικός ευδαιμονισμός κυριαρχεί. Ακριβή ζωή, Μέσα κοινωνικής Δικτύωσης, σέλφι κι ένας κόσμος, που απ΄ άκρη σε άκρη νυχτώνει. Δε βρίσκεις ελπίδα. Μία επίγεια κόλαση. Δεν υπάρχει χρόνος. Όμως, " δεν μπορείς να ζήσεις, χωρίς αγάπη ". Μένει επιλογή στο παιδί; Πώς θα διαχειριστεί αυτές τις δύσκολες στιγμές;

Το χιόνι πέφτει. Το βάρος μεταφέρεται στη ψυχή του θεατή. Παράλληλες σχέσεις, ικανοποίηση των εγώ και μία υπενθύμιση παρουσίας, μέσω της απουσίας, που κινεί τα νήματα και προωθεί την πλοκή. Ένα φιλμ γεμάτο συμβολισμούς. Μία συνεχής προσπάθεια του θεατή να αποκωδικοποιήσει τα μηνύματα, που λαμβάνει. Ο φόβος, η καχυποψία, η αποξένωση κι όαση αισιοδοξίας μία εθελοντική ομάδα, ικανή να αγωνιστεί για να διορθώσει τα λάθη και τα κακώς κείμενα μίας ολόκληρης κοινωνίας.


Οι πρωταγωνιστές σκιαγραφούνται υποδειγματικά. Στο τέλος, κατανοούμε ειδικά τον Μπόρις και τον βλέπουμε με μία πιο θετική ματιά, παρά τα πολλά του λάθη. Η φωτογραφία δένει αρμονικά. Ένα κρύο, ένα άδειο, από συναισθήματα κι όχι μόνο, τοπίο. Η αγάπη είναι ό,τι σημαντικότερο, μαζί με την υγεία. Μία αναζήτηση με αμφίβολο αποτέλεσμα κι η ζωή απλά συνεχίζεται ...

Ένα αριστούργημα που σε καθηλώνει. Πότε θα τελειώσει ο πόλεμος; Ένα αναπάντητο ερώτημα. Οι συνέπειες της κατάστασης σε ένα φίλμ δύο ωρών, που σε κάνει να δακρύσεις και να σκεφτείς τις προεκτάσεις, που βαθίζουμε, καθώς το μήνυμα είναι διαχρονικό κι οικουμενικό. Για όλες τις ηλικίες ενηλίκων, μία από τις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς ...




Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2017

Η άλλη όψη της ελπίδας


Ένα παραμύθι, μία πραγματικότητα ονειρική ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας στη νέα ταινία του Άκι Καουρισμάκι, που αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Φιλανδού σκηνοθέτη, μετά το Λιμάνι της Χάβρης. Δύο αντιφατικά πορτραίτα απόκληρων (losers) της κοινωνίας. Ένας Σύριος πρόσφυγας κι ένας Βορειοευρωπαίος, αντιφατικός με τα πρότυπα που τον συνδέουν, εγκλωβισμένος στα απωθημένα του,  διδάσκουν ήθος, σε μία αποθέωση της ανθρώπινης δύναμης και των ιδανικών, που τείνουν να εξαλειφθούν στην εποχή μας.


Ο Καλέντ φτάνει στο Ελσίνκι, διαφεύγοντας την τελευταία στιγμή από την επίθεση σκίνχεντ στην Ουγγαρία. Αναζητεί νομότυπα μία νέα αρχή, μία καινούρια ζωή, αλλά η κοινωνία δε μοιάζει έτοιμη να τον (απο)δεχτεί και να τον αφομοιώσει. Οι Αρχές τον απορρίπτουν, αλλά αυτός είναι αποφασισμένος να ζήσει. Την ίδια ώρα, ο Βίλκστρομ, ο έτερος πρωταγωνιστής, εγκαταλείπει τη σύζυγό του, αφήνει τη δουλειά του κι αποφασίζει να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Η τύχη είναι σύμμαχος στην προσπάθειά του κι αγοράζει ένα εστιατόριο, που καλείται άμεσα να συμμορφώσει.

Κάτι από ταινία εποχής, από την Αμερική του 50΄, με τη μουσική (rock n roll) να διαδραματίζει ρόλο κλειδί στην εξέλιξη της πλοκής και το λεπτό χιούμορ να μας οδηγεί σε μία ποιητική κωμωδία, με αιχμές για το σήμερα, τα χρεοκοπημένα πολιτικά συστήματα και την αδυσώπητη Ευρώπη, που έχει ξεχάσει τις αξίες του παρελθόντος, που ένωναν του ανθρώπους. Μία παρακμή δίχως όρια, που εκφράζεται ποικιλοτρόπως. Σουρεάλ σκηνικά, δυνατές εικόνες, κλιμακούμενη δράση συνθέτουν το μωσαικό ενός αριστοτεχνικού έργου.


O ίδιος ο σκηνοθέτης τονίζει πως, αυτή την ταινία τη γύρισε ξεμέθυστος, γιατί ήθελε να είναι ακριβής. Τις πιο τρελές του ταινίες άλλωστε, υποστηρίζει πως τις δημιούργησε νηφάλιος. Στόχος του ήταν μία ισορροπία ανάμεσα στην ακρίβεια και πράγματα τολμηρά. Το σινεμά δεν είναι σκέτη διασκέδαση. Στη Φιλανδία οι άνθρωποι αντιμετώπισαν τους πρόσφυγες φιλικά, όχι όμως και το κράτος. Και έκλεισε με τη μυθική απάντηση σε ερώτηση για το αν υπάρχουν άνθρωποι σαν κι αυτόν στη χώρα του, " υπάρχουν άνθρωποι; ", όντας πλέον μόνιμος κάτοικος Πορτογαλίας.

Θίγονται μείζονα ζητήματα και προβλήματα της εποχής. Πρώτα απ΄όλα το προσφυγικό, ο πόλεμος, τα άδικα θύματα στο βωμό των συμφερόντων, ο ρατσισμός, η εκμετάλλευση των δουλεμπόρων, η αξία της φιλίας, η ευγένεια, η εργατικότητα κι  όλα αυτά σε ένα φιλμ 90΄. Δύο μοναδικές ερμηνείες από τους Sherwan Ηaji και Sakeri Κuosmanen και συνολικά μία τεράστια επιτυχία φεστιβαλικής ταινίας, δείγμα της οξυδέρκειας του Καουρισμάκι, που αξιοποιεί τα στοιχεία με βέλτιστο τρόπο.


Ύμνος στην αλληλεγγύη και τη βοήθεια, δίχως ίχνος ανταπόδοσης στο βάθος. " Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό ", όπως έλεγε κι ο θυμόσοφος ελληνικός λαός. Κι όλα αυτά με απλότητα, δίχως διδακτισμό, σαν να είναι απλά το φυσιολογικό. Αυτό είναι. Μοναδικό ίχνος της παγκοσμιοποίησης, η κουζίνα. Το αστείο σκηνικό του εστιατορίου, που αλλάζει συνεχώς status, προκειμένου να ορθοποδήσει. Έχει ο κόσμος μας σχέση μ΄όλα αυτά που βλέπουμε;

Η ελευθερία σε κυρίαρχο φόντο. Ο κυνισμός κι η ψυχρότητα ενός κόσμου σε σύγκρουση με την ευαισθησία και την καλή καρδιά, που είναι στον άνθρωπο, ανεξαρτήτου, που θα γεννηθεί. Ελπιδοφόρα μηνύματα με διαχρονική χροιά, αισιοδοξία κι ένα ερωτηματικό, καπνίζοντας, στο φινάλε ... Ποιος θα είναι ο επόμενος σταθμός;


Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017

120 χτύποι το λεπτό


Ο Ρόμπεν Καμπίγιο επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη, μετά " τα αγόρια από τα Ανατολικά ", με μία ταινία που τάραξε τις Κάννες, πήρε το Βραβείο FIPRESCI, αλλά κι αυτό της Επιτροπής και θίγει αληθινά, επίκαιρα κοινωνικά ζητήματα. Αποτελεί την επίσημη υποψηφιότητα για το OSCAR ξενόγλωσσης της Γαλλίας. Με πολιτική χροιά, προσπαθεί να αφυπνίσει συνειδήσεις και να δώσει ένα μήνυμα της νίκης του καλού, που μέχρι να λάμψει απαιτεί πολλές πολλές θυσίες.

Βρισκόμαστε στο 1989, μία εκρηκτική ακτιβιστική ομάδα, η ACT UP, μέλος της οποίας ήταν κι ο σκηνοθέτης αποφασίζει να ξεκινήσει έναν αγώνα, προκειμένου να ενημερώσει ολόκληρη τη χώρα για το ΑΙDS και τους κινδύνους, που κρύβει. Δε διστάζει να βάψει με αίμα, ακόμα και τον Σηκουάνα για να ταρακουνήσει τους πολίτες. Για τα μέλη της, είναι στόχος ζωής.


Μέσα σε μία περιπλάνηση, περίπου τριών ωρών, γινόμαστε κομμάτι του προβλήματος, ταυτιζόμαστε με τους πρωταγωνιστές και θέλουμε κι εμείς να αγωνιστούμε για έναν κόσμο καλύτερο, με αξίες κι ιδανικά. Με αμεσότητα, με ένταση, με λυρικότητα κερδίζει τον θεατή. " οι στάχτες μου είναι για τη μητέρα μου ". Πόσο δύσκολο να βλέπεις κάποιον να πεθαίνει και να αντιλαμβάνεσαι πόσο σημαντικό αγαθό είναι η υγεία.

Δεν μένω στις έντονες σεξουαλικές στιγμές, μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Αυτή είναι μία πολύ ρηχή προσέγγιση. Αντίθετα είδα τον αργό θάνατο, ενός παιδιού της ηλικίας μας. Αντίκρισα ολόκληρη τη διαδρομή. Με άγγιξε, με ράγισε, με σοκάρισε. Από τον αγώνα, τον χορό, την παραίτηση (" είμαι θετικός, αυτό κάνω στη ζωή μου "), τη συνειδητοποίηση και το επίπονο τέλος.


Άνθρωποι κάθε ηλικίας μόνοι. Με στηρίγματα ομοιοπαθείς. Ελάχιστοι έχουν πια δίπλα τους, τις οικογένειάς τους. Ένας ένας αποδημούν, νικημένοι από μίας από τις μεγαλύτερες μάστιγες της εποχής. Αποφεύγονται έντεχνα οι μελοδραματισμοί. Κάθε τέλος, αποτελεί μία νέα αρχή, για τον αγώνα και την αέναη προσπάθεια του group. Μία ηχηρή απάντηση για την ομοφοβική παγκόσμια κοινότητα, την κρατική αδιαφορία και τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών.

Με εξαιρετική μουσική, που σε σαγηνεύει, όπως οι μελωδίες της σειρήνας και σε κάνει κομμάτι του έργου. 120 χτύποι, όπως οι 124 της House Music, σήμα κατατεθέν της εποχής. Μου έφερε στο μυαλό, άλλο ένα σπουδαίο έργο, με ανάλογο θέμα κι αντίστοιχη μουσική. Τα " σταράκια " (Chucks των Gerhard Ertl & Sabine Hiebler) που είδαμε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πριν δύο χρόνια.


Μία ποιητική αφήγηση για τις αναμνήσεις και το σήμερα, το τότε και τώρα, που άνθρωποι δίπλα βίωσαν και βιώνουν. Δεν έγινε άδικα πρωτοσέλιδο στη Federation. Είναι μία ταινία για όλους. Δεν έχει όρια. Πρέπει όμως ο θεατής να τη δει δίχως παρωπίδες, μη αποδεχόμενος στερεότυπα και προκαταλήψεις. Ποιος θα είναι ο επόμενος;

Μία ταινία, που στη θέση του AIDS, θα μπορούσε να είναι ο καρκίνος, ή κάποια άλλη σοβαρή ασθένεια. Πρέπει όμως για να σε κερδίσει να ξεφύγεις από το είναι, την εικόνα και να εμβαθύνεις στο φαίνεσθαι, την ουσία. Ίσως εκεί να φανεί και πόσο άνθρωπος είσαι ...