Addthis

Σάββατο 3 Μαρτίου 2018

Ντέιβιντ Στράτον: Mία ζωή σινεμά


O Kινηματογράφος για τους περισσότερους ανθρώπους είναι απλά ψυχαγωγία. Υπάρχουν όμως και λίγοι, ίσως ρομαντικοί, για τους οποίους εξελίσσεται σε τρόπο ζωής, σε απόλυτο βαθμό. Θα λέγαμε τους στιγματίζει ανεξίτηλα. Ο Ντέιβιντ Στράτον είναι ένας απ΄αυτούς. Άγγλος, γόνος οικογενείας εμπόρων. Ο πατέρας του έχει παντοπωλείο. Ο ίδιος όμως αποφάσισε να ακολουθήσει το όνειρό του με πείσμα κι αυτό έγινε πραγματικότητα. Δεν είναι αχάριστος. Δεν έχει αλλάξει. Σχολιάζει κι αξιολογεί ταινίες με δικά του κριτήρια. Κι είναι έτοιμος να συνδιαλεγεί, να διαφωνήσει και να αλλάξει άποψη, αν τον πείσει ο συνομιλητής του.

Παράλληλα, βλέπουμε μία μεγάλη ανασκόπηση του αυστραλιανού σινεμά. Αχαρτογράφητα εδάφη για τους περισσότερους. Μία χώρα, που με δυσκολία εξάγει ταινίες, ωστόσο έχει να επιδείξει τις δικές της μεγάλες επιυχίες. Έχει μία ένδοξη ιστορία. Ένα όμορφο ταξίδι γεμάτο εικόνες κι εμπειρίες, από έναν άνθρωπο, που έχει παρακολουθήσει πάνω από 24.000 ταινίες στη ζωή του. Φιλοξενούνται μέλη της οικογένειάς του, σκηνοθέτες, πρωταγωνιστές κι η επί 28 χρόνια συμπαρουσιάστριά του, Margaret Pomeranz.


Ανατρέχει μέσα από φιλμς κι εξερευνά τον ίδιο του τον εαυτό. Σκιαγραφεί τις πτυχές του υποδειγματικά. Μία συναρπαστική διαδρομή στην κινηματογραφική κληρονομιά της χώρας, για την οποία αγωνίστηκε με πάθος, όντας διευθυντής του Φεστιβάλ του Σίδνευ για περίπου είκοσι χρόνια, ενώ στη συνέχεια ξεκίνησε να γράφει στο Variety, ως κριτικός. Σήμερα διδάσκει την Ιστορία του Κινηματογράφου στους νέους Αυστραλούς. Στρατιώτης της " ιδέας ", πως το σινεμά διαμορφώνει προσωπικότητητες και πρεσβευτής των αξιών, που την διέπουν.




Η δύναμη του ανθρώπου και της Μεγάλης οθόνης συμπλέκονται και χαράζουν κοινή πορεία. Μία σχέση ζωής. Δίνεις τη ψυχή σου, το είναι σου, τον χρόνο σου, δημιουργείς ένα μοναδικό αρχείο, χειρόγραφο κι επιβραβεύεσαι κάνοντας το χόμπυ σου, επάγγελμα. Γνωρίζεις την ανέλιξη, που σου πρέπει. Ευλογία. Ο Σάλι Άιτκεν πετυχαίνει διάνα με την επιλογή του, να ξετυλίξει παράλληλα το κουβάρι ενός σπουδαίου χαρακτήρα και του Κινηματογράφου της Αυστραλίας.

Ένα έργο λύτρωση για τη ψυχή, όσων έχουν τρέλα με το σινεμά, ένας ύμνος για έναν άνθρωπο που τόλμησε κι αφιέρωσε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του, σε αυτό, που πραγματικά αγάπησε, αγαπά και θα αγαπάει για πάντα. Ευαίσθητο, αλλά και πέρα για πέρα ρεαλιστικό ...


Προβάλλεται ξανά την Κυριακή στις 11:00 στην Αίθουσα Σταύρος Τορνές κι αξίζει τον κόπο να το δείτε!

Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2018

Οι προβλέψεις μας για τα OSCARs


- Kαλύτερη ταινία: Θεωρώ, πως πολύ δύσκολα θα χάσει τον τίτλο το " Τρεις πινακίδες, έξω από το Έμπινγκ, στο Μίσσουρι ". Από κοντά το ιδιαίτερο, " The Shape of Water " του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, που μάλλον πάει για το αντίστοιχο Βραβείο της σκηνοθεσίας.

- Α΄ανδρικού ρόλου: Ακλόνητο φαβορί μετά τις Χρυσές Σφαίρες και τα Βραβεία BAFTA, ο Γκάρυ Όλντμαν, για την ερμηνεία του στο Darkest Ηour.

- Σκηνοθεσία: Όπως αναφέραμε και παραπάνω, το φαβορί είναι ο Γκ. Ντελ Τόρο για το Shape of Water κι εφόσον επαληθευτεί, θα γίνει ο τρίτος Μεξικανός την τελευταία εξαετία που κατακτά το αντίστοιχο αγαλματίδιο.


- Α΄γυναικείου ρόλου: Στα δικά μου μάτια, το Βραβείο έπρεπε να παιχτεί ανάμεσα στην Φράνσις ΜακΝτόρμαντ και την Μέρλιν Στριπ. Η πρώτη ωστόσο, δίνεται ως ακλόνητο φαβορί κι η δεύτερη πολύ μακριά στις προτιμήσεις (δυστυχώς).

- B΄ανδρικού ρόλου: Mάχη μεταξύ Σαμ Ρόκγουελ (Tρεις πινακίδες) και Γουίλεμ Νταφόε (Florida Project). Εδώ μπορούμε να δούμε μία μίνι έκπληξη.

- Β΄γυναικείου ρόλου: Η Άλισον Τζάνευ, για την ερμηνεία της στο I, Tonya νομίζω πως θα είναι η τελική νικήτρια και θα επιβεβαιωθούν τα σχετικά προγνωστικά. Aξιόλογη κι η ερμηνεία της Οκτάβια Σπένσερ στο Shape of Water.


- Κινουμένων σχεδίων: Το Κoko παρουσιάζεται ως ακλόνητο φαβορί κι αναμένεται να επαληθευτεί.


- Διασκευασμένο σενάριο: Το Call me by your name, αναμένεται κι εδώ να επιβεβαιώσει τα προγνωστικά.


- Ξενόγλωσσης ταινίας: Ως φαβορί δίνεται το " Μία Φανταστική Γυναίκα ". Δυστυχώς δεν κατάφερε να με αγγίξει. Θεωρώ αδικία να μην είναι στην τελική πεντάδα, το Ιn The Fade του Φατίχ Ακίν. Από τα Square, Loveless, Ιnsult, Οn body and soul, θα επέλεγα το πρώτο και το αγαλματίδιο στον Έστλουντ.

Τα υπόλοιπα Βραβεία αφορούν τεχνικά χαρακτηριστικά και φαβορί δίνονται ταινίες, όπως η Δουνκέρκη, το Blade Runner 2049, το Shape of Water, με συνολικά 13 υποψηφιότητες κι η Αόρατη Κλωστή ...

Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2018

Shape of Water


Ο Γκιγιέρμο ντε Τόρο επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη. Αυτό από μόνο του προκαλεί ενδιαφέρον στους σινεφίλ. Ο Μεξικανός ξεκίνησε τη διαδρομή του " Shape οf Water " από τη Βενετία. Εκεί κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα. Aπό τότε μέχρι σήμερα μετράει 87 Βραβεία, ενώ η Ακαδημία έδωσε στο φιλμ του 13 υποψηφιότητες για OSCAR. Μία ιστορία για την αγάπη και την απώλεια, με τον δικό του μοναδικό, αλληγορικό τρόπο. Μία διαρκής ακροβασία ανάμεσα στο είναι και το φαίνεσθαι.

Στην εποχή του Ψυχρού πολέμου, Αμερικανοί και Ρώσοι επιδίδονται σε ένα ανελέητο κυνηγητό για την κυριαχία στον κόσμο και την εξιχνίαση κάθε μυστικού του αντίπαλου στρατοπέδου. Oι ισορροπίες είναι λεπτές και κάθε λάθος κοστίζει. Κι ενώ το σκηνικό κάθε άλλο παρά ρομαντικό είναι, την εμφάνιση της κάνει μία Η Ελάιζα. Μία νεαρή καθαρίστρια, που δεν μπορεί να μιλήσει. Πλάι της, πιστή συνοδοιπόρος και συνάδελφος, η Αφροαμερικανίδα, Ζέλντα. Την ηρεμία τους έρχεται να ταράξει, η έλευση ενός μυστυριώδους πλάσματος στο εργαστήριο.


H φαντασία αρχίζει να ταξιδεύει. Η πραγματικότητα συμπλέκεται με το μεταφυσικό. Η μουσική του Αλεχάντρο Ντέσπλα μας απογειώνει κι όλοι εμείς κομμάτι του παραμυθιού, βιώνουμε την τραγωδία και την ηδονή μαζί. Γεμίζουμε συναισθήματα και αγωνιούμε, παρατηρώντας την εξέλιξη ενός ανέφικτου έρωτα. Το απαγορευμένο πάντα ελκύει. Άλλωστε, εμείς αντιστεκόμαστε, δεν είμαστε αναλώσιμοι, όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν κι είμαστε αποφασισμένοι να κερδίσουμε την " αιώνια " ζωή.

Ο αρχιτέκτονας της επιτυχίας δημιουργεί μία μεγάλη αγκαλία, ως καταφύγιο των απόκληρων του κόσμου. Το ονειρικό στοιχείο κυριαρχεί. Η προσπάθεια εξημέρωσης αγγίζει τη ψυχή. Παρηγοριά για κάθε μοναχική ψυχή. Εκεί που κρύβεται η πραγματική ομορφιά ενός ανθρώπου. Και το κάστινγκ είναι το ιδανικό για να περάσει στον θεατή, το καθολικό μήνυμα. Η Σάλι Χόκινς με τις υπόλοιπες αισθήσεις, πιο ανεπτυγμένες από ποτέ και κοντά της, η βραβευμένη, Οκτάβια Σπένσερ κι ο ρολίστας Ρίτσαρντ Τζένκινς, ενώ από την άλλη πλευρά έχουμε τον Μίκαελ Σάννον, που είναι μέρος του συστήματος με ημερομηνία λήξης.


Ένα παραμύθι, που γίνεται ύμνος για αξίες που τείνουν να χαθούν στην εποχή μας. Η συντροφικότητα, η φιλία, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός, η ανιδιοτελής βοήθεια πηγάζουν σχεδόν σε κάθε σκηνή ενός κοινωνικοπολιτικού σχολίου, που φτάνει μέχρι και το οικολογικό πρόβλημα, με τη σταδιακή έλλειψη του νερού. " Κι αν δεν κάνουμε, τώρα πια, κάτι κι εμείς σε τι διαφέρουμε από τα τέρατα" ;

" Ο χρόνος είναι ποτάμι που κυλάει από το παρελθόν μας " κι " η πραγματικότητα το ναυάγιο των σχεδίων μας ". Ακούγεται λιγάκι απαισιόδοξο, αλλά είπαμε ο αγώνας δε σταματά ποτέ κι η απάντηση είναι μία κι απλή, η ΑΓΑΠΗ. Ένα ακόμα μήνυμα για την τελική νίκη του καλού. Μετά τον Αλφόνσο Κουαρόν και τον Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου ο Ντε Τόρο, ετοιμάζεται να γίνει ο τρίτος Μεξικανός την τελευταία εξαετία, που θα λάβει το OSCAR σκηνοθεσίας. Χάρισμα, μπορεί όχι θεικό, αλλά ...




Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2018

The Post


Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη, με τους Τζος Σίνγνκερ (Spotlight) και την πρωτοεμφανιζόμενη Λιζ Χάνα, να υπογράφουν το σενάριο μίας ταινίας που ετοιμάστηκε σε χρόνο ρεκόρ για να προκαλέσει θόρυβο. Με αφορμή ένα πραγματικό γεγονός, βρίθει ντοκιμαντεριστικών στοιχείων κι έχει να μας προσφέρει δύο συγκλονιστικές ερμηνείες. Απόλυτα φυσιολογικά, έχει κερδίσει δεκατρία Βραβεία κι είναι υποψήφια για δύο OSCARs.

Βρισκόμαστε στο 1971, οι Washington Post περνούν δύσκολες ημέρες. Ετοιμάζονται να μπουν στο χρηματιστήριο. Την ίδια ώρα οι μεγάλοι τους ανταγωνιστές, New York Times δημοσιεύουν ένα πολύκροτο άρθρο, σχετικά με άγνωστες λεπτομέρειες, που αφορούσαν τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Eν μέσω συγκυριών, δίνεται η ευκαιρία για θεαματική ανατροπή του σκηνικού. Θέλει τύχη, αποφασιστικότητα και πάθος.


Ένα ψυχολογικό θρίλερ, μέχρι το πολυπόθητο " publish " της Κάθριν Γκράχαμ, που επαναστατατεί σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο και παίρνει μία γενναία απόφαση, διαλύοντας φιλίες ετών, ρισκάροντας την τύχη της εφημερίδας, αλλά κυρίως την προσωπική της ελευθερία. Ο τολμών όμως νικά. Η προσπάθεια φύμωσης απέτυχε. Μία επιτυχία, που σημάδεψε το μέλλον της τέταρτης Εξουσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Όλα αυτά σε μία εποχή, που το συγκεκριμένο θέμα γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ, αν αναλογιστεί κανείς τις ομοιότητες στις σχέσεις τύπου-κύβερνησης, τόσο κατά την περίοδο του Νίξον, αλλά και σήμερα με τον Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία. Μπορούμε να έχουμε μία αποκάλυψη, ανάλογη με αυτή του σκανδάλου Watergate. Οι έρευνες κι ο χρόνος θα δείξουν.

Με δύο εξαιρετικές ερμηνείες, των Mέριλ Στριπ και Τομ Χανκς και ρολίστες, που δείχνουν σαν έτοιμοι από καιρό, για τους συγκεκριμένους ρόλους. Η πρωταγωνίστρια είναι πραγματικά σαν το παλιό καλό κρασί. Ώριμη, μεστή, καθηλωτική. Δίκαια θεωρείται το μεγάλο φαβορί για το OSCAR α΄γυναικείου ρόλου. Δίπλα της, ο αυθεντικός, " Μπράντλι ", δίνει τον υπερπάντων αγώνα για τη δικαίωση, κόντρα σε όλα τα εμπόδια και τα προγνωστικά.


Ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους σκηνοθέτες, έχει στόχο να αφυπνίσει συνειδήσεις και να θυμίσει πως παρ΄ότι τα χρόνια έχουν περάσει, τα προβλήματα παραμένουν διαχρονικά. Αλήθεια πόσο εύκολη υπόθεση είναι, ο διαχωρισμός των εξουσιών; Kι όμως και τότε και τώρα υπάρχει ΗΘΙΚΗ. Έστω λίγοι, οι ρομαντικοί, είναι αποφασισμένοι να φωνάξουν, " Πρέπει να δημοσιεύσουμε την αλήθεια. Αν δεν το κάνουμε το Έθνος θα βγει ζημιωμένο. Και κάποιοι θα κερδίσουν απ΄αυτό ".

Μία σφυγμομέτρηση, για το αν το σινεμά μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ένας ύμνος στη δημοσιογραφική δεοντολογία και το κοινωνικό χρέος. Μία διαρκής αμφιταλάντευση, πριν την μεγάλη απόφαση-σταθμό, όταν όλα ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί. Σε έναν κόσμο, που κυριαρχεί η διαφθορά, ναι υπάρχει κι αυτή η πλευρά, ακόμα και σήμερα. " Τυπώστε " ...


Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου 2018

Ι, Τοnya


Η ταινία-απάντηση της Τόνια Χάρντινγκ, αθλήτριας καλλιτεχνικού πατινάζ στο ατομικό, για όσα συνέβησαν το 1994, όταν και κατηγορήθηκε, ως ηθικός αυτουργός, για επίθεση σε συναθλητριά της, λίγο πριν την Χειμερινή Ολυμπιάδα. Ένα βιογραφικό δράμα, που παρουσιάζεται με στοιχεία μαύρης κωμωδίας, ώστε να κερδίσει από τα πρώτα κιόλας λεπτά τον θεατή. Eικοσί οχτώ Βραβεία μέχρι σήμερα κι υποψήφια για τρία OSCAR. Μία αληθινή ιστορία, γεμάτη πάθος και πόνο, με το σενάριο να υπογράφει ο Στίβεν Ρότζερς και τη σκηνοθεσία, ο Κρεγκ Γκιλέσπι.

Βρισκόμαστε στο Πόρτλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ένα μικρό κοριτσάκι μεγαλώνει, μέσα σε ένα άρρωστο οικογενειακό περιβάλλον. Φτώχεια, μιζέρια, συγκρούσεις, βία, μπούλινγκ κι αδικία. Η μητέρα βλέπει στο πρόσωπό της, το πλασματάκι, που θα πετύχει, όσα δεν κατάφερε η ίδια στη ζωή της. Η Τόνια βρίσκει διέξοδο στον αθλητισμό κι η μητέρα της αποφασίζει να την στρέψει ψυχαναγκαστικά προς αυτήν την κατεύθυνση. Αφήνει το σχολείο και το πατινάζ, γίνεται αυτοσκοπός.


Δυστυχώς, όμως στη ζωή πρέπει να έχουμε αντίβαρα κι εναλλακτικές επιλογές. Η μόρφωση, η εκπαίδευση, η ανάπτυξη κριτικής σκέψης είναι πολύ σημαντικές παράμετροι, ώστε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις την κρίσιμη στιγμή κι η πρωταγωνίστρια της υπόθεσης, στερήθηκε τα παραπάνω κι οδηγήθηκε σε κομβικά λάθη κι ατυχέστατες επιλογές στη ζωής της, λόγω έλλειψης ισορροπίας. Αποτέλεσμα να βρεθεί σε τέλμα, στο κενό, εφόσον δεν πετύχαινε το εγχείρημα του πρωταθλητισμού. Κι όλα αυτά κόντρα στα κακώς κείμενα της Αμερικανικής κοινωνίας.

Ένα φιλμ ικανό να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη και να αγγίξει κάθε νέο, που στερήθηκε, έχασε, πόνεσε για ένα άθλημα. Κι όσο μεγάλος κι αν είναι ο κάματος του σώματος κι η επιβάρυνση, ποτέ δεν φτάνει τον πόνο της ψυχής, της απογοήτευσης, της αποτυχίας. Σημάδια ανεξίτηλα. Τα εμπόδια, οι αντιξοότητες, όταν δεν υπάρχει αξιοκρατία, είναι ικανά να σε διαλύσουν. Η εύκολη απόφαση είναι να τα παρατήσεις και να θυσιάσεις τον κόπο και την προσπάθεια. Να μείνει απλά ένα απωθημένο ...


Μεγάλο ρόλο στην επιτυχία διαδραματίζουν οι τρεις πρωταγωνιστές. Η Μάργκοτ Ρόμπι στον ρόλο της Τόνια. Τόσο εκφραστική, τόσο συναισθηματική, σαν η ίδια να βιώνει όλον αυτόν τον γολγοθά. Στο ρόλο της μητέρας, η Άλισον Τζάνει. Σκληρή, αδυσώπητη. Πιστεύει, πως κάνει το σωστό, το καλύτερο για την τύχη της κόρης της, ακομά κι αν πολλές φορές φτάνει στα άκρα. Ο τρίτος της παρέας, ο Σεμπάστιαν Σταν πραγματικά προσπαθεί να μας αποδείξει πόσο κουτός-επικίνδυνος είναι.

Η φωτογραφία του Νικόλα Καρακατσάνη, το επιτηδευμένο μοντάζ, η καλλιτεχνική διεύθυνση της Τζέντ Χέιλι και φυσικά  η μουσική δημιούργουμ μία ατμόσφαιρα ικανή να ταξιδέψουν τον σινεφίλ. Στο τέλος δεν μπορεί παρά να " συγχωρήσει " την Τόνια και να τη δει με συμπάθεια, αναγνωρίζοντάς της, μία σειρά από ελαφρυντικά. Οι Αμερικάνοι όμως έχουν την ανάγκη να αγαπούν και να μισούν,  πολύ. Όπως κι ολόκληρος ο κόσμος άλλλωστε ...

Μία αντισυμβατική προσωπικότητα. Καπνίζει, όπως ο μεγάλος Γιόχαν Κρόιφ. Καταφέρνει να παραμείνει ο εαυτός της, να μην αλλοτροιωθεί, παρ΄ότι έφτασε ένα βήμα από την ολική καταστροφή και τελικά να κερδίσει την υστεροφήμια της, μέσω αυτής της ταινίας. Το σύστημα τα κατάφερε, τη νίκησε, αλλά η Τόνια θα μείνει στην ιστορία, ως πρωταθλήτρια της ζωής. 

" Κι αν τη ζωή σου δεν μπορείς να την κάνεις, όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε μονάχα, μην την εξευτελίζεις ".



Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2018

Three Billboards, Οutside Ebbing, Missouri


Ο Mάρτιν Μακ ΜακΝτόνα επιστρέφει στη Μεγάλη οθόνη με τη νέα του ταινία να καθηλώνει τους σινεφίλ ανά τον κόσμο. Ήδη τέσσερις κερδισμένες Χρυσές Σφαίρες και πέντε υποψηφιότητες στην τελική ευθεία για τα OSCARs, ενώ το ταξίδι ξεκίνησε την περασμένη Άνοιξη από τη Βενετία. Τρεις πινακίδες, τρία πρόσωπα, ένα τρίγωνο που η αλληλεπίδρασή τους, λειτουργεί ως καταλύτης και προάγει την πλοκή.

Mία τραγική μητέρα, έχει χάσει την κόρη της, με τον χειρότερο τρόπο. Αναζητεί δικαίωση μέχρι εσχάτων με όπλο της την ηθική. Αποφασίζει να νοικιάσει τρεις πινακίδες, σε έναν δρόμο, που οι περισσότεροι αποφεύγουν. Θεωρεί πως θα κρατήσει ζωντανή την ελπίδα. Δίπλα της αναπτύσσονται δύο πορτραίτα αστυνομικών. Του διοικητή που γίνεται δέκτης βολών κι ενός υπαστυνόμου, που πρέπει να βιώσει τις πιο δύσκολες καταστάσεις, για να αλλάξει την κοσμοθεωρία του.


Θίγονται τα κακώς κείμενα της αμερικανικής περιφέρειας, η βία κάθε μορφής, γεννά βία κι ένα πράγμα είναι μονάχα σίγουρο: Η φωτιά που ανάβεις, θα σε κάψει. Ένα αδιέξοδο δράμα, μέχρι το φινάλε, με συνεχείς ανατροπές κι εξαιρετική μουσική του Κάρτερ Μπέργουελ, που σε ταξιδεύει στις τοπικές πεδιάδες και σε κάνει κομμάτι του φιλμ. Ποιος είναι άραγε ο κακός, μετά απ΄αυτό το ταξίδι;

Η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, στον ρόλο της Μίλφρεντ είναι απλά εξαιρετική. Δεν έχει πια να χάσει τίποτα στη ζωή της. Tην έχει κυριεύσει η απόγνωση, αναζητεί παρηγοριά. Μία βαριά κατάρα τη στοιχειώνει. Φορτώνεται ευθύνες απ΄όλες τις πλευρές κι όμως αντέχει. Δε λυγίζει, αρνείται να σπάσει. Κρύβει την ευαισθησία της. Έχει άγνοια κινδύνου, από τη στιγμή, που έχασε τον θησαυρό της. Είναι αποφασισμένη για όλα, ακόμα κι αν δεν είναι απολύτως σίγουρη.


Εξαιρετικοί στο πλάι της, οι Γούντι Χάρλσεον και Σαμ Ρόκγουελ. Ο πρώτος αποτελεί υπόδειγμα σωστού οικογενειάρχη κι επαγγελματία. Παρ΄ότι διοικητής της αστυνομίας έχει κερδίσει την εκτίμηση της πλατιάς μάζας της κοινότητάς του. Ο δεύτερος μπλεγμένος σε μία αρρωστημένη κατάσταση, παλεύει να κερδίσει και να σώσει τον εαυτό του. Στο τέλος κερδίζει και τον θεατή. Αποδεικνύεται περίτρανα, πως οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους καλοί.

Κόντρα σε κάθε μορφής ρατσισμό κι ενάντια στις προκαταλήψεις ξετυλίγεται υποδειγματικά ένα παράλληλο δράμα. Πόσες ζωές μπορούν να καταστραφούν συγχρόνως με κοινή αφετηρία; Κι εδώ ακριβώς έρχεται το οξύμωρο κι αφορά το μεγαλείο της συγχώρεσης. Κι αυτή έρχεται μέσα από την αγάπη, που φέρνει ηρεμία και καθαρίζει τη σκέψη. Φτάνει μόνο να μην είναι αργά.

Ένας Ιρλανδός σκηνοθέτης έρχεται να καταδείξει με ιδανικό τρόπο τις συνθήκες ζωής στην Αμερική. Αποστασιοποιημένος, εξωτερικός παρατηρητής, μας χαρίζει ένα έργο για πολλά χρόνια. Η ανθρωπότητα άλλωστε, έχει σήμερα περισσότερο από ποτέ τον κοινωνικό Κινηματογράφο και το χιούμορ. O συνδυασμός ικανός να σε ταράξει, να σε συντρίψει, να σε διαλύσει.


Δευτέρα 25 Δεκεμβρίου 2017

Florida Project


Ο Σον Μπέικερ τα καταφέρνει περίφημα, στη νέα του προσπάθεια. Το Florida Project αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα του αμερικανικού ανεξάρτητου σινεμά. Η ιδιομορφία του όμως, είναι πως συνδέεται άρρηκτα με τον Κινηματογράφο της Ευρώπης. Είναι ξεκάθαρη η επιρροή από τον ουμανισμό του Κεν Λόουτς και των αδελφών Νταρντέν. Δεν είναι τυχαίο, πως βρέθηκε στις Κάννες στο 15νθήμερο των σκηνοθετών και κέρδισε άπαντες, όπως και στο Σάντανς.

Μοτέλ από το motor και hotel. Oικοδομικά συγκροτήματα για όσους αδυνατούν να έχουν μία μόνιμη κατοικία. Εκεί διαδραματίζεται η ιστορία μας. Η Χέιλι είναι μία νεαρή μητέρα. Η Μούνει, η νεαρή κορούλα της. Τις δυο τους, τις δένει τεράστια αγάπη και τις χωρίζουν μόλις δεκαπέντε χρόνια διαφορά. Σε όλα μαζί. Ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης, περισσότερο σαν ορφανές αδελφές. Πλάι τους, ο μάνατζερ, σκληρός, αυστηρός, αλλά λειτουργεί, έστω κι υποσυνείδητα, ως πατρικό πρότυπο, για την μικρή μας πρωταγωνίστρια.


Όλα τα παραπάνω, λίγα μόλις χιλιόμετρα από την Ντίσνειλαντ. Δύο κόσμοι τόσο μακρινοί, μα τόσο κοντά. Ίσως τελικά στα υπόγεια είναι η θέα, στη σκιά, εκεί που κάθε μέρα γεννιούνται αφανείς ήρωες, που ελάχιστοι θα γράψουν και θα μιλήσουν γι΄αυτούς. Εκεί που ακόμα δεν έχει εισέλθει η τεχνολογία. Τα παιδιά τρέχουν,παίζουν, κοινωνικοποιούνται άμεσα και πασχίζουν να φάνε ένα παγωτό. Οι άνθρωποι ακόμα κλαίνε ...

Και πάμε στους πρωταγωνιστές, που πραγματικά ο καθένας τους, αξίζει ξεχωριστή μνεία. Ο Γουίλεφ Νταφόε είναι υποψήφιος και φαβορί για τη Χρυσή Σφαίρα, β΄ανδρικού ρόλου, πιθανότατα θα είναι και στην τελική επιλογή των OSCARs. Η νεαρή, Μπρούκλιν Πρινς κλέβει τις εντυπώσεις, για το θράσος και τον αυθορμητισμό της, ενώ η μητέρα, Bria Vinaite, είναι Λιθουανή, με αληθινό παρελθόν, ανάλογο με αυτό, που τις προσάπτουν, καθώς υφαίνεται η πλοκή.


Με τη μουσική να παίζει συνεχώς δυνατά στο διαμέρισμα, δείγμα της έντασης, της έλλειψης ηρεμίας, αλλά του μορφωτικού, βιοτικού επιπέδου, ο θεατής σαστίζει. Ένα καλοκαίρι δίχως τέλος, με τον ήλιο να λάμπει συνεχώς και τη βροχή να έρχεται, ως όαση ελπίδας, κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά. Σκληρή όψη της ζωής των loosers του American Dream. Ρεαλισμός και μία πλευρά, που έρχεται σε αντιδιαστολή με την ευμάρεια, που παρουσιάζεται στα Μέσα.

Μία συγκινητική ιστορία, για την καθημερινή ομορφιά, μέσα σε ένα άκρως τοξικό περιβάλλον, που δεν αφήνει πολλές επιλογές, καθώς οι συνέπειες ενός λάθους, οδηγούν σε κυκεώνα προβλημάτων. Με μεγαλύτερο μάθημα τους ανθρώπινους δεσμούς. Είτε μιλάμε για τη σχέση μητέρας-κόρης, είτε για τη φιλία, που διαδραματίζει κομβικό ρόλο, ώστε να ξεδιπλωθεί ο μίτος της Αριάδνης.

Η ανασκόπηση του 2017

Πλησιάζει το τέλος του 2017 και πήρα απόφαση να γράψω σήμερα για τις ταινίες, που ξεχώρισα μέσα στην τρέχουσα κινηματογραφική χρονιά. Η μαγεία της μεγάλη οθόνης σε συνδυασμό με τη σκοτεινή αίθουσα δεν έχει προηγούμενο, γι΄αυτό κι επιλέγω να παρακολουθώ ταινίες, μόνο εντός του σινεμά.


Ξεκινώ με τα Δάση της Σιβηρίας του Σαφί Νεμπού. Μεγάλη Πέμπτη απόγευμα, ελάχιστος κόσμος στην αίθουσα Παύλος Ζάννας, μα λίγοι και σημαντικοί-καλοί. Κάτι μεταξύ οδοιπορικού ντοκιμαντέρ και ταινίας θρίλερ για τη δύναμη του ανθρώπου και την ανάγκη αυτοκάθαρσης κι εξιλέωσης. Η μουσική του Ιμπραίμ Μααλούφ δένει ιδανικά με το χιονισμένο τοπίο κι εμείς ταξιδεύουμε νοερά στη διαδρομή προς εξαγνισμό των αμαρτιών του πρωταγωνιστή.


Ο Εμποράκος του Ασγάρ Φαραντί. Βράδυ του Ιανουαρίου, μέσα στην παγωνιά. Μόλις έχω επιστρέψει από τις Βρυξέλλες. Από το αεροδρόμιο στην κεντρική αίθουσα του Ολύμπιον. Ένα πολυεπίπεδο κοινωνικό δράμα, μία σύγχρονη αρχαία τραγωδία, που ξεκινάει από τις δυσκολίες των ανθρώπινων σχέσεων και φτάνει μέχρι την παγκοσμιοποίηση. Ευγένεια, αγάπη και το μεγαλείο της συγχώρεσης, με την πραγματικότητα (αληθινή ζωή) και το θεατρικό του Άρθουρ Μίλερ, να αλληλοεπικαλύπτονται σχεδόν απόλυτα.


Επιφανής πολίτης. Η ταινία, που έσπασε ρεκόρ εισιτηρίων. Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα στο Μακεδονικόν. Γκαστόν Ντουπράτ και Μαριάνο Κον καταφέρνουν να ισορροπήσουν άψογα ανάμεσα στη σαρδόνια κωμωδία και το κωμικό δράμα. Ο αντίκτυπος της χρεοκοπίας της Αργεντινής. Ο δρόμος της παλλινόστησης, που μόνο στρωμένος με ροδοπέταλα δεν είναι και μία εξαιρετική ερμηνεία από τον Όσκαρ Μαρτίνεζ. Η μυθοπλασία συγχέεται με την πραγματικότητα κι εκεί ξεκινάει η Τέχνη.


Ο Φατίχ Ακίν είναι ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό της Θεσσαλονίκης. Δε θα συμπεριλάβω στη λίστα μου, το In the Fade, καθώς ακόμα δε βγήκε στις αίθουσες, θα σας γράψω όμως για το Βερολίνο Αντίο, που είδα ένα απόγευμα, με έναν καλό φίλο στο Μακεδονικόν. Ένα road trip ενηλικίωσης με σαφείς αιχμές για τον κόσμο, που μεγαλώνουμε. Άγνοια κινδύνου, παιδική αφέλεια, νεανική τρέλα, εκρηκτικό κράμα. Σε αυτήν την ηλικία πρέπει να τολμάς, να ρισκάρεις, να γεύεσαι. Μία ζωγραφιά, ένα παραμύθι με χιούμορ, ειλικρίνεια και αυθορμιτισμό, που μας θυμίζει πως πολλές φορές σημασία έχει το ταξίδι κι όχι απαραίτητα ο προορισμός.


Το Δίχτυ του Κιμ Κι Ντουκ. Στο Φαργκάνη με την καλύτερη παρέα. Κοινωνικοπολιτικό σινεμά, που έχει ανάγκη ο κόσμος. Πόσο εύκολο και δελεαστικό είναι να " αυτομολήσει " κάποιος; Μία καθηλωτική ταινία, που σε φέρει αντιμέτωπο, κατάματα με τη σκληρή πραγματικότητα. Απάνθρωπο σύστημα απ΄άκρη σε άκρη, υπάρχει όμως ακόμα ελπίδα κι αυτή είμαστε ΕΜΕΙΣ. Ένας κόσμος τόσο λαμπερός στο φως κι άλλο τόσο σκοτεινός στη σκιά. Μπορεί άραγε η ελευθερία να εγγυηθεί την ευτυχία;


Από την αναφορά μας, δε θα μπορούσε να λείπει σαφώς ο Τόνι Σερβίλο. Ο γιατρός έχει τρεχάματα του Φραντσέσκο Αμάτο. Βράδυ Ιουνίου, θερινό σινέ Απόλλων, μόλις έχει τελειώσει η εξεταστική. Από τη μία η γοητεία και το κύρος του επιτυχημένου επιστήμονα, από την άλλη η αντισυμβατική και παράτολμη γυμνάστρια. Νους υγιής, εν σώματι υγιεί. Πόσο πονάει άραγε η μοναξιά ...

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, αρχές του Μάρτη. Μία συναρπαστική ματιά στα άδυτα ενός εργοστασίου κλωστουφαντουργίας στην Ινδία. Oι άνθρωποι δεν έχουν επιλογή, όνειρα κι ελπίδα. Ο τρόμος της εξόντωσης κι φόβος, οδηγούν στην απόλυτη εξαθλίωση. Αυτές είναι οι Μηχανές, που δικαίως σάρωσαν τα Βραβεία. " Τι είναι άραγε φτώχεια; Bασανιστήριο.


Η Άλλη Όψη της Ελπίδας του Άκι Καουρισμάκι. Το δεύτερο μέρος της τριλογίας του σκηνοθέτη, μετά το Λιμάνι της Χάβρης. Μία παρακμή, δίχως όρια, που εκφράζεται ποικιλοτρόπως. Σουρεάλ σκηνικά, δυνατές εικόνες, κλιμακούμενη δράση συνθέτουν ένα μωσαικού ενός αριστοτεχνικού έργου. Ύμνος στην αλληλεγγύη και τη βοηθεία, δίχως υστεροβουλία. Η ζωή θα επιστρέψει το καλό. Ο κυνισμός κι η ψυχρότητα ενός κόσμου σε σύγκρουση με την ευαισθησία και την καλή καρδιά.


Αντρέι Ζβιάνγκτσεφ. Από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες στην εποχής μας. To Loveless αποτελεί ακόμα ένα πορτραίτο κατατρεγμένων ανθρώπων. Μία ατμόσφαιρο αφόρητη τοξική, οδηγεί σε μία οδυνηρή εξαφάνιση. Μία πόλη, μία χώρα, ένας κόσμος, βουλιάζουν, βαλτώνουν. Το χιόνι πέφτει. Το βάρος μεταφέρεται στη ψυχή του θεατή. Ένα φιλμ γεμάτο συμβολισμούς και δεύτερα μηνύματα. Διαχρονικό κι οικουμενικό ...


To αποχαιρετιστήριο σημείωμα του Χάρι Ντιν Στάντον, δε θα μπορούσε να γίνει με καλύτερο τρόπο. Lucky του Τζον Κάρολ Λιντς. Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, κατάμεστη Αίθουσα του Ολύμπιον. Το αντίο ενός μοναχικού καουμπόι, με εκλεπτυσμένο χιούμορ. Ένα ερωτικό γράμμα για τη ζωή. Ένας διαλογισμός για την ηθική, την μοναξιά, τον φόβο και την πνευματικότητα. Μία ποιητική ζωγραφιά, δεμένη αρμονικά με τον ήχο της φυσαρμόνικας, που προκαλεί γαλήνη.


Από την Αφρική και την Αίγυπτο, μας έρχεται η επόμενη ταινία. Κάιρο Εμπιστευτικό του Ταρίκ Σαλέχ με πρωταγωνιστή τον Fares Fares. Συνεχείς ανατροπές, μέχρι το φινάλε. Πολλά τα σταυροδρόμια και δύσκολες αποφάσεις. Από τη μία η ηθική, από την άλλη η ανέλιξη κι ευμάρεια. Διαφθορά, εξυπηρετήσεις κι ένα γνώριμο για εμάς, τους Έλληνες, σκηνικό. Η ζοφερή καθημερινότητα, με τον πλέον εμφατικό τρόπο.


Τhe Square του Ρούμπεν Έστλουντ, που ήταν ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα στο 58ο ΦΚΘ. Ο Χρυσός Φοίνικας των Καννών στο Ολύμπιον. Το τετράγωνο αποτελεί καταφύγιο συμπόνοιας κι εμπιστοσύνης. Συμπτώσεις, κλονισμός των αξιών, υπαρξιακή κρίση κι επίβιωση των αληθινά δυνατών, που στη πραγματικότητα αντέχουν απλά να είναι άνθρωποι, πιστοί στα ιδανικά τους. Mία ταινία για την ευθύνη, την εξουσία, την αμφισβήτηση και προπαντός τη δυσπιστία.


Κι από τον Χρυσό Φοίνικα στη Χρυσή Άρκτο. Επίσης τιμώμενο πρόσωπο, η Ίλντικο Ενιέντι με τη Ψυχή και το Σώμα. Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στο μεταφυσικό, τον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Η Alexandra Borbely από τη Σλοβακία αποτελεί την αποκάλυψη του φιλμ. Ένα λυρικό ποίημα πάνω στο χιόνι, μία δυνατή απάντηση στις νόσους της εποχής. Εξαιρετική αλληγορία, με εναλλαγές συναισθημάτων και δυνατές συγκινήσεις.


Ο όρος ροτοσκοπικό animation, μπήκε πέρυσι στη ζωή μας. Τέτοιο είναι το Tehran Taboo. Οι τυχεροί θα το δουν την τελευταία εβδομάδα του 2017 στις Αίθουσες. Ένας καθηλωτικός νυχτερινός εφιάλτης στους δρόμους της Τεχεράνης. Με παραστατικότητα, αυθεντικότητα, ζωντάνια. Τα ευαίσθητα όρια της ελευθερίας, ορίζονται από το αυταρχικό καθεστώς, το πνεύμα όμως δε φυλακίζεται, παρά μόνο, αν εσύ παραδοθείς ...


Πλατεία Αμερικής του Γιάννη Σακαρίδη με τους Μάκη Παπαδημητρίου και Γιάννη Στάνκογλου. " refuse to sink ". Η υποψηφιότητα της Ελλάδας για το ξενόγλωσσο OSCAR. Ταξίδι σ΄όλο τον κόσμο για να καταδείξει τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας. Ένα μωσαικό λαών κι εθνικοτήτων. Μία μοντέρνα Κασαμπλάνκα, γύρω από την Πλατεία Αμερικής. " Λίγα πράγματα αξίζουν στη ζωή κι ελάχιστα μένουν ... ". " Τατουάζ ήρθε η ώρα να φύγεις κι εσύ ... "


120 χτύποι το λεπτό του Ρόμπεν Καμπίγιο. Μία ηχηρή απάντηση στην παγκόσμια ομοφοβική κοινότητα, την κρατική αδιαφορία κα τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών, που αγνοούν αυτούς, που αργά πεθαίνουν. Με εξαιρετική μουσική, που σε σαγηνεύει. Ποιητική αφήγηση, που έγινε πρωτοσέλιδο στη Liberation. Πρέπει να μπορέσεις να εμβαθύνεις κι ίσως εκεί φανεί, πόσο άνθρωποι είμαστε τελικά ...




Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017

Μικρόκοσμος


Με χαρά είδαμε τον Αλεξάντερ Πέιν στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Για έκτη φορά βρέθηκε και τίμησε την πόλη και τον θεσμό. Ένα έργο διαφορετικό, από το Nebraska, με μεταφυσικά στοιχεία, το οποίο δούλεψε για περίπου μία δεκαετία, με τον συν-σεναριογράφο, Τζιμ Τέιλορ. Μας μίλησε μάλιστα άπταιστα ελληνικά κι έφερε τον Μικρόκοσμό του, πιο κοντά στους θεατές. Από τη Βενετία στη Νύφη του Θερμαικού και στις 4 του Γενάρη, με τη νέα χρονιά στις αίθουσες προβολών.

Δύο άνθρωποι εγκωβισμένοι στις νόσους της εποχής αποφασίζουν, πως θέλουν να μικρύνουν σε μέγεθος, αποφεύγοντας τις συνέπειες των πράξεών τους. Είναι έτοιμοι να ρισκάρουν σε ένα νέο κόσμο, που μοιάζει εκ πρώτης όψεως ιδανικός. Η ιδέα ανήκει σε μία ομάδα επιστημόνων από τη Νορβηγία, ώστε να καταπολεμηθεί το πρόβλημα της πληθυσμιακής έκρηξης στον πλανήτη. Είναι όμως τόσο εύκολο όσο ακούγεται;

O ίδιος ο σκηνοθέτης τόνισε, πως είναι πολύ χαρούμενος που βρέθηκε στη διοργάνωση για πολλοστή φορά. Δήλωσε χαρούμενος, που παρά την κρίση και τις περικοπές στη χρηματοδότηση του Φεστιβάλ, η Θεσσαλονίκη διατηρεί ζωντανό τον κινηματογραφικό της πολιτισμό. Και τέλος πρόσθεσε, πως ποτέ δεν αμφέβαλε, ούτε για τον εαυτό του, ούτε για την ταινία, παρά το τολμηρόν της προσπάθειας.


Κωμωδία με σκοτεινά στοιχεία, καθώς μέρα με τη μέρα ο πρωταγωνιστής, Ματ Ντέιμον αντιλαμβάνεται το μάταιο του εγχειρήματος. Σύντομα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις δυσκολίες της νέας κοινωνίας και κατανοεί πως η εκμετάλλευση δεν παύει κι οι επιτηδείοι και πάλι κερδοσκοπούν εις βάρος των καλών. Απλά μεταφέρουν τη νοοτροπία τους από τον έναν κόσμο στον άλλον. Αξίζει επομένως αυτή η θυσία; Αυτό είναι το θεμελιώδες ερώτημα.

Mείζονα θέματα θίγονται από τον έμπειρο σκηνοθέτη. Κοινωνικές κι οικονομικές ανισότητες, ρατσισμός και προσφυγικό, κρίση, εμπόλεμες ζώνες, καταστροφή του περιβάλλοντος κι από την άλλη, η αγάπη, ο αλτρουισμός, η αλληλοβοήθεια. Σημαντικός πυλώνας δίπλα στον Αμερικανό σταρ του Χόλιγουντ, η Χονγκ Τσάου, που αντιπροσωπεύει την άλλη πλευρά, αυτή του θύματος, της διαδικασίας, σαν άλλο πειραματόζωο. Κι όμως έχει αποφασίσει να συνεχίσει, να ζήσει.

Είναι η πρώτη ταινία που ο Πέιν χρησιμοποιεί ειδικά εφέ. Σίγουρα αυτό προκάλεσε εντύπωση και συζητήσεις. Φυσικά καταλυτικό ρόλο, σε αυτό το κομμάτι διαδραμάτισε ο Φαίδων Παπαμιχαήλ, που επίσης βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη. Μία σύγχρονη Κιβωτός του Νώε, που οι " καλοί " θα κερδίσουν τη ζωή, ύστερα από θυσίες και μία μαραθώνια διαδρομή προς το εξειδανικευμένο.


Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017

Κάιρο εμπιστευτικό



Ο Ταρίκ Σαλέχ σκηνοθετεί με μεγάλη επιτυχία ένα αστυνομικό θρίλερ, που μας μεταφέρει νοερά στο Κάιρο, τέλη του 2010, αρχές του 2011. Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Σάντανς. Δικαιότατα, καθώς μιλάμε για ένα καθηλωτικό φιλμ, στο οποίο η μία ανατροπή διαδέχεται την άλλη, με την τελική ετυμηγορία να μένει στον λάτρη της μεγάλης οθόνης.

Μία δολοφονία στην αφετηρία, γεννά ερωτηματικά. Ήταν έγκλημα πάθους ή κάτι άλλο; Ο νεαρός, Νορεντίν, θέλει να ρίξει φως στην υπόθεση και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Ξεκινάει έναν μαραθώνιο ερευνών, προκειμένου να ανακαλύψει τον δράστη και τους ηθικούς αυτουργούς. Στην προσπάθειά του, θα έρθει αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα, που βιώνει ο κόσμος μας σήμερα. Έχει τη δύναμη να φτάσει μέχρι το τέλος, αψηφώντας του πειρασμούς;


Καταδεικνύεται με τον πλέον εμφατικό τρόπο η ζοφερή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της χώρας. Κυριαρχούν η διαφθορά και το δίκαιο του οικονομικά ισχυρού. Ένα κράτος εξυπηρετήσεων και συμφερόντων, που είναι θέμα χρόνου, να τιναχτεί στον αέρα. Και μας προλαβαίνουν οι εξελίξεις, καθώς το φιλμ συνδέεται με τα γεγονότα της Πλατείας Ταχρίρ, λίγο πριν ανατραπεί ο Μπουμπάρακ. Αναβρασμός, λαικός ξεσηκωμός, εξέγερση.

Προσωπικά, παρακολουθώντας την ταινία το μυαλό μου πήγε στην Κλούβα του Μοχάμεντ Ντιάμπ. Μπορεί να ακολουθεί χρονικά εκείνο το φιλμ και να εκτειλίσσεται σε ένα εντελώς κλειστοφοβικό φόντο, μας δείχνει όμως, πως κάποιοι άνθρωποι, ακόμα κι αν βουτήξουν στο μέλι, παραμένουν πιστοί στα ιδανικά τους κι έστω την τελευταία στιγμή ακολουθούν τον σωστό δρόμο της λύτρωσης.


Οι υπόλοιποι μένουν στα υλικά αγαθά, απολαμβάνουν προνόμια, ανελίσκονται σε καίριες θέσεις, αλλά ουσιαστικά πουλάνε τη ψυχή τους, καθώς αποβάλλουν κάθε έννοια ηθικής και αξιών από την καθημερινότητά τους. Τους απασχολεί μόνο ο υλικός ευδαιμονισμός, ακόμα κι η ανθρώπινη ζωή, παύει να έχει σημασία. Άραγε ένας τέτοιος άνθρωπος, σε τι διαφέρει από τα υπόλοιπα ζώα:

O Fares Fares, που γνωρίσαμε στο Ζero Dark Thirty κι ακολούθως τον είδαμε πέρυσι στο Κοινόβιο, είναι απλά εξαιρετικός σε ρόλο πρωταγωνιστή. Αρσενικό παλαίας κοπής. Καπνίζει αδιάκοπα. Η συνείδησή του δεν τον αφήνει ήσυχο, μέχρι το φινάλε. Περνά από πολλά κύματα, μέχρι να αποφασίσει, προς τα ποια πλευρά πρέπει να συνταχτεί και παραμείνει.

Μία πραγματικά σπουδαία ταινία, που σε θέτει σε ρόλο πρωταγωνιστή. Δεν είναι λίγα τα σταυροδρόμια, που ο Νορεντίν καλείται να πάρει κομβικές αποφάσεις. Με καθολικό χαρακτήρα κι αποδέκτες την παγκόσμια κοινότητα ταξιδεύει απ΄άκρη σε άκρη σε όλον τον κόσμο, μη χάσετε την ευκαιρία να το παρακολουθήσετε.

Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2017

Ηappy End


Η επιστροφή του Μίχαελ Χάνεκε επιφυλάσσει ένα λαβύρινθο, που δημιουργεί ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες. Μυστικά, μυστήρια και μία διαρκής προσπάθεια εύρεσης λύσεων κι αποδείξων στην καθημερινότητα. Ο Αυστριακός σκηνοθέτης, βραβευμένος δύο φορές με Χρυσό Φοίνικα (Λευκή Κορδέλα-2009, Αγάπη-2012), είναι εδώ, πέντε χρόνια μετά την τελευταία του ταινία, που αποτελεί την υποψηφιότητα της χώρας για το OSCAR ξενόγλωσσης ταινίας.

Η αστή οικογένεια Λοράν, ζει στο Καλαί, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το προπύργιο των μεταναστών, που έρχονται στη Γαλλία, αναζητώντας μία καλύτερη ζωή. Εγκλωβισμένα όλα τα μέλη, στα δικά τους προσωπικά αδιέξοδα, δείχνουν πως τα λεφτά δε φέρνουν απαραίτητα την ευχυχία. Δυστυχισμένα πορτραίτα, πρωτόγονα ένστικτα και ποικιλόμορφη βία. Κρίση αξιών και ένα ψηφιδωτό του σύγχρονου κόσμου αντιθέσεων, μεταξύ πλουσίων και φτωχών.



Δεν είναι τυχαίο, πως δύο τόσο σπουδαίου σκηνοθέτες, όπως ο Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ και Χάνεκε καταπιάνονται με τις νόσους της εποχής. Άκρατη ανάπτυξη της τεχνολογίας, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ένα είδος φακελώματος. Kι όλα αυτά, την ώρα που κυριαρχούν η έλλειψη αγάπης, συναισθημάτων κι η μοναξιά. Ακόμα και το μικρό κοριτσάκι γίνεται κυνικό.  " Δεν μ΄αγαπάς, δεν πειράζει, απλά δε θέλω να πάω σε ορφανοτροφείο ".

Το σινεμά δεν πρέπει να δείχνει ευχάριστες, αλλά απαραίτητες εικόνες. Προτιμάμε να μένουμε κλεισμένοι στη φούσκα της καθημερινότητάς μας. Μας τρομάζει, είναι δύσκολο, να εκτιμήσουμε την ευρύτερη πολιτική κατάσταση στον κόσμο, να πάρουμε θέση, να κάνουμε κάτι. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Eίμαι πιστός στους συνεργάτες μου και στους ηθοποιούς μου, τους θεωρώ φίλους, οικογένεια.
Μου αρέσει να προκαλώ τους θεατές μου. Να τους κάνω να ξυπνάνε, να ενεργοποιούνται, ακόμα κι αν διαφωνήσουν στο τέλος. Ετσι δεν είναι κι ο κόσμος μας; Σύνθετος. Ετσι δεν έχουμε μάθει να συνυπάρχουμε σε κοινωνίες - μέσα από αντιθέσεις και διαφωνίες, τονίζει ο δημιουργός.



Με λεπτή ειρωνεία ο σκηνοθέτης αντιμετωπίζει τους δυνατούς, σαν να γράφει τον επικήδειό τους, καθώς το τέλος του συστήματος είναι νομοτελειακό και πιθανότατα θα το προλάβουμε. Είναι ένα χτύπημα, σε όσους δε θέλουν να δουν την αλήθεια κατάματα. Η Ιζαμπέλ Υπέρ κι ο Ζαν Λούι Τρεντινιάν είναι οι ιδανικοί πρωταγωνιστές, για να προσδώσουν ειδικό βάρος στο φιλμ. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί εκ προοιμίου, με βάση τον τόπο, που γεννήθηκαν, αλλά με το τι κρύβει μ η ψυχή του καθενός.

Το δυστυχές της όλης υπόθεσης είναι πως δεν μένει ένα ελπιδοφόρο-αισιόδοξο μήνυμα  στο φινάλε. Ακόμα κι οι νέοι μένουν αμέτοχοι, ψυχροί παρατηρητές των εξελίξεων και το πρόβλημα μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, χωρίς κοσμογονικές αλλαγές. Πιθανό, ο μέσος θεατής να μην ενθουσιαστεί, είναι άλλωστε τόσες πολλές οι ερωτήσεις κι ελάχιστες οι απαντήσεις. Μπαίνει ωστόσο στην εξίσωση και συνεχώς αποκρυπτογραφεί, μέχρι το τελευταίο πεντάλεπτο που η δράση κορυφώνεται κι η πλοκή τρέχει, μέχρι την τελική λύτρωση, όσο διφορούμενο κι αν είναι αυτό το happy end.

Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017

Το τέλος της διαδρομής ...


Κυριακή βράδυ. Λίγο πριν το πάρτυ λήξης. Το μυαλό θολωμένο, το σώμα διαλυμένο, το πνεύμα γεμάτο και μαζί του η ψυχή. Το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έφτασε στο τέλος του. Κάτι σαν ιεροτελεστία δέκα ημερών, που διακόπτει την καθημερινότητα και χρωματίζει την πόλη. Όλα συνηγορούν, ώστε οι στιγμές να μείνουν αξέχαστες. Μπορείς να αφιερωθείς εντελώς σε αυτή τη γιορτή πολιτισμού, γι΄αυτό το διάστημα; Επιβιώνεις, το διασκεδάζεις, γουστάρεις, απολαμβάνεις ... Σε διαφορετική περίπτωση, πρέπει να πιεστείς, να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου και να τα καταφέρεις, αν είσαι δυνατός και φανατικός της μεγάλης οθόνης, συνδυάζοντας αρκετά πράγματα παράλληλα. Παράτολμο εγχείρημα. Όσο για τη φετινή διοργάνωση μπορούμε να πούμε, πως στέφθηκε από πλήρη επιτυχία, με βάση την πληρότητα των αιθουσών, των προσώπων, που φιλοξενήθηκαν και του επιπέδου των ταινιών, που παρακολουθήσαμε. Ήταν μία ισχυρή δόση σινεμά. Σαν αντίδοτο στις νόσους και τα κακώς κείμενα της εποχής. Όπως σημείωνα άλλωστε και πριν λίγες ημέρες, ο Κινηματογράφος είναι ένας από τους τρεις ιδανικούς τρόπους να ταξιδέψεις και να γνωρίσεις πολιτισμούς, κουλτούρες, ήθη κι έθιμα, αλλά και να επικοινωνήσεις. Από τη Λατινική Αμερική μέχρι τις Φιλιππίνες κι από την Αυστραλία μέχρι τον Καναδά. Η τέχνη θέλει θυσίες κι η μόρφωση, θα συμπληρώσω εγώ. Αυτό ήταν καλοί μου φίλοι, το καράβι ρίχνει ξανά άγκυρα στο Λιμάνι. Θα σαλπάρει τον Μάρτη, για το αντίστοιχο event του ντοκιμαντέρ και του χρόνου με το καλό στο 59ο για τους φανατικούς των ταινιών μυθοπλασίας. Εις το επανιδείν ...

Τα Βραβεία του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης


58ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2-12 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ 58ου ΦΚΘ


ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Η Κριτική Επιτροπή για το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποτελείται από τους:

· Ανμαρί Τζασίρ, σκηνοθέτιδα, σεναριογράφος, παραγωγός (Παλαιστίνη)
· Πέιμαν Μααντί, ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης (Ιράν-ΗΠΑ)
· Κάρελ Οχ, καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Κάρλοβι Βάρι (Τσεχία)
· Μπρουνό Ταριέρ, Sound Designer, Sound Engineer (Γαλλία)
· Μαρία Ναυπλιώτου, ηθοποιός (Ελλάδα)

Το Βραβείο Καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος -  Θόδωρος Αγγελόπουλος, το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 8.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία:
ΚΟΡΑΚΙΑ/ KORPARNA/ RAVENS, του Γιενς Ασούρ, Σουηδία

Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής – Αργυρός Αλέξανδρος απονέμεται στην ταινία:
ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ, ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗ/ BEDOONE TARIKH, BEDOONE EMZA /NO DATE, NO SIGNATURE, Βαΐντ Τζαλιλβάντ, Ιράν

Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής για Καλύτερη Σκηνοθεσία – Χάλκινος Αλέξανδρος απονέμεται:
Στον σκηνοθέτη Χλίνουρ Πάλμασον για την ταινία του WINTER BROTHERS/ VINTERBRODRE, Δανία, Ισλανδία

Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στον:
Ρέινε Μπρίνολφσον για την ερμηνεία του στην ταινία ΚΟΡΑΚΙΑ /KORPARNA/ RAVENS, του Γιενς Ασούρ, Σουηδία

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στην:
Ντάρια Ζόβνερ για την ερμηνεία της στην ταινία ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ/ TESNOTA/ CLOSENESS, Κάντεμιρ Μπαλάγκοφ, Ρωσία

Βραβείο Σεναρίου:
Στους Ζυλ Κουλίερ και Τομ Ντιπόν για το σενάριο της ταινίας ΦΟΡΤΙΟ/CARGO, Ζυλ Κουλίερ, Βέλγιο, Ολλανδία, Γαλλία

Πρώτη Ειδική Μνεία:
Στον ηθοποιό Χάρι Ντιν Στάντον για το τελευταίο του χαμόγελο στην ταινία LUCKY του Τζον Κάρολ Λιντς, ΗΠΑ

Δεύτερη Ειδική Μνεία:
Για τον ήχο της ταινίας WINTER BROTHERS/ VINTERBRODRE του Χλίνουρ Πάλμασον, Δανία, Ισλανδία

ΒΡΑΒΕΙΟ VIRTUAL REALITY
Φέτος το φεστιβάλ εγκαινιάζει ένα νέο διαγωνιστικό τμήμα με ταινίες Εικονικής Πραγματικότητας (Virtual Reality). Το βραβείο συνοδεύεται από το χρηματικό ποσό των 3.000 ευρώ. Το χρηματικό έπαθλο προσφέρει το Σερβικό Κέντρο Κινηματογράφου. Φέτος η κριτική επιτροπή αποτελείται από τους: Έμμα Μπόα, projects manager του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου, Αλίκη Τσιρλιάγκου, ιστορικό Τέχνης/ διευθύντρια Nitra Gallery και Άρη Δημοκίδη, αρχισυντάκτη lifo.gr.

Το βραβείο Virtual Reality απονέμεται στην ταινία:
ΑΝΑΙΜΑΚΤΑ/BLOODLESS, Τζίνα Κιμ, Νότια Κορέα

Ειδική μνεία στην ταινία:
ΠΕΡΙ ΤΥΦΛΟΤΗΤΑΣ /NOTES ON BLINDNESS, Τζέιμς Σπίνεϊ, Πίτερ Μίντλτον, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο.


ΒΡΑΒΕΙΑ FIPRESCI (The International Federation of Film Critics)   

Η Κριτική Επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) αποτελούμενη από τους:

Όλα Σάλβα (Πολωνία)
Τόμας Άμπελτσχάουζερ (Γερμανία)
Θόδωρο Γιαχουστίδη (Ελλάδα)

Απονέμει τα εξής βραβεία:

Για το Διαγωνιστικό Τμήμα στην ταινία:

ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ, ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗ/ BEDOONE TARIKH, BEDOONE EMZA /NO DATE, NO SIGNATURE, Βαΐντ Τζαλιλβάντ, Ιράν

Για Ελληνική Ταινία του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 2017 (πρεμιέρα) στην ταινία:

TOO MUCH INFO CLOUDING OVER MY HEAD, Βασίλης Χριστοφιλάκης, Ελλάδα

Ειδική μνεία στην ταινία:

WINTER BROTHERS/ VINTERBRODRE, Χλίνουρ Πάλμασον, Δανία, Ισλανδία

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΚΚ

Η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου απονέμει το βραβείο της στην ταινία:

ΡΟΖΜΑΡΙ/ ROSEMARIE, Άδωνις Φλωρίδης, Κύπρος


ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ»

Ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής των Ελλήνων (Βουλή-Τηλεόραση), με κριτική επιτροπή τους ​Κώστα Δήμο, υπεύθυνο προγράμματος, Άρη Φατούρο, σύμβουλο προγράμματος και Βασίλη Δούβλη, σκηνοθέτη, απονέμει το καθιερωμένο βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» στην ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ/ TESNOTA/ CLOSENESS, Κάντεμιρ Μπαλάγκοφ, Ρωσία

ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΡΤ
Η ΕΡΤ απονέμει φέτος στο πλαίσιο του φεστιβάλ δυο βραβεία με τον τίτλο «Νέος Κινηματογράφος». Τα βραβεία που απονέμονται σε ελληνικές ταινίες που πραγματοποιούν πρεμιέρα στο φεστιβάλ συνοδεύονται από τα χρηματικά ποσά των 3.000 και 2.000 ευρώ αντίστοιχα. Η φετινή κριτική επιτροπή αποτελείται από τους Δημήτρη Καραθανάση, σκηνοθέτη, Τηλέμαχο Κοεμτζόπουλο, σκηνοθέτη, Σουλτάνα Χατζηγεωργίου, σκηνοθέτιδα, Γιώργο Βαρελά, σκηνοθέτη και Μαρία Κουφοπούλου, εκφωνήτρια-τηλεπαρουσιάστρια.

Το πρώτο βραβείο Νέος Κινηματογράφος της ΕΡΤ που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ απονέμεται στην ταινία:
ΑΓΚΑΘΙ/ THORN, Γαβριήλ Τζάφκας, Δανία, Ελλάδα.

Το δεύτερο βραβείο Νέος Κινηματογράφος της ΕΡΤ που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ απονέμεται στην ταινία:
TOO MUCH INFO CLOUDING OVER MY HEAD, Βασίλης Χριστοφιλάκης, Ελλάδα

ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
Το ΕΚΚ θεσμοθετεί φέτος ένα βραβείο που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 5.000 ευρώ και δίνεται σε πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη (πρώτη ταινία) από το ελληνικό πρόγραμμα που κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ. Η φετινή κριτική επιτροπή αποτελείται από τους Μιχάλη Κωνσταντάτο, σκηνοθέτη, Λετίσια Κούλικ, ακόλουθος οπτικοακουστικών Μέσων του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Ελλάδα και Γκίντα Μίκλεμπουστ, Επικεφαλής της New Nordic Films.

Το βραβείο του ΕΚΚ απονέμεται στην ταινία:
TOO MUCH INFO CLOUDING OVER MY HEAD, Βασίλης Χριστοφιλάκης, Ελλάδα

ΒΡΑΒΕΙΑ ΝΕΟΤΗΤΑΣ
Η επιτροπή αποτελείται από φοιτητές Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης και τα μέλη της είναι οι Στέφανος Αγγελής, Kαλλιόπη Αλέτρα, Αναστάσης Δαλλής, Γεώργιος Δήμογλου και Στεφανία Τσιβελεκίδου. Την Επιτροπή Βραβείου Νεότητας επιμελείται η Δέσποινα Μουζάκη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Πρόεδρος Τμήματος Κινηματογράφου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η επιτροπή απονέμει δύο βραβεία σε ταινίες του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 2017 (πρεμιέρα) και συγκεκριμένα τα εξής:

Καλύτερη Ταινία:

ΠΟΛΥΞΕΝΗ/POLYXENI, Δώρα Μασκλαβάνου, Ελλάδα

Ειδικό Βραβείο Επιτροπής:

DO IT YOURSELF, Δημήτρης Τσιλιφώνης, Ελλάδα


BΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ FISCHER

Το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

LUCKY, Τζον Κάρολ Λιντς, ΗΠΑ

Το βραβείο Κοινού FISCHER Ελληνικής Ταινίας – Μιχάλης Κακογιάννης για ταινία του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου (πρεμιέρα) του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΡΟΝΟ/ TIMELESS STORIES, Βασίλης Ραΐσης, Ελλάδα

Το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του τμήματος Ματιές στα Βαλκάνια του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ /ISCELITEL/ SECRET INGREDIENT, Γκιόρτσε Σταβρέσκι, ΠΓΔΜ, Ελλάδα

Το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του τμήματος Ανοιχτοί Ορίζοντες του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ/ INSYRIATED, Φιλίπ φαν Λέου, Βέλγιο, Γαλλία, Λίβανος

ΤΟ 58ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΥΓΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ – ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΠΕΠ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 2014-2020