ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ ΣΤΟ 60ό ΦΚΘ

60ό ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ || 31/10-
10/11/2019

Με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζουμε τις 27 μεγάλου μήκους και 16 μικρού μήκους
ελληνικές ταινίες που θα προβληθούν στο 60 ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Θεσσαλονίκης. Το ελληνικό σινεμά θα βρίσκεται στον πυρήνα και της φετινής
διοργάνωσης, η οποία στηρίζει τους δημιουργούς μέσα από όλες τις δράσεις της: Το
πρόγραμμα ταινιών, το αναπτυξιακό κομμάτι της Αγοράς και τις παράλληλες
εκδηλώσεις.

Ολόκληρο το πρόγραμμα και οι δράσεις του Φεστιβάλ θα παρουσιαστούν σε
συνέντευξη Τύπου που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 21 Οκτωβρίου, παράλληλα
σε Θεσσαλονίκη (στην αίθουσα Παύλος Ζάννας) και σε Αθήνα (στην
Ελληνοαμερικανική Ένωση), στις 11:00.

Φέτος, τα μέλη της γνωμοδοτικής επιτροπής που ανέλαβε το έργο της προεπιλογής
των ταινιών του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου ήταν οι: Αμάντα Λιβανού
(παραγωγός), Νίκος Labôt (σκηνοθέτης) και Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
(κριτικός κινηματογράφου).

Εδώ και τρία χρόνια διοργανώνεται το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου, όπως
ακριβώς ορίζει ο νόμος. Το Φεστιβάλ δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα, ωστόσο
φιλοξενεί ορισμένα ανεξάρτητα βραβεία που ενισχύουν το ελληνικό σινεμά:

 Το Βραβείο Κοινού FISCHER.

 Το Βραβείο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, αξίας 5.000 ευρώ σε
πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη ή πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτιδα, σε
ελληνική παραγωγή που κάνει πρεμιέρα στο επίσημο πρόγραμμα («Επίσημη
Πρώτη») και το Βραβείο Best Location αξίας 1.500 ευρώ, το οποίο απονέμεται
από τη Διεύθυνση Hellenic Film Commission του ΕΚΚ, σε location manager (ή
σκηνοθέτη/σκηνοθέτιδα, σε περίπτωση που δεν υπάρχει location manager)
ταινίας πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη ή πρωτοεμφανιζόμενης σκηνοθέτιδας,
σε ελληνική παραγωγή που κάνει πρεμιέρα στο επίσημο πρόγραμμα.

 Το πρώτο βραβείο της ΕΡΤ, αξίας 3.000 ευρώ, στην πρώτη ελληνική ταινία που
θα κερδίσει το βραβείο κοινού, τη διαδικασία επιλογής του οποίου υλοποιεί η
Fischer, και το δεύτερο βραβείο της ΕΡΤ, αξίας 2.000 ευρώ, στην ελληνική
ταινία που θα κερδίσει το βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κινηματογράφου
FIPRESCI.

 Το Βραβείο της διεθνούς κριτικής FIPRESCI.

 Το Βραβείο των ελλήνων κριτικών – ΠΕΚΚ.


 Τα Βραβεία Νεότητας (Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Ειδικό Βραβείο της
Επιτροπής), που δίνει επιτροπή φοιτητών των πανεπιστημίων της
Θεσσαλονίκης.

Στα ανεξάρτητα βραβεία προστίθεται, φέτος, το βραβείο του Ιδρύματος Ιωάννου Φ.
Κωστοπούλου, το οποίο συμπληρώνει σαράντα χρόνια παρουσίας στο χώρο του
πολιτισμού. Το Βραβείο «Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου», αξίας 3.000 ευρώ,
απονέμεται σε ταινία η οποία επιδεικνύει μια ολοκληρωμένη αισθητική πρόταση,
προάγει την κινηματογραφική τέχνη και αναδεικνύει τις συγγένειές της με τις άλλες
τέχνες. Το Βραβείο «Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου», το οποίο απονέμεται με
αφορμή την επέτειο των σαράντα ετών από ιδρύσεως του Ιδρύματος στο πλαίσιο του
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, έχει στόχο την περαιτέρω ενίσχυση της
ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής. Τριμελής ανεξάρτητη κριτική επιτροπή θα
απονείμει το βραβείο σε ελληνική ταινία που πραγματοποιεί την πρεμιέρα της στο 60ό
Φεστιβάλ.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης προσφέρει, επίσης, μια πολύτιμη
ευκαιρία στους έλληνες σκηνοθέτες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε ξένους
επαγγελματίες. Ταινίες από τη φετινή ελληνική παραγωγή θα προβάλλονται (έως και
τρεις μήνες μετά το Φεστιβάλ) στη διαδικτυακή πλατφόρμα Cinando –απ’ τα
σημαντικότερα εργαλεία για τους επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου
παγκοσμίως.

Επιπλέον, συνεχίζεται η εξαιρετικά επιτυχημένη υπηρεσία διασύνδεσης
(matchmaking) ελλήνων σκηνοθετών με επαγγελματίες του διεθνούς κινηματογραφικού
χώρου, στο πλαίσιο του τμήματος της Αγοράς.

Στο πρόγραμμα του 60 ού ΦΚΘ θα δούμε συνολικά 27 μεγάλου μήκους ταινίες:
- 17 ταινίες σε πρώτη προβολή
- 7 σπάνια και αγαπημένα φιλμ από την ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου
- 2 ταινίες στην ενότητα «Ξεπερνώντας τα σύνορα»
- 1 ταινία που έχει ήδη κάνει πρεμιέρα στην ενότητα «Μια δεύτερη ματιά»

Ανακαλύψτε την πρόσφατη ελληνική παραγωγή:

Επίσημη Πρώτη

Πρωτοεμφανιζόμενοι πολλά υποσχόμενοι σκηνοθέτες, καθώς και έμπειροι δημιουργοί
μάς εμπιστεύτηκαν και φέτος τις ταινίες τους. Στο 60 ό ΦΚΘ θα δούμε σε πρώτη
προβολή 17 φιλμ, τρία εκ των οποίων συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό.

Ωστόσο, υπάρχει και μια έκπληξη. Ένα νέο διαγωνιστικό τμήμα, το οποίο θα
ανακοινωθεί σύντομα και στο οποίο συμμετέχουν άλλες δύο ελληνικές ταινίες.

Σας παρουσιάζουμε τις ελληνικές ταινίες του 60ού ΦΚΘ σε αλφαβητική σειρά:

Η Ανάκριση του Παναγιώτη Πορτοκαλάκη: Βασισμένη στο μυθιστόρημα του
δημοσιογράφου και συγγραφέα Ηλία Μαγκλίνη, η ταινία του Παναγιώτη Πορτοκαλάκη
εξερευνά την ακόμα ανοιχτή πληγή των χρόνων της δικτατορίας. Μια κόρη που
προσπαθεί να γιατρευτεί απ’ τις εμμονές της, φέρνει τον πατέρα της αντιμέτωπο με τον
άνθρωπο που τον βασάνιζε κατά τη διάρκεια της Χούντας. Με τους: Πηνελόπη Τσιλίκα,
Γιώργο Κέντρο, Θέμη Πάνου κ.ά.

Απόστρατος του Ζαχαρία Μαυροειδή: Ο Άρης, ένας τριαντάρης επιχειρηματίας στα
όρια της χρεοκοπίας, μετακομίζει στο σπίτι του εκλιπόντος παππού Αριστείδη,
απόστρατου αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού. Σύντομα ξανασμίγει με έναν παλιό
φίλο του Αριστείδη. Προσπαθώντας να φανεί αντάξιος του ονόματός του, ο Άρης
σταδιακά ταυτίζεται με τον παππού του. Η ταινία συμμετείχε στο τμήμα Crossroads co-
production Forum 2013 και στη δράση Thessaloniki Goes to Cannes Works in
Progress 2019 της Αγοράς του ΦΚΘ. Με τους: Μιχάλη Σαράντη, Γιώτα Φέστα,
Θανάσης Παπαγεωργίου.

Γεννημένος 8 η Μαρτίου του Λυμπέρη Διονυσόπουλου: Οι γυναίκες έχουν καταλάβει
τον κόσμο και έχουν εκτελέσει τον αντρικό πληθυσμό. Ένας ταγμένος μισογύνης, ο
Λεωνίδας, θα καταφέρει να επιζήσει. Όταν θα γνωρίσει την Οφηλία, μια νεαρή
επαναστάτρια και σινεφίλ, τα πράγματα θα πάρουνε μια περίεργη τροπή. Με τους:
Μαίρη Σεΐσογλου, Λυμπέρη Διονυσόπουλο, Δέσποινα Χαλίδου.

Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό
του Γιώργου Γεωργόπουλου. O Άρης είναι ένα πετυχημένο στέλεχος μιας μεγάλης
εμπορικής εταιρίας. Η ζωή του θα αλλάξει οριστικά, όταν μάθει πως είναι φορέας ενός
σεξουαλικά μεταδιδόμενου ιού, θανατηφόρου μόνο για τις γυναίκες. Ο Άρης ξεκινάει
ένα υπαρξιακό ταξίδι συναντήσεων με τις πρώην του και θα έρθει αντιμέτωπος με τις
συνέπειες των επιλογών του. Η ταινία συμμετείχε στο Agora Works in Progress 2017
του ΦΚΘ. Θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο Austin Film Festival. Πρωταγωνιστούν:
Όμηρος Πουλάκης, Βαγγέλης Μουρίκης, Κόρα Καρβούνη, Ιωάννα Παππά.

Δεν ακούμε τα τραγούδια του Τάκη Παπαναστασίου: Ο Νίκος και η Νόρα
προσκαλούν στο σπίτι τους τον Άγγελο για να περάσει τη νύχτα μαζί τους. Η βραδιά
περιλαμβάνει έναν πίνακα του Ντιμπιφέ, κιμονό και γουέστερν, ένα καμένο κοτόπουλο,
τον Έλβις και την Ντίτριχ. Πρωταγωνιστούν οι: Νόρα - Νάνσυ Σιδέρη, Νίκος - Πάνος
Παπαδόπουλος, Άγγελος - Μιχαήλ Ταμπακάκης.

Εξορία του Βασίλη Μαζωμένου: Ο Άρης, πασχίζει να εγκαταλείψει τη χώρα μέσα σε
μια βάρκα. Καταφέρνει να γλιτώσει τον πνιγμό αλλά με την επιστροφή του, ρίχνεται σ’
έναν αγώνα επιβίωσης που θα τον φέρει στα όρια της ανθρώπινης αντοχής.
Πρωταγωνιστούν: Κατερίνα Τσάση – Δέδε, Στέφανος Κακαβούλης, Αγγελική
Καρυστινού.

Ζίζοτεκ του Βαρδή Μαρινάκη: Μετά την εγκατάλειψη του εννιάχρονου Ιάσωνα από τη
μητέρα του σε ένα πανήγυρι δίπλα στα σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας, βρίσκει
καταφύγιο σε μια καλύβα στη μέση του δάσους που ανήκει σε ένα απομονωμένο και
ιδιότροπο μεσήλικα, τον Μηνά. Μια συγκινητική ιστορία για τη λαχτάρα για οικειότητα.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο τμήμα East of the West στο Κάρλοβι Βάρι. Η ταινία
συμμετείχε στα τμήματα Crossroads co-production Forum 2012 και Agora Works in
Progress 2017 της Αγοράς του ΦΚΘ. Με τους: Πηνελόπη Τσιλίκα, Αύγουστο Λάμπρου-
Νεγρεπόντη, Δημήτρη Ξανθόπουλο.

Το θολάμι του Βασίλη Νούλα: Βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Νίκου Κάσδαγλη,
η ταινία ακολουθεί την ταραχώδη διαδρομή της Δέσποινας, μέλους τρομοκρατικής
οργάνωσης, στο κέντρο της πόλης, όπου προσπαθεί να κρατηθεί,
όπως μπορεί, στη ζωή αφού έχει διαπράξει έναν φόνο. Μέσα από την ταραγμένη
διαδρομή της κεντρικής ηρωίδας διαγράφεται ένα πορτρέτο της Αθήνας.
Πρωταγωνιστούν: Δέσποινα Χατζηπαυλίδου, Νίκος Σάμπαλης, Βίκυ Κυριακουλάκου.

Μολύβι Μαχαίρι Σκυτάλη του Κωνσταντίνου Κακογιάννη. Τέσσερις συγκάτοικοι στο
Βερολίνο αναζητούν νόημα και ταυτότητα και προσπαθούν να πολεμήσουν την αδικία.
Μπορούν οι άνθρωποι να συμπορευτούν με τα τραυματισμένα ιδανικά τους; Μπορεί η
αναζήτηση της προσωπικής αλήθειας να συμβαδίσει με την κοινωνική δικαιοσύνη; Με
τους: Mαρία Κατσανδρή, Σεμπάστιαν Μπέκερ, Σελίν Γιλντιριμ κ.ά.

Περσεφόνη του Κώστα Αθουσάκη: Μια ελληνο-ιαπωνική κινηματογραφική οπερέτα,
που ζωντανεύει τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης μπροστά στα μάτια ενός
γκρουπ γυναικών από την Ιαπωνία, την ώρα που η άφιξη του ξένου άντρα
αναστατώνει τα μέλη της οικογένειας του ξενώνα Persephone. Η ταινία συμμετείχε στη
δράση Thessaloniki Goes to Cannes Works in Progress 2019 της Αγοράς του ΦΚΘ.
Με τους: Έλσα Λεκάκου, Δημήτρη Ήμελλο, Κατερίνα Λυπηρίδου, Ευαγγελία
Καρακατσάνη.

Πολιορκία στην οδό Λίπερτη του Σταύρου Παμπαλλή: Μια κατάσταση πολιτικής,
κοινωνικής, οικονομικής και ψυχολογικής ασφυξίας περιγράφει ο Σταύρος Παμπαλλής
στην ταινία του Πολιορκία στην οδό Λίπερτη, καταγράφοντας τις αγωνιώδεις
προσπάθειες μιας οικογένειας να σώσει το μόνο πράγμα που της έχει απομείνει για να
χάσει: το σπίτι της. Πρωταγωνιστούν: Δάφνη Αλεξάντερ, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης,
Νιόβη Χαραλάμπους, Ακύλλας Καραζήσης.

Ο Πύραυλος του Στέφανου Σιταρά. Ο Στάθης, χρόνια γνωστός για τη μυθομανία του,
αναγκάζεται να αποδείξει στους φίλους του την ύπαρξη ενός «απόρρητου πυραύλου»
(που μόνο εκείνος ξέρει), προκειμένου να μην τους χάσει. Γυρισμένος με μη-ηθοποιούς
στην πορεία τεσσάρων ετών, Ο Πύραυλος αφηγείται την πραγματική ιστορία μιας
παρέας, την τελευταία νύχτα του καλοκαιριού. Πρωταγωνιστούν: Αν-Μαρί Λεζινό, Άρης
Μαυρόπουλος, Μαριέτη Παπαθεοδώρου κ.ά.

@9: Στα εννιά του Άγγελου Σπάρταλη: Ένα κορίτσι φάντασμα, ηλικίας εννέα ετών,
καταλαμβάνει τα κατασχεθέντα από τις τράπεζες διαμερίσματα του κέντρου των
Αθηνών και επιτίθεται με βία στους μεσίτες και στους νέους αγοραστές. Ένα νεαρό
ερωτευμένο ζευγάρι, στο ξεκίνημα της κοινής του ζωής, θα προσπαθήσει να
εκμεταλλευτεί το μικρό φάντασμα για δικό του όφελος. Πρωταγωνιστούν: Δήμητρα
Σπάρταλη, Vassilis Awad, Σοφία Παπαδοπούλου, Άγγελος Παπαδημητρίου κ.ά.

Cosmic Candy της Ρηνιώς Δραγασάκη: Η Άννα, μια μοναχική και ιδιόρρυθμη ταμίας
σουπερμάρκετ αναγκάζεται να πάρει υπό την προστασία της το δεκάχρονο κορίτσι του
διπλανού διαμερίσματος, ύστερα από την μυστηριώδη εξαφάνιση του πατέρα του. Την
απασχολούν, επίσης, η πιθανή της απόλυση και ένα ρομαντικό ειδύλλιο. Και όλα αυτά
υπό την επήρεια υπερβολικής ποσότητας Κοσμικ Κάντυ, της καραμέλας που σκάει στο
στόμα. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Fantastic Fest του Όστιν στο Τέξας και στο Sitges
στην Ισπανία. Συμμετείχε, επίσης, στο τμήμα Crossroads co-production Forum 2013
και Agora Works in Progress 2016 της Αγοράς του ΦΚΘ. Πρωταγωνιστούν: Μαρία
Κίτσου, Μάγια Πιπερά, Κίμωνας Κουρής. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στους
κινηματογράφους το 2020 από τη Weird Wave.

Entwined του Μίνωα Νικολακάκη: Άρτι αφιχθείσα από το Διεθνές Φεστιβάλ
Κινηματογράφου του Τορόντο, όπου και πραγματοποίησε την πρεμιέρα της, η πρώτη
μεγάλου μήκους ταινία του Μίνωα Νικολακάκη, είναι μια μεταφυσική αλληγορία.
Αφηγείται την ιστορία του Πάνου, ενός νεαρού γιατρού που μετακομίζει σ’ ένα
απομακρυσμένο χωριό για να κάνει το αγροτικό του. Εκεί θα ερωτευτεί μια κοπέλα που
πάσχει από μια σπάνια ασθένεια. Με τους: Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Προμηθέα
Αλειφερόπουλο, Άννα Κοζαδίνου κ.ά.

Winona του Αλέξανδρου Βούλγαρη (The Boy): Η πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του
σκηνοθέτη και μουσικού, Αλέξανδρου Βούλγαρη (The Boy), μάς συστήνει τέσσερις
γυναίκες που πηγαίνουν σε μια παραλία για να απολαύσουν τον ήλιο και τη θάλασσα.
Γυρισμένη με φιλμ 16mm, η Winona αιχμαλωτίζει στον φακό της τον αισθησιασμό που
προκύπτει από το φως, το νερό και τη νεαρή σάρκα, καλώντας μας να ανακαλύψουμε
τα μυστικά που κρύβονται πίσω από, φαινομενικά, ανέμελα παιχνίδια. Η ταινία θα κάνει
παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βαρσοβίας. Συμμετείχε στη δράση Thessaloniki
Goes to Cannes Works in Progress 2019 της Αγοράς του ΦΚΘ. Με τους: Ανθή
Ευστρατιάδου, Σοφία Κόκκαλη, Ηρώ Μπέζου, Δάφνη Πατακιά. Η ταινία θα
κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους το 2020 από τη Weird Wave.

Από το Βερολίνο στη Θεσσαλονίκη
Το θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών του Σύλλα Τζουμέρκα: Την ελληνική της
πρεμιέρα στο 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα πραγματοποιήσει η
νέα ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα Το θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών, η οποία
προκάλεσε αίσθηση στην παγκόσμια πρεμιέρα της στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βερολίνου, ενώ έχει πραγματοποιήσει σημαντική διεθνή πορεία σε φεστιβάλ και ξένες
αγορές. Δύο γυναίκες (Αγγελική Παπούλια, Γιούλα Μπούνταλη) ζουν σε μια επαρχιακή
πόλη στη Δυτική Ελλάδα. Όταν ένας μυστηριώδης θάνατος φέρνει τα πάνω-κάτω στη
μικρή τους πόλη και πυροδοτεί έναν άγριο κύκλο βίας, οι ζωές των δύο γυναικών που
μέχρι χτες αγνοούσαν η μία την ύπαρξη της άλλης, θα αρχίσουν να συγκλίνουν. Η
συνάντησή τους θα μπορούσε να είναι η σωτηρία τους. Πρωταγωνιστούν: Αγγελική
Παπούλια, Γιούλα Μπούνταλη, Χρήστος Πασσαλής, Αργύρης Ξάφης, Θανάσης
Δόβρης, Λαέρτης Μαλκότσης. Η ταινία κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στις 21
Νοεμβρίου από τη StraDa Films.

Ξεπερνώντας τα σύνορα
Στην ενότητα «Ξεπερνώντας τα σύνορα» παρουσιάζονται σε πρεμιέρα δύο ταινίες
ελληνικού ενδιαφέροντος, γυρισμένες από ξένους σκηνοθέτες που εμπνέονται από την
Ελλάδα και από ελληνικά θέματα:

Αύριο Περνάω απέναντι της Σεπιντέ Φαρσί: Συμπαραγωγή Ελλάδας, Γαλλίας,
Ολλανδίας και Βελγίου, η ταινία της Σεπιντέ Φαρσί μιλάει για τη σχέση δύο ανθρώπων
που οι ζωές τους διασταυρώνονται, υπό αντίξοες συνθήκες. Η Μαρία, μια αστυνομικός
που παίρνει μετάθεση για τη Λέσβο συναντά έναν σύριο πρόσφυγα που φτάνει στο
νησί. Η γνωριμία τους θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπουνε τον κόσμο.
Πρωταγωνιστούν: Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Χάνα Ίσσα, Λυδία Φωτοπούλου,
Βασίλης Κουκαλάνι.

Common Birds των Σίλβια Μαλιόνι και Γκράεμ Τόμσον: Αντλώντας έμπνευση από τον
Αριστοφάνη και γυρισμένη σε αρχαία ελληνικά, η ταινία των Σ.Μαλιόνι και Γκ.Τόμσον
αφηγείται την ιστορία δύο Αθηναίων που περιδιαβαίνουν στη σύγχρονη Αθήνα, την
οποία αποφασίζουν να εγκαταλείψουν. Φτάνουν σε ένα αρχαίο δάσος, όπου γίνονται
φίλοι με τα πουλιά. Μια αλληγορία για την σύγχρονη κατάσταση της Ελλάδος και τις
λύσεις που μπορεί να προσφέρει το αριστοφανικό κείμενο. Πρωταγωνιστούν: Ρηνιώ
Κυριαζή, Τάσος Ράπτης, Κώστας Βασαρδάνης, Άνα Λους Αρτέγκα.

Μια δεύτερη ματιά
Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του 60ού ΦΚΘ θα προβληθεί,
επίσης, μία ταινία που έχει ήδη πραγματοποιήσει πρεμιέρα:

Meltem του Βασίλη Δογάνη: Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του (ήδη
αναγνωρισμένου για τα μικρού μήκους φιλμ του), Βασίλη Δογάνη, αφηγείται την ιστορία
μιας νεαρής Γαλλίδας, ελληνικής καταγωγής, η οποία επιστρέφει στη Λέσβο για να
κληρονομήσει το εξοχικό σπίτι της μητέρας της που πέθανε πρόσφατα. Εκεί θα την
ακολουθήσουν δύο γάλλοι συμφοιτητές της, με τους οποίους σκοπεύει να ανοίξει μια
επιχείρηση, χρησιμοποιώντας τα λεφτά απ’ την πώληση του σπιτιού. Με τους: Δάφνη
Πατακιά, Ραμπά Ναΐτ Ουφέλα, Άκης Σακελλαρίου.

Από το 1 στο 60
Οι ταινίες που βραβεύτηκαν στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου (το
1960), το Ποτάμι του Νίκου Κούνδουρου, η Μανταλένα του Ντίνου Δημόπουλου, το
Έγκλημα στα παρασκήνια του Ντίνου Κατσουρίδη, ο Μακεδονικός γάμος του Τάκη
Κανελλόπουλου και το Μια του κλέφτη του Δημήτρη Ιωαννόπουλου επιστρέφουν στη
Θεσσαλονίκη και θα προβληθούν στο 60ό Φεστιβάλ.

Παράλληλα, τιμώντας τη μνήμη του Τάκη Σπυριδάκη, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Θεσσαλονίκης θα προβάλει την ταινία Ο κήπος του Θεού (1994), σε σενάριο και
σκηνοθεσία του Τάκη Σπυριδάκη, με πρωταγωνιστή τον ίδιο και τους Κώστα
Μαρκόπουλο, Βαγγέλη Μουρίκη, Μπάμπη Αλατζά, Νικ Καλάμο, Ντίνο Μακρή. Η ταινία
τιμήθηκε με 7 κρατικά βραβεία ποιότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Στόχος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι να μοιράζεται τη δύναμη
του σινεμά με όλους τους θεατές ανεξαιρέτως. Για αυτό το λόγο, προβάλλει ταινίες με
ακουστική περιγραφή [AD: Audio Description] για τυφλούς και άτομα με προβλήματα
όρασης και με υπότιτλους για Κ/κωφούς και βαρήκοους [SDH: Subtitles for the Deaf or
hard of Hearing] με την επιμέλεια και πιστοποίηση της Κίνησης Καλλιτεχνών με
Αναπηρία. Το 60ό Φεστιβάλ τιμά τη μνήμη του πρόσφατα εκλιπόντος σκηνοθέτη
Γιώργου Καρυπίδη, κάνοντας καθολικά προσβάσιμη την ταινία Στη σκιά του φόβου
(1988), ένα υπαρξιακό δράμα με μορφή «ονειρικού» θρίλερ, που εντυπωσιάζει με την
ατμόσφαιρά του, την υποβλητική μουσική και φωτογραφία και την ερμηνεία του
Γιώργου Κώνστα. Καθολικά προσβάσιμη θα είναι και η προβολή της ταινίας το Ποτάμι
(1959) του Νίκου Κούνδουρου. Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί και
μεγάλη έκθεση με εικαστικά έργα, σημειώσεις, επιστολές του Νίκου Κούνδουρου.

Μικρού μήκους ελληνικές ταινίες
Τέλος, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος θα παρουσιαστούν οι βραβευμένες 16 μικρού
μήκους ταινίες από το πρόσφατο 42 ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.

Η θρυλική σχεδιάστρια κοστουμιών Άνθεα Σίλμπερτ στο Ολύμπιον

Με μεγάλη χαρά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης καλωσορίζει την
θρυλική σχεδιάστρια κοστουμιών Άνθεα Σίλμπερτ για μια ειδική προβολή της ταινίας
Το μωρό της Ρόζμαρι του Ρομάν Πολάνσκι, σε συνεργασία με την εταιρεία
παραγωγής multimedia The Dark Candy. Η Σίλμπερτ, η οποία σχεδίασε τα
εμβληματικά κοστούμια της ταινίας, θα παρευρεθεί στην προβολή που θα
πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019 (ώρα προσέλευσης 20:00, ώρα
έναρξης 20:30), στον κινηματογράφο Ολύμπιον και θα συμμετάσχει σε Q&A.

Υποψήφια για δύο Όσκαρ κοστουμιών (για τις ταινίες Chinatown και Julia), η Άνθεα
Σίλμπερτ έχει γράψει κινηματογραφική ιστορία: έχει συνεργαστεί με σημαντικούς
σκηνοθέτες, όπως ο Ρομάν Πολάνσκι και ο Μάικ Νίκολς και με μεγάλους
χολιγουντιανούς σταρ, όπως οι Τζακ Νίκολσον, Μία Φάροου, Φέι Νταναγουέι, Ντάστιν
Χόφμαν, Γουόρεν Μπίτι. Το 2005 η Άνθεα Σίλμπερτ τιμήθηκε για τη συνολική
προσφορά της από την Ένωση Σχεδιαστών Κοστουμιών.

Η προβολή της ταινίας Το μωρό της Ρόζμαρι πραγματοποιείται στο πλαίσιο της
Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης και διοργανώνεται σε συνεργασία με την εταιρεία
παραγωγής The Dark Candy.

Το μωρό της Ρόζμαρι
(ΗΠΑ1968)

Σκηνοθεσία: Roman Polanski. Σενάριο: Roman Polanski. Πρωταγωνιστούν: Mia
Farrow, John Cassavetes, Ruth Gordon. Color, 136΄.

Η ταινία του Ρομάν Πολάνσκι θεωρείται μία από τις 100 καλύτερες ταινίες στην ιστορία
του κινηματογράφου, και κατέχει μια θέση στο top 10 των ταινιών θρίλερ, Το μωρό της
Ρόζμαρι άφησε το σημάδι του στο είδος του μεταφυσικού τρόμου και αποτελεί ένα
πρωτότυπο παιχνίδι ανάμεσα στο διαβολικό, το υποσυνείδητο της ηρωίδας (εξαιρετική
η Μία Φάροου στον ρόλο της Ρόζμαρι) και στις προσδοκίες του κοινού, με τον θεατή να
μην γνωρίζει τι είναι πραγματικό, τι φανταστικό, τι είναι κομμάτι ενός εφιάλτη και τι
απόδειξη ενός διαταραγμένου ψυχικού κόσμου. Στο πλευρό της Μία Φάροου
βρίσκουμε τον Τζον Κασσαβέτη.

INFO:
Τετάρτη 9 Οκτωβρίου, 2019, ώρα προσέλευσης 20:00, ώρα έναρξης 20:30.
Ολύμπιον, πλατεία Αριστοτέλους 10, Θεσσαλονίκη, τηλ.: +30 2310 378400.
Τιμές εισιτηρίων: 6€ (γενική είσοδος), 5€ (CineΚάρταF)

Περισσότερα για την Άνθεα Σίλμπερτ

Γεννημένη στο Μπρούκλιν το 1937, η Άνθεα Γιαννακούρου σπούδασε Ιστορία της
Τέχνης στο Barnard College.

Η Άνθεα Σίλμπερτ μετρά 35 χρόνια καλλιτεχνικής πορείας. Υπήρξε υποψήφια για
Όσκαρ κοστουμιών για τη δουλειά της στις ταινίες Chinatown και Julia και εργάστηκε σε
αγαπημένες ταινίες, όπως το Shampoo.

Η Άνθεα Σίλμπερτ υπήρξε, επίσης, παραγωγός. Ανέλαβε την παραγωγή των ταινιών
Yentl και Splash. Παράλληλα, μαζί με την ηθοποιό Γκόλντι Χον ανέλαβε την παραγωγή
των Overboard και Wildcats. Συνεργάστηκε με τον σύζυγό της, τον ηθοποιό Ρίτσαρντ
Ρομάνους, στη συγγραφή σεναρίων, εργάστηκε ως παραγωγός σε τηλεταινίες, ενώ
κέρδισε Emmy ως παραγωγός για την ταινία Truman.

To 2001, η Σίλμπερτ και ο σύζυγός της μετακόμισαν στη Σκιάθο, όπου η Άνθεα
ανέλαβε την επιμέλεια και εικονογράφηση των βιβλίων του.

Περισσότερα για τη The Dark Candy

Η The Dark Candy είναι μια εταιρεία παραγωγής multimedia που ίδρυσαν ο
φωτογράφος – σκηνοθέτης Σάκης Λάλας και η δημοσιογράφος μόδας Βαλεντίνα Ντε
Τζιόρτζι, ζευγάρι στη ζωή και στη δουλειά. Δημιούργησαν το Meet The Hollywood, 1968)

Costume Designers, μια σειρά ντοκιμαντέρ (σε σκηνοθεσία Σάκη Λάλα, σενάριο
Βαλεντίνας Ντε Τζιόρτζι, παραγωγή της εταιρείας The Dark Candy), στην οποία
θρυλικοί σχεδιαστές μόδας μιλούν για την δουλειά τους: για τις χαρές, τις λύπες και τις
ιστορίες πίσω από κάθε κοστούμι. Τα επεισόδια του Meet The Hollywood Costume
Designers μπορεί κανείς να τα βρει στο  www.thedarkcandy.com , ένα ηλεκτρονικό
περιοδικό αφιερωμένο στον μοναδικό κόσμο της σχεδίασης κοστουμιών και στη μαγική
στιγμή όπου μόδα και σινεμά συναντιούνται.

Οι αίθουσες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι μέλη του
δικτύου Europa Cinemas

Joker

Μεγαλώσαμε με την εικόνα του καλού Batman να λυτρώνει τον κόσμο από τις διαθέσεις του κακού, χάρτινου αντί-ήρωα Τζόκερ. Αυτός καθιερώθηκε στις συνειδήσεις όλων ως το αντίπαλο δέος των καλών της DC. Τα χρόνια περνούσαν κι ο μύθος διαιωνιζόταν, περνούσε από γενιά σε γενιά. Κάθε Σαββατοκύριακο στην πρωινή ζώνη της τηλεόρασης, μέσα από ένα κόμικ, από στόμα σε στόμα είχαμε αναπαραγωγή αυτής ακριβώς της ιστορίας. Πρόσωπο βαμμένο, άγρια χαρακτηριστικά, πλατύ χαμόγελο, πράσινα μαλλιά ...

Στην πρεμιέρα του Χρυσού Λέοντα της Βενετίας, στο κατάμεστο Ολύμπιον είδα το κοινό να σοκάρεται από την πρώτη κιόλας σκηνή. Ο Τοντ Φίλιπς κάνει μία στροφή 180 μοιρών μετά το Ηangover, με μία ενδιάμεση στάση στο Α Star is Born και δημιουργεί ένα πορτραίτο διαχρονικό. Ένα έργο ωριμότητας και σοφίας για τον κόσμο του τότε (1970-80) και του σήμερα. Ελάχιστα είναι αυτά που έχουν αλλάξει όσον αφορά τον παράγοντα άνθρωπο και πιθανότατα όχι προς το καλύτερο. O Κλόουν, βαθιά συμβολικός, ήταν πάντα ο γελωτοποιός. Ένας υποτιμητικός χαρακτηρισμός που πέρασε στην εποχή μας κι οδηγεί στον στιγματισμό, την περιθωριοποίηση και τη διαρκή ταπείνωση.

Σε μία παγκόσμια κοινότητα που τείνει να αποβάλλει το συναίσθημα και λειτουργεί απόλυτα κυνικά μετρώντας τα πάντα ως αριθμούς καλλιεργούνται συμπλεγματικές προσωπικότητες, που παρά τη φαινομενική τους επαγγελματική επιτυχία νοσούν κι ικανοποιούνται δίνοντας μία κλωτσιά κυριολεκτικά και μεταφορικά σε αυτόν που έχει πέσει κάτω, στον αδύναμο. Το εξαιρετικό είναι εδώ πως γίνεται προσπάθεια να γνωρίσουμε τις αιτίες, τους παράγοντες που οδηγούν στο γεγονός κι όχι αντίστροφα όπως συνηθίζεται από το γεγονός να αναζητήσουμε τι το προκάλεσε, δηλαδή τις βαθύτερες ευθύνες. Μία βαθιά σκοτεινή υπόθεση ξετυλίγεται.

Ο Άρθουρ Φλεκ είναι ένας απόκληρος του συστήματος. Το παρατσούκλι "Happy" αποτελεί μία προοικονομία για το τι θα ακολουθήσει. Ζει με την μητέρα του και καλείται να διαχειριστεί μία σειρά υπαρξιακών διλημμάτων που χρήζουν άμεσης απάντησης, ώστε να βρει ισορροπία στην καθημερινότητά του. Οι ασθένειες της ψυχής έχουν τρομερές ιδιομορφίες, ποικίλα αίτια και είναι ικανές να διαλύσουν τη ζωή ενός ανθρώπου και φυσικά του άμεσου περίγυρού του. Φαίνεται όμως πως η παγκόσμια "αριστεία" δεν αφήνει χώρο, μα κυρίως δεν διαθέτει χρόνο για παιδιά, νέους, ανθρώπους σαν κι αυτόν. Η μελαγχολία της αστικής μοναξιάς σε βυθίζει σε μία παρατεταμένη κατάθλιψη, καθώς αναζητείς την πραγματική σου "ταυτότητα" και τον ρόλο σου μέσα στο σύνολο.

Όλη αυτή η κοινωνική αδικία κι η ανισότητα έρχονται να "οπλίσουν" το χέρι (του). Ο άνθρωπος επιστρέφει χρόνια πίσω στον νόμο της Ζούγκλας. Κυριαρχεί το ένστικτο της επιβίωσης. Όταν πια κανείς δε σε σέβεται, έρχεται η ώρα που τον κάνεις να σε φοβάται. Ο Άρθουρ από ένα άτομο με πολλές ευαισθησίες, που είχε όνειρό του να γίνει κωμικός και να σκορπάει χαρά, φτάνει στο άλλο άκρο. Βιώνουμε και εμείς μαζί του αυτό το πέρασμα από αφάνεια στη λύτρωση του εγωισμού και παράλληλα από τον παράδεισο στην κόλαση της ψυχής. Είναι μία αντίδραση συνεχής κι αμφίδρομη.

Ο Τζόκερ είναι καταδικασμένος να προσποιείται ότι χαμογελάει, όπως κι ο κόσμος σήμερα. Η Γκόθαμ Σίτυ αλληγορικά δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα προπύργιο-σύμβολο του Δυτικού Κόσμου, που είναι ικανός να ωθήσει έμμεσα σε παραβατικές κι ενδεχομένως αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές κάθε γνήσιο άνθρωπο, που θέλει απλά να μείνει ρομαντικός και να ονειρεύεται. Ως απόρροια και φυσικό επακόλουθο του ευαγγελισμού της λιτότητας έρχεται η έκρηξη, ένα ΜΠΑΜ ικανό να συνταράξει και να ξεσηκώσει τα πλήθη.

Κι αυτό τροφοδοτεί έναν φαύλο κύκλο με κερδισμένους τους κραταιούς, τους πλούσιους που γίνονται πλουσιότεροι και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που διαδραματίζουν κομβικό ρόλο, έχοντας σκοτώσει στην πλειοψηφία τους προ πολλού κάθε έννοια δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Απελπισία. " Δεν έχω να χάσω τίποτα πια ". Άραγε παίρνει ο καθένας ό,τι του αξίζει; Και πως θα δειχειριστεί όλο αυτό το χάος, καθώς χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Βασανιστικά ερωτήματα.

Χοακίν Φοίνιξ σε παροξυσμό. Ερμηνεία ζωής, που πιθανότατα θα ανταμειφθεί με Χρυσό Αγαλματίδιο, όπως ο καλός του φίλος Heath Ledger για τον ίδιο ρόλο στο παρελθόν (2008). Από τον γολγοθά της απώλειας των κιλών σε μία ιδιαίτερη ενδοσκόπηση που τον οδήγησε να πει το μεγάλο ναι, έχοντας απορρίψει νωρίτερα τόσο τον Hulk, όσο και τον Doctor Strange. " Η ταινία δε δικαιολογεί τη βία, στρέφει άπαντες στον καθρέφτη, ώστε να κοιτάξουμε κατάματα τι συμβαίνει στις κοινωνίες μας", τονίζει χαρακτηριστικά. Φυσικά από την αναφορά μας δεν θα μπορούσε να λείψει ο καταλυτικός Ρόμπερτ Ντε Νίρο ως σημείο αναφοράς και σύνδεσης με το σινεμά του τεράστιου Μάρτιν Σκορσέζε.

Ένα ψυχολογικό θρίλερ που σκορπάει τρόμο για το αύριο που ξημερώνει δίπλα μας, μετά εξαιρετικής μουσικής. Με κωμική αφετηρία βουτάει στα άδυτα μίας καθ΄όλα δραματικής πραγματικότητας. Μία ιδιότυπη εξομολόγηση, ένας εξαγνισμός αμαρτιών, μία προσπάθεια έσχατης απενεχοποίησης μέσα σε μία ασφυχτική για τον πρωταγωνιστή και τον θεατή ατμόσφαιρα. Βαθιά πολιτικό και κοινωνικό φιλμ, που επιβάλλεται να πάρει ψυχαναλυτικές διαστάσεις, όπως φυσικά και το Parasite, που έρχεται προσεχώς να δώσει συνέχεια σε αυτό το κινηματογραφικό ντελίριο αισθήσεων.

Adults in the Room

Πριν πέσουν τα φώτα άλλες φορές γνωρίζεις τι περιμένεις να δεις κι άλλες όχι. O κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης, Κώστα(ς) Γαβράς στα 86 του χρόνια επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη και κάνει αυτό που γνωρίζει καλά, πολιτικό σινεμά. Πάντα στο πλευρό των αδυνάτων, πάντα με αγάπη για την πατρίδα. Οι "Ενήλικοι στο δωμάτιο " αποτελούν μεταφορά του βιβλίου του Γιάνη Βαρουφάκη, "Αήττητοι Ηττημένοι" στην μεγάλη οθόνη κι έκανε πρεμιέρα στο πρόσφατο Φεστιβάλ της Βενετίας. Ένα παγκόσμιο best-seller, που ταρακούνησε την Ευρώπη, αλλά και την ανθρωπότητα συθέμελα. Ποιος είναι όμως ο Βαρουφάκης;

Γεννήθηκε το 1961 στην Αθήνα. Σπούδασε μαθηματικό κι οικονομικά στη Βρετανία. Δίδαξε σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και το 2000 ήρθε η ώρα να επιστρέψει στην πατρίδα και να αναλάβει θέση καθηγητή Οικονομικής θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2012-2014 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, στο Όστιν και το 2015 εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, συγκεντρώνοντας 142.000 ψήφους. Στη συνέχεια αποτελέσε τον υπουργό οικονομικών που έδωσε την μεγάλη μάχη την Άνοιξη του ίδιου έτους μέσα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον. Μαλίστα γι΄αυτόν έγραψε ο σπουδαίος διανοητής και φιλόσοφος Νόαμ Τσόμσκι, πως αποτελεί τον μόνο τίμιο πολιτικό, μαζί με τον Μπέρνι Σάντερς.

Έκρινα απαραίτητη την παραπάνω εισαγωγή, καθώς εδώ δε μιλάμε για ένα κινηματογραφικό μανιφέστο, αλλά για μία πιστή απεικόνιση των γεγονότων μίας εποχής που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στον ελληνικό λαό. Μία συνεχής παλινωδία, εκβιαστικά διλήμματα και επώδυνες, ατελέσφορες διαπραγματεύσεις. Η ελπίδα που άναψε σαν φλόγα κι έβγαλε μία γενιά ολόκληρη στους δρόμους, στις επάλξεις, στην πρώτη γραμμή. Η πολιτική λιτότητας εξουθένωσε τον πλυθησμό, οδήγησε σε μαζικές αυτοκτονίες και συρρίκνωσε τον εθνικό πλούτο της Ελλάδας. Τα ταμεία ασφάλισης άδεια κι η στρόφιγγα χρηματοδότησης ικανή να κλείσει από την ΕΚΤ ανά πάσα στιγμή.

Μία ενδεχόμενη υπαναχώρηση θα συνιστούσε προδοσία. Μέχρι την τελευταία στιγμή οι Έλληνες αναζητούσαν έναν έντιμο συμβιβασμό εντός Ευρωζώνης. Αυτό ακριβώς ήταν και το μήνυμα του 60% που βροντοφώναξε, ΟΧΙ. Δεν ήταν μία άρνηση στο ευρώ, δεν ήταν μία εντολή οριστικής ρήξης κι εξόδου, αλλά μία πράξη αξιοπρέπειας, μία δήλωση περηφάνιας, μία ώθηση προς το όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο. Τι θα γινόταν όμως αν η Ευρώπη έλεγε τότε ναι στα δίκαια αιτήματά και το σχέδιο μας; Κανείς τους δεν ήθελε αυτό το κακό προηγούμενο με την Μεσόγειο (Ιταλία, Πορτογαλία, Γαλλία, Ισπανία) να βράζει.

Ο Χρήστος Λούλης ενσαρκώνει εξαιρετικά τον Βαρουφάκη. Δύο είναι τα χαρακτηριστικά του δυναμικού πολιτικού, η ηθική ακεραιότητα και η ρητορική δεινότητα. Είναι αποφασισμένος να προασπιστεί τα συμφέροντα αυτών που τον έφεραν στις Βρυξέλλες. Φοβάται λιγότερο ένα Grexit από ένα 3ο ΜoU (μνημόνιο), συνέχεια των προηγούμενων που θα καταστήσει τη χώρα υπόδουλη για δεκαετίες. Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης υστερεί πλάι του, ως Αλέξης Τσίπρας, αλλά ο σκηνοθέτης έχει αποφασίσει εκ προοιμίου, πως τόσο ο Υπουργός Οικονομικών, όσο κι ο Πρωθυπουργός είναι στη σωστή μεριά της ιστορίας.

Η μουσική του Ντεσπλά, που θυμίζει γνώριμους ελληνικούς ήχους, τρεις μυθικές εικόνες-σκηνές-σταθμοί της πορείας κι η διείσδυση στα άδυτα του Eurogroup συνθέτουν ένα παζλ που αρκετοί από εμάς φαντάζονταν. Ένας αένας κύκλος με καταδικασμένες χώρες στο βωμό των συμφερόντων των τραπεζών. Ένα χρεοκοπημένο σύστημα, που προσπαθεί να αντέξει όσο περισσότερο μπορεί κι ας στραγγαλίζει καθημερινά τα πιόνια του. Τόσο το βιβλίο, όσο κι η ταινία προσπαθούν να αναδείξουν την ανθρώπινη πλευρά ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές.

Ήταν το ραντεβού του Γαβρά με την ιστορία. Ένα φιλμ που ξεφεύγει από τα όρια της Ελλάδας, της αριστεράς και την δεξιάς, όπως κι η προσωπικότητα του πρωταγωνιστή. Οι δύο τους με ουμανιστική ματιά συνεργάστηκαν για να φέρουν στο φως τη σύχρονη ελληνική τραγωδία, απόρροια της υπαρξιακής και βεβαίως της ηθική κρίσης μίας Ένωσης που δε θυμίζει σε τίποτα τους λόγους για τους οποίους δημιουργήθηκε. Μεγάλη παρακαταθήκη για το μέλλον. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει η Ναόμι Κλάιν: " Ένα ισχυρό εργαλείο δημοκρατίας στην κατάλληλη ιστορική στιγμή ".

2009-2019 ... " 10 χρόνια μετά ο λαός επιβιώνει ηρωικά " ...

Η ταινία προβάλλεται καθημερινά στο Σινέ Μακεδονικόν σε δύο προβολές 19:15 και 21:30

Η Μεγάλη Νύχτα της Νάπολης

Στην αφετηρία της κινηματογραφικής χρονιάς, στην μετάβαση από τους θερινούς στις σκοτεινές αίθουσες επιλέξαμε τη "Μεγάλη νύχτας της Νάπολης" του 40χρονου Κλαούντιο Τζιοβανέζι, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ρομπέρτο Σαβιάνο "Piranhas", μία δεκαετία μετά την μεγάλη του επιτυχία "Γόμορρα". Μία κυνική και συγχρόνως ευαίσθητη απεικόνιση της καθημερινότητας της υποβαθισμένης περιοχής της Σάνιτα, που οδήγησε στην Αργυρή Άρκτο Σεναρίου στο Βερολίνο και έφθασε στην Ελλάδα για να μας δώσει την ευκαιρία αφενός να αναζητησούμε ομοιότητες και διαφορές και αφετέρου το έναυσμα να εμβαθύνουμε σε αυτή τη συνταρακτική ιστορία και τα αίτιά της.

Από την Πομπηία, τον Βεζούβιο, την ακτή Αμάλφι, την ομάδα του Μαραντόνα και τα τουριστικά θέρετρα που κάνουν τον γύρο του κόσμου για μας προσελκύσουν, στους σκληρούς νόμους της αδυσώπητης Καμόρα και τον κώδικα τιμής. Εκεί που ο θρύλος συναντάει την πραγματικότητα κι ο τολμών νικά. Χαρακτήρες που εκτρέφονται αποκλειστικά από την κλειστή κοινωνία. Κι όταν τα πάντα είναι δομημένα λάθος και τα ερεθίσματα για κάτι διαφορετικό μηδενικά, πρέπει να έχεις μεγάλη δύναμη για να αποχωρήσεις. Eιδικά όταν αισθάνεσαι πως ήρθε η ώρα να "ενηλικιωθείς" κι οι υποχρεώσεις δεν μπορούν πια να περιμένουν.

Η παρέα του 15χρονου Νικολά μπαίνει στο παιχνίδι, δίχως να γνωρίζει ακριβώς τους όρους και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί διαδοχικές συγκυρίες. Μία στιγμή αρκεί η αθωότητα να μείνει χαραγμένη μονάχα στα μάτια των παιδιών. Η παρορμητικότητα της εφηβείας, ο ενθουσιασμός που προκαλείται κι η λειτουργία της μάζας οδηγεί σε αλλεπάλληλες συγκρούσεις κι αλυσιδωτές εξελίξεις. Την ώρα που η αδρεναλίνη ανεβαίνει, κατανοείς πως δεν υπάρχουν φιλίες, παρά μόνο εφήμερες συμμαχίες και μία αφορμή είναι ικανή να καταστρέψει τα πάντα. Όσο πιο ευέλικτος είσαι, τόσο πιθανότερο να επιβιώσεις. Τι όμως οδηγεί τα παιδιά σε αυτόν τον δρόμο;

H ανεργία, η φτώχεια. Δεν υπάρχουν ευκαιρίες, δεν υπάρχει ελπίδα. Αυτός ο δρόμος δίνει μία ασφάλεια και ταυτόχρονα τη ψευδαίσθηση της μεγάλης ζωής. Είσαι βασιλιάς για όσο κρατήσει. Δεν έχει τέλος όμως όλο αυτό κι εξελίσσεται σε έναν φαύλο κύκλο με ημερομηνία λήξης. Θυσία της ψυχής στον βωμό του χρήματος, που κινεί τα πάντα. Κι είναι μεγάλο δέλεαρ όταν μεγαλώνεις κάτω απ΄αυτές τις συνθήκες. Κρύβεται άραγε εκεί όμως η πραγματική ευτυχία ή τελικά καταλήγεις να ψάχνεις απελπισμένα μία διέξοδο, μία λύτρωση;

Μία ταινία που θα μπορούσε να είναι εποχής, έρχεται στο 2019, στο σήμερα. Τα σκούτερ, η Nike, τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης στο φλερτ είναι όσα βλέπουμε στην επιφάνεια - στο βάθος κυριαρχούν τα συμφέροντα κι αυτά τα παιδιά, σε έναν αταίριαστο για την ηλικία τους ρόλο, γίνονται γρανάζια της καλοδουλεμένης μηχανής. Ναρκωτικά, πορνεία, απόβλητα μαστίζουν τη Νάπολη. Πρέπει όμως να καταφέρεις να ζήσεις. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Όταν όμως οπλίζεις, πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχθείς κάθε είδους πυρά από πάσα κατεύθυνση.

Κάπως έτσι χάνεται η ισορροπία, καλείσαι να βιώνεις έναν διαρκή εφιάλτη. Μία συνεχή καταδίωξη που δεν σου επιτρέπει να έχεις προσωπική ζωή. Όσο κι αν προσπαθείς να μείνεις "ηθικός" σαν ένας σύγχρονος Νονός, μετατρέπεσαι σε ένα Piranhas που διψά για αίμα. Για τα παιδιά αυτά εκεί βρίσκεται η λύση στα προβλήματα τους, καθώς νιώθουν πως έτσι τους ανοίγονται νέοι δρόμοι. Μία παράνοια εφήβων, που δε διστάζουν να παίξουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα, διότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Χάνουν κάθε αίσθηση του μέτρου κι οδηγούνται σε σπασμωδικές κινήσεις.

Η ίδια η ζωή έρχεται να σε αναγκάσει να γίνεις αυτό που μισούσες. Είναι το χειρότερο συναίσθημα για κάποιον που νιώθει ακόμα άνθρωπος και προσπαθεί να κάνει την αυτοκριτική του. Δεν μπορείς πια να κοιμηθείς, διότι η φρίκη τριγυρνάει στο μυαλό σου. Τύψεις, Ερινύες, αγωνία για το αύριο. Ένα αδιέξοδο. Εγκλωβισμένος στις επιλογές σου. Ένα καθολικό μήνυμα κατά της βίας, που φυσικά δεν περιορίζεται στην Ιταλία. Μία δυνατή φωνή που ουρλιάζει πως τα παιδιά πρέπει να μείνουν μακριά απ΄όλο αυτόν τον εφίαλτη ...

Oι υποψήφιες ταινίες για το OSCAR καλύτερης διεθνούς ταινίας

• Αιγυπτος | Poisonous Roses - Φαβζί Σαλέχ
• Αιθιοπία | Running Against the Wind - Γιαν Φιλίπ Βέιλ
• Αλβανία | The Delegation - Μπουγιάρ Αλιμάνι
• Αλγερία | Papicha - Μούνια Μεντούρ
• Αρμενία | Lengthy Night - Εντγκαρ Μπαγκτασαριάν
• Αργεντινή | Heroic Losers - Σεμπαστιάν Μπορενστάιν
• Αυστραλία | Buoyancy - Ροντ Ραθιέν
• Αυστρία | Joy - Σουμπαντέ Μορτεζάι
• Αφγανιστάν | Hava, Maryam, Ayesha - Σαχράα Καρίμι
• Βέλγιο | Our Mothers - Σεζάρ Ντιάζ
• Βενεζουέλα | Being Impossible - Πατρίσια Ορτέγκα
• Βιετνάμ | Furie - Λε Βαν Κιέτ
• Βολιβία | Tu me Manques - Ροντρίγο Μπελότ
• Βόρεια Μακεδονία | Honeyland - Ταμάρα Κότεφσκα, Λουμπομίρ Στεφάνοφ
• Βοσνία και Ερζεγοβίνη | The Son - Ινές Τάνοβιτς
• Βουλγαρία | Aga - Μιλκο Λαζάροφ
• Βραζιλία | The Invisible Life of Eurídice Gusmão του Καρίμ Αϊνούζ
• Γαλλία | Les Miserables - Λατζ Λι
• Γερμανία | System Crasher - Νόρα Φινγκσάιντ
• Γεωργία | Shindisi - Ντίτο Τσιντσάτζε
• Γκάνα | Azali - Κουαμπένα Γκιανσά
• Εκουαδόρ | The Longest Night - Γκαμπριέλα Καλβάτσε
• Ελβετία | Wolkenbruch's Wondrous Journey Into the Arms of a Shiksa - Μάικλ Στάινερ
• Ελλάδα | Οταν ο Βάγκνερ Συνάντησε τις Τομάτες - Μαριάννα Οικονόμου
• Εσθονία | Truth and Justice - Τάνελ Τουμ
• Δανία | Queen of Hearts - Μέι ελ-Τούκι
• Δομηνικακή Δημοκρατία | The Projectionist - Χοσέ Μαρία Καμπράλ
• Ιαπωνία | Weathering with You - Μακότο Σινκάι
• Ινδία | Gully Boy - Ζόγια Αχτάρ
• Ινδονησία | Memories of My Body - Γκαρίν Νουγκρόχο
• Ιράν | Finding Farideh - Κουρός Αταέ, Αζαντέ Μουσάβι
• Ισλανδία | A White, White Day - Χλινούρ Πάλμασον
• Ισπανία | Dolor y Gloria - Πέδρο Αλμοδόβαρ
• Ισραήλ | Ιncitement - Γιαρόν Ζίλμπερμαν
• Ιταλία | The Traitor - Μάρκο Μπελόκιο
• Καμπότζη | In the Life of Music - Κάιλι Σο, Σοκ Βισάλ
• Καναδάς | Antigone - Σόφι Ντεράσπε
• Κένυα | Subira - Ραβνίλ Σίπι Τσαντά
• Κιργιστάν | Aurora - Μπεκζάτ Πιρμάτοφ
• Κολομβία | Monos - Αλεχάντρο Λάντες
• Κόστα Ρίκα | The Awakening of the Ants - Αντονέλα Σουντασάσι
• Κόσοβο | Zana - Αντονέτα Καστράτι
• Κούβα | A Translator - Ροντρίγο Μπαριούσο, Σεμπάστιαν Μπαριούσο
• Κροατία | Mali - Αντόνιο Νούικ
• Μπαγκλαντές | Alpha - Νασιρουντίν Γιουσούφ
• Λετονία | The Mover - Ντάβις Σιμάνις
• Λευκορωσία | Debut - Αναστασίγια Μιροσινιτσένκο
• Λίβανος | 1982 - Ουάλιντ Μουάνες
• Λιθουανία | Bridges of Time - Κριστίν Μπρίντε, Αούντριους Στόνις
• Λουξεμβούργο | Tel Aviv on Fire - Σαμέχ Ζοάμπι
• Μαρόκο | Adam - Μαριάμ Τουζανί
• Μαυροβούνιο | Neverending Past - Αντρο Μαρτίνοβιτς
• Μεξικό | The Chambermaid- Λίλα Αβιλές
• Νεπάλ | Bulbul - Μπινόντ Ποντέλ
• Νορβηγία | Out Stealing Horses - Χανς Πέτερ Μόλαντ
• Νότια Αφρική | Knuckle City - Τζαμίλ Χ.Τ. Κουμπέκα
• Νότια Κορέα | Parasite - Μπονγκ Τζουν-χο
• Ολλανδία | Instinct - Χαλίνα Ρέιζν
• Ουγγαρία | Those Who Remained - Μπαρνάμπας Τοθ
• Ουγκάντα | Kony: Order from Above - Στιβ Τ. Αγιένι
• Ουζμπεκιστάν | Hot Bread - Ουμίντ Κμαντάμοφ
• Ουκρανία | Homeward - Ναριμάν Αλιέφ
• Ουρουγουάη | The Moneychanger - Φεντερίκο Βεϊρόζ
• Πακιστάν | Laal Kabootar - Καμάλ Καν
• Παλαιστίνη | It Must be Heaven - Ελία Σουλεϊμάν
• Παναμάς | Everybody Changes - Αρτούρο Μοντενέγκρο
• Περού | Retablo - Αλβάρο Ντελγάδο - Απαρίθιο
• Πολωνία | Corpus Christi - Γιαν Κομάσα
• Πορτογαλία | The Domain - Τιάγο Γουέδες
• Ρουμανία | The Whistlers - Κορνέλιου Πορουμπόιου
• Ρωσία | Beanpole - Καντεμίρ Μπαλάγκοφ
• Σερβία | King Peter of Serbia - Πετάρ Ριστόφσκι
• Σινγκαπούρη | A Land Imagined - Γιέο Σιού Χούα
• Σλοβενία | History of Love - Σόνια Πρόσενκ
• Σουηδία | And then we Danced - Λεβάν Ακίν
• Ταϊβάν | Dear Ex - Μαγκ Χσου, Χσου Τσιχ-γιέν
• Ταϊλάνδη | Inhuman Kiss - Σιτισίρι Μονγκολσίρι
• Τσεχία | The Painted Bird - Βακλάβ Μαρχούλ
• Τυνησία | Dear Son - Μοχάμεντ Μπεν Ατιά
• Τουρκία | Commitment - Σεμίχ Καπλάνογλου
• Φιλιππίνες | Verdict - Ρέιμουντ Ριμπάι Γκουτιέρεζ
• Φινλανδία | Stupid Young Heart - Σέλμα Βιλχούνεν
• Χιλή | Spider - Αντρές Γουντ
• Χονγκ-Κονγκ | The White Storm 2 - Drug Lords- Χέρμαν Γιάου

Ντούσαν Μακαβέγιεφ, ο αναρχικός του γιουγκοσλαβικού σινεμά

60ό ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ || 31-10-
10/11/2019

Ντούσαν Μακαβέγιεφ, ο αναρχικός του γιουγκοσλαβικού σινεμά

Ένα πλήρες αφιέρωμα στο έργο του μεγάλου αναρχικού του γιουγκοσλαβικού
σινεμά, Ντούσαν Μακαβέγιεφ διοργανώνει το επετειακό 60ό Διεθνές
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Ο σκηνοθέτης αγαπήθηκε στην Ελλάδα μέσα από τη συνεργασία του με τον
Μάνο Χατζιδάκι στο υπέροχο Sweet Movie. Οι δυο τους έγραψαν ιστορία,
δίνοντας πνοή σε μια εποχή όπου οι έννοιες της ελευθερίας και της
απελευθέρωσης, αποκτούν νέες διαστάσεις.

Τιμώντας τον κορυφαίο δημιουργό, η επετειακή διοργάνωση πραγματοποιεί το
πρώτο μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του Μακαβέγιεφ απ’ όταν έφυγε από τη
ζωή τον Ιανουάριο του 2019.

Ο Μακαβέγιεφ υπήρξε μέλος του Novi Film, ενός τολμηρού κινηματογραφικού
κύματος που άνθισε στη Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του 1960. Το έργο του
συνδυάζει το ερωτικό με το πολιτικό, αναφέρεται στην πολιτική της
σεξουαλικότητας και αντιμετωπίζει την απελευθέρωση της λίμπιντο ως
επαναστατική πράξη. Παράλληλα, ασκεί κριτική τόσο στη σοσιαλιστική κοινωνία
όσο και στον καπιταλισμό.

Ο Σέρβος σκηνοθέτης γεννήθηκε το 1932 στο Βελιγράδι. Το ενδιαφέρον του για
τον κινηματογράφο ξεκίνησε νωρίς και γύρισε τις πρώτες του ταινίες ενώ
σπούδαζε ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Οι πρώτες του μικρού
μήκους είναι πειραματικές –όπως το The Seal (1955), στο οποίο
παρακολουθούμε έναν νεκρό άνδρα να θυμάται όλες τις φώκιες που συνάντησε
στη ζωή του. Τα πρώτα φιλμάκια του Μακαβέγιεφ χαρακτηρίζονται από μια
σουρεαλιστική και σατιρική διάθεση που τον ακολουθεί και στις μεγάλου μήκους
ταινίες του.

Στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Ο Άνθρωπος δεν Είναι Πουλί (1965),
ο αντικομφορμιστής σκηνοθέτης αφηγείται την ερωτική ιστορία ενός μηχανικού
και μιας κομμώτριας. Η ταινία εκτυλίσσεται σε μια γιουγκοσλαβική βιομηχανική
πόλη που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει μέσα από όνειρο. Ο Μακαβέγιεφ σχολιάζει
τη ζωή στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο, απομυθοποιώντας το μοντέλο του εργάτη
(αλλά και τις εναλλακτικές του).

Στις δύο επόμενες ταινίες του, Love affair, or the Case of the Missing
Switchboard Operator και Innocence Unprotected επιλέγει μη παραδοσιακές
κινηματογραφικές φόρμες: χρησιμοποιεί τεχνική «κολάζ» για να δημιουργήσει
συσχετισμούς, να ασκήσει κριτική και να σχολιάσει, καλώντας παράλληλα τον
θεατή να συμμετάσχει σε μια δημιουργική συζήτηση. Οι ταινίες του αυτές τον
καθιερώνουν ως τον κορυφαίο εκπρόσωπο του Novi Film (γνωστού ως
«Μαύρου Κύματος»), βασικοί εκπρόσωποι του οποίου ήταν νέοι γιουγκοσλάβοι
σκηνοθέτες όπως οι Ζίκα Πάβλοβιτς, Σάσα Πέτροβιτς και Ζέλιμιρ Ζίλνικ. Οι
ταινίες τους έρχονται σε σύγκρουση με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και δίνουν
έμφαση σε προσωπικές ιστορίες και υπαρξιακά θέματα.

Το Love Affair, η δεύτερη ταινία του Μακαβέγιεφ, αφηγείται την ερωτική σχέση
μιας νεαρής τηλεφωνήτριας (Έβα Ρας) με έναν ειδικό μυοκτονίας (Σλόμπονταν
Αλιγκρούντιτς) στο Βελιγράδι. Η ταινία αποτελεί έναν στοχασμό πάνω στην
έννοια του χρόνου και της ελευθερίας του έρωτα, με τον σκηνοθέτη να
συνδυάζει επιτυχημένα διαφορετικά φιλμικά είδη. Πάνω απ’ όλα, ο Μακαβέγιεφ
είναι βαθιά ουμανιστής: αυτό φαίνεται και στην επόμενη ταινία του, Innocence
Uprotected, ένα ντοκιμαντέρ για την ομώνυμη ταινία που γυρίστηκε υπό
ναζιστική κατοχή το 1941 και δεν προβλήθηκε ποτέ. Πρωταγωνιστής είναι ο
Ντράγκολιουμπ Αλέξιτς, ένας σταρ του τσίρκου και σεναριογράφος/σκηνοθέτης
της ομότιτλης πρώτης ομιλούσας ταινίας του γιουγκοσλαβικού σινεμά, η οποία
κατασχέθηκε από τις ναζιστικές αρχές. Ο Μακαβέγιεφ αποτίνει έναν τρυφερό
φόρο τιμής στους ανθρώπους που δημιούργησαν εκείνη την ταινία, ενώ
παράλληλα ρίχνει μια ματιά στην πρόσφατη ιστορία της χώρας του. Το
Innocence Unprotected κερδίζει Αργυρή Άρκτο στο 18 ο Φεστιβάλ
Κινηματογράφου του Βερολίνου και ανοίγει τον δρόμο για την επόμενη
επαναστατική δημιουργία του σκηνοθέτη.

Στο WR: Mysteries of the Organism (1971) το ντοκιμαντέρ συναντά την
μυθοπλασία, σε μια σουρεαλιστική δημιουργία που ξεκινά ως αναφορά στο έργο
του ψυχολόγου Βίλχελμ Ράιχ για να μετατραπεί σε μια ωδή στη σεξουαλική
απελευθέρωση. Ο Μακαβέγιεφ χρησιμοποιούσε τον όρο «πολιτικό τσίρκο» για
να χαρακτηρίσει την ταινία που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των
Καννών και προκάλεσε αίσθηση –το κοινό χειροκροτούσε όρθιο επί 13 λεπτά. Η
τολμηρή θεματική και η πρωτοποριακή κινηματογράφηση έκανε διάσημο τον
Μακαβέγιεφ στους κινηματογραφικούς κύκλους ολόκληρου του κόσμου, αλλά
τον μετέτρεψε σε persona non grata στην πατρίδα του.

Μετά την προβολή του WR: Mysteries of the Organism ο Μακαβέγιεφ
αναγκάζεται να βρει καταφύγιο στη Δύση. Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα τον καλεί να γυρίσει την ταινία Αποκάλυψη Τώρα, αλλά εκείνος αποφασίζει να
σκηνοθετήσει το Sweet Movie (1974) και συνεργάζεται με τον Μάνο Χατζιδάκι
που υπογράφει τη μουσική. Μια προκλητική, θαρραλέα και εκρηκτική ταινία που
ασκεί κριτική και στον σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό. Το Sweet Movie
αποτελείται από δύο ιστορίες που καταλήγουν σε δύο αδιέξοδα, προβάλλεται
και διχάζει. Σκηνές κοπρολαγνείας και παιδικής κακοποίησης προκαλούν
θύελλα αντιδράσεων, οδηγώντας στην απαγόρευσή της ή στη λογοκριμένη
προβολή της σε αρκετές χώρες. Ο σκηνοθέτης αδυνατεί να βρει
χρηματοδότηση για τα επόμενα πρότζεκτ του.

Διδάσκει Κινηματογράφο σε Πανεπιστήμια, όπως το Χάρβαρντ και επανέρχεται
στη σκηνοθεσία επτά χρόνια αργότερα, με την ταινία Μοντενέγκρο: Γουρούνια
και Μαργαριτάρια. Εδώ, ο Μακαβέγιεφ εξακολουθεί να εξερευνά την πολιτική
της σεξουαλικότητας μέσα από την ιστορία μιας παντρεμένης Σουηδής που
απελευθερώνεται σεξουαλικά μέσα από την ερωτική της επαφή με έναν σέρβο
μετανάστη.

Επόμενη ταινία του είναι το γυρισμένο στην Αυστραλία The Coca-Cola Kid, μια
σάτιρα για τον καπιταλισμό. Ο Έρικ Ρόμπερτς ερμηνεύει έναν άνδρα που
προσπαθεί να μάθει γιατί σε ένα συγκεκριμένο μέρος της Αυστραλίας δεν πίνει
κανείς Coca Cola. Τόσο σε αυτή την ταινία, όσο και στην επόμενή του, το
Manifesto (1988) ο Μακαβέγιεφ συνεχίζει την αναζήτησή του πάνω στις έννοιες
της σεξουαλικότητας και της επανάστασης. Με το Manifesto επιστρέφει στη
Γιουγκοσλαβία για ένα ευρωπαϊκό «παραμύθι»: ένας βασιλιάς ετοιμάζεται να
επισκεφθεί ένα μικρό και ήσυχο χωριό της κεντρικής Ευρώπης, μόνο και μόνο
για να συνειδητοποιήσει σύντομα ότι το εν λόγω χωριό δεν είναι τόσο ήσυχο
όσο πίστευε.

Τελευταία του μεγάλου μήκους ταινία είναι το Gorilla Bathes at Noon (1993),
όπου ο Μακαβέγιεφ χρησιμοποιεί αρχειακό υλικό από ένα σοβιετικό φιλμ
προπαγάνδας για να αφηγηθεί την ιστορία ενός ρώσου στρατιώτη που
εγκαταλείπεται στο μετά-κομμουνιστικό Βερολίνο, όταν η μονάδα του
λιποτακτεί.

Το ντοκιμαντέρ του Γκόραν Ραντοβάνοβιτς, The Makavejev Case, or Trial in a
Movie Theater, παραγωγής 2019, εξερευνά μέσα από το έργο του Μακαβέγιεφ
και την αντιμετώπισή του από το σοσιαλιστικό καθεστώς τη θέση του καλλιτέχνη
στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Το ντοκιμαντέρ εξερευνά πώς το καθεστώς
χρησιμοποίησε δημόσια κανάλια επικοινωνίας για να καταδικάσει το
αριστούργημα του Μακαβέγιεφ, WR: Mysteries of the Organism.

Αντίο ... Seven Film Gallery (Το τέλος μίας όμορφης ιστορίας)

Η επαφή μου με τον κινηματογράφο ξεκίνησε από τη νηπιακή ηλικία. Για καλή μου τύχη είχα αρκετά ερεθίσματα μέσα στο στενό οικογένειακό μου περιβάλλον, που με ώθησαν στον αθλητισμό και τον πολιτισμό από νωρίς. Μεγαλώνοντας παρατηρούσα ένα μεγάλο κύμα συνομιλήκων να είναι εντελώς αποπροσανατολισμένοι. Λογικό εν μέρει, αλλά στα δικά μου μάτια φάνταζε νοσηρό για μία γενιά που δομούσε εκείνα τα χρόνια την προσωπικότητά της. Κι ενώ συνέχιζα μία μακρά διαδρομή ανάμεσα στη σκληρή προπόνηση και την ενασχόλησή μου με διάφορες μορφές τέχνης, αυτοί συνέχιζαν να κλείνονται στο γειτονικό σπήλαιο, ένα κεντρικό κατάστημα Web (αν θυμάμαι καλά) και να παίζουν με τις ώρες στην οθόνη σε σκοτεινό φόντο, αφήνοντας τη ζωή να περνάει. Ήταν μία πρώτη μαχαιριά, ένα δυνατό χτύπημα και δεν μπορούσα να ακολουθήσω.

Η φοιτητική ζωή εκτός από το πτυχίο (απόλυτα κυνική πλευρά) σου δίνει τον χρόνο να εξερευνήσεις τόσο τον εαυτό σου, όσο και τον κόσμο ολόκληρο αν έχεις μάτια κι αυτιά ανοιχτά. Mία νέα γνωριμία, μία ομάδα ατόμων που συγκροτείται και λειτουργεί δυναμικά μπορεί να σε διαμορφώσει. Άλλωστε είμαι ένας άνθρωπος που ακόμα και σήμερα πιστεύω στη δύναμη της παρέας, της άμεσης επαφής κι επικοινωνίας. Τι σχέση όμως μπορεί να έχουν όλα αυτά με το Seven Film Gallery της Αλεξάνδρου Σβώλου, το οποίο κατεβάζει ρολά; Είναι ακριβώς μία ανθρώπινη αλυσίδα κι αυτό το "κατάστημα", αυτή η Ταινιοθήκη λειτούργησε ευεργετικά ως κομμάτι της, ώστε να δημιουργηθεί ένα δίκτυο σινεφίλ κι όχι μόνο στην πόλη μας. Γιατί δεν μιλάμε για ένα απλό Seven spot, στο οποίο πήγαιναν μονάχα οι άνθρωποι της γειτονιάς.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξεκινήσαμε από τα ανατολικά της πόλης να κατεβούμε στο συγκεκριμένο video club. Η διαδρομή από το πανεπιστήμιο ως εκεί έγινε επιλογή, "μονόδρομος". Ήταν μία αληθινή Gallery ταινιών. Έβρισκες σχεδόν ό,τι διαμάντι έψαχνες. Από ταινίες που πριν λίγο καιρό είδαμε στο Σινεμά, μέχρι αριστουργήματα του 1920. Πλούτος. Έγινε σημείο αναφοράς. Έπρεπε όμως να έχεις το μικρόβιο μέσα σου για να το γνωρίσεις, να καλλιεργηθεί το πάθος και να αντιληφθείς το μεγαλείο του. Η κοινωνία ωστόσο προχωρούσε με ταχείς ρυθμούς και "πειρατικό" καράβι έτρεχε στα ανοιχτά σαρώνοντας στο πέρασμά του. Δεν αδικώ την πλατιά μάζα του κόσμου, έτσι έμαθαν και η ατιμωρησία τους οδήγησε να το συνηθίσουν ως κάτι απολύτως φυσιολογικό. Δεν το επέλεξα ποτέ, δε θα το κάνω ούτε τώρα γιατί απλά χάνεται πάνω από το μισό της μυσταγωγίας της σκοτεινής αίθουσας.

Το ασπρόμαυρο φόντο μου θύμιζε πάντα τη σκηνοθετική κλακέτα. Έτοιμοι; 3,2,1 ... γράφουμε. Το ταξίδι ξεκινά. Σαν να ήμαστε στα γυρίσματα, στα παρασκήνια. Καπετάνιος ο Τέλλος, μία πολυδιάστατη προσωπικότητα πάντα στην πρώτη γραμμή. Ήταν εκεί για να σε καθοδηγήσει, να σε βοηθήσει, να σε ακούσει, ήταν έτοιμος να μοιραστεί μαζί σου γνώσεις, εμπειρίες και συναισθήματα ανά πάσα στιγμή. Το Seven Film Gallery πέρα από τις ενοικιάσεις ταινιών, έγινε ένας χώρος συνάντησης, ανταλλαγής σκέψεων, ιδεών, γνωριμιών. Άνθρωποι του πολιτισμού, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, μουσικοί, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, ποιητές ήταν εκεί. Ένα εκρηκρικό κράμμα, που θαρρώ όμοιό του δεν υπήρχε στην πόλη. Μία κοιτίδα Πολιτισμού σε δύσκολα χρόνια που κλήθηκε να αφυπνίσει συνειδήσεις, με κλειστή την ΕΡΤ, με Μέσα να προσπαθούν με βάναυσο τρόπο να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη.

Έπρεπε να έχεις τη διάθεση, τον χώρο (ψυχικά) και τον χρόνο να το ζήσεις. Πάντα έφευγες από εκεί γεμάτος. Με ένα dvd ή όχι στο χέρι. Αποτελούσε τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των κινηματογράφων της πόλης και των θεατών. Μία άκρως επιδραστική διαδικασία, που συνδέθηκε με ενότητες όπως το Σινεμά και Ψυχανάλυση, αρχικά στο Μακεδονικόν και μετά στις αίθουσες του Φεστιβάλ, με παρουσιάσεις βιβλίων, με την ομάδα "Ποίηση Γυμνή" κι άλλες πολλές παράλληλες δράσεις που έδιναν ενδιαφέρον στη ζωή ολόκληρης της πόλης, με τη λειτουργία της Γειτονίας της Αλεξάνδρου Σβώλου να αποτελεί ένα πρότυπο για ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη.

Tώρα ήρθε το τέλος μίας εποχής, όπως γράφουν στο αποχαιρετιστήριο σημείωμά τους οι Χρήστος Μπεχτσής και Σουζάνα Γκαϊτατζή. Το τι θα φέρει η νέα, μαζί με τη νέα πλατφόρμα που καιρό ετοιμάζεται θα το δείξει μονάχα ο χρόνος, που σίγουρα όμως δε θα σβήσει όσα ζήσαμε σε αυτόν τον χώρο. Από μία αφίσα στον τοίχο, από ένα τραγούδι να ακούγεται, από μία συναναστροφή που μετατράπηκε σε σχέση ζωής, ως τις ταινίες που πέρα από το κομμάτι της τέχνης αποτελούν την αφορμή για ουσιαστική περισυλλογή και εμβάνθυση πάνω στα οικουμενικά προβλήματα της εποχής, πριν αυτά χτυπήσουν την πόρτα μας και με μηδενικά αντανακλαστικά πια, μας διαλύσουν.

Αυτό ήταν λοιπόν ... Εις άλλα με υγεία

Είσαι φοιτητής; Ένας λόγος να βγάλεις Σινεκάρτα

Το σινεμά μπορεί να γίνει η καλύτερη παρέα και μπορείς ταυτόχρονα να το απολαύσεις με την καλύτερη παρέα. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου συνεχώς εξελίσσεται και μέσω της προνομιακής Σινε-κάρτας δίνει το δικαίωμα σε όλους τους φοιτητές να βρεθούν στις αίθουσες του με εκπτώσεις καθ΄όλη τη διάρκεια της κινηματογραφικής σεζόν. Η εκπτωτική κάρτα κοστίζει 25 ευρώ και δίνει το δικαίωμα σε κάθε κάτοχό της να παρακολουθήσει ταινίες πρώτης προβολής με 4 ευρώ, φιλμ αρχείου στην Ταινιοθήκη με 3 ευρώ, ενώ τις περιόδους των Φεστιβάλ, Νοεμβρίου (Κινηματογράφου) και Μαρτίου (Ντοκιμαντέρ) το ποσό πέφτει αντίστοιχα στα δύο και το ένα ευρώ.

Η πολιτική αυτή έχει στόχο να φέρει πιο κοντά τους νέους, αλλά και τους ανθρώπους όλων των ηλικιών στην Έβδομη Τέχνη. Υπάρχει επίσης το 1+1 εισιτήριο στην τιμή των 7.5 ευρώ κάθε Πέμπτη και Τρίτη. Φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά μεταξύ τους. Μέσα απ΄αυτήν την αλληλεπίδραη γίνονται νέες γνωριμίες, οικοδομούνται σχέσεις, ανταλλάσονται απόψεις. Άλλωστε μία ταινία αποτελεί την αφορμή για σκέψη, συζήτηση, προβληματισμό. Κι οι νέοι περισσότερο από ποτέ έχουν ανάγκη σήμερα το καλό σινεμά, το καλό βιβλίο, την ορθή ενημέρωση, να χτίσουν μία ασπίδα, μία ατσάλινη προσωπικότητα κόντρα στο ρεύμα της εποχής, που τους βομβαρδίζει συνεχώς με ευτελή πρότυπα.

Την ώρα που οι αξίες, τα ιδανικά, ο Πολιτισμός, δίνουν τη θέση τους σε μία εφήμερη καθημερινότητα ... ρηχή, που καταλήγει να σε εξαντλεί σε βάθος χρόνου, το Φεστιβάλ σε καλεί με τον τρόπο του να εξερευνήσεις έναν νέο κόσμο ή να ξαναγνωρίσεις κάποιον που στο πέρασμα των ετών άφησες. Και κάπως έτσι αυτά τα δύσκολα χρόνια μίας συνολικής κρίσης, που δε λέει να τελειώσει, θα μείνουμε ζωντανοί και θα γεννήσουμε όλοι μαζί κάτι νέο-μεγάλο. Αυτό έχει δείξει η ιστορία κι αυτό θα συμβεί και τώρα.

Φυσικά από την αναφορά μου δε θέλω και δεν μπορώ να αποκλείσω τους υπόλοιπους ιστορικούς κινηματογράφους της Θεσσαλονίκης, στους οποίους μεγαλώσαμε. Το Φαργκάνη, το Μακεδονικόν, το Βακούρα, το Κολοσσαίον. Είναι η κατάλληλη στιγμή να δοθεί η συνέχεια από τα θερινά σινεμά ... στη σκοτεινή αίθουσα. Η στιγμή να εμβαθύνουμε σε προβλήματα του κόσμου και να σκεφτούμε που βαδίζουμε. Γιατί το συχνότερο φαινόμενο είναι αυτά να μας απασχολούν, μόλις χτυπήσουν την πόρτα μας. Το προλαμβάνειν όμως καλύτερο του θεραπεύειν.

Κι επιστρέφω στους φοιτητές για να κλείσω. Η Ευρωπαϊκή Παιδεία είναι κάτι ζηλευτό. Χτίζει πολυδιάστατους χαρακτήρες, ικανούς να αναδειχθούν μετέπειτα σε ολόκληρο τον κόσμο. Δε δημιουργεί απλά ρομπότ στη δουλειά, παρά το υψηλό επίπεδο παροχής γνώσεων, αλλά άτομα σκεπτόμενα, ανθρώπους ευέλικτους. Έχουμε το προνόμιο να ανήκουμε, να ζούμε σε μία χώρα, σε μία πόλη, που αποτελεί κοιτίδα Τεχνών και Πολιτισμού από την αρχαιότητα. Ας εκμεταλλευτούμε λοιπόν κάθε δυνατή ευκαιρία, να γίνουμε "καλύτεροι".

                                                                                                            Ραντεβού στις αίθουσες ...

* H φωτογραφία του Τέλλου Φίλη.

Ένα κόμικ για το Φεστιβάλ

Όταν ήμουν μικρός έβλεπα τον εαυτό μου ως πρωταγωνιστή στα κόμικ και τις ταινίες.
Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι αυτό το όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

                                                                                                                            Έλβις Πρίσλεϊ

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συμπληρώνει 60 χρόνια - έξι
δεκαετίες που συνδέουν πολλά, κάτω από έναν τίτλο. Τον Νίκο Κούνδουρο και
τον Φίνο, με τον Τζιμ Τζάρμους και την ψηφιακή εποχή. Την ΕΜΣ και τον β'
εξώστη με την Κατρίν Ντενέβ και τους νέους έλληνες δημιουργούς. Τον Χρυσό
Αλέξανδρο με το Πρώτο Πλάνο. Τον Θερμαϊκό με το παγκόσμιο σινεμά.

Για να γιορτάσουμε το 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και
όλα αυτά που το χαρακτηρίζουν και το συνθέτουν, για να μιλήσουμε για όλα
αυτά που αγαπάμε και για όλους αυτούς που αγάπησαν το Φεστιβάλ,
ετοιμάσαμε μια ξεχωριστή έκδοση. Στρέφοντας το βλέμμα ταυτόχρονα προς το
παρελθόν, το παρόν και το μέλλον και τιμώντας μια τέχνη που εμπνέεται από
την εικόνα, την ιστορία και τους ήρωες, όπως κάνει και το ίδιο το σινεμά, το
Φεστιβάλ παρουσιάζει το… Φεστιβάλ, ένα κόμικ φτιαγμένο από νέους
δημιουργούς, μπολιασμένο από όλους τους παλιότερους.

Οι αγαπημένοι comic artists Γιώργος Γούσης, Παναγιώτης Πανταζής και
Γεωργία Ζάχαρη, έγραψαν και σχεδίασαν μια ερωτική ιστορία που μιλά
ταυτόχρονα για σινεμά, τέχνη, αλλά και για την ίδια τη ζωή. Άλλωστε το
Φεστιβάλ δεν είναι μόνο οι ταινίες: είναι οι μέρες και οι νύχτες, οι σκοτεινές
αίθουσες, τα φωτεινά πρωινά στη θάλασσα και η κοσμοσυρροή στα μπαρ, οι
γνωριμίες, οι συνεργασίες κι οι συμπαραγωγές, οι συζητήσεις για το τι
επιφυλάσσει το μέλλον.

Οι δύο ήρωες, ο Σωτήρης και η Ντάρια, μπλέκονται με την ιστορία του
Φεστιβάλ, καθώς κινούνται, αγαπιούνται, μεγαλώνουν και ωριμάζουν σε τρεις
εποχές του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: στο παρόν, το παρελθόν
και το μέλλον του. Τη σχέση τους κατευθύνουν και σχολιάζουν, άχρονα,
άνθρωποι που μέσα στις δεκαετίες του Φεστιβάλ έχουν δουλέψει γι' αυτό ή του
έχουν προσφέρει τις ταινίες και τα κείμενά τους. Από τον Νάνι Μορέτι στον
Θόδωρο Αγγελόπουλο, αγαπημένοι κινηματογραφιστές και ηθοποιοί κάνουν

την εμφάνισή τους (μέσα από τα καρέ του κόμικ) στον αστικό ιστό της
Θεσσαλονίκης, αλλά και στους χώρους του Φεστιβάλ.

Η ομάδα πίσω από το κόμικ

O Γιώργος Γούσης γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Από το 2006 έχει
συνεργαστεί ως εικονογράφος και δημιουργός κόμικ με την πλειονότητα των
εντύπων και των εκδοτικών οίκων της Ελλάδας. Το 2012 κυκλοφόρησε την
συλλογή σύντομων ιστοριών «Αθώες Εποχές» (εκδόσεις ΚΨΜ), ενώ το 2016
συνεργάστηκε με τους συγγραφείς Δημοσθένη Παπαμάρκο και Γιάννη Ράγκο
για την διασκευή του Ερωτόκριτου του Βιτσέντζου Κορνάρου σε κόμικ (εκδόσεις
Polaris). Aπό το 2017 έως και το 2019 ήταν αρχισυντάκτης στο περιοδικό με
κόμικ «Μπλε Κομήτης».

O Παναγιώτης Πανταζής γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα, όπου ζει και
ζωγραφίζει. Σταθερός συνεργάτης του περιοδικού «9» τα τελευταία 5 χρόνια της
κυκλοφορίας του, δημοσίευσε το πρώτο άλμπουμ του με κόμικς το 2007
(Common Comics #1, Giganto). Ακολουθούν 15 κυκλοφορίες σε συνεργασία με
εκδοτικούς οίκους όπως Giganto, ΚΨΜ, Jemma, 9η Διάσταση ή σε
αυτοεκδόσεις. Από το 2011 έχει κυκλοφορήσει πάνω απο 400 online comic
strips σε σειρές στο  socomic.gr (Kλειδωμένος Ρυθμός, Mαρμελάδα Κεράσι,
King Panda Forever κα). Είναι συνεργάτης του περιοδικού «Μπλε Κομήτης»
(Polaris) από το πρώτο τεύχος. Πιο πρόσφατη κυκλοφορία του, το «Στα
Μυστικά του Βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα, σε σενάριο Γιάννη Ράγκου, από τις
εκδόσεις Polaris (Mάρτιος 2018).

Η Γεωργία Ζάχαρη γεννήθηκε το 1994 στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία και
Θεωρία της Τέχνης στην ΑΣΚΤ. Δραστηριοποιείται στον χώρο των κόμικς από
το 2017. Έχει δείξει δουλειά της σε πέντε αυτοεκδόσεις, ενώ έχει συνεργαστεί
σε δύο ιστορίες με το περιοδικό «Μπλε Κομήτης». Το 2018 τιμήθηκε με το
βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς.

Το κόμικ «Φεστιβάλ» θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά και στα αγγλικά.

60ό ΦΚΘ: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΚΡΕΓΚΟΡΙ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ - ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΙΒΕΡΣ

60ό ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ||
31/10/2019 - 10/11/2019

Προς το Τέμενος: Το πειραματικό σινεμά των Γκρέγκορι Μαρκόπουλος
και Ρόμπερτ Μπίβερς στο 60ό ΦΚΘ

Ένα αφιέρωμα στο πρωτοποριακό, πειραματικό σινεμά του Γκρέγκορι
Μαρκόπουλος και του Ρόμπερτ Μπίβερς διοργανώνει το 60ό Φεστιβάλ
Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (31/10 – 10/11/2019).

Το αφιέρωμα με τίτλο «Προς το Τέμενος: Γκρέγκορι Μαρκόπουλος και Ρόμπερτ
Μπίβερς» αποτελείται από 12 ταινίες. To Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Θεσσαλονίκης διοργανώνει, στο πλαίσιο του αφιερώματος, μια ανοιχτή
συζήτηση ανάμεσα στον Ρόμπερτ Μπίβερς και τον Μαρκ Γουέμπερ,
κιθαρίστα των Pulp, μελετητή του έργου του Μαρκόπουλου και ανεξάρτητο
επιμελητή ταινιών και βίντεο στο BFI, το Tate Modern, το Κέντρο Πομπιντού
κ.ά. Την επιμέλεια του αφιερώματος έχει η κριτικός Γεωργία Κορώση.

Από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του αβάν γκαρντ σινεμά, ο Γκρέγκορι
Μαρκόπουλος γύρισε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως τον θάνατό του,
το 1992, δεκάδες ταινίες. Στο έργο του χρησιμοποιούσε θέματα από τη
μυθολογία και τη λογοτεχνία, μεταφέροντάς τα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Η
πρωτοποριακή του ματιά, η αισθαντική χρήση του χρώματος και οι
κινηματογραφικοί του νεωτερισμοί εντυπωσίασαν καλλιτέχνες όπως ο Άντι
Γουόρχολ και ο Γιόνας Μέκας.

Γεννήθηκε στο Οχάιο το 1928 από έλληνες μετανάστες. Ξεκίνησε να γυρίζει
ταινίες σε 8mm σε πολύ νεαρή ηλικία. Το 1967 εγκαταλείπει τις ΗΠΑ και
εγκαθίσταται στην Ευρώπη. Σταδιακά εξαφανίζεται οικειοθελώς από τα
κινηματογραφικά δρώμενα και αποσύρει τις ταινίες του από την κυκλοφορία,
ενώ αρνείται να παραχωρήσει οποιαδήποτε συνέντευξη. Παρότι συνέχισε να
σκηνοθετεί, το έργο του παρέμεινε εν πολλοίς άγνωστο για σχεδόν 30 χρόνια.

Πίστευε ότι το σινεμά είναι μια ενδοσκοπική, θεραπευτική εμπειρία. Θεωρώντας
ότι ο κινηματογραφιστής είναι υπεύθυνος για όλες τις πλευρές του έργου του, ο
Μαρκόπουλος συνέλαβε την ιδέα για το Τέμενος, έναν χώρο παρουσίασης,
διατήρησης και μελέτης ταινιών. Στο πλαίσιο αυτό, αποφάσισε να μοντάρει ξανά
το έργο του, δημιουργώντας ένα magnum opus διάρκειας 80 ωρών με τίτλο
«Ενιαίος», με σκοπό να προβληθεί μόνο στην πατρογονική εστία του, στην
Λυσσαρέα Αρκαδίας. Το όραμά του έγινε εφικτό μετά τον θάνατό του και το έργο του προβάλλεται στο απομονωμένο αυτό χωριό της Πελοποννήσου κάθε
τέσσερα χρόνια (από το 2004). To Devotion της Γεωργίας Κορώση που θα
προβληθεί στο 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποτελεί μια
σπάνια οπτική μαρτυρία τής τελευταίας διοργάνωσης τον Ιούλιο του 2016.

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό προσκύνημα και μια πράξη λεπταίσθητης
αγάπης για τη δουλειά ενός από τους λιγότερο γνωστούς πρωταγωνιστές του
αβάν γκαρντ κινηματογράφου.

Ο Ρόμπερτ Μπίβερς γεννήθηκε στο Μπρούκλαϊν της Μασαχουσέτης και
φοίτησε στην Ακαδημία Deerfield προτού συνδεθεί με τον ανεξάρτητο
κινηματογραφιστή Γκρέγκορι Μαρκόπουλος, το 1966. Την επόμενη χρονιά
μετακόμισαν στην Ευρώπη και απέσυραν τις ταινίες τους από την επίσημη
διανομή, με αποτέλεσμα οι ταινίες του Μπίβερς να μην προβληθούν στις ΗΠΑ
μέχρι και το 1996.

Οι ταινίες

To Christmas U.S.A. (1949) θεωρείται μία από τις σημαντικότερες δημιουργίες
της μεταπολεμικής Αμερικής. Ο Γκρέγκορι Μαρκόπουλος ασχολείται με τις
έννοιες θηλυκό/αρσενικό, καταφέρνοντας μέσα σε 13 λεπτά να σκιαγραφήσει
τον queer ψυχισμό, κινηματογραφώντας απαρατήρητες γωνίες, απομονωμένα
δωμάτια, δάση, υποφωτισμένα κτίρια.

Μεταφορά της ιστορίας του Ιππόλυτου, το Twice a Man (1963) χρησιμοποιεί
αφαιρετικές αφηγήσεις. Η ταινία επικεντρώνεται στην μελαγχολική φιγούρα του
Ασκληπιού και την εμμονή του με τον Ιππόλυτο με μία ποιητική προσέγγιση,
κάνοντας συμβολική χρήση του χρώματος και του μοντάζ.

Αναμνήσεις, χρώμα, φως μπλέκονται στο πορτραίτο ενός χώρου στο
επτάλεπτο Ming Green (1966), το οποίο ο Γκρέγκορι Μαρκόπουλος γυρίζει την
άνοιξη του 1966, ενώ ετοιμάζεται να αφήσει το διαμέρισμά του στο Γκρίνουιτς
Βίλατζ.

Στο The Illiac Passion (1967) ο Μαρκόπουλος μεταφέρει τον μύθο του
Προμηθέα Δεσμώτη στην underground σκηνή της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του
1960. Ο Άντι Γουόρχολ κάνει την εμφάνισή του πάνω σε ποδήλατο γυμναστικής
στον ρόλο του Ποσειδώνα.

Το Bliss (1967) είναι η πρώτη ταινία του Γκρέγκορι Μαρκόπουλος μετά την
εγκατάστασή του στην Ευρώπη. Μέσα σε έξι λεπτά επιχειρεί μια καταγραφή του
εσωτερικού του βυζαντινού ναού του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Ύδρα,
μέσα από εικόνες απόκοσμης ομορφιάς, που αποπνέουν μια μακάρια αίσθηση
βαθιάς γαλήνης.

Ο Γκρέγκορι Μαρκόπουλος έλεγε για το The Mysteries (1968): «Στην ταινία
μου υπαινίσσομαι πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο μυστήριο από τους
πρωταγωνιστές. Ο Πόλεμος εξισώνεται με τον Έρωτα για την ίδια τη φύση τους.
Οι συνέπειες είναι αναπόφευκτες, αλλά συνιστούν και μια φυσιολογική
ανθρώπινη συνθήκη, για την οποία, όπως και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, δεν
μπορούμε παρά να δείξουμε έλεος και κατανόηση. Εκεί έγκειται το μυστήριο.
Όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία… Αυτοί που είναι ικανοί να δουν τις
πλείστες οπτικές επισκέψεις κι εκφράσεις που προσφέρει η ταινία, θα
καταλάβουν ποιο είναι το Απόλυτο Μυστήριο του έργου μου».

To Portrait of Gilbert & George (aka Gibralta, 1975) είναι ένα πορτραίτο των
δύο διάσημων Βρετανών καλλιτεχνών -εδώ παρουσιάζονται ως ζωντανά
γλυπτά- γυρισμένο στο Παρίσι στη διάρκεια έκθεσής τους. Όπως αναφέρει η
κριτικός Έρικα Μπάλσομ, «αν και πρόκειται για ένα πορτρέτο του καλλιτεχνικού
διδύμου, η ταινία δεν ενδίδει σε κανένα από τα προνόμια της ορατότητας, στα
οποία συχνά επαφίεται το είδος της προσωπογραφίας…»

Το Early Monthly Segments (2002) αποτελείται από σύντομα αποσπάσματα
και ασκήσεις που κινηματογράφησε από το 1967 έως το 1970 ο Ρόμπερτ
Μπίβερς, χρησιμοποιώντας την κάμερα Bolex 16 χιλιοστών και την αντίστροφη
των χρωμάτων στο έγχρωμο φιλμ.

Στο Pitcher of Colored Light (2007), ο Μπίβερς κινηματογραφεί το σπίτι της
μητέρας του και τον κήπο της, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις σκιές. Ο ίδιος ο
Μπίβερς γράφει για την ταινία: «Μια φωνή μέσα στο φιλμ ενεργοποιεί τη μνήμη.
Οι τοίχοι είναι οθόνες μέσα από τις οποίες περνάω στην ενδημική
ιδιωτικότητα.»

Το The Suppliant (2010) είναι μια πεντάλεπτη μικρού μήκους ταινία που
λειτουργεί ως καμβάς, όπου αποτυπώνεται τόσο το αγαλματίδιο του τίτλου της
ταινίας όσο και το πρόσωπο (καλλιτέχνης/φίλος) που το «φιλοξενεί». Ο φακός
του Μπίβερς εξερευνά κάθε σπιθαμή από τη λεία επιφάνεια του αγάλματος, σαν
μια επίκληση στην πνευματική και ζωογόνο του δύναμη, με εμβόλιμα κοντινά
πλάνα στο κεφάλι, στον κορμό και στο ένα του χέρι που αιωρείται με χάρη και
κομψότητα. Ο ηχητικός διάκοσμος είναι δωρικός και διαυγής. Χωρίς ούτε ένα
πλάνο που να περιλαμβάνει τον ένοικο του διαμερίσματος, οι εικόνες και οι ήχοι
σμιλεύουν το πορτρέτο μιας ζωής μοναχικής.

Στο Among the Eucalyptuses (2017) ο Ρόμπερτ Μπίβερς κινηματογραφεί
παλιά εργοστάσια και τις μηχανές τους, αποθήκες, ετοιμόρροπα κτίρια και
σιδηροδρομικές ράγες στον Πειραιά, οι οποίες αντιπαραβάλλονται με μνημεία
και αρχαία αγάλματα. Το μακρινό παρελθόν και το παρόν που ξεθωριάζει, δύο
κόσμοι διαφορετικοί που συνυπάρχουν και συγκρούονται. Μια λυρική
πραγματεία για τον χρόνο που παγώνει, διάρκειας τεσσάρων λεπτών.

*φωτό (Copyright Temenos Verein and Robert Beavers  

Devotion)

Ξεκίνησε η έκδοση της CineΚάρταF για τη νέα κινηματογραφική σεζόν!

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ξεκίνησε η έκδοση της CineΚάρταF για τη νέα κινηματογραφική
σεζόν!

Η κάρτα μέλους Cineκάρταf του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σου δίνει
εξαιρετικά προνόμια καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς.

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου τον Νοέμβριο, στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ τον Μάρτιο,
στις ταινίες πρώτης προβολής σε τέσσερις αίθουσες στο Ολύμπιον και την Αποθήκη 1,
στην Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης, στα κινηματογραφικά αφιερώματα και τις
ρετροσπεκτίβες, στο Μουσείο Κινηματογράφου…

 Οι καλύτερες ταινίες πρώτης προβολής

 Special events

 Το μικρόφωνο στους σκηνοθέτες

Η πώλησή της για την κινηματογραφική σεζόν 2019-2020 έχει ήδη ξεκινήσει!

Περισσότερες πληροφορίες για τους όρους, την αίτηση και τα προνόμια, online εδώ:
on.tiff.gr/kartamelous και στο ισόγειο του ΟΛΥΜΠΙΟΝ (Πλ. Αριστοτέλους 10), Δευτέρα
έως Παρασκευή, 12:00-17:00

"Mητέρα Ινδία" στην Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Αφιέρωμα «Μητέρα Ινδία»

Μετά την μαγική βραδιά έναρξης της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης στην πλατεία
Αριστοτέλους, με την ανοιχτή προβολή της ταινίας Σινεμά ο Παράδεισος, σας
περιμένουμε για αξέχαστες κινηματογραφικές βραδιές στο αγαπημένο σινεφίλ στέκι:
την αίθουσα Σταύρος Τορνές στην Αποθήκη 1 στο Λιμάνι!

Ξεκινάμε την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2019 με ένα τριήμερο αφιέρωμα στην
κινηματογραφία της Ινδίας, που φέτος είναι η τιμώμενη χώρα της 84 ης Διεθνούς
Έκθεσης Θεσσαλονίκης (7-15 Σεπτεμβρίου 2019).

Το αφιέρωμα με τίτλο «Μητέρα Ινδία», θα πραγματοποιηθεί από την Κυριακή 8 έως
την Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2019, και στο πλαίσιό του θα προβληθούν τρεις ταινίες
γυρισμένες σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες, που πραγματεύονται τη θέση της γυναίκας
στην Ινδία:

 Το φιλμ Γη ποτισμένη με ιδρώτα (1957), το οικογενειακό μελόδραμα του
Μεχμπούμ Καν, που από τότε που προβλήθηκε στη χώρα του μπορεί να
καυχιέται ότι έχει συγκινήσει και ενθουσιάσει εκατομμύρια θεατών αδιάκοπα
έως και σήμερα.

 Το φιλμ Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης (1971), το σχόλιο του σημαντικού
Ινδού σκηνοθέτη για την αλλοτρίωση που επέφερε στη χώρα του η
αστικοποίηση σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα και

 Το φιλμ Σόνι (2018), την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ιβάν Αΐρ η οποία
θίγει με απλότητα και ειλικρίνεια ένα πολύ επίκαιρο αλλά και ταυτόχρονα πολύ
απαιτητικό θέμα, την ανάγκη για μια νέα κοινωνία ισότητας που μοιάζει πιο
μακριά από ποτέ.

Info
Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης - αίθουσα Σταύρος Τορνές (Αποθήκη 1, Λιμάνι, τηλ. 2310-
378404)
Γενική είσοδος: 4€ // CineΚάρταF: 3€ // CineΚάρταF Gold: Δωρεάν // Κάτοχοι
εισιτηρίου 84 ης ΔΕΘ: Δωρεάν

Πρόγραμμα προβολών του αφιερώματος
Κυριακή 8/9
20:00 Γη ποτισμένη με ιδρώτα

Δευτέρα 9/9
21:00 Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης
Τρίτη 10/9
21:00 Σόνι

Οι ταινίες του αφιερώματος

Γη ποτισμένη με ιδρώτα / Mother India / Bharat Mata
(Ινδία, 1957)
Σκηνοθεσία: Μεχμπούμ Καν / Mehboob Khan. Σενάριο: Wajahat Mirza, S. Ali Raza.
Με τους: Nargis, Sunil Dutt, Rajendra Kumar. Έγχρωμη, 172΄.

Η Ναργκίς, μία από τις μεγαλύτερες σταρ του Μπόλιγουντ - είκοσι οκτώ ετών όταν
υποδύθηκε το ρόλο - υποδύεται τη Ράντζα, μία δυναμική χωριατοπούλα που έρχεται
αντιμέτωπη με μία σειρά δοκιμασιών. Ο άνδρας της μένει ανάπηρος σε ένα εργατικό
ατύχημα. Η ίδια προσπαθεί να αντισταθεί σε έναν κακό τοκογλύφο, ο οποίος τη θέλει
ερωτικά. Η θύελλα καταστρέφει τη σοδειά και το σπιτικό της. Από τους δύο γιους που
επιβιώνουν της καταστροφής, ο ένας μεγαλώνει και αναπτύσσει πίστη και υπακοή στην
παράδοση, ενώ ο άλλος εξαγριώνεται στην κακοτυχία της οικογένειας και ξεκινά
βεντέτα ενάντια στον τοκογλύφο. Η τελευταία αλλά και μεγαλύτερη δοκιμασία για την
Ράντζα έρχεται όταν καλείται να αποφασίσει ανάμεσα στην αγάπη της για το παιδί της
αλλά και στην αφοσίωσή της για την κοινότητα.

Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης / Company Limited
(Ινδία, 1971)
Σκηνοθεσία: Σατγιαζίτ Ρέι / Satyajit Ray. Σενάριο: Satyajit Ray, Manisankar 'Sankar'
Mukherjee (μυθιστόρημα). Με τους: Sharmila Tagore, Barun Chanda, Paromita
Chowdhury. Ασπρόμαυρη, 110΄.

Στις αρχές του ’70 στην Καλκούτα, ο Σαμάλ, ένας φιλόδοξος αυτοδημιούργητος
υπεύθυνος πωλήσεων είναι αποφασισμένος να κάνει τα πάντα για να πάρει προαγωγή
στην πολυεθνική εταιρεία όπου εργάζεται. Οι προσπάθειές του συμπίπτουν με την
επίσκεψη στην πόλη της κουνιάδας του, Τατούλ, για την οποία νιώθει έλξη. Ο Σαμάλ
προσπαθεί να την εντυπωσιάσει με το νέο τρόπο ζωής του: ζει στο άνετο διαμέρισμα
που του έχει παραχωρήσει η εταιρεία, ο επτάχρονος γιος του φοιτά εσωτερικός σε
αγγλικό σχολείο, ενώ ο ίδιος περνά τις ελεύθερες ώρες του σε ιδιωτική λέσχη. Ωστόσο,
στην πορεία ο Σαμάλ έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο τον εαυτό του και χάνει το
σεβασμό της Τατούλ, η οποία πρεσβεύει διαφορετικές ηθικές αξίες από εκείνον.

Σόνι / Soni
(Ινδία, 2018)
Σκηνοθεσία: Ιβάν Αΐρ / Ivan Ayr. Σενάριο: Ivan Ayr, Kislay Kislay. Με τους: Geetika
Vidya Ohlyan, Saloni Batra, Vikas Shukla. Έγχρωμη, 107΄.

Η Σόνι, μια νεαρή γυναίκα αστυνομικός στο Νέο Δελχί, έχει αναλάβει να αντιμετωπίσει
μαζί με την προϊσταμένη και μέντορά της Καλπάνα, μια σειρά από βίαια και ειδεχθή
εγκλήματα κατά γυναικών, υφιστάμενη ταυτόχρονα τον καθημερινό σεξισμό και την
απαξίωση, τόσο από τους συναδέλφους της, όσο και από τους ίδιους τους πολίτες.
Παρά την επίμονη και περήφανη στάση της, τα πράγματα θα γίνουν ακόμη πιο
περίπλοκα και η συμμαχία των δύο γυναικών θα δοκιμαστεί όταν η Σόνι θα
κατηγορηθεί για κατάχρηση εξουσίας και θα ζητηθεί να αποσπαστεί σε νέα θέση, με
πολύ λιγότερες ευθύνες.