Lamb (Aμνός)

Οι ταινίες από την Ισλανδία αποτελούν πάντα επιλογή μου. Εξαίρεση δεν θα μπορούσε να αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Βάλντιμαρ Γιοχάνσον, "Lamb". Ο αμνός από την αρχαιότητα συμβολίζει την αθωότητα. Δημιουργείται μία παραβολή, ένα περιπετειώδες παραμύθι που έρχεται να αγγίξει το σήμερα και την οικολογική κρίση που φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τα λάθη του παρελθόντος. Το έργο αποτελεί ένα παράτολμο εγχείρημα και τιμήθηκε με το Βραβείο Πρωτοτυπίας στις Κάννες στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα. Σε κάποιους θα προκαλέσει γέλωτες, σε άλλους αποστροφή, κάποιοι άλλοι τέλος θα αντιληφθούν τις ευθύνες τους. 

Μεταφερόμαστε σε μία αγροτική περιοχή στο παγωμένο Ρέυκιαβικ. Δύο άνθρωποι μόνοι διαχειρίζονται την απώλεια και την μοναξιά. Τη ρουτίνα της καθημερινότητάς τους έρχεται να διακόψει μία απρόοπτη επίσκεψη. Η Άντα θα γίνει το νέο μέλος της οικογένειας. Ένα "παιδί" που τόσο έλειπε από την οικογένεια. Θα το περιβάλλουν με αγάπη και στοργή, θα του προσφέρουν τα πάντα και θα προχωρήσουν σε μία ιδιότυπη διαδικασία υιοθεσίας. Τι θα συμβεί όμως όταν η μητέρα της έρθει να ζητήσει πίσω το μικρό της; Πώς θα αντιδράσουν Μαρία και Ίνγκμαρ;

Η απόφασή τους θα τους στοιχειώνει για πάντα. Δε θα υπάρξει επιστροφή. Η έλευση του αδελφού του πρωταγωνιστή θα αποτελέσει μία έμμεση προοικονομία για το φινάλε. "Τι σκ@@@ συμβαίνει"; Oι γονείς είναι "τυφλωμένοι" από το πάθος τους για το νέο μέλος. Δεν έχουν καμία διάθεση να συζητήσουν και να διαπραγματευτούν κάτι. Ο θεατής αντιλαμβάνεται, ότι κάτι δεν πάει καλά. Αυτό το υβριδικό μοντέλο είναι αντίθετο στη φύση. Μπορεί ο άνθρωπος να νομίζει πως είναι κτήμα του και μπορεί να την εξουσιάζει, ωστόσο η πραγματικότητα είναι διαφορετική και ήδη έχει αρχίσει να μας πληγώνει.

Ο Γιοχάσον θέλει να ενοχλήσει. Θέλει να μας κάνει να αισθανθούμε περίεργα. Το πετυχαίνει. Η πρόθεσή του είναι σπουδαία. Προσπαθεί να συνδέσει τα κομμάτια ενός παζλ από παρελθόν, στο παρόν και αφήνει το στίγμα του για το μέλλον. Ως εκεί όλα καλά τι γίνεται όμως στην πράξη; Θεωρώ πως το μέσο για την μετάδοση του μηνύματος έχει τρωτά σημεία. Αγγίζει ευαίσθητες χορδές της βιο-ηθικής. Δημιουργείται ένα οξύμωρο σχήμα που διαρκεί περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Μοιραία οδηγούμαστε σε αιφνιδιαστικό τέλος που ως επιμύθιο μένει τι;

Ό,τι ο άνθρωπος μόνος του γεννιέται και μόνος πεθαίνει, όπως υποστηρίζουν αρκετοί; Το πιο απλοϊκό είναι να μιλήσουμε για την εκδίκηση της μάνας-φύσης, είναι όμως μόνο αυτό; Πιθανό. Οι πάγοι λιώνουν, αρκετές από τις μεγάλες πρωτεύουσες του σύγχρονου πολιτισμού σε λίγα χρόνια θα παραδοθούν στο νερό. Η Ισλανδία βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά γεωγραφικά και πιθανώς αυτό ευαισθητοποίησε ακόμα περισσότερο τον σκηνοθέτη. Ταινία που δημιούργησε μεγάλη εντύπωση στο κοινό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής κι ίσως αυτή (η αφύπνιση συνειδήσεων) να είναι η μεγαλύτερή της επιτυχία.

To πρόγραμμα στις αίθουσες του Φεστιβάλ 16 – 22 Δεκεμβρίου 2021

 

ΟΛΥΜΠΙΟΝ (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)

 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Aμνός (Προβολές: Πέμπτη, Παρασκευή, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη 18.30, Πέμπτη, Παρασκευή, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη 21.30, Σάββατο 21.45).

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Ντάνιελ ’16 (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 18.00, 21.00).

ΑΠΟΘΗΚΗ 1 (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ: Κβο βάντις, Άιντα; (Προβολές: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τετάρτη 18.00) / 200 Μέτρα  (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 21.00). / Ένας άγγελος στη γη (Προβολή: Τρίτη 18.00).

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ: Μετά την αγάπη (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 18.30, 21.30).

To πρόγραμμα σε Μακεδονικόν - Βακούρα 16/12 - 22/12

 

Μακεδονικόν (Τηλ: ‪2310-261-727‬, Φιλικής Εταιρίας - Δημητρίου Μαργαρίτη, Αγορά εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/cinema/festival/kinimatografos-makedonikon/) 

Η Ζωή Συνεχίζεται/ C'Mon C'Mon (Προβολές: 18:00)

Γαλλική Αποστολή/ French Dispatch (Προβολές: 20:00 & 22:00, Σάββατο & Κυριακή 16:00, 20:00, 22:00)

Βακούρα ( Τηλ: 2310 233665, Ιωάννου Μιχαήλ 8, Αγορά εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/cinema/festival/kinimatografos-vakoura/ ) 

Αίθουσα 1

Spiderman: No Way Home (Προβολές: 18:30)

Το Χέρι του Θεού (Προβολές: Πέμπτη, Παρασκευή, Κυριακή στις 21:15)

Sing! 2/ Τραγούδα! 2 (μεταγλ.) (Προβολές: Σάββατο & Κυριακή στις 12:00 & 14:00)

Ενκάντο: Ένας Κόσμος Μαγικός (μεταγλ.) (Προβολές: Σάββατο & Κυριακή στις 16:30)

Stand Up Comedy: " #CancelMikeius" Mikeius (Κυριακή στις 22:00)

Σινεφίλ Δευτέρες (kemes): «Caro Diario» («Αγαπημένο μου Ημερολόγιο»).  (Προβολές: Δευτέρα 21:00)

Stand Up Comedy: "Χαμένη Γενιά" Δημήτρης Χριστοφορίδης (Τρίτη & Τετάρτη στις 21:30)

Αίθουσα 2

Sing! 2/ Τραγούδα! 2 (μεταγλ.)   (Προβολές: 17:30)

Μην Κοιτάτε Πάνω/ Don't Look Up (Προβολές: 19:30)

Ο Οίκος Gucci (Προβολές: 22:00)

Ενκάντο: Ένας Κόσμος Μαγικός (μεταγλ.) (Προβολές: Σάββατο & Κυριακή στις 12:30)

Κλίφορντ ο Κόκκινος Σκύλος (μεταγλ.) (Προβολές: Σάββατο & Κυριακή στις  15:00)

H ΠΕΚΚ αποχαιρετά τη Ροζίτα Σώκου

Η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου αποχαιρετά τη Ροζίτα Σώκου, μια από τις πρώιμες, γυναικείες μάλιστα, πένες της σύγχρονης κινηματογραφικής κριτικής. Κατάφερε να αποτελέσει σημείο αναφοράς στο χώρο, αφού δεν ήταν λίγες οι φορές που έφερνε τα κείμενά της στα όρια των αντιπαραθέσεων. Ωστόσο, πάντα τιμούσε την ουσία της κριτικής, με την ιδιαίτερη παιδεία και οξύνοια που τη χαρακτήριζαν. Την ευχαριστούμε για ό,τι δημιουργικό άφησε με το έργο της.

Daniel ΄16

 Bραβείο Κοινού πέρυσι στη Θεσσαλονίκη στο τμήμα "Meet your Neighbors" για το Daniel ΄16 του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου. Μία ακόμα ελληνική ταινία που βρήκε δρόμο για τις σκοτεινές αίθουσες όπως νωρίτερα η "Πράσινη Θάλασσα". Ο σκηνοθέτης πήρε την ιδέα από ένα άρθρο που διάβασε πριν χρόνια στην Ελευθεροτυπία. Ταξίδεψε στην ακριτική Θράκη, αντίκρισε τους συγκεκριμένους χώρους που φιλοξενούνται τρόφιμοι από τη Γερμανία και γερμανόφωνες χώρες. Από τότε στο μυαλό του τρέχει το project που έφτασε στις οθόνες μας.

Ένα νέο παιδί κάτω από αδιευκρίνιστες αίτιες μεταφέρεται στην περιοχή του Έβρου. Δε φοράει χειροπέδες, δε βλέπουμε αστυνομία. Εκεί θα τον υποδεχθούν ο Σταύρος κι η Σάρα. Κάτι σαν κοινωνικοί λειτουργοί. Έχει τον χρόνο να μορφωθεί, να σκεφτεί να επανεξετάσει τις επιλογές του. Η φύση δίνει αυτή την ευκαιρία. Ώριμος πια να κάνει μία επανεκκίνηση και να ενταχθεί εκ νέου στο σύνολο. Αναζήτηση ταυτότητας μέσα από τη ντοκιμαντεριστική οδό που γνωρίζει πολύ καλά ο δημιουργός.

Η επαφή του με τους πρόσφυγες από τη Συρία (στο έλεος των διακινητών) δείχνει πως οι άνθρωποι δεν έχουν να χωρίσουν απολύτως τίποτα. Αντιθέτως οι συνθήκες τους ενώνουν. Ο νεαρός μιλάει ελάχιστα με την μητέρα του μέσω skype, ενώ η απουσία πατρικού προτύπου είναι κάτι παραπάνω από φανερή. Ένας ατίθασος, ένας νευρικός έφηβος εξελίσσεται σε έναν αλληλέγγυο νέο. Βγαίνει από το τέλμα και προσπαθεί να δει φως στα αδιέξοδά του. Μόνο η επαφή με τους ανθρώπους του δίνει πραγματικές λύσεις. 

Ερμηνευτικά ο Βασίλης Κουκαλάνι είναι στιβαρός, ο νεαρός πρωταγωνιστής (Νικόλας Κίσκερ) έχει καλές κι άσχημες στιγμές. Προσπαθεί πάντως πολύ και ιδιαίτερο αγώνα έκανε και ο Κουτσιαμπασάκος πάνω σε αυτή την κατεύθυνση. Ο Έβρος κυριολεκτικά και μεταφορικά γίνεται αποθήκη ψυχών, όλοι μας σιωπώντας είμαστε συνένοχοι στο έγκλημα. Μπορεί τα ΜΜΕ να μην το προβάλλουν, μπορεί τα διπλωματικά παιχνίδια μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας να δίνουν και να παίρνουν, ως άνθρωποι όμως έχουμε το ελάχιστο χρέος (διάσωσης) προς τον συνάνθρωπο όταν έχει ανάγκη. Αυτό λέει το "κόκκινο πανί" Ιάσων Αποστολόπουλος.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να κλωτσήσουν μία μπάλα και να ονειρευτούν πως βρίσκονται στα γήπεδα της Βραζιλίας. Δύο ξένοι σε μία πατρίδα που νιώθουν πως δεν τους θέλει. Αναζητούν διαφυγή. Στο φόντο υπάρχει επίσης ο σκύλος. Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου από την αρχαιότητα. Προκύπτει μία ατμόσφαιρα καλοσύνης. Δεδομένα η προθέσεις του σκηνοθέτη είναι ορθές για ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Και σιγά σιγά πλησιάζουν Χριστούγεννα. Στο έργο μας, αλλά και στην πραγματικότητα. Αυτές τις ημέρες όλοι μας έχουμε ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.

Σε μία εποχή που ο ρατσισμός δυστυχώς επελαύνει, έρχεται μία ταινία που προτάσσει την παιδεία, την μόρφωση, την επικοινωνία, την ανταλλαγή στοιχείων πολιτισμού ως ασπίδα σε αυτό που έρχεται και μαυρίζει τις ζωές μας. Δεν μένουν περιθώρια αμφισβήτησης και αμφισημίες. Τα πάντα είναι ξεκάθαρα. Μπορεί να μην είναι αριστούργημα, αλλά είναι μία μορφής Τέχνη που συμβάλει προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτή της κατανόησης, της ηθικής και της ενσυναίσθησης.

To Eργοστάσιο

Ο "Ηλίθιος" του Γιούρι Μπίκοφ βασισμένος στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι θεωρώ πως είναι μία από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων ετών. Δεν μπορούσα επομένως να μην μείνω σε επαφή με το έργο του. Αυτή τη φορά συζητάμε για το "Factory" του 2018 (πρεμιέρα στο Τορόντο) που τώρα κατάφερε να πάρει διανομή κι αυτήν την εβδομάδα έφτασε στη Θεσσαλονίκη. Μία επικίνδυνη ακροβασία σε τεντωμένο σχοινί που όσο περνάει ο χρόνος τείνει να σπάσει. Μία φάρσα ή ένα ψυχολογικό θρίλερ;

Οι εποχές αλλάζουν. Ο χρόνος τρέχει. Ένα εργοστάσιο στην παγωμένη Μόσχα είναι έτοιμο να κηρύξει πτώχευση και να βάλει οριστικά λουκέτο. Ο ιδιοκτήτης και μεγαλοεπιχειρηματίας, Καλούγκιν είναι διατεθειμένος - αποφασισμένος να στείλει στην "ανεργία" εκατοντάδες εργαζομένους. Δεν έχει πλέον κέρδος, επομένως δεν υπάρχει νόημα για τον ίδιο να συντηρεί μία "άρρωστη" κατάσταση. Οι εργάτες πεινάνε. Έχουν αξιοπρέπεια, αλλά το αίμα τους καίει. Τότε θα τους έρθει μία τρελή ιδέα - ένα ιδιαιτέρως παράτολμο εγχείρημα - προκειμένου να σώσουν τις ζωές τους.

Σκιαγραφείται ο χάρτης της τοπικής κοινωνίας. Παραβατικά στοιχεία, συμμορίες, υπόκοσμο και σχέσεις με τις αρχές, αυτοδικία, διαφθορά. Ένα σκοτεινό κράτος με μία ιδιότυπη ιεραρχία. Αυτή είναι η σημερινή Ρωσία του Πούτιν για τον σκηνοθέτη. Ο αδύναμος παλεύει για να επιβιώσει. Καθόλου σίγουρο δεν είναι πως θα τα καταφέρει. "Γιατί εγώ δεν έχω τίποτα και εσύ τα έχεις όλα"; Δεν υπάρχει δικαιοσύνη και το χειρότερο αυτό είναι κάτι αποδεκτό από το σύνολο. Στην περίπτωσή μας αν ένα κομμάτι της αλυσίδας σπάσει, οι "ερασιτέχνες" πρωταγωνιστές που βρίσκονται σε απόγνωση είναι καταδικασμένοι.

Άρτια σκηνοθεσία. Επιτηδευμένο μοντάζ. Μεγάλη επιμονή και λεπτομέρεια στο μακιγιάζ και την ενδυμασία. Τα γυρίσματα έγιναν βράδια. Το εργοστάσιο τα πρωινά λειτουργούσε κανονικά. Η απουσία των γυναικών αποφασίστηκε την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή. Στα γυρίσματα είχαμε την Έλενα Πάνοβα σε ρόλο "δολώματος", κόπηκε όμως από την τελική υποβολή, καθώς ο ίδιος ο δημιουργός θεώρησε πως έδινε έναν έντονο μελοδραματικό τόνο. Διαδοχικές ανατροπές, το μεγαλείο της ζωής κι ένα τέλος που έρχεται αναφορικά να μας θυμίσει τον ... "Ηλίθιο".

Σκληρή κριτική στο αδίστακτο καπιταλιστικό σύστημα που φορά τον μανδύα του μετακομμουνισμού. "Όποιος έχει το στομάχι γεμάτο, νομίζει πως δεν πεινάει κανείς". Το τσιμέντο κοστίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή. Ο φόβος έχει κυριεύσει τις ζωές των ανθρώπων. Όταν το παιχνίδι χοντραίνει δεν υπάρχουν περιθώρια ευελιξίας. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Μένει να φανεί ποιος μπορεί να μείνει ακόμα άνθρωπος. Eδώ νικητής ανάμεσα σε πλήθος ηττημένων αναδεικνύεται ο Φογκ (Vladislav Abashin). Το γιατί θα το ανακαλύψετε με το τέλος της προβολής.

Ένα σκοτεινό δωμάτιο (1967-1974)

 

Τον Αλέξη Παπαχελά θεωρώ πως οι περισσότεροι που διαβάζετε το κείμενό μου τον γνωρίζετε λίγο πολύ. Η διαδρομή του από την Αυγή μέχρι τη θέση του διευθυντή στην Καθημερινή είναι γνωστή. Αυτός είναι ο δημοσιογραφικός του ρόλος στο κομμάτι της επικαιρότητας (στήλη και σχολιασμός στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ). Πάμε όμως να κάνουμε ένα ταξίδι στην ερευνητική δημοσιογραφία με αφορμή το νέο του βιβλίο, "Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974" που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο. Ένα έργο μεγάλης σημασίας για το παρόν και το μέλλον, που ο ίδιος ο συγγραφέας αφιερώνει στους γονείς του.

Η επιβολή της Δικτατορίας στην Ελλάδα ήταν μία μαύρη κουκίδα στην ιστορία μας. Το δυστυχές είναι πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν νοσταλγοί αυτής της περιόδου που ελπίζουν να αναβιώσει με μία σύγχρονη μορφή. Ο Παπαχελάς δεν έχει καμία διάθεση να δικαιολογήσει το παραμικρό. Μέσα από την ενδελεχή έρευνά του προκύπτουν απτές αποδείξεις και τεκμήρια που "ενοχοποιούν" συγκεκριμένα άτομα. Το τρίγωνο Ελλάδα-ΗΠΑ-Τουρκία έχει σαφή αντίκτυπο και όσον αφορά την Κύπρο. Ο κρατικός μηχανισμός ήταν αδύναμος και ανέτοιμος με αποτέλεσμα το 37% της Μεγαλόνησου εδώ και 45 χρόνια να ανήκει στην Τουρκία.

Είναι το "θρίλερ της γενιάς" του. Είναι τα γεγονότα που ως απωθημένο - προς τιμήν του - ήθελε να φωτίσει. Μέσα από παρασκήνια και άγνωστες συνομιλίες γίνεται ξεκάθαρο το σκηνικό της εποχής. Η παρουσία των QR codes δίνει την ευκαιρία στον αναγνώστη να σκανάρει με τη συσκευή του και να ακούσει τα ηχητικά που δένουν την αφήγηση. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μετέφερε τις οδηγίες του στην Αθήνα μέσω της Πρεσβείας. Η Χούντα είχε μία προνομιακή σχέση με τη CIA. Kοντά της δεν έχασαν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν καταστάσεις τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Χαρακτηριστική η αναφορά στις σχέσεις Παπαδόπουλου-Ωνάση.

Στη χειρότερη μοίρα βρέθηκαν οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής. Απλοί στρατιώτες που δεν ήξεραν πως να πράξουν από τις συνεχείς παλινωδίες των ανωτέρων. Οι Αμερικανοί ήταν μάλλον απασχολημένοι με το σκάνδαλο Watergate. Ο Νίξον ήταν ένας αδύναμος Πρόεδρος. Ο κυνικός Κίσινγκερ όσο αγώνα κι αν έκανε ο Έλληνας δημοσιογράφος ποτέ δεν του μίλησε. Είχε ένα πλάνο στο οποίο υπήρχαν τόσο ο Καραμανλής, όσο κι ο Παπανδρέου. Η μεγάλη δύναμη έδενε τα χέρια της Ελλάδας με τον ελλιμενισμό του 6ου στόλου στο Φάληρο και τη βάση στη Σούδα. Σήμερα που δημιουργείται μία ακόμα στην Αλεξανδρούπολη τι πρέπει να περιμένουμε;

Οι πρωταγωνιστές λύνουν τη σιωπή τους ή μάλλον κάποιοι απ΄αυτούς. Τι έλεγαν εκείνο το πρωί και μετά απ΄αυτό; Ο Τούρκος πρωθυπουργός της εποχής, Ετζεβίτ θεωρεί πως λύθηκε ένα πρόβλημα με την εισβολή. Είναι αμετανόητος. Από την ελληνική πλευρά ο "αόρατος δικτάτορας" Δημήτρης Ιωαννίδης και οι διαδοχικές λάθος αποφάσεις του οδήγησαν σε ένα χάος. Αναφέρονται αρκετά ονόματα ανθρώπων που ενεπλάκησαν. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες αφενός για μην σας κουράσω, αφετέρου για να πάρετε το βιβλίο και ένας τρίτος λόγος είναι πως άπαντες ήταν αναλώσιμοι στην μηχανή.

Σε δέκα ξεκάθαρα κεφάλαια ο συγγραφέας, άριστος μελετητής της ιστορίας μας παρουσιάζει γνωστές κι αθέατες πλευρές μία επταετίας που μας πληγώνει βαθιά ακόμα και σήμερα. Ο αγώνας για την αλήθεια και η ... σιωπή. Φυσικά το έργο του αγγίζει το σήμερα με τα γεγονότα του Αιγαίου (θυμηθείτε τι γινόταν ειδικά προ εκλογής Μπάιντεν) να επανέρχονται στο προσκήνιο. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως είμαστε μόνοι. Καλή η διπλωματία, αλλά τη δύσκολη στιγμή θα υπάρχει κάτι σημαντικότερο από το να βοηθήσουν την Ελλάδα. Κλείνω ως άνθρωπος του Κινηματογράφου με μία απορία: Μπορεί αυτό το βιβλίο να γίνει ταινία;

πρώτη δημοσίευση parallaxi

H ζωή συνεχίζεται ...

 O ρόλος του Joker θα συνοδεύει τον Χόακιν Φοίνιξ για πάντα. Ένας αληθινός ακτιβιστής που καθημερινά δίνει μάχες για το παρόν και το μέλλον. Για τα δικαιώματα των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων και το περιβάλλον. Αυτή τη φορά πρωταγωνιστεί στο "C΄mon C΄mon" του Μάικλ Μιλς και θεωρώ πως ήταν η ιδανική επιλογή για να γιγαντώσει την ταινία με την ερμηνεία του. Πρεμιέρα στο 62ο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης πριν από περίπου έναν μήνα στο κατάμεστο Ολύμπιον κι από την Πέμπτη στις σκοτεινές αίθουσες.

Το έργο έχει δύο πυλώνες. Τον πρώτο συναντάμε στην αφετηρία και τη λήξη. Ο Τζόνι είναι ένας 40άρης δημοσιογράφος που ταξιδεύει στις πολιτείες της Αμερικής και ακούει τις απόψεις των έφηβων για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σήμερα σε όλα τα επίπεδα. Στο ενδιάμεσο έρχεται να γεμίσει το κενό της ζωής του, ο ανιψιός του Τζέσι. Σε ασπρόμαυρο φόντο αναπτύσσεται μία ιδιαίτερη σχέση στοργής κι αγάπης. Με αγκαλιές, διασκέδαση, αλλά ταυτόχρονα με στιγμές έντασης κι αναθεματισμούς. Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη της εκτόνωσης. Αντιλαμβανόμαστε πόσο μεγάλη ευθύνη είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί.

O δαιμόνιος μικρός βλέπει στα μάτια του θείου το πατρικό πρότυπο που τόσο του έχει λείψει. Ένιωθε μέχρι εκείνη τη στιγμή συνεχώς να περισσεύει. Τα τραύματα κι η ανασφάλεια που νιώθει δηλώνονται συνεχώς μέσα στην καθημερινότητά του. Το σύμπαν του έχει καταρρεύσει και νιώθει μοναδική διέξοδο το ταξίδι στη Νέα Υόρκη. Η μητέρα του λείπει - για λόγους ανωτέρας βίας - αλλά είναι εκεί με τη δύναμη της ψυχής της και τη φωνή της. Επικοινωνεί συνεχώς στο τηλέφωνο. Το χρέος της είναι διπλό. Η οικογένεια (αδέλφια) ενώνεται ξανά μετά από χρόνια για έναν "ιερό" σκοπό.

Αποκάλυψη ο νεαρούλης Ρούντι Νόρμαν. Ένας αληθινός βιρτουόζος που όπως κάθε παιδί στην ηλικία του έχει ανάγκη να παίξει, να τρέξει, να κάνει πλάκες. Στο πλευρό του ο μεστός Χόακιν Φοίνιξ. Με έλλειμμα ενέργειας συγκριτικά με το Joker, όπως επιτάσσει ο ρόλος του, αλλά με τόση ωριμότητα που πραγματικά νιώθεις πως δίνει ένα μάθημα στην μεγάλη οθόνη για όλους μας. Η εξαιρετική φωτογραφία του Ρόμπι Ράιαν (Eγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ, Favourite) δίνει ακόμα μεγαλύτερη αμεσότητα, παραστατικότητα και ζωντάνια. Η μουσική γεμίζει κάθε κενό.

Σε μία εποχή έντασης των ανισοτήτων, είναι πολύ σημαντικό μέσα από το σπίτι σου να πάρεις τις σωστές αξίες και να τις διαφυλάξεις ως κόρη οφθαλμού. Η παιδεία δίνεται τόσο στο σχολείο, όσο και στο οικογενειακό περιβάλλον. Μπορεί να υπάρχει μία σύγκρουση γενεών που υποδηλώνει το ανάλογο χάσμα, ειδικά όταν μιλάμε για τη Generation Z (που αναζητεί συνεχώς ένα "ηλεκτρικό" ερέθισμα), ωστόσο αν οι νέοι σκεφτούν ψύχραιμα όσα τους λένε οι μεγαλύτεροι θα βρουν την ουσία και θα καταφέρουν να την ενσωματώσουν στη δική τους πραγματικότητα που τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Αποχωρείς από την προβολή με μία μελαγχολία, αλλά με την ελπίδα ζωντανή και ένα χαμόγελο. Μία ταινία που μας δείχνει τι σημαίνει να παραμένεις άνθρωπος με ευαισθησίες, ανήσυχος. Και το πιο όμορφο: Οι νέοι μας λένε πως πρέπει να γνωρίζουμε ιστορία, αλλά όχι να μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν, να αφαιρέσουμε τις παρωπίδες από το εγγύς και να δούμε μακριά. Να ανοίξουν οι ορίζοντές  και το μυαλό μας. Κι όλο αυτό πρέπει αρχικά να συμβεί μέσα από τα απλά της ζωής.

Το Χέρι του Θεού

 

To να είσαι Νάπολι είναι από μόνο του μία επαναστατική πράξη για όσα συμβολίζει αυτός ο σύλλογος της Νότιας Ιταλίας. Το να ταξιδέψεις στον κόσμο του Πάολο Σορεντίνο (Oι συνέπειες του Έρωτα, Il Divo, Τέλεια Ομορφιά, Νιότη, Loro, The New Pope) και να επιβιώσεις είναι ένα μεγάλο στοίχημα. Για εμένα το δίδυμο του με τον Τόνι Σερβίλο συνιστά επιτυχία. Εδώ έρχεται ο σπουδαίος σκηνοθέτης να συναντήσει τη γενέτειρά του, πόλη του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα και να δημιουργήσει έναν φόρο τιμής στον θρύλο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και ταυτόχρονα ένα γράμμα της δικής του ενηλικίωσης. Δε θα μπορούσα επομένως να μην παρακολουθήσω το "Hand of God" στις αίθουσες.

Στο πρώτο κομμάτι της ταινίας πρωταρχικό ρόλο διαδραματίζει η οικογένεια. Με χιούμορ σκιαγραφείται ένα μωσαϊκό χαρακτήρων που αρκετές ομοιότητες έχει και με την ελληνική. Ένα τραπέζι είναι ικανό να μας "συστήσει" τους χαρακτήρες που θα πρωταγωνιστήσουν στη συνέχεια. Aπό την αρχή ξεχωρίζουν ο πατέρας, Σαβέριο κι ο γιος του, Φαμπιέτο. Κατανοείς πως (ειδικά ο δεύτερος) θα είναι ο κινητήριος μοχλός της αφήγησης και το κλειδί για το ξετύλιγμα της πλοκής. Είναι καλοκαίρι και τι καλύτερο από μία βουτιά στη θάλασσα; Εκεί βρίσκουν διέξοδο όλοι οι άνθρωποι που κατοικούν στην Μεσόγειο.

Ένα αιφνίδιο γεγονός θα ταράξει τις ισορροπίες ένα ήσυχο βράδυ. Τα αστεία κι οι πλάκες θα δώσουν τη θέση τους στην περισυλλογή και το πένθος. Ο καθένας το βιώνει με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο και αντιλαμβάνεται πως πρέπει να πάρει τις ευθύνες του. Η ζωή όμως πάντα, μα πάντα (πλεονασμός) συνεχίζεται ... Είναι ο άγραφος νόμος της που κανένας δεν έχει καταφέρει να καταρρίψει. Την ίδια στιγμή μία μεγάλη επιστροφή έχει δώσει νόημα σε ολόκληρη την πόλη που ζει το όνειρό της και ελπίζει ... Πόσες προεκτάσεις μπορεί να έχει κυριολεκτικά και μεταφορικά αυτό το "Χερί του Θεού;

Η σάτιρα είναι κομμάτι του σινεμά του Σορεντίνο. Από τον τίτλο αντιλαμβάνεσαι, αν τον γνωρίζεις μέσα από το έργο του πως σίγουρα δε θα δούμε κάτι που θα αφορά τον Θεό και την εκκλησία. Εδώ έχουμε ένα ερωτικό σημείωμα στον Μαραντόνα (έναν χρόνο μετά τον θάνατό του) κυρίως στο πρώτο μισό κι ένα ακόμα θα έλεγα στον Φεντερικό Φελίνι στο δεύτερο κομμάτι. Με το "Grande Bellezza" άγγιξε, ακούμπησε το "Dolce Vita", τώρα δημιουργεί κάτι που μοιάζει με το "Amarcord". Αυτή είναι η υποψηφιότητα της Ιταλίας για το OSCAR ξενόγλωσσης (διεθνούς) ταινίας στην τελετή που γίνει τους πρώτους μήνες του 2022.

Ο Τόνι Σερβίλο όσες φορές και να τον δεις (τον συναντήσαμε πριν λίγες ημέρες και στο Ερμιτάζ) με το αρχοντικό του στυλ είναι σαν το παλιό καλό κρασί. Εδώ με το ροζ του πουκάμισο, με τη χαλαρή του βερμούδα, αλλά και με το κοστούμι και τη γραβάτα. Είναι λόγος να κάνεις την υπέρβαση και να πας στο σινεμά. Διδάσκει τις αξίες στο τραπέζι του δείπνου και τις περνάει στην οικογένεια, δίχως να είναι αναμάρτητος. Αποκάλυψη στο πλευρό του ο Φιλίπο Σκότι στον πρώτο του μεγάλο ρόλο. Ειδικά το τελευταίο μέρος είναι γραμμένο πάνω του. Δε ξεχνά κανέναν απ΄όσους του έχουν σταθεί. Κλείνει όλες τους τις εκκρεμότητες και είναι έτοιμος να ανοίξει τα φτερά του να πάρει ό,τι του αναλογεί. Γίνεται ο Φάμπιο.

Είναι δεδομένα μία αυτοβιογραφική ταινία. Μπορούμε να πούμε ότι είναι το έργο ζωής του Σορεντίνο; Στα 52 του χρόνια πραγματικά μου είναι πολύ δύσκολο να το γράψω. Δεν μπορώ να το αποκλείσω όμως κιόλας. Θα αφήσω τον χρόνο να το κρίνει. Το σίγουρο είναι πως ο Ιταλός κάνει σινεμά, μονάχα όταν έχει κάτι να πει κι εδώ έχει να μας πει πολλά. Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής φέτος στη Βενετία για μία ιστορία που καταλήγει να είναι ένα γράμμα αποχαιρετισμού στην παιδική ηλικία, τα πάθη και τους μύθους. Το τρένο ξεκινάει για τη Ρώμη και η συνέχεια γνωστή μέσα από το έργο του. Πώς φτάσαμε όμως ως εκεί;

To πρόγραμμα στις αίθουσες του Φεστιβάλ 9-15/12

 

ΟΛΥΜΠΙΟΝ (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Ντάνιελ ’16 (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 18.00, 21.00).

 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Η Νύμφη του νερού (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 18.30 – 21.30).

 

ΑΠΟΘΗΚΗ 1 (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ: Εξόριστος (Προβολές: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη 18.00) / Μπενεντέτα (Προβολές: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21.00)  / Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης - «Ελλάδα - Γαλλία: Κινηματογραφικές συναντήσεις» (Προβολές: Κυριακή 18.00 Στους έρωτές μας, 21.00 Ο άγνωστος της λίμνης, Δευτέρα 21.00 La Jetée & Mouchette, Τρίτη 21.00 Στην τύχη ο Μπαλταζάρ, Τετάρτη 21.00 Δεν φιλώ… στο στόμα)

 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ: Το ταξίδι (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 18.30) / Το εργοστάσιο (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 21.30). 

Πρόγραμμα Μακεδονικόν - Βακούρα 9-15/12

 

Μακεδονικόν (Τηλ: ‪2310-261-727‬, Φιλικής Εταιρίας - Δημητρίου Μαργαρίτη, Αγορά εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/cinema/festival/kinimatografos-makedonikon/) 

Η Ζωή Συνεχίζεται/ C'Mon C'Mon (Προβολές: 18:00 & 22:00)

Γαλλική Αποστολή/ French Dispatch (Προβολές: 20:00, Σάββατο & Κυριακή 16:00 & 20:00)

Βακούρα ( Τηλ: 2310 233665, Ιωάννου Μιχαήλ 8, Αγορά εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/cinema/festival/kinimatografos-vakoura/ ) 

Αίθουσα 1

West Side Story (Προβολές: 18:45, Δευτέρα στις 18:00)

Μην Κοιτάτε Πάνω/Don't Look Up (Προβολές: 21:30, εκτός Δευτέρας)

Παρουσίαση Βιβλίου: Προς τ' Άστρα/Παύλος Καστανάς (Σάββατο 12:00 -17:00)

Ενκάντο: Ένας Κόσμος Μαγικός (μεταγλ.) (Προβολές: Κυριακή στις 12:00 & 16:30)

Ghostbusters: Afterlife (Προβολές: Κυριακή στις 14:00)

Σινεφίλ Δευτέρες (kemes): «Η Αλίκη στις

πόλεις» του Βιμ Βέντερς (Προβολές: Δευτέρα 21:00)

Αίθουσα 2

Παράλληλες Μητέρες (Προβολές: 17:30)

Το Χέρι του Θεού (Προβολές: 19:45)

Ο Οίκος Gucci (Προβολές: 22:00)

Ενκάντο: Ένας Κόσμος Μαγικός (μεταγλ.) (Προβολές: Σάββατο στις 12:00)

Κλίφορντ ο Κόκκινος Σκύλος (μεταγλ.) (Προβολές: Σάββατο στις 15:30, Κυριακή στις 12:15)

Αρχηγός από Κούνια 2 (μεταγλ.) (Προβολές: Κυριακή στις 14:30)

Tο Βραβείο της ΠΕΚΚ στο Φεστιβάλ της Ολυμπίας

 

Η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου δεν μπορεί παρά να επαινέσει το Φεστιβάλ Ολυμπίας, το οποίο επέμεινε να παραμείνει “ζωντανό”, σε πείσμα των καιρών. Στο πνεύμα αυτό απονέμει το βραβείο της στην ταινία "Ποτέ δεν κλαίω" του Πιότρ Ντομαλέφσκι, από την Πολωνία. Σε μια Ευρώπη δύο οικονομικών ταχυτήτων, οι νεότερες γενιές συναντούν τις παλαιότερες και, δείχνοντας την αναγκαία κατανόηση, γεφυρώνουν το χάσμα τους σε μια ταινία – μελέτη θανάτου, με τελικό θρίαμβο της ζωής.

Η Νύμφη του Νερού

 Κάθε ταινία του Κρίστιαν Πέτζολντ (Barbara, Phoenix, Transit) είναι ένα μαγικό ταξίδι. Εξαίρεση δε θα μπορούσε να αποτελέσει το "Undine". Καλό είναι πριν την παρακολουθήσετε να διαβάσετε μερικά στοιχεία για τον συγκεκριμένο μύθο που έρχεται να ενώσει την γήινη υπόσταση με το νερό. Οι παραλληλισμοί είναι αρκετοί και το περιεχόμενο βρίθει συμβολισμών. Πρεμιέρα στο Βερολίνο το 2020 - Αργυρή Άρκτος Ερμηνείας για τη Πάουλ Μπέερ (Πόλα Μπιρ) και Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου.

Πόσο σημαντικό στοιχείο είναι το νερό; Αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος στα σώματα όλων μας και συγχρόνως το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας. Είναι αυτό που μας δίνει ζωή, καθώς φέρει μέσα του (και) το οξυγόνο. Όλα αυτά τα εκμεταλλεύονται δοξασίες από τα αρχαία χρόνια και δημιουργούν ιστορίες. Αυτές μεταφέρονται από στόμα σε στόμα και περνούν από γενιά σε γενιά. Ο σκηνοθέτης εδώ έρχεται να εντάξει μία τέτοια στο σήμερα και να της δώσει ένα άρωμα έρωτα που αγγίζει την αγάπη ντυμένη με μελαγχολικές νότες που χρωματίζουν τα κάδρα των εικόνων.

Η Ούντιν έχει πληγωθεί από τον Γιοχάνες. Εκεί ακριβώς εμφανίζεται από το πουθενά ο Κριστόφ κι ουσιαστικά έχουμε το σημείο μηδέν όσον αφορά την εξέλιξη της πλοκής. Τους ενώνει πάλι το υγρό στοιχείο. Το κομμάτι που συνυπάρχουν η Πόλα Μπιρ και ο Φρανς Ρογκόφσκι (για δεύτερη φορά μετά το Transit) είναι τρομερό. Είναι ποίημα (τι να πει κανείς για τη σκηνή με το "stayin alive"), είναι παραμύθι, είναι ο λόγος που πρέπει να ζήσεις αυτήν την εμπειρία στην μεγάλη οθόνη. Θεωρώ πως αν η ταινία τελείωνε στη σκηνή που αιφνιδίως ο κλινικά νεκρός πρωταγωνιστής συνέρχεται (μικρό spoil) θα ήταν η Χρυσή Άρκτος του Βερολίνου για εκείνη τη χρονιά.

Ο πάντα απρόβλεπτος όμως Πέτζολντ είναι αποφασισμένος για μία ακόμα φορά να μη δώσει εύκολη τροφή στον θεατή. Δημιουργεί έναν ύμνο για την αγάπη που όμως πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο της Νύμφης του Νερού". Κάνει δηλαδή ένα νέο έργο μέσα σε ένα ήδη υπάρχον το οποίο επιλέγει να παρουσιάσει μαζί με τις προεκτάσεις του. Το εγχείρημά του σύνθετο. Φυσικά δεν μπορείς να το απορρίψεις, αλλά νιώθεις πως πάνω στην κορύφωση έρχεται μία απότομη πτώση και κρέμεσαι από τις γραμμές του σεναρίου του μέχρι το φινάλε. Θα είναι άραγε λυτρωτικό;

Το μεταφυσικό έρχεται ως συμπλήρωμα, ως εργαλείο για να διανθίσει την μυθοπλασία. Δε φτάνουμε για παράδειγμα σε όρια και σκηνές ανάλογες του "Shape of Water" του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο. Υπάρχει μέτρο και ο δημιουργός το κρατάει πιστά με όπλο τους πρωταγωνιστές του. "Λες πολύ έξυπνα πράγματα". Είπαμε όμως έχουμε μία ταινία ενταγμένη μέσα σε έναν μύθο. Αυτός έχει όλα εκείνα τα μέρη που έκαναν αυτές τις αφηγήσεις να μείνουν ζωντανές. Υπάρχει ύβρις, υπάρχει τιμωρία - εκδίκηση, υπάρχει το θαύμα. Αρκετά απ΄αυτά δεν τα καταλαβαίνεις, καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι. Πρέπει ήρεμος να αποκρυπτογραφήσεις τους γρίφους.

Ρομαντικός και συγχρόνως πρωτοπόρος κερδίζει τις καρδιές των σινεφίλ και δημιουργεί ένα γκρουπ πιστών ακολούθων. Σε αυτή τη διαδρομή κάνουμε μία ακόμα στάση σε σκοτεινή αίθουσα. Εύχομαι και σας προσκαλώ να την κάνετε κι εσείς. Ο κόσμος του κινηματογράφου είναι μαγικός κι εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που προσπαθεί όλο αυτό το συναίσθημα να το μετουσιώσει σε ταινία, καταθέτοντας τη ψυχή του. Μία από τις τρεις επιλογές της εβδομάδας μαζί με το "French Dispatch" και το "Χέρι του Θεού".

Τιμητική διάκριση για την ταινία μικρού μήκους «Πρώτο Μπάνιο»

 

Μετά τη επίσημη πρώτη της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας, η ταινία «Πρώτο Μπάνιο» του Αλέξανδρου Κωστόπουλου έκανε τη διεθνή της πρεμιέρα στο Foyle Film Festival της Βόρειας Ιρλανδίας. Η ταινία διαγωνίστηκε μεταξύ 25 ταινιών στο τμήμα «Lights in Motion», ο νικητής του οποίου επιλέγεται αυτόματα προς εξέταση για το βραβείο Όσκαρ Μικρού Μήκους. Η ταινία «Πρώτο Μπάνιο» απέσπασε Εύφημο Μνεία (Special Recognition).

Μια οικογένεια πηγαίνει για μπάνιο την τελευταία μέρα των καλοκαιρινών τους διακοπών. Η μικρή Μαργαρίτα θέλει να κάνει το πρώτο της μπάνιο χωρίς μπρατσάκια, αλλά οι γονείς της θέλουν να το αναβάλουν για το επόμενο καλοκαίρι. 

Αυτή είναι η υπόθεση της ταινίας «Πρώτο Μπάνιο», όπου παρουσιάζεται αλληγορικά η στάση των δυτικών κοινωνιών απέναντι στο μεταναστευτικό πρόβλημα. Η ταινία προβλήθηκε επίσης στο Διεθνές Φεστιβάλ Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους και θα συνεχίσει το ταξίδι της στο Διεθνές Φεστιβάλ της Τεργέστης.

 

Το τρέιλερ της ταινίας: https://vimeo.com/514333848

 

Πρώτο Μπάνιο – First Swim | Cast: Μαργαρίτα Καλαματιανού, Πέτρος Λαγούτης, Δάφνη Αλεξάντερ | Σενάριο – Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κωστόπουλος | Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιώργος Φρέντζος | Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Δήμητρα Σουρλαντζή | Μοντάζ: Ιωάννα Σπηλιοπούλου | Πρωτότυπη Μουσική: Σπύρος Μπάκος | Ηχοληψία: Βασίλης Ηπειρώτης | Σχεδιασμός & Μίξη Ήχου: Στέλιος Κουπετώρης | Μακιγιάζ: Μελίνα Γλαντζή | Color Correction: Μάνος Χαμηλάκης | SFX: Γιώργος & Ρούλης Αλαχούζος | VFX: Παντελής Αναστασιάδης | Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Βασσάλος | Σκριπτ: Έλενα Παπασταύρου | Σχεδιασμός αφίσας: Ανδρέας Βακαλιός | Διεύθυνση Παραγωγής: Δημήτρης Νάκος | Παραγωγή: Ιωάννα Σουλτάνη – SOUL Productions, Πάνος Μπίσδας - AUTHORWAVE, Αλέξανδρος Κωστόπουλος | International Sales: oriGine Films, France.

Γαλλική Αποστολή

To "Ξενοδοχείο Grand Budapest" ήταν μία από τις πρώτες ταινίες που είδα και έμειναν τόσο βαθιά χαραγμένες μέσα μου. Δε θα τη ξεχάσω ποτέ, όπως και τον δημιουργό της Γουές Άντερσον (υποψήφιο επτά φορές για OSCAR). Χθες βράδυ παρακολούθησα το δέκατό του έργο που αποτελεί κατά την ταπεινή μου άποψη αυτό που σφραγίζει την τεράστια φιλμογραφία του. Κάτι σαν το "Roma" για τον Κουαρόν, κάτι σαν το "J΄accuse" για τον Πολάνσκι, κάτι σαν τον "Ιρλανδό" για τον Σκορσέζε. Πρεμιέρα στις Κάννες και ταξίδι σε ολόκληρο τον κόσμο. Ξεχωριστή σημασία έχει και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αμελήσουμε την αφιέρωση στο φινάλε.

Πρόκειται για ένα σύνθετο εγχείρημα που απλώνεται σε πολλαπλές διαστάσεις. Ένα γράμμα ταυτόχρονα στη δημοσιογραφία και το ίδιο το σινεμά. Μία σύνθετη πραγματικότητα που ξετυλίγεται στα μάτια του θεατή μέσα από τέσσερις βινιέτες και έναν σπαρακτικό επίλογο (νεκρολογία). Από την μία αντιλαμβάνεσαι το χιούμορ και την ευφυία του δημιουργού, από την άλλη ακροβατείς καθώς δεν πρέπει να χάσεις ούτε δευτερόλεπτο δράσης. Στην περίπτωσή μας ρηχή προσέγγιση δε χωράει. Δεν είναι για όλους ξεκάθαρα. Πρώτιστα είναι μία ταινία που σίγουρα αρέσει στον ίδιο τον Άντερσον, τα έχει καλά με τον εαυτό του κι αυτό βγαίνει σε κάθε σκηνή.

Ερχόμαστε αντιμέτωποι με υψηλής μορφής Τέχνη, δίχως υπερβολή μιλάμε για "αρχιτεκτονική". Κάδρα προσώπων, πορτραίτα ηρώων. Ένα παιχνίδι μεταξύ μίας πλήρους παλέτας χρωμάτων κι ενός μελαγχολικού ασπρόμαυρου. Το "New Yorker" γίνεται η αφορμή για τη σύλληψη της μεγαλειώδους αυτής ιδέας. Δεν είναι λίγα τα οξύμωρα σχήματα που θα συναντήσεις, αν αποφασίσεις να παιδευτείς. Οι πρωταγωνιστές μιλάνε ταυτόχρονα ο ένας αγγλικά, ο άλλος γαλλικά κι όμως συνεννοούνται. Η μουσική καλύπτει κάθε ατέλεια. Κι υπάρχει αυτό το "no crying" που δεν αφήνει κανένα περιθώριο ευελιξίας σε εργαζομένους και θεατές αν βυθιστούν στο σύμπαν του "French Dispatch".

Χωρίς να έχει απαραίτητα διδακτικό χαρακτήρα μας μαθαίνει πως πρέπει να διαβάζεται ένα περιοδικό ή μία εφημερίδα και αναπτύσσεται με αξιοσημείωτη ένταση. Ο Τεξανός σκηνοθέτης είναι αποφασισμένος να μη συμβιβαστεί με το ρεύμα της εποχής κι ας είναι μόλις 52 ετών. Η νωθρότητα κι η απάθεια (Ennui sur Βlase) κυριαρχούν. Έρχονται να συμπληρώσουν την απογοήτευση και την παραίτηση του σήμερα. Εδώ όμως δεν υπάρχει χώρος για μεμψιμοιρία, αντίθετα δίνεται το έναυσμα για τη δημιουργία ενός νέου κόσμου με αξίες που ταξιδεύουν από γενιά σε γενιά. 

Για τις επιλογές των ηθοποιών ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο. Έρχονται όμως όλοι τους (όσο μεγάλα ονόματα κι αν είναι) πιστοί να υπηρετήσουν το πλάνο του μαέστρου Άντερσον. Η τεράστια Φράνσις Μακντόρμαντ του Nomadland, ο Τιμοτέ Σαλαμέ ("ο ρόλος γράφτηκε μόνο γι΄αυτόν) που πρόσφατα είδαμε στο Dune, ο Ντελ Τόρο που για μένα κλέβει τις εντυπώσεις, η Τίλντα Σουίντον κι όλοι οι άλλοι σαν μία καλοκουρδισμένη μηχανή. Η "Γαλλική Αποστολή" παραμένει ζωντανή όσο οι ρομαντικοί εραστές του σινεμά παραμένουν ζωντανοί, ενεργοί και παραγωγικοί.

Δεν είναι δείγμα αδυναμίας να παραδεχθείς το μεγαλείου του δημιουργού, να υποκλιθείς, να αφεθείς και να ταξιδέψεις στον κόσμο του. Σε περικυκλώνει με μία δύναμη που όμοιά της πιθανώς να μην έχεις ξανανιώσει. Εκεί φαίνεται το μεγαλείο του Πολιτισμού. Γι΄αυτό ακριβώς οι τέχνες είναι κάτι όμορφο, ικανές να μας εξυψώσουν. Με αυτό το αίσθημα και μία ελαφριά συγκίνηση αποχωρείς από την αίθουσα. Δε θέλεις να σβήσει ούτε η δημοσιογραφία κι ο πάλαι ποτέ κραταιός τύπος και φυσικά δε θέλεις να σβήσει σε καμία περίπτωση ο ίδιος κινηματογράφος - με τη σημερινή μορφή του - που είναι η ζωή σου.

Ένα μάθημα βράδυ Πέμπτης στο Μακεδονικόν

 

Το Μακεδονικόν είναι ένας από τους ιστορικότερους Κινηματογράφους της Θεσσαλονίκης. Από την παιδική ηλικία με τον θείο μου, Θανάση κάθε φορά που περνούσαμε δε χάναμε ευκαιρία να παρακολουθήσουμε κάποια ταινία. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά αυτή η αίσθηση έμεινε μέσα μου. Σε καμία περίπτωση δε θα ήθελα να σβήσει ως σημείο των καιρών, συνέπεια κρίσης οικονομικής αλλά κυρίως αξιών. Η πανδημία επιτείνει το πρόβλημα, αρκετοί στράφηκαν στις πλατφόρμες και προτιμούν την ασφάλεια του σπιτιού, θυσιάζοντας την μαγεία της μεγάλης οθόνης.

Μπορώ να δικαιολογήσω τον καθένα. H εποχή είναι δύσκολη και τα νούμερα αμείλικτα. Συνεχίζω να προτιμώ τα σινεμά. Τα θεωρώ ασφαλή. Αρκετοί έχουν διαφορετική άποψη. Σεβαστή επίσης. Έχω τοποθετηθεί σε διάφορα διαστήματα κι όσοι με γνωρίζουν καλά το έχουν ακούσει κι από κοντά πως μία αλλαγή συντελείται όσον αφορά το κοινό που σήμερα μπαίνει στην αίθουσα. Είμαι κάθε εβδομάδα σε δύο ή περισσότερες προβολές. Συναντώ καινούρια πρόσωπα και νέους ανθρώπους, μικρότερους από εμένα. Τα προηγούμενα χρόνια πάνω σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση έγινε μία προσπάθεια στην Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης, δηλαδή να έρθουν ολοένα και νεότεροι.

Μετά από ενάμισι χρόνο αναγκαστικού εγκλεισμού και κλειστών σινεμά, αυτοί όχι μόνο δε χάθηκαν δεξιά κι αριστερά, αλλά επέστρεψαν δριμύτεροι. Ήταν στο "Ατυχές Πήδημα ή παλαβό πορνό", ήταν στο "Titane", ήταν στις "Παράλληλες Μητέρες", ήταν στο Φεστιβάλ της πόλης, ήταν στο "Benεdetta" και σήμερα στην πρεμιέρα της ταινίας του Wes Anderson στο Μακεδονικόν. Είδα πάνω από 40 παιδιά να περιμένουν με αγωνία να μπουν στο σινεμά. Αντίκρισα κόσμο που πρώτη φορά ερχόταν στο συγκεκριμένο μέρος και ελπίζω να του άρεσε και να γίνει μόνιμος επισκέπτης.

Στη ζωή κάποια πράγματα ξεπερνούν τα εισιτήρια, τα νούμερα και το απόλυτα οικονομικά σκέλος. Έχουμε ανάγκη μία νέα γενιά, που θα "θυσιάσει" ένα ποτό και μία βραδινή έξοδο για να πάρει ένα μάθημα απ΄αυτά που δε συναντάει σε σχολεία και αμφιθέατρα. Δεν είναι μόνο η ψυχαγωγία, η παρέα κι όλα τα συναφή, είναι και το περιεχόμενο που σου δίνει ένα έργο αυτού του επιπέδου. Θα δημιουργηθούν σκεπτόμενοι χαρακτήρες, δυνατές προσωπικότητες. Η χαρά μου είναι μεγάλη. Ελπίζω έτσι να φύγει ο Δεκέμβριος με μία θετική αύρα, τη στιγμή που συνέχεια πληροφορούμαστε μακάβρια νέα.

Το περίμενα. Ήλπιζα πως θα συμβεί. Διαπιστωμένα αυτή η ηλικιακή ομάδα βγαίνει. Πρέπει να καταφέρουμε να τη στρέψουμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Την ώρα που τα παραδοσιακά σινεμά της πόλης αδειάζουν από ένα θα λέγαμε "προνομιακό κοινό" ηλικίας 45-70 που δικαιολογημένα ως έναν βαθμό φοβάται, η απάντηση έρχεται από μία νέα γενιά που θέλει να ζήσει. Το στοίχημα είναι με έναν τρόπο αυτό να γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς του. Μία φορά στις δύο εβδομάδες, μία τον μήνα; Να υπάρχει όμως πάντα ως εναλλακτική στο πρόγραμμά τους.

Για τους περισσότερους δεν υπάρχει ως επιλογή. Το αγνοούν. Αυτό είναι το μεγάλο κρίμα. Από την αρχή της σεζόν γεννιέται μία ελπίδα σταδιακά. Έγραψα αναλυτικά σε ποια έργα είδα ισχυρή παρουσία τους. Αυτός ο αέρας ανανέωσης πρέπει να μείνει ζωντανός και θεωρώ πως θα μείνει, θα τα καταφέρουμε. Όσον αφορά την ταινία, γιατί αρκετοί ήδη μου έχετε γράψει πως περιμένετε ένα σχόλιο, θα τα πούμε κατά τη διάρκεια της αυριανής ημέρας.

H Xρονιά της Οργής

 

Πρεμιέρα στην πλατφόρμα του Cinobο για τη "Χρονιά της Οργής" του Ράφα Ρούσο. Οι ταινίες από τη Λατινική Αμερική τις περισσότερες φορές προκαλούν το ενδιαφέρον μου. Ειδικά όταν μιλάμε για την Ουρουγουάη που πολλές ομοιότητες έχει με την πατρίδα μας Ελλάδα. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από την εξαιρετική "Δωδεκάχρονη Νύχτα" του Άλβαρο Μπρέχνερ που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Επιστρέφουμε στην ίδια χρονική περίοδο. 1973 Μοντεβιδέο, η πρωτεύουσα τελεί υπό στρατιωτικό καθεστώς. Φυλακή, αποτρόπαια βασανιστήρια, δολοφονίες.

Ακολουθούμε τη διαδρομή δύο κωμικών ιδεολόγων που γράφουν σενάρια για μία τηλεοπτική εκπομπή και προσπαθούν να μείνουν πιστοί στις αξίες και τα ιδανικά τους και παράλληλα ενός γραναζιού του συστήματος που για να επιβιώσει είναι ικανός να εκτελέσει κάθε εντολή των ανωτέρων δίχως δεύτερη σκέψη. Όσο ο κλοιός σφίγγει η διοίκηση του καναλιού πιέζει για συμβιβασμούς. "Οι συγγραφείς είναι σαν χειρούργοι που δεν ανακατεύονται με το αίμα, είναι καταραμένοι". Μέσα σε αυτή τη δίνη δεν λείπουν οι στιγμές που οι άνθρωποι χαμογελούν και δείχνουν πως έχουν ακόμα συναισθήματα ("Σου πάει πολύ η μοναξιά, ομόρφυνες").

Η νέα τάξη πραγμάτων επιβάλλεται διά του φόβου. Απαιτεί "οριστικές λύσεις" σε διαφορετική περίπτωση προκύπτουν τυχαία - μοιραία ατυχήματα που ποτέ δε θα ερευνηθούν οι αιτίες τους σε βάθος. Μία πολύ σκοτεινή εποχή που κράτησε μέχρι το 1985. To πολιτικό σύστημα ουσιαστικά έχει καταρρεύσει. Η έννοια της ελευθερίας είναι πλέον ρευστή. Κρίνεται κατά το δοκούν. Κάθε τι που ενοχλεί, ό,τι θεωρείται απειλή ή ικανό να αφυπνίσει συνειδήσεις εξοντώνεται. Η καταστολή αποτελεί καθημερινό φαινόμενο στους δρόμους κι οι πολίτες αναζητούν μικρές ανάσες.

Το παιχνίδι της κάμερας από το κελί της φυλακής μέχρι το μαύρο χιούμορ και τη σάτιρα της εκπομπής ενώνει τα κομμάτια του παζλ. Σιγά σιγά τα Μέσα καταρρέουν, ο τύπος ελέγχεται ... Οι αποστάσεις μικραίνουν, οι πορείες πλησιάζουν και τελικά οι διαδρομές των πρωταγωνιστών τέμνονται. Γίνεται ακόμα αναφορά στον σύνδεσμο με την Αμερική. "Η Χιλή, η Αργεντινή, η Παραγουάη κι η Ουρουγουάη είναι ασθενείς που χρειάζονται την ίδια συνταγή, καθώς υποφέρουν από την ίδια ασθένεια". Μία ιστορική αναδρομή μας δείχνει ξεκάθαρα μέσα από τα γεγονότα ποια ήταν τελικά αυτή η συνταγή και πόσο επιτυχημένη ήταν. 

Ο έρωτας κάνει την εμφάνισή του κι έρχεται να τραυματίσει. Οι προειδοποιήσεις δεν είναι αρκετές. Τα χρόνια περνούν. Οι δημοκρατικοί πολίτες αδυνατούν να πνίγουν στον φόβο τα δικαιώματά τους. Η έκρηξη μοιάζει θέμα χρόνου. Κάτι μέσα τους έχει σπάσει. Η διαμαρτυρία των υαλοκαθαριστήρων που έχει μείνει στην ιστορία με αφορμή το δημοψήφισμα του 1980 και την πανηγυρική νίκη του ΟΧΙ με 57%. Ήταν μόνο η αρχή για την ανατροπή που ολοκληρώθηκε με μεγάλους αγώνες πέντε χρόνια μετά.

Ο Πέπε Μουχίκα ήταν από τους πρωταγωνιστές. Σε αυτούς όμως συμπεριλαμβάνονται κι αρκετοί αφανείς ήρωες που δυστυχώς έπεσαν και τα ονόματά τους δεν έμειναν στην ιστορία. Αυτούς τιμάει ο Ρούσο με το έργο του. Το καταθέτει ως παρακαταθήκη, ως ένα κομμάτι της ιστορίας που πρέπει να γίνει γνώση και κρατήσει την μνήμη ζωντανή απέναντι στη λήθη σε χρόνια που βιώνουμε τον κίνδυνο της επιστροφής ανάλογων καταστάσεων (βλέπε Χιλή).

Όρθιος σε δημόσια θέα

 Πέρυσι τον Νοέμβριο επέλεξα να αγοράσω μαζί τα βιβλία της Χρύσας Παπαδοπούλου και του Κώστα Παπαδάκη σχετικά με την πολύκροτη δίκη της Χρυσής Αυγής. Το "Όρθιος σε δημόσια θέα" (επίμετρο Δημήτρης Ψαρράς, Γιώτα Τέσση) κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πόλις κι αποκτά ιστορική αξία. Ένας ύμνος στην υπέρβαση. Αυτό το κείμενο αποτελεί χρέος μου κι ένα ελάχιστο ευχαριστώ προς έναν άνθρωπο που ρίσκαρε τα πάντα δίχως δεύτερη σκέψη και με ψυχή χιλίων λεόντων τα έβαλε με το τέρας. Ο πρόλογος της Μάγδας Φύσσα προκαλεί ρίγος. "Η Μάγδα μας έμαθε τι σημαίνει να αντέχεις" και έγινε το μεγαλύτερο σύμβολο του αντιφασιστικού κινήματος στην Ελλάδα.

Το ντοκιμαντέρ της Ανζελίκ Koυρούνης, "Χρυσή Αυγή-Υπόθεση όλων μας" μπορεί να εισάγει όποιον δε γνωρίζει στο θέμα. Καλό είναι όμως όλοι να προσπαθήσουμε να πληροφορηθούμε και να μάθουμε τι πραγματικά συνέβη. Σε αυτό το βιβλίο έχουμε μία αγόρευση και πιο συγκεκριμένα την πρώτη αγόρευση των συνήγορων της Πολιτικής Αγωγής. "Η Χρύσα και ο Παύλος σκότωσαν τον φόβο". Τραγική ειρωνεία; Η πρώτη συνεδρίαση έγινε στις 20.4.2015 ανήμερα των γενεθλίων του Χίτλερ. Όσοι αναρωτιούνται τι γινόταν στην αίθουσα επί πεντέμισι χρόνια καλό είναι διαβάσουν τις 250 αυτές σελίδες.

Για τον τρόπο λειτουργίας της Χρυσής Αυγής τα πάντα συνοψίζονται στον "Αρχηγό" (Ιεραρχία-Πειθαρχία-Σεβασμός) του Δημήτρη Ψαρρά. Ένας άνθρωπος που δίχως υπερβολή έχει αφιερώσει τη ζωή του στο να αποκαλύψει την εγκληματική δράση της οργάνωσης. Για εκείνο το μοιραίο βράδυ και τον Παύλο μπορούμε να εμπιστευτούμε τις σειρές αυτού του βιβλίου. Ένας νέος άνθρωπος, ελεύθερος, δημιουργικός με πάθος για την μουσική και κατ΄επέκταση για την ίδια τη ζωή, που μπήκε στο στόχαστρο και έμεινε εκεί ΟΡΘΙΟΣ να αντιμετωπίσει την πρόκληση, να "θυσιαστεί" και να γίνει σύμβολο για τη γενιά του και τις επόμενες γενιές. Για μία λέξη που το νόημά της χάθηκε στο πέρασμα των χρόνων, την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Σε ένα δικαστήριο όμως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Πρέπει να αποδείξεις ό,τι λες, ακόμα και τα αυτονόητα. Αυτή είναι η δουλειά του δικηγόρου. Το πρώτο θετικό είναι η παρουσία του αστυνόμου Δεληγιάννη εκείνο το βράδυ. Ναι έκανε τη απλά τη δουλειά του και δεν πρόλαβε να σώσει τον Παύλο. Ήταν όμως αυτός που ξεκλείδωσε σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις. Η ατάκα τους Ρουπακιά την ώρα της σύλληψής του, "είμαι δικός σας, της Χρυσής Αυγής", δεν αφήνει πολλά περιθώρια και δίνει τροφή για σκέψη. Σημαντική ήταν επίσης η παρουσία του Νίκου Δένδια στο αρμόδιο Υπουργείο. Δίχως δεύτερη σκέψη διέταξε να τρέξουν οι εξελίξεις. Όταν όμως μετά από τόσα χρόνια αγώνα ακούς την εισαγγελέα Οικονόμου να προτείνει απαλλαγή της πλειοψηφίας;

Λυγίζεις, σπας, ωστόσο οφείλεις να βρεις τη δύναμη. Ο αγώνας όμως πρέπει να συνεχιστεί. Έχει γίνει κομμάτι του εαυτού σου και θα το κουβαλάς για πάντα, δεν υπάρχει επιστροφή. Μέχρι η πρόεδρος του δικαστηρίου, εφέτης Μαρία Λεπενιώτη να ανακοινώσει τις ποινές υπήρχε άγχος, ένταση, αγωνία εντός κι εκτός της αίθουσας, αλλά σε καμία περίπτωση ΦΟΒΟΣ. Το απόστημά του είχε σπάσει. Η συνέχεια είναι γνωστή. Η ιστορία όμως δεν τελειώνει. Οι μάχες θα συνεχιστούν σε όλα τα επίπεδα. Η καταδίκη ήταν μία ιστορική απόφαση. Ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε όμως η Χρυσή Αυγή τόσο από τα ΜΜΕ, όσο κι από τον κρατικό μηχανισμό πρέπει να μείνει χαραγμένος στο μυαλό μας. 

Όπως όρθιος έμεινε ο Παύλος κι είχε τη δύναμη ως ύστατο χαίρε να δείξει τον δολοφόνο του πριν καταρρεύσει, όπως όρθια με ανάστημα που θα ζήλευαν πολλοί έμεινε η Χρύσα Παπαδοπούλου και το σύνολο της Πολιτικής Αγωγής (Καμπαγιάννης, Παπαδάκης, Σκαρμέας, Στρατής, Μαλαγάρης, Θεοδωρόπουλος, Αντανασιώτης, Σαπουντζάκης, Βρεττός), όπως όρθια μένει η μάνα ΜΑΓΔΑ, σημαία μας να μας οδηγεί, έτσι όρθιοι πρέπει να μείνουμε κι όλοι εμείς. Σαν μία αλυσίδα που δεν θα αφήσει ποτέ ξανά το φίδι και τα αυγά του να βγουν στην επιφάνεια. Εκατομμύρια μέλισσες απέναντι στους λύκους ...

πρώτη δημοσίευση parallaxi

To πρόγραμμα στις αίθουσες του Φεστιβάλ (2-8 Δεκεμβρίου)

 Πρόγραμμα Προβολών  2 – 8 Δεκεμβρίου 2021

​​ΟΛΥΜΠΙΟΝ (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)
 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Το βιβλίο της εικόνας (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 18.00) / Το ταξίδι (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 21.00)

 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Η Νύμφη του νερού (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 18.30 – 21.30).

 

ΑΠΟΘΗΚΗ 1 (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ: Μπενεντέτα (Προβολές: Πέμπτη, Κυριακή 18.00, Παρασκευή, Σάββατο, 18.00 - 21.00) / Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης «Σινεμά και φωτογραφία» - (Προβολή: Πέμπτη 21.00 Πρόσωπα & Ιστορίες) / Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης «Οι κορυφαίες ταινίες του 2020 από την ΠΕΚΚ (Προβολές: Κυριακή 21.00 Η μπαλάντα της τρυπιας καρδιάς, Δευτέρα 18.00 Απόστρατος, Δευτέρα 21.00 Corpus Christi, Τρίτη 18.00 Ένα ψηλό κορίτσι, Τρίτη 21.00 Το βαμμένο πουλί, Τετάρτη 18.00 Ο προδότης, Τετάρτη 21.30 Κατηγορώ…!)

 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ: Ιστορίες της τύχης και της φαντασίας (Προβολές: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη 18.30) / Εξόριστος (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 21.30) / Λουίζ Λεκαβαλιέ - Εν Κινήσει  Τετάρτες στο Λιμάνι με το CineDoc (Προβολή: Τετάρτη 18.30).

 

Tο πρόγραμμα σε Μακεδονικόν και Βακούρα

Μακεδονικόν (Τηλ: ‪2310-261-727‬, Φιλικής Εταιρίας - Δημητρίου Μαργαρίτη, Αγορά εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/cinema/festival/kinimatografos-makedonikon/) 

Παράλληλες Μητέρες (Προβολές: 17:30)

Γαλλική Αποστολή/ French Dispatch (Προβολές: 19:30 & 21:30)

Benedetta (Προβολές: Παρασκευή και Σάββατο στις 23:30)

Βακούρα ( Τηλ: 2310 233665, Ιωάννου Μιχαήλ 8, Αγορά εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/cinema/festival/kinimatografos-vakoura/ ) 

Αίθουσα 1

Ο Οίκος Gucci (Προβολές: 18:30 & 21:30,  Δευτέρα στις 18:00)

Ghostbusters: Afterlife (Προβολές: Παρασκευή, Τρίτη, Τετάρτη στις 16:15)

Ενκάντο: Ένας Κόσμος Μαγικός (μεταγλ.)  (Προβολές:  Σάββατο στις 16:30, Κυριακή στις 12:00 & 16:30)

Οικογένεια Άνταμς 2 (μεταγλ) (Προβολές: Κυριακή στις  14:00)

Σινεφίλ Δευτέρες (kemes):  Αντρέι Ταρκόφσκι. Σινεμά σαν Προσευχή (Προβολές: Δευτέρα 21:00)

Αίθουσα 2

Το Χέρι του Θεού (Προβολές: 18:00 & 20:15)

Παράλληλες Μητέρες (Προβολές: 22:30)

Ghostbusters: Afterlife (Προβολές: Σάββατο & Κυριακή στις 15:30) 

Αρχηγός από Κούνια 2 (Προβολές: Κυριακή στις 12:15)