Το πρόγραμμα στις αίθουσες του Φεστιβάλ

Πρόγραμμα Προβολών  28 Οκτωβρίου – 3 Νοεμβρίου 2021

​​ΟΛΥΜΠΙΟΝ (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)
​​ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Titane (Προβολές: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Δευτέρα, Τρίτη 18.00 – 21.30, Κυριακή 18.00).  ​

 

​​ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ:  
Δεν υπάρχει κακό (Προβολές: Πέμπτη έως Τρίτη 17.30 – 21.00)

​​ΑΠΟΘΗΚΗ 1 - ΛΙΜΑΝΙ ​​(τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)
​​ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ:  
​​ Ατυχές πήδημα ή παλαβό πορνό (Προβολές: Πέμπτη έως Τρίτη 18.00)  /  Dune (Προβολές: Πέμπτη έως Τρίτη 21.00)

​​ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ:

​Κβο βάντις Άιντα; (Προβολές: Πέμπτη έως Τρίτη 18.30 - 21.30)

Η Μεγάλη Επανεκκίνηση

Οι εκδόσεις Λιβάνη φημίζονται για τα εξαιρετικά δοκίμια που επιλέγουν να κυκλοφορήσουν στα ελληνικά. Ένα απ'αυτά, απόλυτα επίκαιρο, καθώς γράφεται το καλοκαίρι του 2020 από τους Κλάους Σβαμπ (Ιδρυτή και εκτελεστικό πρόεδρο του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ) και Τιερί Μαλερέ (διευθυντή του "Μηνιαίου Βαρόμετρου") και είναι η "Μεγάλη Επανεκκίνηση" σε μετάφραση Αριάδνης Αλαβάνου. Από την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας μου κίνησε την περιέργεια, το προμηθεύτηκα, το διάβασα και με χαρά βλέπω τη διαδρομή του στα "ευπώλητα" των βιβλιοπωλείων σε ολόκληρη την Ελλάδα. 

Η χρονική περίοδος που ολοκληρώνεται το βιβλίο είναι αμέσως μετά το πρώτο σοκ του αναγκαστικού εγκλεισμού. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τη συνέχεια. Εμείς γνωρίζουμε τι ακολούθησε, τουλάχιστον για το τι συνέβη στην πατρίδα μας λίγο πολύ όλοι μας έχουμε μία εικόνα. Οι δύο συγγραφείς υιοθετούν μία ξεκάθαρη στάση χωρίς περιστροφές. Δεν έχουν διάθεση να παλινδρομήσουν , ούτε φοβούνται μην εκτεθούν. Τα δεδομένα είναι απτά. Πολλά απ' αυτά ισχύουν φυσικά ακόμα και σήμερα. Η ανθρωπότητα ήρθε αντιμέτωπη με τον εαυτό της σε έναν μεγάλο καθρέφτη. Τώρα πρέπει να αποφασίσει προς τα που θα χαράξει την πορεία της για την επόμενη ημέρα.

Ήδη από την εισαγωγή αντιλαμβανόμαστε την αναγκαιότητα των επικείμενων αλλαγών. Χρόνος για αναδημιουργία του κόσμου από μηδενική βάση δεν υπάρχει. Κρίσεις όπως αυτή που βιώνουμε, με χαρακτήρα υπαρξιακό ενθαρρύνουν την ενδοσκόπηση. Οι διαδοχικές καραντίνες (quaranta σημαίνει σαράντα) κράτησαν πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο και δημιούργησαν ένας σύνθετο είδους άγχος. Έμμεσα η υγειονομική περιπέτεια "νομιμοποίησε" συσσώρευση εξουσιών στις κυβερνήσεις. Αλληλεξαρτήσεις, διασυνδέσεις, ένα περίπλοκο σύστημα που η πλειοψηφία αδυνατεί να αντιληφθεί πως λειτουργεί.

Το δεδομένο είναι πως υπάρχει μία αδυναμία στο επίπεδο της συνεργασίας. Μαθαίνουμε αρκετά χρήσιμα στοιχεία και αριθμούς που αφορούν το πρώτο οικουμενικό lockdown. Οι κοινωνίες πέρα από τον φόβο της επιβίωσης πρέπει να βρουν τη δύναμη να στοχαστούν τι πραγματικά έχει αξία και να επαναπροσδιορίσουν το κοινωνικό τους συμβόλαιο. Η πόλωση που δημιουργείται στην αγορά εργασίας  δεν αποκλείεται να διογκώσει τις ανισότητες. Ένα τρίτο κύμα (περάσαμε ήδη το δεύτερο) ραγδαίας επιδείνωσης του COVID-19 δεν αποκλείεται να κάνει τους πολίτες να αμφιβάλλουν για αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Η συνολική αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος οδηγεί στα άκρα.

Αποτέλεσμα διαίρεση, εθνικισμός, συγκρούσεις. Η ιστορία μας έχει διδάξει την επώδυνη διαδρομή. Δε θα πρέπει να την αγνοήσουμε. Έχουμε μπροστά μας τα μοντέλα του μαύρου και του λευκού κύκνου πρέπει κι εμείς να αποφασίσουμε για εμάς. Επιβάλλεται να τεθεί ένα πλάνο με μακροπρόθεσμη προοπτική. Τα μείζονα προβλήματα της εποχής (υγειονομική περίθαλψη, άνιση κατανομή πλούτου κ.α.), συμπεριλαμβανομένης της κλιματικής αλλαγής και των συνέπειών της μας επηρεάζει ολοένα και περισσότερο καθημερινά. Ήρθε η στιγμή σε αυτό το σταυροδρόμι να επιλέξουμε και να πάψουμε να περιμένουμε το μοιραίο παθητικά.

Έγκαιρο, ισορροπημένο, ενημερωτικό το νέο βιβλίο των Κλάους Σβαμπ και Τιερί Μαλερέ κρατάει τον αναγνώστη σε μία εγρήγορση και παράλληλα του δίνει το έναυσμα να σκεφτεί σε μία περίοδο που πιθανώς έχει εγκλωβιστεί στα αδιέξοδά (προσωπικά και της εποχής) του. Γράφεται το καλοκαίρι του 2020 όπως ανέφερα επομένως μπορεί να χαρακτηριστεί και προφητικό για όσα ακολούθησαν μέχρι και σήμερα. Η εκλογή Μπάιντεν στην υπερδύναμη δίνει μία αχτίδα ελπίδας. Σημασία έχει τι γίνεται από σήμερα και πέρα κι αυτό που πρέπει να συμβεί είναι μία Μεγάλη Επανεκκίνηση με κέντρο τον άνθρωπο.

πρώτη δημοσίευση parallaxi

Ουδείς εκπλήσσεται και "σοκάρεται" πια

Το 2019 εγκαινίαζα μία νέα στήλη σε περιοδικό της Θεσσαλονίκης, σήμερα περίπου δύο χρόνια μετά χαίρομαι που αποτελώ μέλος της οικογένειας του Rosa. Η απόφασή μου να είμαι εδώ είναι απόλυτα συνειδητή μετά από πολλή - ώριμη σκέψη και με βάση τα δεδομένα της εποχής. Ξεκινούσα λοιπόν τότε γράφοντας πως "δε θέλω να γίνω δυσάρεστος, αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό" με αφορμή την ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου που μόλις είχα παρακολουθήσει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.  Θέλησα τότε να δώσω μία προέκταση της Τέχνης μακριά από την λατρεμένη μου μεγάλη οθόνη μέσα στην κοινωνία. 

Σήμερα μετά από σχεδόν δύο χρόνια σε "κατάσταση πολιορκίας" - πανδημίας αντιλαμβάνομαι πως μία κόπωση κυριαρχεί γύρω μας. Άνθρωποι που έχασαν ΑΔΙΚΑ από το 2012 μέχρι και το 2015 τη γη κάτω από τα πόδια τους αγωνιστήκαν, πίστεψαν σε μία μεγάλη ανατροπή, αλλά επιβιώνουν έχοντας την πικρή γεύση της ήττας. Το γεγονός αυτό δεν τους επιτρέπει να ανασυνταχθούν και να διεκδικήσουν. Η συνολική ευρωπαϊκή πολιτική εκείνου του καλοκαιριού είχε ως στόχο ακριβώς κι αυτήν την παραίτηση του συνόλου. Οι Έλληνες ύψωσαν το ανάστημά τους, ανέτρεψαν μέσω δημοκρατικών διαδικασιών μία κυβέρνηση που ένιωθε άτρωτη μέχρι τις Ευρωεκλογές του 2014 και τελικά αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν και να αξιώσουν το ελάχιστο με βάση το που είχε τοποθετηθεί ο πήχης.

Το καλοκαίρι του 2019 όμως επιστρέψαμε oυσιαστικά στον Ιανουάριο του 2015 και μέσα σε μία τετραετία ξεχάσαμε όσα είχαν προηγηθεί. Αυτό αποφάσισε και πάλι η πλειοψηφία όσων πήγαν στις κάλπες. Μόνο που αυτή τη φορά τα αντανακλαστικά αντίστασης - αντίδρασης είχαν εξαντληθεί. Η "κανονικότητα επέστρεψε". Η υγειονομική κρίση ήρθε ως "ταφόπλακα" των αγώνων. Με αυτό ακριβώς το πρόσχημα πέρασαν νομοσχέδια που υποθηκεύουν το παρόν και το μέλλον των νέων κυρίως ανθρώπων. Υγεία, Παιδεία, Πολιτισμός βιώνουν δύσκολες στιγμές. Οι "πολλοί" έρχονται αντιμέτωποι εκ νέου με μία νέα κρίση που καθημερινά αντικατοπτρίζεται στα είδη πρώτης ανάγκης. Το χρέος διογκώνεται ξανά επικίνδυνα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Πολύ πιθανό ... Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Έχουμε απομακρυνθεί πάρα πολύ από την ΟΥΤΟΠΙΑ του Ιουνίου του 2015 και πρέπει να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα και τις εξελίξεις που τρέχουν χωρίς εμάς και μάλλον εναντίον μας. Η παθητική στάση κι η απόρριψη ενασχόλησης δεν μας ωφελεί. Χάθηκε η επαφή θεωρώ σε μεγάλο βαθμό με τις διαμορφωθείσες ισορροπίες εντός κι εκτός συνόρων. Μείναμε στα ανεξίτηλα τραύματά μας. Αυτό είναι το μεγάλο λάθος, είναι όμως ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Oι νέοι στην Αμερική παρακολουθούν μετά από χρόνια τη σειρά "Sopranos". Εκεί οι πρωταγωνιστές μοιάζουν να μιλούν για την εποχή μας και το φαινόμενο που αναπτύσσω στις παραπάνω σειρές. 

Από τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία και τους πανηγυρισμούς για την αύξηση των φοιτητών στα ιδιωτικά κολέγια έναντι του δημοσίου πανεπιστημίου, από τις ΜΗ προσλήψεις στον τομέα της υγείας, από το νέο ασφαλιστικό μέχρι το πιστολίδι, τις εν ψυχρώ δολοφονίες στο κέντρο των Αθηνών, το "ξέπλυμα" καταδικασμένων και τους "γυναικωνίτες" στις παρελάσεις ουδείς εκπλήσσεται και κανείς δε "σοκάρεται" πια. Σε μία σπουδαία ταινία από το Ιράν (There is no Evil), τα νεαρά αγόρια ακούγονται να λένε, "έτσι είναι ο νόμος". Μία ανάλογη αποδοχή υπάρχει και στην πατρίδα μας. Μένουν οι νέοι να προσπαθούν (άφαντοι για ΜΜΕ), αλλά κάπου στην πορεία χάνονται κι αυτοί δίχως πυξίδα. Οι περισσότεροι για να είμαστε ειλικρινείς καταλήγουν στο εξωτερικό. 

Αυτός ο "πολιτισμός" μας λείπει. Φυσικά δε γίνεται μία μεσογειακή χώρα να γίνει από την μία ημέρα στην άλλη σκανδιναβική, αλλά ο σεβασμός στον συνάνθρωπο, η χαρά για την επιτυχία του, η καλή κουβέντα αποτελούν θεμελιώδεις αρχές στο αξιακό μου σύστημα. Έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο "μίσους" για να καλύψουμε τα δικά μας εσωτερικά κενά. Αρκετοί θέλουν απλά να βρουν αυτόν που "φταίει". Είναι ο πρόσφυγας, o oπαδός της αντίπαλης ομάδας, ένας πολιτικός, ο γείτονας; Σίγουρα όμως όχι εμείς οι ίδιοι. Ο φαύλος αυτός κύκλος συνεχίζεται και μας οδηγεί στην καταστροφή, καθώς δεν υπάρχει καθαρό μυαλό και επίγνωση των προβλημάτων. 

Καλή μας αρχή, σύντομα το επόμενο μας ραντεβού σε αυτήν εδώ τη στήλη!

πρώτη δημοσίευση ROSA

There is no Evil

 Δεν πέρασαν πολλές ημέρες απ΄όταν παρακολουθήσαμε τη Χρυσή Άρκτο του 2021 του Ράντου Ζούντε, "Aτυχές πήδημα ή παλαβό πορνό". Χθες ήρθε η στιγμή να κάνει πρεμιέρα η Χρυσή Άρκτος του 2020 του Μοχάμεντ Ρασούλοφ (Ένας ακέραιος άνθρωπος, Τα χειρόγραφα δεν καίγονται), "Δεν υπάρχει κακό". Μία εξαιρετική ταινία που απεικονίζει με ακρίβεια το κάδρο της κοινωνίας στα βήματα των Παναχί και Φαραντί. Η επιτυχία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς πως ο σκηνοθέτης ζει ανάμεσα στο Αμβούργο, την Τεχεράνη και τη ... φυλακή, καθώς διώκεται από το κράτος για τις ιδέες του. Μάλιστα δεν κατάφερε να βρεθεί ούτε στο Βερολίνο και το μεγάλο βραβείο παρέλαβε η κόρη του. Φυσικά καμία του ταινία δεν έχει προβληθεί στο Ιράν.

Τέσσερις ιστορίες χωρίς να σχετίζονται φαινομενικά, αλλά με τόσα κοινά σε μία δεύτερη ανάγνωση. Στην πρώτη συναντάμε έναν τυπικό καθωσπρέπει οικογενειάρχη που ζει στην πρωτεύουσα. Ένα χάπι, δεύτερο χάπι. Ήρεμος, πράος. Ένα γρανάζι της κρατικής μηχανής. Τι δουλειά κάνει; Πόσο ελεύθερος νιώθει; Σίγουρα φαντάζει συναισθηματικά κενός. 03:00 το ξυπνητήρι θα χτυπήσει, η ρουτίνα θα ξεκινήσει. Μία συνήθεια ... σαν να πατάς απλά ένα κουμπί. Ακολουθεί η ιστορία ενός νεαρού που υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία. Έρχεται αντιμέτωπος με τις αρχές του. Προσπαθεί να αρνηθεί. Δεν υπάρχουν πολλές επιλογές. Αποφασίζει και δοκιμάζει κάτι παράτολμο. Εδώ έρχεται ίσως και το μεγαλύτερο χτύπημα στο "σύστημα ασφαλείας".

Η τρίτη ιστορία συνδέεται με τη δεύτερη, καθώς κι εδώ ο πρωταγωνιστής μας υπηρετεί την πατρίδα. Η διαφορά όμως έγκειται στο γεγονός πως αυτός δεν είναι διατεθειμένος να πει "ΟΧΙ". Υπομένει τα πάντα, κάνει το χρέος του κι απολαμβάνει τις στιγμές με την αγαπημένη και την οικογένειά της. Όταν όμως έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα λυγίζει, διαλύεται, τίποτα δεν μπορεί να "ξεπλύνει" πια τα χέρια του. Η τέταρτη και τελευταία υπόθεση διαδραματίζεται στην επαρχία. Πρωταγωνιστεί μάλιστα η κόρη του σκηνοθέτη, πανέμορφη Μπαράν που παρέλαβε το βραβείο για λογαριασμό του πατέρα της. Εδώ μιλάμε για ευτυχία μακριά από τον αστικό πολιτισμό ή για μία προσωπική εξορία; Πώς οι αποφάσεις μας είναι ικανές να επηρεάσουν τις ζωές όσων αγαπάμε;

Επιδερμικά αυτό είναι το περιεχόμενο. Ο Ρασούλοφ όμως χρωματίζει αριστουργηματικά αυτές τις "βινιέτες" ενός ακραίου συντηρητικού μηχανισμού. "Έτσι είναι το Ιράν μόνο χρήματα και νεποτισμός"! Δημιουργεί έναν ύμνο στην ελευθερία και αντίστοιχα καταδικάζει με εμφατικό τρόπο τη θανατική ποινή. Ο στρατός από μόνος του είναι ικανός να δημιουργήσει στους έφηβους ένα είδος νευρικού κλονισμού, πόσο μάλλον όταν καλούνται να πάρουν ένα τόσο βαρύ φορτίο στις πλάτες τους. Άγχος, τύψεις, συνεχής μετάθεση ευθυνών. Τίποτα όμως δεν μπορεί να τους λυτρώσει πραγματικά. Ζουν για πάντα με τα ανεξίτηλα τραύματά τους.

Είναι ξεκάθαρο πως στόχος είναι να στηλιτεύσει το απολυταρχικό καθεστώς που δε σέβεται ουσιαστικά τη διαφορετικότητα και τη δύσκολη ενηλικίωση των αγοριών. Δε φοβάται. Έχει δει το θηρίο με τα μάτια του και δεν απαρνήθηκε τα πιστεύω του. Χρέος του είναι να προσπαθήσει να επικοινωνήσει το πρόβλημα σε ολόκληρο τον κόσμο και να ευαισθητοποιήσει όσους περισσότερους μπορεί. Τραβάει την κουρτίνα, δεν κρύβεται. Δεν αρκείται όπως οι πρωταγωνιστές του στο "έτσι είναι ο νόμος". Αυτός είναι ο Μοχάμεντ Ρασούλοφ κι αυτό το "There is no Evil". Μη το χάσετε ...

Quo vadis, Aida?

 Πρεμιέρα χθες στη Θεσσαλονίκη και την κεντρική αίθουσα του Ολύμπιον για την πολυσυζητημένη ταινία της Τζασμίλα Ζμπάνιτς (Χρυσή Άρκτος και Βραβείο Ειρήνης για το "Σεράγιεβο Σ΄αγαπώ" το 2006 και μέχρι την τελική πεντάδα του ΟSCAR Διεθνούς φέτος), "Πού πάμε, Άιντα"; Δεν είδα πουθενά αυτή την μετάφραση του τίτλου, αλλά μέσα σε αυτή την ερώτηση περικλείεται ολόκληρο το νόημα του έργου, που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα (Under the UN Flag του Χασάν Νουχάνοβιτς). Πρεμιέρα στη Βενετία, βραβείο κοινού στο Ρότερνταμ κι πολλές ακόμα διακρίσεις για ένα πολιτικό δράμα που εξελίσσεται σε αγωνιώδες θρίλερ επιβίωσης.

Ο εμφύλιος σπαραγμός στη Βοσνία Ερζεγοβίνη 1992-95 είχε ως κατάληξη τα γεγονότα που διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του θεατή. Η Στρεμπρένιτσα, μία πόλη 30.000 κατοίκων βρίσκεται αυτή τη φορά στο κέντρο της αφήγησης. Η θρησκεία για μία ακόμα φορά εργαλειοποιείται. Οι Σέρβοι Χριστιανοί κι οι Βόσνιοι Μουσουλμάνοι. Ένας εμφύλιος σπαραγμός που πυροδοτήθηκε έξωθεν κι οδήγησε σε βίαια εγκλήματα με θύματα στην πλειοψηφία τους άμαχους πολίτες. Μπορούμε να αντιληφθούμε την "κατάρα" μίας τέτοιας συγκυρίας, αν απλά αντιληφθούμε τα απομεινάρια του αντίστοιχου δικού μας στην κοινωνία.

Αργά το βράδυ. Ο δήμαρχος της πόλης αντιλαμβάνεται πως το τέλος μετά από τρισίμισι χρόνια πλησιάζει. Ο στρατηγός Μλάντις επελαύνει. Το μοιραίο είναι θέμα χρόνου. Απεσταλμένοι του ΝΑΤΟ, Ολλανδοί "μισθοφόροι" λειτουργούν ως εγγυητές ασφάλειας. Δεν παύουν να είναι όμως οι "πιανίστες" στη διεθνή σκακιέρα. Η διπλωματία σύντομα πηγαίνει περίπατο. Εκεί γνωρίζουμε για πρώτη φορά τη διερμηνέα, Άιντα. Ξημερώνει ... Οι εξελίξεις τρέχουν με γρήγορο ρυθμό και μαζί τους οι πρωταγωνιστές μας. Οι "τυχεροί" προλαβαίνουν πριν η μπάρα κλείσει. Οικογένειες χωρίζονται, καρδιές ραγίζουν, ζωές καταστρέφονται.

Στο πρώτο κομμάτι η σπουδαία σκηνοθέτης μιλάει "ποιητικά" για τη δύναμη της ζωής μέσα στον θάνατο, για τον έρωτα που είναι ικανός να αναπτυχθεί ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Μέσω του μοναδικού flashback που κάνει μας θυμίζει πως αυτοί οι άνθρωποι κάποτε χαμογελούσαν, αλλά τα βλέμματά τους πάντα κάτι έκρυβαν. Όσο ξετυλίγεται η πλοκή, τα πράγματα γίνονται ξεκάθαρα. Απόγνωση, ανασφάλεια, φόβος. Η "μεταφορά" ξεκινάει άτακτα. "Πρέπει να κάνετε κάτι". Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και ΝΑΤΟ αδύναμοι να αντιδράσουν. Οι αποφάσεις μοιάζουν ειλημμένες. Η αγωνία επιτείνεται και φτάνει στο κατακόρυφο όταν η Άιντα αντιλαμβάνεται πως τα σχέδιά της έχουν ανατραπεί.

Η απέλπιδα προσπάθειά της να σώσει ό,τι πολυτιμότερο έχει είναι συγκινητική. "We are in list" φωνάζει κι η γη σείεται. Η ερμηνεία της Γιάσνα Τζούρισιτς είναι καθηλωτική. Δε σταματάει να καπνίζει δείγμα της έντασης που τη διακατέχει. Αυτή πίσω από τα κάγκελα και κάποιοι άλλοι μπροστά, εκτεθειμένοι έξω απ΄αυτά. Η κλεψύδρα αδειάζει. Ο χρόνος τελειώνει. Η Άιντα στην πρώτη γραμμή. Ένας πρώην μαθητής της, στρατιώτης πια σε αντίπαλο στρατόπεδο τη συγκρατεί και δακρύζει. Η κάμερα ενός "ανεξάρτητου" καναλιού του Βελιγραδίου πανταχού παρούσα. Έτοιμη να κόψει και να ράψει κατά το δοκούν. Στον πόλεμο η ηθική πηγαίνει περίπατο, δεν υπάρχουν κανόνες κι όπως λένε "όλα επιτρέπονται".

Δημιουργείται ένας πραγματικός φόρος τιμής για μία γενοκτονία που τείνει να χαθεί από την μνήμη στο πέρασμα των χρόνων. "Τώρα θα δείτε την πραγματική ταινία". Το πανί ανοιχτό, η πόρτα κλείνει. Τα παιδιά έξω αθώα παίζουν ποδόσφαιρο. Η Άιντα δε γνωρίζει, ο θεατής μαθαίνει. Εκείνη την ημέρα τα χρόνια πέρασαν σαν δεκαετίες πάνω της. Πιστοποιείται επίσης πως είμαστε τυχεροί που μέσα στα δεινά που βιώνουμε (οικονομική και ανθρωπιστική-προσφυγική κρίση) δε ζήσαμε πόλεμο τα τελευταία χρόνια και επιβεβαιώνεται με τον πλέον εμφατικό τρόπο πως όσο άδικη κι αν είναι ... η ζωή πάντα συνεχίζεται.

Οι ελληνικές ταινίες του 62ου ΦΚΘ (3)

62ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ||

4-14/11/2021

 

Οι ελληνικές ταινίες του 62ου ΦΚΘ

Καθολικά προσβάσιμες προβολές

 

Στόχος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι να μοιράζεται τη δύναμη του σινεμά με όλους τους θεατές ανεξαιρέτως. Για αυτό το λόγο, προβάλλει ταινίες με ακουστική περιγραφή [AD: Audio Description] για τυφλούς και άτομα με προβλήματα όρασης και με υπότιτλους για Κ/κωφούς και βαρήκοους [SDH: Subtitles for the Deaf or hard of Hearing], τόσο στις αίθουσες όσο και στις online προβολές.

 

Με χορηγό προσβασιμότητας την Alpha Bank, το Φεστιβάλ θα πραγματοποιήσει δύο καθολικά προσβάσιμες προβολές, όπου το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει το αριστούργημα Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση; του Ντίνου Κατσουρίδη, που άλλαξε τον ρου της καριέρας του Θανάση Βέγγου, καθώς και το αξέχαστο Δοξόμπους του Φώτου Λαμπρινού, που μας μεταφέρει στην καρδιά της βυζαντινής κοινωνίας του 14ου αιώνα. Παράλληλα, στο πλαίσιο ενός μικρού αφιερώματος στον Ντίνο Κατσουρίδη, με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από τον θάνατό του, θα προβληθεί επίσης το ντοκιμαντέρ Μια ζωή σαν σινεμά - Ντίνος Κατσουρίδης της Ισαβέλλας Μαυράκη, συντρόφου του ακούραστου εργάτη του ελληνικού σινεμά. 

 

Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση; (1971) του Ντίνου Κατσουρίδη

Χρησιμοποιώντας τον πάντοτε ανατρεπτικό λόγο της κωμωδίας, με τον Θανάση Βέγγο να ενσαρκώνει τη θυμοσοφία, την υποταγή αλλά και την αντίσταση, ο Ντίνος Κατσουρίδης επικεντρώνει το βλέμμα του στον καθημερινό άνθρωπο της Κατοχής. Σε εκείνον που, όσο κι αν το επιθυμεί, δεν μπορεί να παραμείνει αμέτοχος, αλλά παρασύρεται στη δίνη της συλλογικής δράσης. Εδώ, ένας απλός εργάτης, πεινασμένος, φυλακίζεται, βασανίζεται και βρίσκεται να κάνει ακούσια αντίσταση. Η ταινία λειτούργησε και ως μια υπόγεια παραβολή για το καθεστώς της Χούντας και αποτέλεσε μια από τις τελευταίες μεγάλες εισπρακτικές επιτυχίες του ελληνικού σινεμά της εποχής.

 

Μια ζωή σαν σινεμά - Ντίνος Κατσουρίδης (2012) - Σκηνοθεσία: Ισαβέλλα Μαυράκη

Όχι μόνο σκηνοθέτης κλασικών ταινιών, αλλά και σεναριογράφος, διευθυντής παραγωγής, παραγωγός, διευθυντής φωτογραφίας, οπερατέρ, μοντέρ, μια ξεχωριστή μορφή, ο Ντίνος Κατσουρίδης, είχε περάσει από όλα τα στάδια της κινηματογραφικής διαδικασίας, διαπρέποντας παντού. Οπτικοακουστικές συνεντεύξεις του ίδιου, αρχειακό υλικό, αλλά κι ένα ταξίδι στα παιδικά του χρόνια στην Κύπρο, συνδέονται αρμονικά με τις θύμισες ανθρώπων που τον αγάπησαν και που λίγο ή πολύ συνεργάστηκαν μαζί του.

 

Δοξόμπους (1987) του Φώτου Λαμπρινού

Στην εποχή του Βυζαντίου, ένα ορφανό παιδί από το χωριό Δοξόμπους, υιοθετείται από τον πρωτόγερο του χωριού, μεγαλώνει στο μοναστήρι και όταν ενηλικιώνεται προσχωρεί στο στρατόπεδο των επαναστατών και διεκδικητών του θρόνου. Σπουδή πάνω στο Βυζάντιο και την κοινωνική σύσταση της εποχής, δοσμένη μέσα από μια ιδιόμορφη κινηματογραφική γραφή, που στηρίζεται στα εικαστικά στοιχεία του κάδρου και τους συμβολισμούς.

 

 

«Χώρα σε βλέπω: Ο 20ός αιώνας του ελληνικού σινεμά»

 

Παρακολουθούμε οκτώ αριστουργήματα του ελληνικού σινεμά, στο πλαίσιο της δράσης της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου «Χώρα, σε βλέπω: Ο 20ός αιώνας του ελληνικού σινεμά» που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021». Κύριος χορηγός δράσης της Επιτροπής είναι το Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας – ΕΚΟΜΕ, χορηγοί δράσης της Επιτροπής το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και με την υποστήριξη της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και της Finos Film.

 

Z (1969) - Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς

Το κλασικό πολιτικό θρίλερ του Κώστα Γαβρά για τη δολοφονία του αριστερού βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη από το παρακράτος είναι ένα τολμηρό, ζωτικής σημασίας πορτρέτο του κοινωνικού αδιεξόδου μιας ιστορικής περιόδου που αντηχεί μέχρι τις μέρες μας. Βασισμένη στη νουβέλα του Βασίλη Βασιλικού και ποτισμένη με τις συνθέσεις του Μίκη Θεοδωράκη, η ταινία έφτασε μέχρι τα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

 

Ο μικρός δραπέτης (1968) - Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσιώλης

Γνωρίζατε ότι το ελληνικό Bugsy Malone γυρίστηκε σχεδόν μία δεκαετία πριν το αμερικάνικο στα στούντιο της Φίνος Φιλμ και ήταν μάλιστα το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Σταύρου Τσιώλη; Σε ένα σπάνιο δείγμα εγχώριου παιδικού σινεμά, ο Τσιώλης λοξοκοιτάζει τη Νουβέλ Βαγκ και σφυρηλατεί την αγνή ματιά και την ανοιχτή καρδιά της κινηματογράφησης που τον καθιέρωσε.

 

Αστέρω (1929)  - Σκηνοθεσία: Δημήτρης Γαζιάδης

Ένα μέχρι πρότινος χαμένο έργο του βωβού σινεμά, που το κοινό γνώρισε από το ριμέικ του 1959 με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Η αυθεντική εκδοχή του βουκολικού δράματος με την Αστέρω και τον Θύμιο ως καταραμένους εραστές μας επανασυστήνει το είδος της «φουστανέλας», πλέον με μουσική υπόκρουση τις δημιουργίες της Nalyssa Green, σε ζωντανή εκτέλεση.

 

Το μπλόκο (1965) - Σκηνοθεσία: Άδωνις Κύρου

Ο φίλος των υπερρεαλιστών και αγωνιστής Άδωνις Κύρου εμπνέεται από το ιστορικό μπλόκο της Κοκκινιάς και πραγματοποιεί μια από τις πρώτες ουσιαστικές απόπειρες απεικόνισης της Ελληνικής αντίστασης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό το μπρεχτικών καταβολών δημιούργημα που προβλήθηκε στην Εβδομάδα Κριτικής των Καννών παραμένει μέχρι σήμερα ένα αληθινό κινηματογραφικό κειμήλιο της «χαμένης άνοιξης» της δεκαετίας του ’60.

 

Ευδοκία (1971) - Σκηνοθεσία: Αλέξης Δαμιανός

Σε αυτή την αρχαία τραγωδία που δεν γράφτηκε ποτέ, ένας λοχίας γνωρίζεται με μια πόρνη, την Ευδοκία, την οποία και παντρεύεται. Το φιλμ του ηθοποιού, σκηνοθέτη και θεατρικού συγγραφέα Αλέξη Δαμιανού είναι ένα δημιούργημα άγριας κινηματογραφικής ελευθερίας, βαθιά πολιτικό, άρρηκτα συνδεδεμένο για πάντα με το εμβληματικό μουσικό έργο του Μάνου Λοΐζου. Ένα ορμητικό έργο πάθους, έρωτα και ιερής οργής, μια ταινία-αντίδραση σε έναν κόσμο σε αγκύλωση.

 

Μάνια (1985) - Σκηνοθεσία: Γιώργος Πανουσόπουλος

Μια καυτή καλοκαιρινή μέρα στον Εθνικό Κήπο, η Ζωή ξεχνάει τη δουλειά της, τον σύζυγο και το παιδί της και ακολουθεί παροξυσμικά το κάλεσμα της πανσέληνου που πλησιάζει. Ο Πανουσόπουλος επιστρέφει, μετά τους Απέναντι, με ένα μεταφυσικό tour-de-force σε διάλογο με τις Βάκχες του Ευριπίδη, για να αποτυπώσει την προαιώνια πάλη ανάμεσα στο μεταφυσικό και το γήινο, στο ενστικτώδες και το λογικό.

 

Ιdées Fixes/Dies Irae (Παραλλαγές στο ίδιο θέμα, 1977) - Σκηνοθεσία: Αντουανέττα Αγγελίδη

Ένα από τα πλέον καθοριστικά πειραματικά φιλμ του ελληνικού σινεμά, ανακοίνωσε την άφιξη μιας δημιουργού που δεν σταμάτησε έκτοτε να προκαλεί το κοινό αναζητώντας τα όρια της κινηματογραφικής απεικόνισης. Το φιλμ είναι μια αβάν-γκαρντ εξερεύνηση του φύλου, των ορίων του σώματος και του ίδιου του μέσου, που συνεχίζει να εμπνέει την ποιητική δημιουργία σήμερα.

 

Θίασος (1975) - Σκηνοθεσία: Θεόδωρος Αγγελόπουλος

Μία από τις σπουδαιότερες και πλέον βραβευμένες κινηματογραφικές δημιουργίες που πραγματοποιήθηκαν ποτέ παγκοσμίως, η ταινία του Αγγελόπουλου παραμένει εμβληματική μέχρι σήμερα, καθώς ακολουθεί έναν περιοδεύοντα θίασο στην Ελλάδα, από το 1939 μέχρι το 1952. Η πολιτική ιστορία μιας χώρας και η ιδιωτική των μελών του θιάσου πλέκονται αξεδιάλυτα σε μια οικογενειακή saga που συναντά τον κεντρικό πυρήνα του μύθου των Ατρειδών.

 

Μικρού μήκους ελληνικές ταινίες
 

Τέλος, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος θα παρουσιαστούν οι βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες από το πρόσφατο 44ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, οι βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες θα προβληθούν και σε ειδικό τμήμα στο Film Market, στο οποίο θα έχουν πρόσβαση sales agents και εκπρόσωποι φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους του εξωτερικού.

 

Οι 15 ταινίες που θα προβληθούν είναι οι:

 

Brutalia, Εργάσιμες Μέρες του Μανώλη Μαυρή    

Horsepower του Σπύρου Σκάνδαλου

Το Βανκούβερ της Αρτέμιδος Αναστασιάδου                      

Every Sunday της Καίτης Παπαδήμα

A Summer Place της Αλεξάνδρας Ματθαίου

Motorway 65 της Εύης Καλογηροπούλου    

Soul Food του Νίκου Τσεμπερόπουλου       

Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα της Βαγγελιώς Σουμέλη

Αμυγδαλή της Μαρίας Χατζάκου

Last Visit του Σπύρου Αλιδάκη                    

Όλα τα πλάσματα της νύχτας της Μέμης Κούπα

Από το μπαλκόνι του Άρη Καπλανίδη

Ο φοιτητής του Βασίλη Καλαμάκη

Apallou του Νίκου Αυγουστίδη         

Souls All Unaccompanied του Γιώργου Τελτζίδη              

           

Παράλληλα, όπως κάθε χρονιά, η Αγορά παρουσιάζει μια σειρά από νέες δράσεις και πρωτοβουλίες, οι οποίες αποσκοπούν στην ενίσχυση της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής. Πιο συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του 62ου ΦΚΘ, η Αγορά του Φεστιβάλ:

●       Διοργανώνει εργαστήριο casting directors, σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, που απευθύνεται σε νέους ηθοποιούς από την Ελλάδα.

●       Εγκαινιάζει τη νέα πρωτοβουλία Agora Short Film Lab, σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας και το Clermont-Ferrand International Short Film Festival, στην οποία κορυφαίοι επαγγελματίες του σινεμά δίνουν πολύτιμες συμβουλές στους βραβευμένους σκηνοθέτες της Δράμας και του Κλερμόν-Φεράν.

●       Συνεχίζει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά τη δράση Meet the Future, στο πλαίσιο της οποίας επτά ανερχόμενοι έλληνες μοντέρ θα παρουσιάσουν στους έλληνες και ξένους επαγγελματίες του σινεμά το showreel τους, θα παρακολουθήσουν ομιλίες και εργαστήρια, ενώ θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε δύο στοχευμένες, κεκλεισμένων των θυρών, συναντήσεις με τον Γιώργο Μαυροψαρίδη και τον Γιάννη Χαλκιαδάκη.

●       Το πρόγραμμα του 62ου ΦΚΘ επιφυλάσσει στο κοινό του Φεστιβάλ και μια ταινία-έκπληξη, η οποία προέρχεται από τη σύγχρονη ελληνική κινηματογραφική παραγωγή!

Οι ελληνικές ταινίες του 62ου ΦΚΘ (2)

 62ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ||

4-14/11/2021

 

Οι ελληνικές ταινίες του 62ου ΦΚΘ

Ξεπερνώντας τα σύνορα

Στην ενότητα «Ξεπερνώντας τα σύνορα» παρουσιάζονται σε πρεμιέρα τρεις ελληνικές συμπαραγωγές, μεγάλο μέρος των οποίων έχει γυριστεί στο εξωτερικό:

Άνδρας στη Σοφίτα - Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Βενετόπουλος

Λέγεται ότι είμαστε δύο άνθρωποι. Είμαστε αυτοί που είμαστε με τις αναμνήσεις που κρατάμε και αυτοί που είμαστε με τις αναμνήσεις που ξεχνάμε. Ένα ψυχολογικό θρίλερ για την Οδύσσεια ενός ανθρώπου μέσα από τις αναμνήσεις του.

A Pure Place - Σκηνοθεσία: Νικίας Χρυσός

Δυο αδέρφια, η Ιρίνα και ο Πολ μεγαλώνουν στο αυστηρό περιβάλλον μια παραθρησκευτικής οργάνωσης σε ένα ελληνικό νησί, με αρχηγό τον μυστηριώδη Φουστ. O Φουστ επιλέγει την Ιρίνα ως εκλεκτή συνοδοιπόρο του και ο Πολ αισθάνεται εγκατάλειψη. Πρέπει να την απελευθερώσει προτού να είναι πολύ αργά, καθώς η σέχτα προετοιμάζει ήδη το βίαιο τέλος της.

 

EX - Σκηνοθεσία: George Μαρκάκης

Ενώ το dancefloor έχει χτίσει τη δική του μυθολογία ως χώρος σύνδεσης, κάθε γνήσιο πλάσμα της νύχτας γνωρίζει ότι η πραγματική δράση εκτυλίσσεται στον θάλαμο της τουαλέτας, που είναι τόσο το μηχανοστάσιο του κλαμπ όσο και η γωνία της «εξομολόγησης». Η ταινία απεικονίζει τις πραγματικότητες αυτών των ιερών χώρων με μια εντυπωσιακή αίσθηση οικειότητας, φέρνοντάς μας κοντά στην Νταϊάνα.

Μια δεύτερη ματιά

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του 62ου ΦΚΘ θα προβληθούν τρεις ταινίες που έχουν ήδη πραγματοποιήσει ελληνική πρεμιέρα:

Η βοή του κόσμου - Σκηνοθεσία: Πέτρος Σεβαστίκογλου

Ελλάδα, Ρωσία, ΗΠΑ, Βραζιλία, Κίνα, Σενεγάλη. Συναντώντας νέους σε αυτές τις χώρες, νιώσαμε τον παλμό τους να προμηνύει μια βοή και μια έκρηξη. Αυτή η «βοή» ήταν η «φωνή» της νέας γενιάς. Τα λόγια, οι εικόνες, οι ήχοι και η μουσική τους συνθέτουν μια οπτικοακουστική συμφωνία με τίτλο Η βοή του κόσμου.

 

Το Κοχύλι - Σκηνοθεσία: Κατέ Μπέλλο

Mια ομάδα γυναικών του Κολωνού και της Ακαδημίας Πλάτωνος, μαζί με τον συγγραφέα Θανάση Σκρουμπέλο και την σκηνοθέτιδα Κατέ Μπέλλο, αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή.

 

Το πρόσωπο και η πόλη - Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Φασόης

Το Πρόσωπο και η Πόλη αποτελεί μια ελεύθερη φιλμική προσέγγιση στο θεατρικό έργο Ο Προτελευταίος των Μόνικιν του Πάρι Τακόπουλου. Πρόκειται για έργο μπεκετικής ατμόσφαιρας και τζοϋσικού περιεχομένου, με όλα τα χαρακτηριστικά της αφηγηματικής ιδιομορφίας που επιβάλλει ο προφορικός λόγος όταν συναντά την κινούμενη εικόνα.

Οι ελληνικές ταινίες του 62ου ΦΚΘ (1)

62ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ||

4-14/11/2021

 

Οι ελληνικές ταινίες του 62ου ΦΚΘ

 

Με μεγάλη χαρά σάς παρουσιάζουμε τις 35 μεγάλου μήκους και 15 μικρού μήκους ελληνικές ταινίες που θα προβληθούν στο 62ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το Φεστιβάλ προσφέρει την ευκαιρία στο κοινό να παρακολουθήσει δύο διαμάντια του ελληνικού σινεμά σε καθολικά προσβάσιμες προβολές, σε συνεργασία με την Alpha Bank, τον χορηγό προσβασιμότητας του Φεστιβάλ. Στη φετινή διοργάνωση πρόκειται για τις ταινίες Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;, του Ντίνου Κατσουρίδη, με τον Θανάση Βέγγο, και Δοξόμπους του Φώτου Λαμπρινού. Οι συγκεκριμένες ταινίες θα είναι προσβάσιμες τόσο στις αίθουσες του Φεστιβάλ όσο και στις διαδικτυακές προβολές τους.

 

Στο 62ο ΦΚΘ θα δούμε σε πρώτη προβολή 20 ελληνικές ταινίες. Για πρώτη φορά, εννέα ελληνικές ταινίες, περισσότερες από κάθε άλλη φορά, συμμετέχουν στα τρία διαγωνιστικά τμήματα του φεστιβάλ. Τρεις ταινίες συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό και, πιο συγκεκριμένα, οι ταινίες Αγέλη προβάτων του Δημήτρη Κανελλόπουλου, Αγία Έμυ της Αρασέλης Λαιμού και Σελήνη, 66 ερωτήσεις της Ζακλίν Λέντζου. Ισάριθμες ελληνικές ταινίες παίρνουν μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα Meet the Neighbors: το .dog της Γιάννας Αμερικάνου, το 18 του Βασίλη Δούβλη, καθώς και η ταινία Ο άνθρωπος με τις απαντήσεις του Στέλιου Καμμίτση. Παράλληλα, ακόμη τρεις ελληνικές ταινίες συναντούμε στο >>Film Forward που για πρώτη φορά φέτος γίνεται διαγωνιστικό. Πρόκειται για τα Μαγνητικά πεδία του Γιώργου Γούση, το ORFEAS 2021, σε σκηνοθεσία που υπογράφει η καλλιτεχνική ομάδα ΦΥΤΑ και το The Timekeepers of Eternity του Αριστοτέλη Μαραγκού.

 

Επιπλέον, το 62ο ΦΚΘ θα προβάλλει δωρεάν οκτώ αριστουργήματα του ελληνικού σινεμά, στο πλαίσιο της δράσης της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου «Χώρα, σε βλέπω: Ο 20ός αιώνας του ελληνικού σινεμά» που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021». Πρόκειται για ένα πρόγραμμα διάσωσης, ψηφιοποίησης, προβολής και μελέτης ταινιών από την πλούσια κληρονομιά του ελληνικού κινηματογράφου του 20ού αιώνα.

 

Οι περισσότερες ελληνικές ταινίες του προγράμματος θα είναι διαθέσιμες και online, στην πλατφόρμα του Φεστιβάλ.

 

Τα μέλη της γνωμοδοτικής επιτροπής που ανέλαβε το έργο της προεπιλογής των ταινιών του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου ήταν οι: Τζώρτζης Γρηγοράκης (σκηνοθέτης), Χριστίνα Μουμούρη (διευθύντρια φωτογραφίας) και Μαρία Μαρκουλή (δημοσιογράφος).

 

Εδώ και πέντε χρόνια διοργανώνεται το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου, όπως ακριβώς ορίζει ο νόμος. Το Φεστιβάλ δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα, ωστόσο έχουν θεσπιστεί μια σειρά από ανεξάρτητα βραβεία που έχουν ως στόχο να ενισχύσουν το ελληνικό σινεμά:

 

·        Τα Βραβεία Κοινού FISCHER.

·        Το Βραβείο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, αξίας 5.000 ευρώ σε πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη ή πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτιδα, σε ελληνική παραγωγή που κάνει πρεμιέρα στο επίσημο πρόγραμμα («Επίσημη Πρώτη») και το Βραβείο Best Location αξίας 1.500 ευρώ, το οποίο απονέμεται από τη Διεύθυνση Hellenic Film Commission του ΕΚΚ, σε location manager (ή σκηνοθέτη/σκηνοθέτιδα, σε περίπτωση που δεν υπάρχει location manager) ταινίας πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη ή πρωτοεμφανιζόμενης σκηνοθέτιδας, σε ελληνική παραγωγή που κάνει πρεμιέρα στο επίσημο πρόγραμμα.  

·        Το πρώτο βραβείο της ΕΡΤ, αξίας 3.000 ευρώ απονέμεται στην ελληνική ταινία που επιλέγει η Διεθνής Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI). Το δεύτερο βραβείο της ΕΡΤ, το ΕΡΤ Works in Progress, αξίας 2.000 ευρώ απονέμεται στο ελληνικό πρότζεκτ που διακρίνεται στα Works in Progress.

·        Το Βραβείο Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου (αξίας 3.000 ευρώ) απονέμεται σε ταινία η οποία επιδεικνύει μια ολοκληρωμένη αισθητική πρόταση, προάγει την κινηματογραφική τέχνη και αναδεικνύει τις συγγένειές της με τις άλλες τέχνες. Το Βραβείο Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου έχει στόχο την ενίσχυση της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής. Η ανεξάρτητη επιτροπή αξιολογήσεως, που θα απονείμει το βραβείο σε ελληνική ταινία που πραγματοποιεί την πρεμιέρα της στο 62ο Φεστιβάλ, απαρτίζεται φέτος από τους κ.κ. Αγγελική Αντωνίου, σκηνοθέτη, Ρέα Αποστολίδη, παραγωγό και Γιώργο Φρέντζο, διευθυντή φωτογραφίας.

·        Το Βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου - FIPRESCI.

·        Το Βραβείο των ελλήνων κριτικών - ΠΕΚΚ. Το βραβείο θα δοθεί σε ελληνική ταινία του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου.

·        Τα Βραβεία Νεότητας (Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής), το οποίο απονέμει επιτροπή φοιτητών από τα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης.

 

Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τόσο μέσα από το πρόγραμμά του όσο και μέσα από τις δράσεις της Αγοράς, στηρίζει με συγκεκριμένες ενέργειες, προγράμματα και βραβεία την ελληνική κινηματογραφική κοινότητα, δίνοντας για δεύτερη συνεχή χρονιά screening fee σε όλες τις ελληνικές ταινίες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα.

Επιπλέον, συνεχίζει τη στήριξη στις ελληνικές ταινίες που ταξιδεύουν στο εξωτερικό, προσφέροντας 3.000 ευρώ ανά ταινία, σε δημιουργούς που συμμετέχουν με την πρώτη ή τη δεύτερη ταινία τους στα σημαντικότερα διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ (Κάννες, Βενετία, Βερολίνο, Λοκάρνο, Κάρλοβι Βάρι, Σαν Σεμπαστιάν, Λονδίνο, Ρότερνταμ, Νέα Υόρκη, Τραϊμπέκα, Τορόντο, Σάντανς, Μπουσάν, IDFA, Hot Docs, Nyon). Πρόσφατα παραδείγματα, από το φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ, οι ταινίες Αγία Έμυ της Αρασέλης Λαιμού, που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο και Σελήνη, 66 ερωτήσεις της Ζακλίν Λέντζου, η οποία συμμετείχε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

 

Το Φεστιβάλ παρέχει, επίσης, μια πολύτιμη ευκαιρία στους έλληνες σκηνοθέτες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε ξένους επαγγελματίες. Ταινίες από τη φετινή ελληνική παραγωγή​​ θα προβάλλονται στη διαδικτυακή πλατφόρμα Cinando –ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία παγκοσμίως για τους επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου.

 

Ανακαλύψτε την πρόσφατη ελληνική παραγωγή:

 

Επίσημη Πρώτη
Πρωτοεμφανιζόμενοι, πολλά υποσχόμενοι σκηνοθέτες, καθώς και έμπειροι δημιουργοί μάς εμπιστεύτηκαν και φέτος τις ταινίες τους. Σας παρουσιάζουμε τις ελληνικές ταινίες του 62ου ΦΚΘ σε αλφαβητική σειρά:

 

Αγέλη προβάτων - Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κανελλόπουλος

Ο Θανάσης αδυνατεί να ξεπληρώσει το χρέος του στον Στέλιο. Όταν μαθαίνει πως κι ο Αποστόλης βρίσκεται στην ίδια θέση, του ζητά να συμμαχήσουν για να πετύχουν μια καλύτερη συμφωνία με τον Στέλιο. Κι ενώ βρίσκει κι άλλους πρόθυμους να τον ακολουθήσουν, δύο νεαροί μικροεγκληματίες φτάνουν στην πόλη για να εκφοβίσουν αυτούς που χρωστούν στον τοκογλύφο.

 

Αγία Έμυ - Σκηνοθεσία: Αρασέλη Λαιμού

H Έμυ νιώθει ξένη μέσα στην κλειστή κοινότητα των Φιλιππινέζων Χαρισματικών Καθολικών του Πειραιά, που έχει καλωσορίσει με θέρμη την αδερφή της, την Τερέζα. Όταν η Τερέζα μένει έγκυος, η Έμυ έλκεται από μυστηριώδεις δυνάμεις που κατοικούν μέσα της.

 

Εκείνοι τα ήξερε όλα - Σκηνοθεσία: Τάκης Παπαναστασίου

Η Νόρα πεθαίνει κάτω από την μύτη του Νίκου, μέσα στο σαλόνι του. Ο Νίκος γνωρίζει και χάνει την Φαίη στο πάρκο. Φίλοι, συγγενείς, γνωστοί και άγνωστοι του Νίκου, τον βοηθούν –ο καθένας με τον τρόπο του– να συμφιλιωθεί με το πτώμα της Νόρας και να ξαναβρεί την Φαίη. Όμως εκείνο που στ’ αλήθεια χρειάζεται ο Νίκος, είναι ένας καλός ύπνος.

 

Καλάβρυτα 1943 - Σκηνοθεσία: Νικόλας Δημητρόπουλος

Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να διεκδικήσει πολεμικές αποζημιώσεις για τη Σφαγή των Καλαβρύτων ωθεί την Κάρολαϊν, τη δικηγόρο που εκπροσωπεί τη γερμανική κυβέρνηση, και τον Νικόλα Ανδρέου, τον τελευταίο επιζώντα του τραγικού γεγονότος, σε ένα αγωνιώδες, οδυνηρό αλλά και καθαρτήριο ταξίδι μέσα από το πιο σκοτεινό κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας.

 

Λούγκερ - Σκηνοθεσία: Κώστα Χαραλάμπους

Τα γεγονότα της ταινίας εξελίσσονται μετά την Κατοχή, μέχρι και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’80. Στα χρόνια αυτά αποτυπώνεται η περιπετειώδη πορεία μιας ισχυρής οικογένειας, μέσα σε κομβικά για την ελληνική ιστορία, χρόνια.

 

Μαγνητικά Πεδία - Σκηνοθεσία: Γιώργος Γούσης

Μετά την τυχαία συνάντησή τους καθ’ οδόν σε ένα νησί, μια γυναίκα και ένας άνδρας αποφασίζουν να περιπλανηθούν μαζί σε αναζήτηση του κατάλληλου μέρους για να θάψουν ένα μεταλλικό κουτί.

 

Ο άνθρωπος με τις απαντήσεις - Σκηνοθεσία: Στέλιος Καμμίτσης

Μετά τον θάνατο της γιαγιάς του, ο Βίκτορας, ένας εικοσάχρονος πρώην πρωταθλητής καταδύσεων αναχωρεί με το πλοίο για Ιταλία. Εκεί συναντάει τον Ματίας, έναν νεαρό, παράτολμο Γερμανό. Και οι δύο κατευθύνονται προς τη Βαυαρία, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Και οι δύο αναζητούν απαντήσεις, ο καθένας στις δικές του ερωτήσεις.

 

Σελήνη, 66 ερωτήσεις - Σκηνοθεσία: Ζακλίν Λέντζου

Μετά από χρόνια απόστασης, η Άρτεμις επιστρέφει αναγκαστικά στην Αθήνα λόγω της εύθραυστης κατάστασης υγείας του πατέρα της. Με την ανακάλυψη ενός μεγάλου μυστικού του, η Άρτεμις γνωρίζει τον πατέρα της για πρώτη φορά. Τον καταλαβαίνει με τρόπο που τόσα χρόνια αδυνατούσε, και κατά συνέπεια τον αγαπάει πραγματικά.

 

MUSA - Σκηνοθεσία: Νίκος Νικολόπουλος

Η ερωτική ιστορία του Σίμου και του Μούσα. Μια κάθοδος στο σκοτάδι με οδηγό τον Σίμο. Ο Μούσα θέλει να φύγει. Στην προσπάθειά του να τον κρατήσει, ο Σίμος ανοιγοκλείνει την πόρτα που χωρίζει το όνειρο από την πραγματικότητα. Θα χάσει τον Μούσα; Τον εαυτό του; Ή τον εαυτό του μέσα στον Μούσα;

 

ORFEAS2021 - Σκηνοθεσία: ΦΥΤΑ

Οι αγώνες του Ορφέα, του πρώτου γκέι πρωθυπουργού της Ελλάδας, ενάντια σε μια ιστορία καταπίεσης «Live Your Myth in Greece». Η πρώτη ελληνόφωνη queer όπερα, ένα μεταμοντέρνο πειραματικό έργο με στοιχεία μπαρόκ μελοδράματος, DIY κολάζ, post-ίντερνετ αισθητικής, εικονικής πραγματικότητας. Αφιερωμένη στη μνήμη της ακτιβίστριας Zackie Oh!

 

Patchwork - Σκηνοθεσία: Πέτρος Χαραλάμπους

Για τη Χαρά η οικογένειά της είναι το παν. Μερικές φορές όμως φαντάζεται τον εαυτό της χωρίς αυτούς. Ανίκανη να μιλήσει σε κανένα για αυτή την εσωτερική της μάχη, κουβαλάει μόνη το βάρος της ενοχής και της σύγχυσης. Όταν γνωρίζει την ντροπαλή κόρη του αφεντικού της, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την υπαρξιακή της αγωνία και το οδυνηρό παρελθόν της.

 

REM Ταχείες Κινήσεις Οφθαλμού - Σκηνοθεσία: Κάρολος Ζωναράς

Δύο ζευγάρια διαφορετικής ηλικίας εμπλέκονται μεταξύ τους. Οι νεότεροι αντικρίζουν τα αδιέξοδα των μεγαλύτερων ως μια ζοφερή πιθανότητα, ενώ οι μεγαλύτεροι «ανανεώνονται», αλλά και βυθίζονται ακόμη πιο πολύ στα δικά τους αδιέξοδα. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, τα λάθη δεν διορθώνονται και οι σχέσεις καταλήγουν ανθρωποφαγικές.

 

Saison Morte - Σκηνοθεσία: Θανάσης Τότσικας

Όταν ξεκινά μια σειρά από βίαιες δολοφονίες, ο Χρήστος είναι ο μόνος που μπορεί να εξηγήσει τι συνέβη. Ξεκινάει να αφηγείται σε δύο αστυνομικούς μια ιστορία στην οποία κανένας δεν είναι αυτό που φαίνεται και όλα ή όλοι αλλάζουν ρόλους και θέσεις μέχρι την τελική ανατροπή. Μια ιστορία για την εξαπάτηση, για την αφήγηση που χειραγωγεί και κατευθύνει τον θεατή μέχρι το τελευταίο της λεπτό.

 

Sick - Σκηνοθεσία: The Callas / Λάκης & Άρης Ιωνάς

Covid-19 καραντίνα, την Άνοιξη του 2020. Αυτή είναι απομονωμένη στο σπίτι της στο Λος Άντζελες. Αυτός απομονωμένος στο σπίτι του στην Αθήνα. Ξοδεύουν τον χρόνο τους στο ίντερνετ, κάνοντας «χαζά» πράγματα που κάνουν οι εραστές. Ο εγκλωβισμός τούς δημιουργεί ένα ψυχεδελικό γαϊτανάκι μη-συμβάντων. Ένα punk ρομάντζο στην καρδιά του πανδημικού lockdown.

 

Τhe Timekeepers of Eternity - Σκηνοθεσία: Αριστοτέλης Μαραγκός

Ο κύριος Τούμι σκίζει με εμμονή χαρτιά για να ελέγξει τα τέρατα της παιδικής του ηλικίας. Όταν ξυπνά στη μέση της πτήσης του προς Βοστώνη, ανακαλύπτει ότι οι περισσότεροι από τους επιβάτες έχουν εξαφανιστεί. Όσο η αλήθεια ξετυλίγεται, πρέπει να αντιμετωπίσει τον χάρτινο εφιάλτη που απειλεί να καταστρέψει τα πάντα γύρω του. Πλάνα από την τηλεταινία Langoliers (1995) τυπώνονται και μετατρέπονται σε ένα χάρτινο εφιάλτη.

 

 .dog - Σκηνοθεσία: Γιάννα Αμερικάνου

Ο νεαρός Δημήτρης, στα πρόθυρα ενηλικίωσης, αλλά ακόμα παιδί, ρομαντικοποιεί σε μυθικές αναλογίες τον πατέρα του, που σύντομα θα αποφυλακιστεί. Αλλά όταν η αληθινή φύση του πατέρα του αποκαλυφθεί, οι επιθυμίες του Δημήτρη για μια πραγματική οικογένεια ξαφνικά βρίσκονται σε κίνδυνο. Ο Δημήτρης θα πρέπει να παλέψει στο να κατανοήσει την σκληρή πραγματικότητα των ονείρων του εγκαίρως για να καταφέρει να ξεφύγει από τη βία.

 

18 - Σκηνοθεσία: Βασίλης Δούβλης

Σε μια γειτονιά της εργατικής τάξης στην Αθήνα της οικονομικής κρίσης, της ανόδου του φασισμού και της πανδημίας, μια ομάδα δεκαοχτάχρονων φοιτητών καταδιώκει μετανάστες, ομοφυλόφιλους –ή, απλώς, οποιονδήποτε μοιάζει διαφορετικός. Ένας συμμαθητής τους, που δεν κρύβει την αποστροφή του για τη δράση τους, θα γίνει σύντομα ο επόμενος στόχος τους.

Δύο αληθινά σπουδαίες ταινίες αυτήν την εβδομάδα

 

Το συγκλονιστικό πολιτικό θρίλερ της Τζασμίλα Ζμπάνιτς Κβο Βάντις, Άιντα;, για ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της πρόσφατης ευρωπαϊκής Ιστορίας κάνει πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στο Ολύμπιον.

Στην αίθουσα Παύλος Ζάννας, μη χάσετε την ταινία Δεν υπάρχει κακό του Μοχάμαντ Ρασούλοφ, που θριάμβευσε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου κερδίζοντας τη Χρυσή Άρκτο το 2020.

Συνεχίζονται στις αίθουσες του Φεστιβάλ:

 

-        Το Dune, η συγκλονιστική εκδοχή του Ντενί Βιλνέβ στο διάσημο sci-fi αριστούργημα του Φρανκ Χέρμπερτ (αίθουσα Σταύρος Τορνές).

 

-        Ατυχές πήδημα ή παλαβό πορνό, η θεότρελη κοινωνική σάτιρα του Ράντου Ζούντε (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης).

 

-        Κολέκτιβ, το ντοκιμαντέρ του Αλεξάντερ Νανάου, ένας φόρος τιμής στο ιερό λειτούργημα της δημοσιογραφίας (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης).

 

-        H γυναίκα που έφυγε, το φιλμ του κορεάτη Χονγκ Σανγκ-σου που βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 2020. Πριν από την ταινία προβάλλεται το μικρού μήκους φιλμ À la carte των Ταξιάρχη Δεληγιάννη και Βασίλη Τσιουβάρα.

Σας περιμένουμε στις αίθουσες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο Ολύμπιον και την Αποθήκη 1!

Οι αίθουσες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης λειτουργούν ως αμιγείς χώροι και η είσοδος στις κινηματογραφικές αίθουσες γίνεται κατόπιν επίδειξης πιστοποιητικού εμβολιασμού ή πιστοποιητικού νόσησης. Βρείτε τις αναλυτικές οδηγίες για το υγειονομικό πρωτόκολλο στις αίθουσες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ΕΔΩ

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Γενική είσοδος: 7,5€

Τρίτη & Πέμπτη 1+1: 7,5€

Φοιτητικό & κάρτα ανεργίας: 6€