To Λιμάνι της Χάβρης

Αρκετά χρόνια πριν την "Άλλη Όψη της Ελπίδας" ο Φιλανδός Άκι Καουρισμάκι σκηνοθέτησε το "Λιμάνι της Χάβρης". Πρεμιέρα φυσικά στις Κάννες το 2011 και Βραβείο FIPRESCI για ένα συγκινητικό πορτραίτο ανθρώπων γεμάτο σεβασμό, αλληλεγγύη και κατανόηση. Βαθιά αντιρατσιστικό φιλμ, την ώρα που ο κόσμος ολόκληρος κι όχι μόνο η Ευρώπη δέχονται ένα κύμα ακραίας συντήρησης που στο μυαλό μας φέρνει άλλες, όχι και τόσο όμορφες εποχές. Αυτό του δίνει συγχρόνως χαρακτήρα επίκαιρο και οικουμενικό.

Ένα φορτηγό γεμάτο μετανάστες από τη Γκαμπόν της Αφρικής φτάνει στο μεγάλο λιμάνι. "Κι άλλοι ζωντανοί νεκροί"... Ένα νεαρό αγόρι πηδά μπροστά στη θέα των οπλισμένων αστυνομικών και το βάζει στα πόδια. Σύντομα ο δρόμος του θα συναντηθεί με τον πρωταγωνιστή μας. Αυτός είναι ο Μαρσέλ Μαρξ. Ανεβαίνει τον δικό του προσωπικό Γολγοθά. Ένας συγγραφέας με ευαισθησίες που καταλήγει να γυαλίζει παπούτσια περαστικών. Στο πλάι του μία πολύ άξια γυναίκα που όμως βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα σοβαρό πρόβλημα υγεία. Οι νέες προκλήσεις ενεργοποιούν το ένστικτο της επιβίωσης των τριών αυτών ανθρώπων.

Χρέος του Μαρξ είναι να σώσει δύο ζωές και θα κάνει τα πάντα για να το καταφέρει. Το κίνητρο κερδίζει την πρόσκαιρη παραίτηση στην πιο κομβική καμπή. Σύντομα θα βρει ανέλπιστους, γενναιόδωρους συνοδοιπόρους, τους απλούς βιοπαλαιστές της γειτονιάς. Δεν του μένει ούτε λεπτό. Ένας διαρκής αγώνας με χροιά ταξική. Κανείς να μην μείνει απροστάτευτος. Γνωρίζουν καλά, πως αν τους ανακαλύψουν θα έχουν μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη. Κανείς δεν το θέλει, κανείς όμως δεν κάνει και πίσω προφασιζόμενος δικαιολογίες.

Ο σκηνοθέτης για μία ακόμα φορά στηλιτεύει τα κακώς κείμενα του Δυτικού Κόσμου και σηκώσει τείχος προστασίας υπέρ των απανταχού κατατρεγμένων. "Το χρήμα ρολάρει στο σκοτάδι". Δεν έχει σημασία αν είναι Αφρικανοί ή Ασιάτες, γι΄αυτόν είναι όλοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Μία τραγωδία διαιωνίζεται κι ο αριθμός των θυμάτων αυξάνει θεαματικά. "Η Μεσόγειος έχει πιο πολλά πιστοποιητικά γέννησης απ΄ότι ψάρια". Μία κρίση, ένα "πρόβλημα" που δεν έχει λύση, καθώς δεν υπάρχει πραγματική διάθεση για εξεύρεση μίας ρεαλιστικής αμοιβαιοποίησης του κύματος. Έτσι κάποιες χώρες όπως η δική μας καταλήγουν αποθήκες ψυχών.

Κι όταν οι μετανάστες φτάσουν σε μία άγνωστη χώρα ξεκινάει η απομυθοποίησή τους. Φέρνουν αρρώστιες, μα κυρίως είναι "τρομοκράτες" που έχουν επαφές με την Αλ Κάιντα κι έχουν στόχο να εξισλαμίσουν τη χριστιανική Ευρώπη. Αυτό το αφήγημα προφανώς λειτουργεί ως μέσο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Χάνεται η ουσία. Δε γίνεται συζήτηση για κομβικά προβλήματα των κοινωνιών. Κόντρα σε αυτό το ρεύμα ΦΟΒΟΥ, μίσους και τεχνητής οργής που καλλιεργείται υπάρχουν άνθρωποι με αξίες κι ιδανικά που είναι αποφασισμένοι να φτάσουν μέχρι τέλους με κάθε κόστος. -"Χρειάζεται φροντίδα.-Πάντα τα ίδια λέτε..."

Κι έρχεται η απαλή μουσική να απογειώσει το συναίσθημα. Βλέπεις το τεράστιο μήνυμα "no border" να ξεπροβάλλει. Ένα ταξίδι σαν μία εσωτερική αναζήτηση (και) για τον θεατή. Εξερευνά την ίδια του τη ψυχή. Κάνε το καλό και κατά έναν μαγικό τρόπο αυτό θα επιστρέψει σε σένα αργά ή γρήγορα. Έτσι και για τον Μαρσέλ Μαρξ. Έγινε ένα θαύμα απ΄αυτά που ελάχιστες φορές συμβαίνουν στην επιστήμη. "Κοίτα Μαρσέλ, η κερασιά ανθίζει". Από τις όμορφες ιστορίες της ζωής που η ελπίδα, το καλό κερδίζει και δίνει δύναμη σε όλους μας να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε επίμονα.

Μια εικόνα... χίλια πίξελς

Δεν έχω πολλές λέξεις να γράψω αυτή τη φορά. Ίσως φταίει το ότι πλησιάζει ο κλασικός μήνας της εξεταστικής και το καθημερινό διάβασμα μπαίνει σαν τοίχος μπροστά στα ποικίλα ερεθίσματα της ζωής που τρέχει αδιάκοπα. Είναι άνοιξη όμως. Ας κάνουμε βόλτες ατέλειωτες με τα πόδια ή με ένα ποδήλατο. Ανέμελα πράγματα που μας θυμίζουν τα παιδικά μας χρόνια. Ας εκμεταλλευτούμε τον χρόνο, ας απολαύσουμε κάθε στιγμή. Μην τα χάσουμε και μετά αναπολούμε τις στιγμές.

Βγαίνω έξω, βγείτε και εσείς...

εις το επανιδείν. 

15/5/2020

Τάσος Τσιφτσής

LIVE ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ

Το 22 ο ΦΝΘ συμπληρώνει το πρόγραμμά του με μία σειρά live ανοιχτών συζητήσεων
που μπορείτε να παρακολουθήσετε ζωντανά στο κανάλι του Φεστιβάλ στο YouTube.

Συνομιλούμε με τον διάσημο πολεμικό ανταποκριτή Ρόμπερτ Φισκ,
πρωταγωνιστή του ντοκιμαντέρ This is Not a Movie και τον σκηνοθέτη του,
Γιούνγκ Τσανγκ την Πέμπτη 21 Μαΐου στις 21:00.

Συμμετέχουμε στην πιο επίκαιρη συζήτηση για την Ανθρωπόκαινο εποχή και
τις επιπτώσεις της ανθρώπινης παρέμβασης στο περιβάλλον την Κυριακή 24
Μαΐου, στις 20:00, με τους: Ορέστη Ανδρεαδάκη, καλλιτεχνικό διευθυντή
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης/ Γιάννη Μπουτάρη, πρόεδρο και
ιδρυτή Arcturos, / Κώστα Στασινόπουλο, επιμελητή και ιστορικό τέχνης,
Serpentine Galleries, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) /
Κωνσταντίνο Βουδούρη, καθηγητή Γεωλογίας ΑΠΘ / Βανέσα Αρχοντίδου,
αλπινίστρια / Χρυσόστομο Σταμούλη, καθηγητή Θεολογίας ΑΠΘ.

Μπαίνουμε στον κόσμο των memes μέσα από μία ανοιχτή συζήτηση με τον
σκηνοθέτη του The Story of Technoviking, Ματίας Φριτς, τον αντιπρόεδρο της
Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Γιάννη Ιωαννίδη και
τους The Real Ancient Memes, την Τετάρτη 27 Μαΐου στις 20:00.

22 ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ [19-28/5/2020]

Σας καλωσορίζουμε στο online 22 ο ΦΝΘ

Το 22 ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης επιστρέφει online και παρουσιάζει 210
ντοκιμαντέρ από όλο τον κόσμο, πρωτότυπα αφιερώματα και μια σειρά από live
ανοιχτές συζητήσεις, διαθέσιμες στο κανάλι του στο YouTube. Σας περιμένουμε στο
www.filmfestival.gr όπου θα μπορείτε να παρακολουθήσετε δωρεάν τα ντοκιμαντέρ
του 22 ου ΦΝΘ από την Τρίτη 19 έως την Πέμπτη 28 Μαΐου. Κάθε ντοκιμαντέρ θα είναι
διαθέσιμο για 400 θεάσεις σε χρήστες αποκλειστικά από την Ελλάδα.

ΠΩΣ ΒΛΕΠΩ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ;

*Από τις 19 Μαΐου μπαίνετε στο www.filmfestival.gr και ακολουθείτε το σύνδεσμο
TDF22 ONLINE.

*Δημιουργείτε ένα λογαριασμό επιλέγοντας "Create account" στο επάνω δεξιά μέρος
της οθόνης.

*Συμπληρώνετε το όνομα, το email και τον κωδικό που επιθυμείτε. Μπορείτε τώρα να
παρακολουθήσετε τα διαθέσιμα ντοκιμαντέρ.

*Βρείτε το ντοκιμαντέρ που επιθυμείτε είτε μέσω αναζήτησης, είτε από τις λίστες ανά
τμήμα που θα βρείτε στο κεντρικό μενού.

*Επιλέξτε το ντοκιμαντέρ που επιθυμείτε να παρακολουθήσετε. Θα λάβετε ένα email
επιβεβαίωσης.

*Πατήστε "Play Now" ώστε να ξεκινήσει η προβολή.

*Έχετε 24 ώρες να δείτε την ταινία.

*Σε περίπτωση που δεν την δείτε, η θέση σας ακυρώνεται.

*Μείνετε συντονισμένοι καθημερινά για τη διαθεσιμότητα των ταινιών.

*Θα είμαστε στη διάθεσή σας κάθε μέρα 10.00 με 01.00 με live chat για να
απαντήσουμε σε ερωτήσεις και απορίες.

Το "κίνημα" των πλατειών

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με κάνουν και πάλι να πιάσω το μολύβι για να γράψω μερικές σειρές που αφορούν σκέψεις πολλών ετών. Η βία γεννά βία και κάθε μορφή της πρέπει να καταδικάζεται. Σε μια εποχή που διαφημίζεται η αλληλεγγύη και το συλλογικό πνεύμα, οι πλατείες της πρωτεύουσας γίνονται πεδία σύγκρουσης. Η ιστορία μοιάζει να ξεκινάει εκ νέου εκεί που σταμάτησε στα τέλη του 2019. Αναζητώ την ουσία πίσω από τα πυροτεχνήματα εντυπωσιασμού. Συγκλίνω στο ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τη λέξη ΦΟΒΟΣ. Αποφάσισα να ανατρέξω συνοπτικά στο παρελθόν και να μιλήσουμε για το κίνημα των πλατειών.

Τα καταστροφικά χρόνια από το 2010 μέχρι και σήμερα αναπτύχθηκε ένα ρεύμα ανθρώπων, κυρίως νέων, θύματα έμμεσα κι άμεσα της οικονομικής κρίσης, τα οποία αναζητούσαν εναλλακτικούς τρόπους εξόδου και διασκέδασης μην έχοντας άλλη επιλογή. Κάπως έτσι η έντονη διασκέδαση σε παμπ, μπαρ, κλαμπ και μπουζούκια έδωσε τη θέση της σε πλατείες, προαύλια σχολείων, παραλίες και θέες. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας αναπτύχθηκε ένα "κίνημα φτώχειας". Προφανώς δε συνέφερε να προβληθεί τότε. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν υπήρχε.

Ειδικά εδώ στη Θεσσαλονίκη η προβλήτα Α΄ στο λιμάνι, τα Κάστρα κι αντίστοιχα ο χώρος περιμετρικά της Αγίας Σοφίας αποτέλεσαν το σήμα κατατεθέν της νεολαίας. Με έναν παγωμένο καφέ, με μία μπύρα στο χέρι, με ένα στριφτό τσιγάρο. Ατελείωτες κουβέντες, φλερτ, επικοινωνία με άμεσο τρόπο. Το δικό τους καταφύγιο, το δικό τους προπύργιο, η δική τους επανάσταση. Αθόρυβα δίχως τυμπανοκρουσίες. Σημασία είχε κι έχει η στιγμή. Είναι η κοσμοθεωρία τους τόσο μακρινή που δε χωράει το πολιτικό γίγνεσθαι και τα παιχνίδια των "μεγάλων".

Αντίστοιχα στην Αθήνα πλημμύρισαν οι πλατείες. Τόσο συνοικιακά, όσο κι αυτή του Συντάγματος τα χρόνια πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου και το δημοψήφισμα του Ιουνίου του 2015. Εκεί ήταν, εκεί παρέμειναν, εκεί είναι δίχως να προκαλούν. Αυτή η κατάσταση είναι απόρροια σε μεγάλο βαθμό την χειρισμών της παράταξης που μας κυβερνάει σήμερα. Αυτή "γέννησε" το κίνημα με τις αποφάσεις και τους χειρισμούς της. Ήταν μονόδρομος. Αποτέλεσε σημείο των καιρών. Μια αντίδραση που κράτησε ζωντανή την κοινωνία κι ανέπτυξε συνεκτικούς δεσμούς μεταξύ των μελών της.

Σήμερα τα πάντα παρουσιάζονται ώστε να έχουν πολιτικό αντίκτυπο, μικρό ή μεγάλο. Το δόγμα "νόμος και τάξη" μετά τα Εξάρχεια πρέπει να υποστηριχθεί και στην υπόλοιπη Αθήνα για να ικανοποιήσει ένα άκρως συντηρητικό ακροατήριο. Η μαγική λέξη του αφηγήματος σε παγκόσμια κλίμακα είναι η "τρομοκρατία" σε ανάλογες περιπτώσεις. Βαρύγδουπες λέξεις όπως η ασφάλεια κι η προστασία ακούγονται συνεχώς και περνούν στο υποσυνείδητο των πολιτών. Μία γενιά που σήκωσε το κεφάλι της το 2015 και έφερε μία αλλαγή (λάθος ή σωστό ο χρόνος θα δείξει) στον τόπο ήρθε η ώρα να "απολαύσει" το κρύο πιάτο της εκδίκησης. Είναι λυπηρό, λείπει όμως το κοινό αίσθημα στην αντίπερα όχθη, που θα προσβληθεί η αισθητική του και θα αντιδράσει δυναμικά.

Πρόκειται για μια "γενναία πράξη" σε μία εποχή συνολικής παραίτησης. Αφήνουν την ησυχία των οθονών και τη σιγουριά της απόστασης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κι είναι έτοιμοι να ζήσουν, να ερωτευτούν, να πληγωθούν, να αγαπήσουν. Ο κίνδυνος για την πατρίδα σίγουρα δε κρύβεται εκεί. Καμία σοβαρή απειλή δε αποκαλύπτεται απροκάλυπτα στα κανάλια. Πρόκειται για ένα επικοινωνιακό παιχνίδι Πολιτείας και ΜΜΕ χωρίς δράκο. Όσο νωρίτερα το αντιληφθούμε, τόσο πιθανότερο να φτάσουμε στην ουσία όσων έρχονται και πραγματικά θα έχουν τεράστιο αντίκτυπο στις ζωές μας.

ΥΓ. Θεωρώ αυτονόητο πως σε κάθε συνάθροιση ή χρήση δημόσιου χώρου τηρούνται όλες οι απαραίτητες αποστάσεις και λαμβάνονται τα μέτρα ατομικής προστασίας.

Στο πλευρό των εκπαιδευτικών

Η υγειονομική κρίση και το συνολικό κλίμα κόπωσης και παραίτησης της κοινωνίας δίνει έμμεσα καθημερινά το δικαίωμα στην κυβέρνηση να περνάει διάφορα νομοσχέδια δίχως ουσιαστική διαβούλευση. Αυτά όμως αφορούν το παρόν, το μέλλον και τους ανθρώπους μας. Οι έννοιες Περιβάλλον, Παιδεία, Πολιτισμός, Μεταναστευτικό δεν μπορούν να περνούν και να μην αγγίζουν τους πολίτες. Κι όμως ... Ίσα ίσα χρησιμοποιούνται όταν κρίνεται σκόπιμο από ακροδεξιά λαϊκιστικά αφηγήματα που μας οδηγούν μαθηματικά στο σκοτάδι.

Μεγάλωσα σε μία οικογένεια εκπαιδευτικών, ενώ το παζλ συμπλήρωνε ο άμεσος περίγυρός μας. Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι ως αξία, ως απόφθεγμα ζωής, ως τεράστια παρακαταθήκη είναι ότι το σχολείο πρέπει πρώτα απ΄όλα να μας κάνει σωστούς ανθρώπους και στη συνέχεια να μας τροφοδοτεί με τα απαιτούμενα εφόδια, ώστε να σταδιοδρομήσουμε στον τομέα που θα επιλέξουμε. Δυστυχώς δε το βίωσα στον βαθμό που προσδοκούσα. Οι περισσότεροι δάσκαλοι και καθηγητές που συνάντησα στη διαδρομή μου αποδέχθηκαν το απόλυτα βαθμοθηρικό σύστημα. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις με συντροφεύουν με ζωντανές αναμνήσεις κι άμεση επαφή μέχρι και σήμερα. Με κέρδισαν και τους κέρδισα θα έλεγα σε μία διαδρομή ζωής.

Σήμερα νιώθω χρέος μου να τους υποστηρίξω δημόσια ΟΛΟΥΣ. Η συνεχής υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας τα χρόνια των μνημονίων οδήγησαν δεκάδες χιλιάδες τελειόφοιτους στην ανεργία. Eιδικά οι νέοι έκαναν πρωτοφανή υπομονή κι υπέδειξαν αξιοσημείωτη σοβαρότητα. Συνέχισαν το δυνατόν ακαδημαϊκά, με μεταπτυχιακά, με διδακτορικά, εμπλουτίζοντας τις γνώσεις τους και πάνω που άρχισε να αχνοφαίνεται η ελπίδα, επιστροφή σε μία νοσηρή "κανονικότητα". Στην ανέχεια, στην επαιτεία, στην έλλειψη ελπίδας. Όσο αισιόδοξος κι αν είσαι δεν μένουν πολλά περιθώρια να σκεφτείς θετικά. Αναζητείς, ψάχνεις διαδοχικές εναλλακτικές. Φως; Ερωτηματικό ...

Δεν είναι όμως μόνο οι νέοι. Οι πρεσβύτεροι που με κόπους κι αγώνες ετών βρίσκονται στη δημόσια εκπαίδευση βρίσκονται αντιμέτωποι με πρωτάκουστα πράγματα. Κάμερα στον "ιερό χώρο" των τάξεις. Φανταστείτε να το ακούγαμε αυτό το 2012, το 2013, το 2014 και φυσικά παλιότερα. Κι όμως εν έτει 2020 ελάχιστοι είναι έτοιμοι να αγωνιστούν για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, που έτσι κι αλλιώς βεβηλώνονται μέσω του Internet. Τα προσωπικά δεδομένα όμως είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Το νέο νομοσχέδιο για την Παιδεία γυρίζει την Ελλάδα χρόνια πίσω, την ώρα που ο κόσμος εξελίσσεται, ξεφεύγει κι οι άνθρωποι της προοδευτικής νοοτροπίας μοιάζουν ανήμποροι να αντιδράσουν.

Είναι τυχαίο ότι πέραν από την ΟΛΜΕ καταδικάζει κι η ΔΑΚΕ, που είναι κοινό μυστικό πως πρόσκειται στη σημερινή κυβέρνηση; Κάποια πράγματα όμως ξεπερνούν τα όρια. Υπάρχουν κόκκινες γραμμές για τους ανθρώπους που επιτελούν το λειτούργημα να μορφώνουν τα παιδιά μας. Μπορεί να προσπαθούν να τους απαξιώσουν πλήρως άνθρωποι-μέλη της σημερινής κυβέρνησης σε εντεταλμένη αποστολή, όπως ο κ.Μπογδάνος: "Δε δουλεύουν, πληρώνονται και απεργούν ...", ωστόσο πρέπει να βρεθούμε εμείς που αποφοιτήσαμε με ΔΙΑΓΩΓΗ ΚΟΣΜΙΟΤΑΤΗ να τους υπερασπιστούμε. Ναι το "κακό δημόσιο" κι ας περιμέναμε πολλά περισσότερα ο καθένας προσωπικά.

Ο δρόμος προς την ακραία ιδιωτικοποίηση (και) της Παιδείας στην ταλαιπωρημένη Ελλάδα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα στην παρούσα φάση. Εμείς πρέπει να αντισταθούμε δυναμικά πριν το πρόβλημα περάσει την πόρτα μας. Μία πράξη σεβασμού, τιμής κι αφοσίωσης σε ιδανικά και θεσμούς. Ο υγειονομική κρίση έκανε στάση. Άγνωστο αν θα επιστρέψει. Είναι απαγορευτικό όμως να μας βρει "ευνουχισμένους", παραλυμένους. Ο φόβος είναι ο χειρότερος σύμμαχος. Η βίαια καταστολή που συχνά πυκνά κάνει την εμφάνιση της σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί. Υποχρέωσή μας η αμφισβήτηση μέχρι εσχάτων και η προάσπιση θεμελιωδών άρθρων του Συντάγματος.

Μια εικόνα... χίλια πίξελς

Οι νέοι πάντα ενεργοί και ασταμάτητα δραστήριοι. Δεν γίνεται τώρα να αλλάξει αυτό. Μετά από δύο μήνες εγκλεισμού μοιάζουν με άγρια άλογα δεμένα σε έναν πάσσαλο. Ήταν αναμενόμενη η αντίδραση που ακολούθησε με τη λαοθάλασσα να ξεχύνεται στους δρόμους και τις πλατείες. Δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις. Προσωπικά δεν είδα κάτι εξωφρενικό όσον αφορά στην τήρηση των μέτρων υγειονομικού χαρακτήρα. Οι αποστάσεις κρατούνται το δυνατόν κανονικά. Όλοι είναι υποψιασμένοι και επιφυλακτικοί. 

Ήρθε η ώρα, κατά τη γνώμη μου, να γυρίσουμε σε κανονικούς ρυθμούς. Η προσοχή και η προφύλαξη πρέπει να στραφεί πάνω στους ηλικιωμένους με υποκείμενα νοσήματα. Επιπλέον δεδομένο θεωρείται πως δόθηκε από τους πολίτες ο απαραίτητος χρόνος ώστε να οργανωθεί κατάλληλα από τους εκάστοτε αρμόδιους το σύστημα πρόληψης και αντιμετώπισης κρουσμάτων. Οψόμεθα...

10/5/2020

Τάσος Τσιφτσής 

Το Παρελθόν

Ο Ασγκάρ Φαραντί αποφάσισε το 2013 να πιάσει το νήμα ακριβώς από εκεί που το άφησε το 2011, δηλαδή από έναν χωρισμό. Κάνει την μετάβαση από την Τεχεράνη στο Παρίσι, ωστόσο δεν μαγεύεται από τις σειρήνες και την ομορφιά της πόλης του Φωτός. Επικεντρώνεται και πάλι σε ένα ψυχολογικό θρίλερ κλειστού χώρου. Αποθέωση στις Κάννες, Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής και Καλύτερης Γυναικείας ερμηνείας για την εξαιρετική Μπερενίς Μπεζό. Το αεροπλάνο προσγειώνεται, ο χρόνος μηδενίζει, έχουν περάσει ήδη τέσσερα έτη και μένει φαινομενικά να υπογραφεί το τυπικό σκέλος ενός διαζυγίου.

Από την πρώτη κιόλας σκηνή ο σπουδαίος δημιουργός προοικονομεί με λεπτή υφή το τι θα ακολουθήσει. Μία πλαστική τζαμαρία ... κενό, σαφής η απόσταση. Απέλπιδα προσπάθεια συνεννόησης με τα μάτια και νοήματα. "Φοβήθηκα ότι θα με στήσεις πάλι, δεν ήμουν σίγουρη πως θα έρθεις". Κάτι έχει σπάσει οριστικά, όχι απλά ραγίσει. Ο Αχμάντ περιμένει με αγωνία να δει τα παιδιά του. Τελικά έρχεται αντιμέτωπος με μία πραγματικότητα που δεν περίμενε. Δεν του μένει χρόνος να αντιδράσει. Η έλευσή του γίνεται αφορμή να διαταραχθεί η ισορροπία της σιωπής. Η αλήθεια θα λάμψει, θα αφήσει όμως πίσω της ανεξίτηλα σημάδια.

Μεγάλη έμφαση δίνεται στον αντίκτυπο που έχουν οι προστριβές των ενηλίκων στα παιδιά. Αθώα πλάσματα που μεγαλώνουν μέσα σε συνεχή προβλήματα και διαδοχικές συγκρούσεις. Ένα καθ΄όλα "ανθυγιεινό" περιβάλλον. Τα τραύματα στη ψυχή μένουν για πάντα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων το αγοράκι, που δε ξεσπάει. Όσο μικρότερος, τόσο πιο ευάλωτος. Φωνές, παρατηρήσεις, έλλειψη επιβράβευσης. Μεταφορά των κακώς κειμένων του Ιράν και της Τεχεράνης στη Γαλλία και το Παρίσι. Και κάπου στην μέση ο Αχμάντ (Αλί Μοσαφά) δέκτης διασταυρούμενων πυρών.

Το παρελθόν μοιάζει να στοιχειώνει ολόκληρη την τοπική κοινωνία. Οι άνθρωποι θέλουν να κάνουν ένα βήμα μπροστά, να βάψουν συμβολικά το σπίτι σαν σύμβολο επανεκκίνησης και μια ανώτερη δύναμη μοιάζει να τους κρατάει πίσω. Ένα διαρκές παιχνίδι αναζήτησης και ταυτόχρονα μετατόπισης των ευθυνών. H ένταση αυξάνεται κλιμακωτά και κορυφώνεται λίγο πριν το φινάλε. Ένοχα μυστικά αποκαλύπτονται. Η τεχνολογία έχει κάνει και πάλι το "θαύμα" της. Προσπάθεια απενοχοποίησης και ταυτόχρονα εξιλέωσης. Μένει όμως χρόνος;

Στιχομυθίες δομημένες με ξεχωριστή λεπτομέρεια. Δεν υπάρχει ξεκάθαρα ένοχος. Άπαντες είναι θύματα για μία σειρά από λόγους. Ο Φαραντί μπορεί να μη το λέει ξεκάθαρα, αλλά αφήνει ξεκάθαρα σε όλα τα έργα του ένα πέπλο, ένα σύννεφο που αγγίζει το σύστημα στο εκάστοτε κράτος Είναι αυτό που οδηγεί τα άτομα σε διαδοχικά αδιέξοδα. Και θα αναρωτηθεί κανείς ποια είναι η απάντηση σε όλο αυτό το καλοστημένο σχέδιο που διαρρηγνύει τις ανθρώπινες σχέσεις; Πάντως όχι η μεμψιμοιρία κι η σιωπηλή αποδοχή.

Ο Πολιτισμός χτίζει γέφυρες, το ίδιο κι η αληθινή αγάπη. Αυτό μας αφήνει ως επιμύθιο, ως ηθικό δίδαγμα αυτή η σπουδαία ταινία. "Πρέπει να ξεχάσουμε! -Μπορούμε; -Πρέπει. -Ξέχνα"! Οι αναμνήσεις, τα απωθημένα, το ανεκπλήρωτο μας κυνηγούν. Πρέπει όμως να κοιτάξουμε μπροστά με αποφασιστικότητα. Να βρούμε τη δύναμη και τους ανθρώπους με τους οποίους θα το καταφέρουμε. Μέσα από τα μικρά μικρά της ζωής άλλωστε έρχεται η πραγματική ευτυχία. Τολμήστε ...

Ζωή με επιδόματα την εποχή των μεγάλων Eπαναστάσεων

Η ανθρωπότητα εξελίσσεται, προχωράει με ταχύτατους ρυθμούς. Η τεχνολογία καθημερινά δημιουργεί νέα επαγγέλματα. Η εισαγωγή του Internet στην καθημερινότητά μας προκάλεσε αλυσιδωτές εξελίξεις. Ο Ηomo Sapiens* βαδίζει ολοένα και περισσότερο στην μετεξέλιξη του, τον Homo Deus. Η μετάβαση αυτή όμως κρύβει κινδύνους με βασικότερο την κλιμακωτή ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων. Έτσι στην εποχή των "επαναστάσεων" στη Βιοτεχνολογία, στην Τεχνητή Νοημοσύνη, στη Ρομποτική και σε άλλους κλάδους αντί για ευημερία, αν όχι ευμάρεια, οδηγούμαστε σε πρωτοφανή ίσως αδιέξοδα.

Η πτώση του τείχους του Βερολίνου κι η επικράτηση του φιλ-ελευθερισμού έδωσαν ελπίδα. Η πλειοψηφία αυτό ακριβώς αναζητά: Ένα αισιόδοξο αφήγημα να πιστέψει, να το υποστηρίξει και να της εξασφαλίσει μία αξιοπρεπή ζωή. Τα λόγια όμως συχνά διαφέρουν από την πράξη για ποικίλους λόγους. Οι προσδοκίες άλλες φορές σύντομα κι άλλες αργά διαψεύστηκαν και κυριάρχησε ένας ελιτισμός. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η λεγόμενη-πολύπαθη μεσαία τάξη σε παγκόσμιο επίπεδο να συρρικνωθεί. Η ελεύθερη αγορά παράλληλα ολοένα και κέρδιζε την άτυπη μάχη με τα κράτη. Τα τελευταία ήταν εκεί μόνο όταν έπρεπε να διασώσουν το σύστημα του καπιταλισμού από την κατάρρευση. Αυτό συμβαίνει και σήμερα.

Δε χρειάζεται να ταξιδέψουμε πολύ μακριά γεωγραφικά και χρονολογικά. Η εφιαλτική εμπειρία που περάσαμε στην Ελλάδα είναι απόλυτα ενδεικτική. Φαίνεται όμως ότι δεν έγινε μάθημα. Κι αυτό πρέπει να μας προβληματίζει βαθιά. Το παιχνίδι δεν ήταν και δεν είναι μία παρτίδα σκάκι που ολοκληρώνεται. Για να έχουμε ευτυχή εξέλιξη επιβάλλεται να υπάρχει συνέχεια. Λάθος χειρισμοί που ξεκίνησαν από το καλοκαίρι και επιτείνονται εν μέσω υγειονομικής κρίσης αναμένεται να μας γυρίσουν χρόνια πίσω σε ένταση κι ελπίζω όχι σε διάρκεια. Ο πρωθυπουργός κ.Μητσοτάκης μίλησε στο CNN για 10% απώλειας του ΑΕΠ, ενώ η Κομισιόν κάνει μία κυνική εκτίμηση για 9,7%. Ως αποτέλεσμα θα έχουμε και πάλι λουκέτο της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και ραγδαία αύξηση της ανεργίας.

Η Ελλάδα είχε την τύχη νωρίτερα μέχρι και το 2011 να έχει σε υψηλό ποσοστό ανθρώπους της μεσαίας τάξης. Ακαδημαϊκή μόρφωση για την πλειοψηφία, καλοί μισθοί, υψηλό επίπεδο άνω του Μ.Ο της βαλκανικής. Εκεί ακριβώς ξεχώριζε κι ήμαστε περήφανοι γι΄αυτό. Τα χρόνια που ακολούθησαν διέλυσαν αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημα. Είναι πραγματικά "μαχαιριά" στην καρδιά να αγωνίζεσαι κάθε ημέρα για την επιβίωση. Ένα εξαντλητικό ταξίδι χωρίς ξεκάθαρο προορισμό. Η ανασφάλεια κι η αβεβαιότητα οδηγούν μαθηματικά στην τρέλα. Τι γίνεται όμως την ίδια στιγμή σε ολόκληρο τον κόσμο;

Ο "Ψυχρός Πόλεμος" έχει δώσει τη θέση του στην μάχη του κυβερνοχώρου. Εκεί καθημερινά σημειώνονται μικρές ή μεγάλες νίκες που κανείς μας δε μαθαίνει. Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία και Κίνα επιδίδονται σε έναν στίβο μάχης. Παράλληλα συλλέγονται με τρόπο μαεστρικό τα προσωπικά μας δεδομένα και δημιουργείται μία τεράστια βάση. Αυτά αποτελούν το καύσιμο για την τεχνητή νοημοσύνη. Τα δύο άκρα απομακρύνονται. Υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Μπέζος της Amazon και η συντριπτική πλειοψηφία σαν τους εργάτες του. Ούτε λόγος για συνδικάτα, απεργίες, αντίδραση. Χαμηλοί μισθοί, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, βιοπάλη και μόνο. Την ίδια ώρα ο Homo Deus σχεδιάζει να αυξήσει το προσδόκιμο ζωής στα 120, ακόμα και στα 150 χρόνια. Σε ποιους όμως απευθύνεται αυτή του η προσπάθεια;

Μετά την υγειονομική κρίση και πριν έρθει η επόμενη, καθώς θεωρείται δεδομένο λόγω των δυσμενών συνεπειών της κλιματικής αλλαγής, ότι αυτές ολοένα και θα αυξάνονται οι άνθρωποι σε πολλές χώρες του κόσμου, όπως και στην πατρίδα μας καλούνται να ζήσουν με επιδόματα και πενιχρούς μισθούς παρηγοριάς. Επιδοτείται η ανεργία κι όχι η εργασία. Σε μία εποχή που τα υλικά αγαθά αφθονούν, που τα χρήματα αφθονούν κι είναι στους λογαριασμούς λίγων, οι πολλοί είναι υποχρεωμένοι να γίνουν επαίτες κι αυτό είναι μία σαφής αποτυχία του νεο-φιλελευθερισμού.

*Οι όροι δανεισμένοι από τον Yuval Harari

Η νέα εφαρμογή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για κινητά και tablet

Ζήστε την εμπειρία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μάθετε τα τελευταία
νέα για τις δράσεις του και ανακαλύψτε δημιουργούς, έργα και στιγμές του παγκόσμιου
σινεμά μέσα από τη νέα, λειτουργική εφαρμογή του Φεστιβάλ, ThessFest, η οποία
δημιουργήθηκε με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Η εφαρμογή είναι διαθέσιμη δωρεάν, περιλαμβάνει δύο γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά)
και είναι σχεδιασμένη για κινητά και tablet. Διατίθεται ήδη για συσκευές Android, ενώ
σύντομα θα είναι διαθέσιμη και για λειτουργικό iOS.

Η εφαρμογή θα ενημερώνεται διαρκώς με όλες τις νέες δράσεις και το πρόγραμμα του
22 ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο θα πραγματοποιηθεί online από τις
19 έως τις 28 Μαΐου 2020.

Επίσης, η εφαρμογή έχει όλες τις δράσεις του Festival 2.0, για τις ημέρες που Μένουμε
Σπίτι. Παρακολουθούμε online masterclasses, βλέπουμε τις μικρού μήκους ταινίες του
πρότζεκτ Χώροι, γνωρίζουμε τις ταινίες νέων ελλήνων σκηνοθετών στο Meet the
Future, ενημερωνόμαστε για τις δράσεις για παιδιά και για νέους, διαβάζουμε από τις
εκδόσεις του Φεστιβάλ.

Η τελική έκδοση της εφαρμογής θα είναι διαθέσιμη τον Νοέμβριο και θα περιλαμβάνει
όλες τις πληροφορίες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: στοιχεία για τις
ταινίες, το πρόγραμμα προβολών, τις εκδηλώσεις, καθώς και χρηστικές πληροφορίες,
νέα και ενημερώσεις.

Μέσα από την εφαρμογή θα μπορείτε να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα για το Φεστιβάλ
Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, αλλά και
για την πλούσια ετήσια δραστηριότητα του πολιτιστικού οργανισμού που περιλαμβάνει
προβολές, συζητήσεις, αφιερώματα και εκπαιδευτικά προγράμματα. Ενημερωθείτε,
επίσης, για τις εκδηλώσεις του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και της
Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης που ανήκει στο Φεστιβάλ.

Μια εικόνα... χίλια πίξελς

Με ανυπομονησία περίμενα το τέλος του περιορισμού της κυκλοφορίας. Πρωί-πρωί επομένως άρπαξα την φωτογραφική μηχανή και ξεκίνησα να περπατάω καταλήγοντας στο αγαπημένο μου σημείο. Το ένα άκρο της παραλίας. Ο κόσμος στους δρόμους σαφώς περισσότερος από τις προηγούμενες ημέρες, αλλά και περισσότερο καχύποπτος. Ένιωσα πολλά βλέμματα να με διαπερνούν μήπως και είχα κάτι που τους απειλεί. Καλώς ή κακώς αυτό θα συμβαίνει για αρκετό καιρό, μέχρι να το ξεχάσουμε ή μέχρι να σιγουρευτούμε ότι δεν κινδυνεύουμε τόσο πολύ. 

Στο δια ταύτα λοιπόν. Το κύριο στοιχείο που μου τράβηξε την προσοχή για το συγκεκριμένο κλικ ήταν ο καθιστός κύριος της φωτογραφίας. Μου μετέδιδε μια ηρεμία παρά την ένταση τριγύρω. Σαν ο χρόνος να είναι σταματημένος για τον ίδιο. Ίσως να οφείλεται στο στοιχείο της θάλασσας με την οποία "επικοινωνεί" καθημερινά. Πιθανόν να είναι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος με όσα έχει καταφέρει. Ή από την άλλη η σιωπή του αυτή να υποδηλώνει μεγάλη απόγνωση ή/και απογοήτευση. Μόνο ο ίδιος γνωρίζει.

5/5/2020

Τάσος Τσιφτσής

Bread and Roses

Aυτή την εργατική Πρωτομαγιά ανατρέξαμε σε μία βαθιά πολιτική ταινία του Κεν Λόουτς. "Ψωμί και Τριαντάφυλλα" (2000) σε σενάριο του Πωλ Λάβερτι. O σπουδαίος Άγγλος σκηνοθέτης μας μιλάει για τις εργασιακές σχέσεις και τον αντίκτυπο που έχουν στους δεσμούς της οικογένειας. Από το 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχει το φαινόμενο της 16ωρης(!) εργασίας. Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκονται Λατινο- και Αφροαμερικανοί πολίτες. Η ένταση της πρώτης σκηνής χαρακτηριστική των κινδύνων και του ονείρου της μετανάστευσης για ένα καλύτερο αύριο στην πλουσιότερη χώρα του κόσμου.

Τα συνδικάτα έχουν αποδυναμωθεί, οι απεργίες εκλείπουν. Η εργοδοτική αυθαιρεσία χτυπάει κόκκινο, ωστόσο οι άνθρωποι είναι αδύναμοι να αντιδράσουν. Όχι μόνο ελλοχεύει ο κίνδυνος της εκμετάλλευσης, αλλά αυτή καταδεικνύεται με τον πιο εμφατικό τρόπο σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας. Μπορεί οι μεγάλες επιχειρήσεις να βγάζουν τεράστια κέρδη από την προσπάθειά τους, αρνούνται όμως να τους εξασφαλίσουν έναν στοιχειώδη, αξιοπρεπή μισθό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ξαφνικά στο προσκήνιο έρχεται ένας νεαρός ακτιβιστής και προσπαθεί να οργανώσει το σώμα των καθαριστών. Δύσκολο εγχείρημα!

Επενδύει στο συναίσθημα. "Εμείς ... Δικαιοσύνη". Κάνει μία μίνι ιστορική αναδρομή. Μιλάει για το 1979, φτάνει στο παρόν του φιλμ (1999). Πόσο επίκαιρα μοιάζουν τα λόγια του είκοσι χρόνια μετά, στην εποχή της Amazon, του Facebook και των άλλων κολοσσών; Οι εργαζόμενοι είναι πολύ επιφυλακτικοί. Μοναδικό ζητούμενο αποτελεί η επιβίωση. Από την άλλη ένα αδίστακτο πρόσωπο. "Καιρός να πάρουμε νεαρές κοπέλες, να διώξουμε τις γριές. Απολύεσαι βρες άλλη δουλειά". Καμία συμπόνοια, καμία ηθική, κανένας σεβασμός. Κι όλα αυτά από κάποιον που διαβάζει τι λέξη πειθαναγκασμός, σαν πιθηκισμός. Κάμερες παντού, τρομοκρατία, παρακολούθηση κάθε κίνησης, που μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε αφορμή για βίαιη έξοδο.

Μέσα σε αυτό το κλίμα απαξίωσης της ανθρώπινης υπόστασης, κάποιοι νέοι αποφασίζουν να αντέξουν λίγο ακόμα τις κακουχίες, ώστε να βρουν τα απαιτούμενα χρήματα για να σπουδάσουν. Το Πανεπιστήμιο, η μόρφωση αποτελούν όνειρα κι αυτό δίνει αχτίδα ελπίδας. Όσοι δεν έχουν τη δυνατότητα ... στον αγώνα "απονομής χρυσής γαλοπούλας" στα αφεντικά. Venceremos! Αξιώσεις για ένα δίκαιο κοινωνικό συμβόλαιο που θα προασπίζει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Μία μάχη με δυσμενείς συνέπειες, συνεχείς ματαιώσεις και διάβρωση των ανθρώπινων σχέσεων. Τι γίνεται όμως όταν έρχεται η ώρα των συμβιβασμών;

Σε παγκόσμιο επίπεδο οι μεγάλοι, είτε είναι επιχειρήσεις, είτε πολιτικά πρόσωπα προσπαθούν να επιβάλλουν τον έλεγχο με κάθε τρόπο. Η μάστιγα της "ελεύθερης αγοράς" όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα έχει συρρικνώσει σημαντικά τη δύναμη των εργατών-πολιτών. Μη ξεχνάτε πως βιώνουμε την εποχή της επανάστασης της τεχνητής νοημοσύνης. Οι εξελίξεις προκαλούν ΦΟΒΟ και ΔΕΟΣ. Μένει μία αξιοπρέπεια, μένει ένα σύνθημα, "Justice for Janitors". "Θα νικήσετε, όταν πάψετε να ικετεύετε και οργανωθείτε συλλογικά". Θυσίες με το σώμα μας και τη ψυχή μας με ανυπολόγιστο κόστος.

Πρωτομαγιά 1886 στο Σικάγο ... Ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ. Κόβουμε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Με το σχήμα το κύκλου ολοκληρώνεται μία ταινία γροθιά στο στομάχι. Με σαφή επίκαιρο κι οικουμενικό χαρακτήρα. Ο Λόουτς έχει κάνει και πάλι το θαύμα του. Ένας απλός στρατιώτης, που το έργο του είναι στην υπηρεσία των αδυνάτων ολόκληρου του κόσμου. Κραυγάζει. Το έκανε από την πρώτη ημέρα και θα το κάνει μέχρι να κλείσει τα μάτια του για μία ΔΙΚΑΙΑ κοινωνία κι εμείς πιστοί σε αυτές τις αξίες και ιδανικά θα είμαστε παντοτινοί κοινωνοί των έργων του. 

Μία Aιωνιότητα και μία Hμέρα

Ό,τι και να πει κανείς για το έργο του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, που έφυγε τόσο άδικα από τη ζωή, θεωρώ πως είναι λίγο. Ο σπουδαίος Έλληνας σκηνοθέτης που κατέκτησε τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών το 1998 με το "Eternity and a Day" σημάδεψε με τις ταινίες ανεξίτηλα τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Νωρίτερα απολαύσαμε μία μεγάλη διαδρομή από την "αναπαράσταση" στον "θίασο", στο "ταξίδι στα Κύθηρα" και στο "βλέμμα του Οδυσσέα" (1995) που κέρδισε το Βραβείο FIPRESCI μαζί με τον Κεν Λόουτς για το "Land of Freedom". Βαθιά υπαρξιακό, στοχαστικό θα μπορούσε να πει κανείς για την μακάβρια πάλη του ανθρώπου με τον χρόνο, όταν αντιλαμβάνεται πως η κλεψύδρα αδειάζει.

"Τι είναι ο χρόνος; Ένα παιδί που παίζει πεντόβολα στην άκρη της θάλασσας". Τρία παιδιά, τρία νεαρά αγόρια τρέχουν με μία πρωτοφανή αίσθηση ελευθερίας και βουτούν. Ο Αλέξανδρος είναι ένας πετυχημένος συγγραφέας. Έχει αποφασίσει να ασχοληθεί με το σπουδαίο έργο του Διονυσίου Σολωμού, "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι". Μέσα απ΄αυτό έμμεσα έχουμε έναν φόρο τιμής στο μεγαλείο, στον πλούτο της ελληνικής γλώσσας. "Φεύγω αύριο ταξίδι, δεν έχω πολύ χρόνο". Μία ημέρα για το ύστατο χαίρε στα πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή του. Ανοίγει το σεντούκι των αναμνήσεων, ο επιβεβλημένος απολογισμός λίγο πριν το τέλος του δρόμου.

Ξαφνικά όμως ένα από τα παιδιά των φαναριών αλλάζει τις ισορροπίες. Κομφούζιο, ταραχή, συνεχή κορναρίσματα σε ένα μελαγχολικό φόντο. Μία κλούβα των ματ στη οδό Τσιμισκή ξεχύνεται και συλλαμβάνει ανήλικα αγόρια που καθαρίζουν τζάμια αυτοκινήτων. Ο πρωταγωνιστής μας δίνει σανίδα σωτηρίας σε ένα απ΄αυτά. Λίγη ώρα αργότερα περίεργοι τύποι αρπάζουν βίαια ανήλικα παιδιά και τα οδηγούν σε "σκλαβοπάζαρο". Ακολουθεί πεισματικά τη διαδρομή τους. Χρέος μας να μείνουμε άνθρωποι μέχρι την τελευταία στιγμή, πιστοί σε αξίες κι ιδανικά. Χτίζεται μία σχέση βαθιάς κατανόησης και φιλίας. "Σε βλέπω να χαμογελάς, αλλά είσαι λυπημένος". Αφήνει παρακαταθήκη στην επόμενη γενιά στοιχεία της σοφίας του. Γεια, Υγεία, ειρωνεία ...

Γυρισμένο σε μεγάλο βαθμό στην παραλία της Θεσσαλονίκης γίνεται τόσο οικείο που ταράζει τον θεατή. Ο Μπρούνο Γκαντς αποτελεί τον συνδετικό κρίκο του σινεμά του Αγγελόπουλου με αυτό του Βιμ Βέντερς. Από τα "Φτερά του Έρωτα" στο "Μία Αιωνιότητα και μία Ημέρα. Η Τέχνη είναι διάλογος. Ταξίδι στην ματαιότητα, πολύ υψηλού επιπέδου κινηματογράφος. Κάθε σκηνή και μία αλληγορία και τόσες διαφορετικές αναγνώσεις και αλλεπάλληλα μηνύματα. Μία συγκλονιστική περιπλάνηση που ακροβατεί συνεχώς μεταξύ του σώματος και του πνεύματος. Κι εκεί που πηγαίνεις να χαθείς, έρχεται η μουσική της Καραίνδρου σαν πυξίδα να σε επαναφέρει στην τάξη. "Πες μου πόσο κρατάει το αύριο; Tι είναι άραγε το αύριο";

Τελευταία εκκρεμότητα η εξασφάλιση του πιο πιστού συνοδοιπόρου. Θα μείνει στα σίγουρα χέρια της Ουρανίας (Ελένης Γερασιμίδου). Το βιβλίο έχει φύγει από το μυαλό του Αλέξανδρου. Προσπαθεί να ζήσει κάθε στιγμή. Η σκηνή που το είδωλό του φαίνεται στον καθρέφτη αποτελεί την τελευταία ματιά στον εαυτό του. Δε μένει χρόνος παρά μονάχα για ένα βαλς που οφείλει στη Άννα. Επιστρέφει στη θάλασσα, στο υγρό στοιχείο, εκεί απ΄όπου ξεκινάει ο άνθρωπος. Ζητούμενο η σωτηρία της ψυχής. Αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο και χορεύει. "Γιατί δε ξέραμε πως να αγαπήσουμε(;) Ρητορική ερώτηση ή κατάφαση; Αποφασίζει να αναβάλει το ταξίδι, είναι στο χέρι του;

Με ποίηση, με λυρισμό, με μοναδικές εικόνες δημιουργείται ένα ντελίριο αισθήσεων. Κάθε σκηνή και γρίφος, κάθε νότα και συναίσθημα. Γκρεμίζει τα "σύνορα" εθνικά και ταξικά. Και μια κόκκινη σημαία στα χέρια ενός κουρασμένου νέου στο λεωφορείο να δίνει την ελπίδα, που δεν πρέπει ποτέ να αφήσουμε, όπως και τους καλλιτέχνες του δρόμου, δηλαδή τους αφανείς ήρωες του Πολιτισμού μας. Μένουν τρεις λέξεις τελευταίες (κορφούλα, ξενίτης, αργαδινή). Το πλήρωμα του χρόνου για το πέρασμα στην άλλη όχθη έχει φτάσει. Ο Πάβελ Παβλικόφσκι ακριβώς σε αυτή την ιδέα χτίζει το αριστούργημά του, "Cold War". O Θ.Aγγελόπουλος συνώνυμο του σύγχρονου ελληνικού κι ευρωπαϊκού σινεμά θα είναι για πάντα κοντά μας ...

ΤΟ 22ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ 19-28 ΜΑΙΟΥ

Το 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης θα
πραγματοποιηθεί διαδικτυακά, 19-28 Μαΐου

Το 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο αναβλήθηκε λόγω της έκτακτης
παγκόσμιας συνθήκης με τον κορονοϊό, θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά από την
Τρίτη 19 Μαΐου έως την Πέμπτη 28 Μαΐου 2020, με την υποστήριξη του Υπουργείου
Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Πιο επίκαιρα από ποτέ, σ’ αυτή την πρωτόγνωρη συνθήκη που ζούμε, τα ντοκιμαντέρ
που θα προβληθούν στο online 22 ο Φεστιβάλ, μας υπενθυμίζουν τι σημαίνει να είσαι
άνθρωπος, ποια είναι η σχέση μας με τη φύση, πόσο ευάλωτοι και ταυτόχρονα πόσο
δυνατοί είμαστε. Ετοιμαστείτε για συναρπαστικά (νοερά) ταξίδια σε όλο τον κόσμο!

Ανάμεσα στις ταινίες, μη χάσετε και 77 ελληνικές πρόσφατες παραγωγές: απ’ την
πολιτική, τη μουσική και την Ιστορία, το περιβάλλον, τις ανθρώπινες σχέσεις και τα
ανθρώπινα δικαιώματα, αποκαλύπτουν την ίδια τη ζωή.

Οι κριτικές επιτροπές θα παρακολουθήσουν τις ταινίες online και θα απονείμουν τα
βραβεία.

Οι ταινίες θα είναι διαθέσιμες δωρεάν για το κοινό και κάθε ταινία θα διατίθεται για 400
θεάσεις, σε χρήστες αποκλειστικά στην Ελλάδα, καθώς το Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Θεσσαλονίκης έχει αναλάβει μια διεθνή πρωτοβουλία για την καθιέρωση του
γεωγραφικού περιορισμού των προβολών στις online φεστιβαλικές διοργανώσεις, με
σκοπό την προστασία των ταινιών και των φεστιβάλ.

Το Φεστιβάλ είναι σε διαρκή συνεργασία με το υπουργείο Πολιτισμού και τις
υγειονομικές αρχές και όταν και εφόσον το επιτρέψουν οι εξελίξεις θα εξετάσει το
ενδεχόμενο να πραγματοποιήσει και φεστιβαλικές προβολές σε θερινούς
κινηματογράφους και σε ανοιχτούς χώρους (λιμάνι, πλατείες, πάρκα κ.α.) της
Θεσσαλονίκης μέσα στο καλοκαίρι, λαμβάνοντας φυσικά όλα τα απαραίτητα μέτρα.

Επιπλέον πρόθεση του Φεστιβάλ είναι, σε συνεργασία με το ΥΠΠΟΑ, να προσληφθούν
όλοι οι συμβασιούχοι οι οποίοι επρόκειτο να εργαστούν τον Μάρτιο. Για τις ανάγκες
διοργάνωσης του διαδικτυακού 22 ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης θα
ενεργοποιηθούν όλες ανεξαιρέτως οι συμβάσεις που δεν είχαν προλάβει να ξεκινήσουν
τον Μάρτιο και θα ολοκληρωθούν όλες οι συμβάσεις που διακόπηκαν, εξαιτίας της
αναβολής του Φεστιβάλ.

Επίσης, οι επικεφαλής των τμημάτων του Φεστιβάλ θα μεριμνήσουν για την αναγκαία
εκπαίδευση και εξοικείωση των συμβασιούχων με νέες δεξιότητες που απαιτούνται για
την online πραγματοποίηση της διοργάνωσης.

Το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών θα γίνουν εξ αποστάσεως, αλλά για όσους
εργαζόμενους χρειαστεί να έχουν φυσική παρουσία στο γραφείο, θα τηρηθούν
αυστηρά όλες οι υγειονομικές υποδείξεις που θα είναι σε ισχύ (αποστάσεις, γάντια,
μάσκες, αντισηπτικά).

Σύντομα θα ανακοινωθούν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα και
τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματοποιηθεί η online θέαση των ταινιών.

Μείνετε συντονισμένοι στα online κανάλια του Φεστιβάλ:
Website: www.filmfestival.gr
Ψηφιακό αρχείο: www.myfestival.gr
Facebook Page: facebook.com/filmfestival.gr/
Agora / English Page: facebook.com/AgoraTIFF
Youtube Channel: youtube.com/user/filmfestivalgr
Instagram: instagram.com/filmfestivalgr/
Blog: blog.tiff.gr/

Loro

Το σινεμά του 48χρονου, Πάολο Σορεντίνο έχει τους δικούς του κώδικες. Δυσκολεύεσαι να δεις την πρώτη του ταινία, αλλά αν κάνεις τον κόπο να εμβαθύνεις, ερωτεύεσαι την κινηματογραφική του δεινότητα. O Nαπολιτάνος σκηνοθέτης δημιουργεί ένα σαφές κοινωνικοπολιτικό σχόλιο για τότε, αλλά κυρίως για το σήμερα, μέσα από την αυτοβιογραφία του Μπερλουσκόνι, που πραγματικά είναι μόνο η αφορμή για να παρακολουθήσει κάποιος τη νέα του ταινία.

Ιταλία, μία μίνι ανασκόπηση από το 2006 εώς το 2011, που στην πραγματικότητα αγγίζει το σήμερα, καθώς οι συνέπειες εκείνης της εποχής, έχουν οδηγήσει τη γειτονική χώρα σε βαθιά κρίση, με τη χρεοκοπία να μη μοιάζει μακρινό σενάριο, την ώρα που ολοένα αυξανόμενο ρεύμα προσφύγων φτάνει στα παράλιά της κι οι δυσκολίες διαχείρισης της κατάστασης εντείνονται. Πολλά κοινά με την Ελλάδα, όπως εύκολα κατανοείτε με την περιγράφη, απλά τα γεγονότα χτύπησαν πρώτα εμάς χρονικά.

Προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τον τίτλο. " Εκείνοι ή αυτοί ", ποιοι είναι άραγε; Αυτοί που μας οδήγησαν εδώ που είναι η Ευρώπη σήμερα ή μήπως όλοι εμείς, που εξαπατηθήκαμε, κάναμε όνειρα απατηλά και μας τύφλωσε για ένα μεγάλο διάστημα η τεχνητή ευμάρεια, που όμως κράτησε για λίγο. Και τι άφησαν πίσω τους όλα αυτά. Μία κενότητα ... Θέλετε οικονομική, θέλετε σε αξίες και πιστεύω. Ο σκηνοθέτης εδώ δίνει την απάντησή του και θεωρεί, πως μόνο ο πολιτισμός μπορεί να μας σώσει από το ναυάγιο.

Το Loro, αποτελεί μία ταινία, που στους κινηματογράφους της Ιταλίας, παίχτηκε ως δύο. Το πρώτο μέρος με τον Σέρτζιο Μάρα να κυριαρχεί στο φόντο με τα " κορίτσια " και τα ξέφρενα πάρτυ του και το δεύτερο χτισμένο πάνω στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, τον οποίο υποδύεται, ο πάντα στιβαρός, Τόνι Σερβίλο. Η σύνδεση γίνεται με ένα τατουάζ. " Ο αλτρουϊσμός είναι ο καλύτερος τρόπος να είσαι εγωιστής ". Η διαπλοκή, οι εξυπηρετήσεις, τα συμφέροντα, ο έλεγχος των Μέσων, πράγματα γνώριμα σε εμάς, βλέπουμε, πως δεν είναι προνόμια, μόνο του δικού μας λαού.

Στα θετικά η μουσική του Μαρτσινέλι. Παίρνει ρυθμό η ταινία και σε ταξιδεύει. Όταν μάλιστα διαρκεί τόσο πολύ, μάλλον είναι απαραίτητη η συνδρομή της. Εξαιρετική κι η φωτογραφία του Lucci Bigazzi. Και κάπου εκεί, η φύση, το ανώτερο έρχεται να μας προειδοποιήσει, ίσως για τελευταία φορά. Η ματαιοδοξία τείνει να εξελιχθεί σε έναν εφιάλτη. " Η ζωή είναι δύσκολη όταν δε ξέρεις πως να κινηθείς, όταν το παιχνίδι τελειώσει θα εμφανιστεί ένας καθρέφτης και θα θέλεις να κρυφτείς ".

Κι όμως ο Σορεντίνο, δε θέλει να μείνει τα γεγονότα του τότε. Από την αρχή θέτει το σύμβολο αγνότητας, τον αμνό στην πλοκή και μας ετοιμάζει ένα grand finale για το τώρα. Πάντα υπάρχουν απομεινάρια ανθρωπιάς. Η αγάπη άλλωστε, όπως ακούγεται βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Ελπίδα υπάρχει. Αυτός που κείτεται πάνω σε ένα βουνό από σκουπίδια, πρέπει να σηκωθεί και να κυριαρχήσει. Αυτό είναι η Ευρώπη κι όχι οι αποσβολωμένοι που έχουν κάτσει γύρω του, έχοντας αποδεχθεί τη μοίρα τους και περιμένουν απλά το μοιραίο.

Ποιο είναι το τίμημα;

Oι άνθρωποι κατάλαβαν από νωρίς την αξία του Διαδικτύου και την τεράστια δυναμική του. Μπορεί για πολλά χρόνια να χάθηκαν εκατομμύρια ευρώ στον τομέα της έρευνας σχετικά με το κομμάτι της τεχνητής νοημοσύνης, τις δύο τελευταίες δεκαετίες όμως τα βήματα είναι αλματώδη και σε μεγάλο βαθμό το πεδίο της μάχης σε παγκόσμια κλίμακα έχει μεταφερθεί στον κυβερνοχώρο. Οι "μεγάλοι" προσπαθούν να αποσταθεροποιήσει ο ένας τον άλλον αθόρυβα. Οι ισορροπίες είναι λεπτές. Γιατί όμως επιλέγω να γράψω για αυτό το ευαίσθητο θέμα και πως αυτό συνδέεται με το σήμερα;

Η γενιά μου ήταν η πρώτη που μεγάλωσε από την ηλικία του σχολείου με τα κινητά τηλέφωνα. Θυμάμαι ακόμα τα πακέτα προσφορών για δωρεάν μηνύματα (sms). Με αυτόν τον τρόπο ξεκινούσε το φλερτ, μέσω αυτού έκλειναν τα ραντεβού. Οι νέοι άκουγαν μουσική στο δρόμο. Ακόμα σε πολυφωνική μορφή πριν εισέλθουν στο προσκήνιο τα Mp3. Όταν ήμουν στο γυμνάσιο είχαμε τα πρώτα κινητά με κάμερα. Νέα άτυπη μάχη. Ήταν το δώρο που ονειρευόταν ο κάθε νέος. Περίμενε καλούς βαθμούς για να περάσει στο επόμενο επίπεδο ... και μετά στο επόμενο και στο επόμενο ...

Πέρασε περίπου μία εξαετία σε αυτούς τους ρυθμούς. Παράλληλα στους ηλεκτρονικούς μας υπολογιστές άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Επικράτησε το
Facebook. Η εδραίωσή του έφερε ως φυσικό επόμενο τα smartphones. Η οθόνη του personal computer μεταφέρθηκε σε αυτή του προσωπικού τηλεφώνου. Σχεδόν άμεσα οι συνδέσεις εξελίχθηκαν σε 3G, 4G, ενώ σήμερα δοκιμάζεται το 5G. Σιγά σιγά δημιουργήθηκαν εφαρμογές, όπως το Viber και το WhatsApp και το Skype. Συνεχής ανταλλαγή μηνυμάτων και δυνατότητα βίντεο κλήσης. Κι όλα αυτά με ένα ελάχιστο κόστος ή όχι;

Ακριβώς το γεγονός ότι όλο αυτό μας προσφέρθηκε στο πιάτο ιδιαίτερα οικονομικά μας έκανε άμεσα κοινωνούς του. 'Εγινε κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Ποιο είναι όμως το τίμημα; Μας τα χάρισαν όλα αυτά γιατί μας αγαπούν ή γιατί απλά είμαστε τυχεροί γενιά; Όχι φυσικά ... Σε αυτήν μου την τοποθέτηση αφήνω συνειδητά εκτός το μεγάλο θέμα της ακτινοβολίας και προχωρώ ... Δίχως να ρωτηθούμε, δίχως να συμφωνήσουμε, τους χαρίσαμε τα προσωπικά μας δεδομένα. Και συνεχίζουμε με αμείωτο ρυθμό καθημερινά να τροφοδοτούμε τον αλγόριθμο. Αυτοί απλά τα τοποθετούν σε τεράστιες φόρμες, που ο καθένας έχει τον φάκελό του. Η τεχνητή νοημοσύνη συνεχώς εξελίσσεται και μας κάνει "υποχείριο" της.

Πρόκειται ξεκάθαρα για ένα μοντέλο που κατασκευάζει καταναλωτές. Καθημερινά το 90% των e-mail που δεχόμαστε είναι spam (άλλα πηγαίνουν στην κατηγορία κοινωνικά κι άλλα στην κατηγορία προσφορές). Μπορούμε φυσικά να ζήσουμε χωρίς όλον αυτόν τον υλικό ευδαιμονισμό. Πώς όμως να αντισταθείς όταν σε "πυροβολούν"; Η απληστία είναι δυστυχώς στη φύση μας. Σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω πως πολύ σημαντικό είναι το κομμάτι της κριτικής σκέψης. Να κατανοήσεις τι πραγματικά σου χρειάζεται, τι είναι προτεραιότητα και τι όχι. Αυτή η κρίση που βιώνουμε, ψηφιοποίησε κατ΄ανάγκη σχεδόν τα πάντα. Πρέπει όμως να βρούμε τη δύναμη να αποδράσουμε εκ νέου.

Η ζωή ήταν, είναι και θα είναι με τους ανθρώπους. Από κοντά, να τους δίνεις το χέρι, να τους χαιρετάς εγκάρδια, να τους αγκαλιάζεις, να τους φιλάς. Ποτέ η οθόνη δεν μπόρεσε να σβήσει την ανάγκη για επαφή. Εμείς πρέπει να βάλουμε τα όρια που σταματάει η τεχνολογία κι είναι προς όφελός μας για τη διεκπεραίωση των υποχρεώσεών μας και που ξεπερνάει τις κόκκινες γραμμές και είναι ικανή να μας προξενήσει κακό. Αυτό το διάστημα ενδείκνυται για επαναξιολόγηση και επαναστοχασμό. Τώρα είναι η ευκαιρία μας μακριά από τους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας. Αν περάσουμε αυτό το διάστημα παθητικοί, το επόμενο να είστε σίγουροι είναι ικανό να μας διαλύσει.

Bacurau

Παρ΄ολίγον η επίσημη υποψηφιότητα της Βραζιλίας για το Oscar Ξενόγλωσσης Ταινίας να ήταν τα "Γεράκια της νύχτας". Ξεκίνησαν τη διαδρομή τους από το περσινό Φεστιβάλ των Καννών, κερδίζοντας μάλιστα το Βραβείο της Επιτροπής, ενώ στην Ελλάδα το παρακολουθήσαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας. Η επιστροφή του Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιου μετά το "Αquarius", σε συνεργασία με τον Ζουλιάνο Ντορνέλες. Μία εξαιρετικά σύνθετη ταινία, δουλειά μάλιστα δέκα ετών, η οποία μαζί με την "Αόρατη ζωή της Ευριδίκης Γκουσμάο" είναι τα φετινά διαμαντάκια της χώρας του καφέ που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από κοινό και κριτικούς.

Μεταφερόμαστε σε ένα μικρό χωρίο, το Μπακουράου στα βόρεια της χώρας που καλά καλά δεν υπάρχει στον χάρτη. Εκεί μας ταξιδεύει έμμεσα η Τερέζα που επιστρέφει για την κηδεία της μητέρας της, Καρμελίτα. Μία κοινωνία που ζει στα όρια της φτώχειας, της ανέχειας, αλλά είναι τίμια και περήφανη. "... αλλά ούτε έναν κλέφτη". Ξαφνικά την περιοχή αναστατώνουν, θα λέγαμε ταράζουν βίαιες δολοφονίες. Τα φώτα σβήνουν, το σήμα στα κινητά τηλέφωνα χάνεται. Οικογένειες ξεκληρίζονται. Η κοινωνία συνασπίζεται. Οι κάτοικοι οδηγούνται σε ένα ιδιότυπο lockdown. Στήνουν τη δική τους παγίδα επιβίωσης. Ποιος είναι όμως ο εχθρός;

Μία παρέα συμπλεγματικών προσωπικοτήτων, παρανοϊκών ανθρώπων που στήνουν ένα παιχνίδι εξόντωσης ψυχών. Στους 37, στους 40 βαθμούς Κελσίου διαπράττεται ένα τρομερό διαδοχικό φονικό. Κάθε σφαίρα μετράει πόντους. Είναι ένα παιχνίδι, είναι χόμπυ. Ένας Γερμανός κι ένα σύνολο Αμερικανών πολιτών κυριολεκτικά γκάνγκστερ. Καμία λογική, καμία ηθική. Μέγιστη ύβρις. Κάτι ανάμεσα σε θρίλερ, γουέστερν και κοινωνικοπολιτικό σινεμά, καθώς μιλάμε για τη Βραζιλία του Μπολσονάρου, που εξαφάνισε τον Λούλα, ώστε να επικρατήσει. Η πάλαι ποτέ γνωστή πάλη USA και Δούρειων ίππων της-Λατινικής Αμερικής.

Από την μία η τοπική κοινότητα λέει όχι σε κάθε μορφής ρατσισμό κι ενώνεται εν μία νυκτί για να αντιμετωπίσει τον κοινό εχθρό. Από την άλλη οι λευκοί, η ανώτερη φυλή προχωρούν σε φυλετικό διαχωρισμό. Μίσος. Η λέξη "ναζί" ακούγεται έστω αμυδρά. Η σύγκρουση μοιάζει πλέον αναπόφευκτη. Οι μεν έχουν να προασπίσουν τα σπίτια τους, την πολιτιστική τους κληρονομιά, το βιος τους με πενιχρά μέσα, οι δε σπάνε πλάκα σαν να παίζουν counter strike σε οθόνη υπολογιστή. "Ο άνθρωπος κρίνεται από τα κακά που κάνει, όχι από τα καλά".

Ένα ακόμα μείζον θέμα που θίγεται είναι αυτό της παρακολούθησης της καθημερινότητας των ανθρώπων. Βλέπουμε το drone να πετάει και να καταγράφει με ακρίβεια ό,τι συμβαίνει ανά πάσα στιγμή. Τα προσωπικά μας δεδομένα στα χέρια τρίτων. Η πιο ιδιαίτερες στιγμές μας στον αέρα. Τα προσωπικά δεδομένα είναι ανθρώπινα δικαιώματα και καταπατούνται. Πρέπει να το αντιληφθείς, να προστατευτείς, να αντιδράσεις και στο τέλος να επικρατήσεις. Μοιραία οδηγούμαστε σε ακραίες αντιδράσεις και κανιβαλισμό των θυμάτων ως τιμωρία.

Στυλοβάτης ο Ούντο Κίερ σε ένα φιλμ που μας φέρνει στο μυαλό πλοκή αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Τρόμος, απαισιοδοξία, μέχρι την πρώτη μικρή νίκη. Το νυκτόβιο πτηνό είναι αποφασισμένο να προστατέψει τον τόπο του σαν φύλακας άγγελος. Η αγωνία ανεβαίνει στα ύψη. Ησυχία πριν το τελικό ξεκαθάρισμα. Το κοινό αίσθημα είναι με τους χωρικούς, τα μεγάλα μέσα έχουν όμως οι άτυποι "κατακτητές". Η εκδίκηση είναι πάντα ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Ποιος θα είναι ο τελικός νικητής και ποια η επόμενη ημέρα; 

Μια εικόνα... χίλια πίξελς

Επιστροφή στην άνοιξη. Η εποχή που λιώνουν οι πάγοι και ανθίζουν τα λουλούδια. Η εποχή που έχει εμπνεύσει χιλιάδες καλλιτέχνες, ποιητές, μουσικούς αλλά και τον καθένα μας ξεχωριστά. Δυστυχώς τη φετινή άνοιξη είμαστε υποχρεωμένοι να μείνουμε σπίτι για το συλλογικό καλό. Ωστόσο η φύση εξελίσσεται, τα λουλούδια ανθίζουν κανονικά και εμείς αναμένουμε τη στιγμή να βγούμε άφοβα στους δρόμους να τα δούμε, να τα μυρίσουμε. Και όταν έρθει η άνοιξη και για μας, ας ελπίσουμε να είμαστε πιο δυνατοί. Το μυαλό μας σε όλους αυτούς τους επιχειρηματίες και φυσικά τους εργαζομένους που θα πληγούν οικονομικά από την πολυεπίπεδη κρίση. Όσους έχουν ανθοπωλεία, βιβλιοπωλεία, μικρούς κινηματογράφους ... ευχή μας να αντέξουν.

Île de la Cité, Paris 2019

24/4/2020

Τάσος Τσιφτσής

Μια εικόνα... χίλια πίξελς

Χριστός Ανέστη και Χρόνια Πολλά! Ελπίζω κι εύχομαι να έχουμε όλοι υγεία και είμαστε εδώ παρέα. Να βλέπουμε φωτογραφίες, να διαβάζουμε περισσότερα υπέροχα κείμενα για ταινίες από τον Μίλτο και να συζητάμε. Η σημερινή φωτογραφία δεν έχει να κάνει τόσο με την εποχή του χρόνου που διανύουμε, αν και με το ξαφνικό κρύο της ημέρας φαντάζει μάλλον επίκαιρη. Στα της φωτογραφία τώρα, αυτή τραβήχτηκε στις Πρέσπες πριν περίπου δύο χρόνια. Όταν τη βλέπω πάντα μου θυμίζει ότι μπορείς να βρεις συναρπαστικά μέρη στη χώρα αυτή. Δεν χρειάζεται να ξενιτεύεσαι. Χειμώνα ή καλοκαίρι η Ελλάδα μοιάζει με τοπίο μαγικό. Όλα είναι ιδιαίτερα ωραία, λες και ο Θεός την προίκισε περισσότερο από άλλα σημεία της γης. Έτσι λοιπόν, τόσο για τον τόπο μας όσο και για τη ζωή μας γενικότερα πρέπει να εκτιμάμε αυτά που έχουμε και να μην τα περιφρονούμε!

21/4/2020

Τάσος Τσιφτσής

Oι Πλατφόρμες, τα Σινεμά κι οι Θερινοί

Βιώνουμε μία εποχή διαδοχικών αλλαγών. Στην πλειοψηφία τους ξεκινούν από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στη συνέχεια έρχονται σε αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε "Δυτικό κόσμο". Τα τελευταία χρόνια έχουμε μία νέα πραγματικότητα κι αυτή αφορά τις πλατφόρμες live streaming. Πώς σκέφτηκαν οι άνθρωποι και τους έδωσαν σάρκα κι οστά; Απλά τα πράγματα. Ο Αμερικανός μέσος πολίτης βάση μελετών αφιέρωνε αρκετές ώρες στην τηλεόραση, τώρα το ενδιαφέρον μεταφέρεται σε σειρές και ταινίες. Στην Ευρώπη υπάρχει η εκμετάλλευση της οικονομικής κρίσης, ως ευκαιρία προώθησης αυτής της μετατροπής θέασης, που κάθε άλλο παρά σταδιακή είναι.

Για να είμαστε ειλικρινείς μία έξοδος στο σινεμά κοστίζει το λιγότερο εφτά ευρώ κατ΄άτομο. Αν δεν κάνω λάθος τόσο περίπου είναι η μηνιαία συνδρομή στο Αmazon Prime και λιγότερο στο Netflix, αν αναλογιστεί κανείς πως ειδικά οι νέοι μοιράζονται τους λογαριασμούς. Στο επίπεδο αυτών των γιγάντων, των οικονομικών κολοσσών δίνεται μία άτυπη μάχη για το ποιος θα κυριαρχήσει. Υπάρχει επίσης το DisneyΜοvies, ενώ τώρα ετοιμάζεται ανάλογο εγχείρημα κι από την Apple. Στην εξίσωση ως παράμετρο ειδικά για την πατρίδα μας κάλλιστα θα μπορούσαμε να προσδέσουμε και το downloading (κατέβασμα πειρατικά). Το έδαφος είναι πρόσφορο. Τι θα γίνει όμως με τους παραδοσιακούς κινηματογράφους που τόσο αγαπήσαμε;

Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα σε παγκόσμια κλίμακα. Έγινε πολύ ντόρος πριν από από περίπου ενάμισι χρόνο για το Roma του Αλφόνσο Κουαρόν. Τελικά το είδαμε στην Μεγάλη οθόνη πρώτα. Έκανε πρεμιέρα μάλιστα στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Μέχρι πότε όμως θα συμβιβάζονται "οι ισχυροί", παραχωρώντας έστω αυτό το δικαίωμα; Αυτή είναι μία μεγάλη απορία. Ειδικά όσο το μονοπώλιο του Netflix κλονίζεται κι οι ανταγωνιστές πολλαπλασιάζονται. Την ίδια ώρα οι ιδιωτικοί κινηματογράφοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Ήρθε κι αυτή η περιπέτεια με τον κορονοϊό, η οποία είναι ικανή να τους βάλει λουκέτο. Θα μιλήσω προσωπικά για τη Θεσσαλονίκη και θα γράψω πως δεν θέλω να δω να κλείνουν το Μακεδονικόν, το Φαργκάνη, το Βακούρα, το Κολοσσαίον. Νιώθω πως έχει περάσει μισή ζωή μέσα στις αίθουσές τους.

Δυστυχώς μοιάζει όμως αναπόφευκτο το τέλος. Είναι μεγάλη η λύπη μου καθώς γράφω αυτές τις γραμμές. Από την άλλη πλευρά υπάρχει η περίοδος του καλοκαιριού που οι Θερινοί ανθίζουν. Νέοι και μεγαλύτεροι τους επιλέγουν για τη βραδινή τους έξοδο. Μία χαλαρή ταινία, λίγο αλκοόλ, απαλό φύσημα του αέρα. Είναι μία εμπειρία, είναι μία επιλογή που δύσκολα της αντιστέκεσαι. Θα μου πείτε το καλοκαίρι δεν υπάρχουν οι πλατφόρμες; Φυσικά ... Ωστόσο είναι μεγαλύτερη η ανάγκη να βγεις έξω από τους τέσσερις τοίχους, να περπατήσεις, να δεις αγαπημένα πρόσωπα. Ίσως αυτό να μείνει ως διέξοδος στο πέρασμα των χρόνων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πρόσφατα είχαμε την έναρξη και της πρώτης ελληνικής online πλατφόρμας. Ο λόγος για το Cinobo (Cinema No Border). Eίχε προηγηθεί νωρίτερα το λουκέτο στη συντριπτική πλειοψηφία των video club που ήρθε ως το ... μοιραίο, απόρροια όλων των λόγων-αιτιών που αναφέρθηκαν μέχρι τώρα. Στο Cinobo συναντάς ένα αρχείο που συνεχώς ανανεώνεται χωρισμένο σε διάφορες θεματικές ενότητες, ενώ υπάρχουν κι εκπλήξεις με ταινίες που προβλήθηκαν πριν λίγο καιρό στους Κινηματογράφους με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το "Honeyland", υποψήφιο για δύο Χρυσά Αγαλματίδια στη φετινή απονομή. 

Με την τεχνητή νοημοσύνη να επελαύνει, με τη Βιοτεχνολογία να κάνει θαύματα, με την κλιματική αλλαγή να αλλάζει τον κόσμο στο σύνολό του ζούμε σε χρόνια καθοριστικών εξελίξεων που διαμορφώσουν τον νέο χάρτη της ανθρωπότητας. Φυσικά απ'όλο αυτό δεν θα μπορούσε να απέχει η βιομηχανία της Έβδομης τέχνης και του θεάματος γενικότερα. Παραμένουμε ρομαντικοί, αρνούμαστε να παρακολουθήσουμε ένα έργο τουλάχιστον σε οθόνες tablet ή κινητού κι ελπίζουμε οι κινηματογράφοι μας να αντέξουν παρά το κύμα που έρχεται τόσο ορμητικά, ικανό να παρασύρει στο διάβα του τα πάντα.

πρώτη δημοσίευση Parallaxi