Ένα εκπληκτικό καλοκαιρινό πάρτι με τον Jack Savoretti

 

Τελικά ο ένας θρίαμβος διαδέχεται τον άλλον και το Sani Festival ξεπερνά τον εαυτό του κάθε Σάββατο όλο και περισσότερο.

Ο σπουδαίος Jack Savoretti παρέα με την εκρηκτική μπάντα του, το Σάββατο 23 Ιουλίου, έδωσε ένα σόου αντάξιο της φήμης του αλλά και της αμέριστης αγάπης που από την πρώτη στιγμή του έδειξε το κοινό. Ένα πραγματικό υπερθέαμα!

Ο Jack Savoretti απέδειξε με την υπέροχη φωνή και την πληθωρική παρουσία του πάνω στη σκηνή πως είναι ένας πραγματικός σταρ. Από το πρώτο κιόλας τραγούδι ήταν σχεδόν όλοι όρθιοι χορεύοντας! Σχεδόν όλοι, γιατί κάποιοι επέλεξαν να ξαπλώσουν στο γρασίδι, μια τόσο οικεία εικόνα σε αυτά τα 30 χρόνια που πάντα προσέθετε στη μαγεία και τη γοητεία του Sani Hill.

Οι χορευτικές μελωδίες και οι ηλεκτρικοί ήχοι κατέκλυσαν τον χώρο, που σε συνδυασμό με το μαγευτικό σκηνικό, τον υπέροχα φωτισμένο Πύργο και το υπέρλαμπρο άστρο του Savoretti, που έκανε το φεγγάρι να μοιάζει τόσο δα μικρό, συνέθεσαν την παλέτα του πιο καλοκαιρινού μουσικού πάρτι της χρονιάς.

Αφού τελείωσε η κανονική διάρκεια της συναυλίας, όλοι οι θεατές μαζεύτηκαν και πάλι μπροστά στη σκηνή, το γνωστό πια σημείο συνάντησης για το γνωστό αίτημα. «Κι άλλο, κι άλλο» ήταν το σύνθημα. Και η μπάντα επανήλθε στη σκηνή δριμύτερη. Αυτό που ακολούθησε ήταν μοναδικό και ανεπανάληπτο. Μια εικόνα που δεν έχουμε δει ποτέ στο παρελθόν και θα χαραχτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του Sani Festival. Γιατί φέτος το Sani Festival δεν γιορτάζει μόνο, αλλά γράφει και νέες υπέροχες σελίδες στην ιστορία του, γεμάτες ζωντάνια και ρυθμό. Μια εικόνα που ειδικά προχθές είχε ιδιαιτέρως παρατεταμένη διάρκεια, αφού για σχεδόν μία ολόκληρη ώρα και μετά το encore οι περισσότεροι θεατές παρέμειναν στις θέσεις τους ακίνητοι.

Το ερχόμενο Σάββατο 30 Ιουλίου, στο Λόφο της Σάνης υποδεχόμαστε τον μεγάλο ροκ σταρ και ακτιβιστή, τον θρυλικό Bob Geldof και τους Bobkatz, σε μια μοναδική συναυλία.

Καταραμένοι Ποιητές από τον Μπωντλαίρ στον Καρυωτάκη

 

Έπεσε η αυλαία του Φεστιβάλ Επταπυργίου για το 2022 με τη διπλή μουσική παράσταση για τους "Καταραμένους Ποιητές".

 Στον πάντα φιλόξενο χώρο που το αεράκι συνοδεύει τη θέαση των πολιτιστικών events παρακολουθήσαμε χθες το βράδυ μία πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση. Το Επταπύργιο γιόρτασε τον τέταρτο χρόνο του Φεστιβάλ του με ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα και τις συνθήκες παρουσίας μας στον χώρο να επιστρέφουν κατά πολύ μεγάλο βαθμό σε συνθήκες κανονικότητας. Μία σκοτεινή πλευρά της ποίησης τέθηκε στο επίκεντρο της θεματικής.

 Η αφήγηση του Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλου έκανε ακόμα και σε όσους δε γνώριζαν αρκετά στοιχεία γνωστά για τη ζωή των "καταραμένων" (Baudelaire, Rimbaud, Verlaine, Poe, Mayakovsky, Καρυωτάκης, Πολυδούρη, Λαπαθιώτης). Τα κείμενα της Άννας Μυκωνίου ήταν απόλυτα κατατοπιστικά και στοχευμένα δίχως να κουράζουν. Μετά από μία σύντομη εισαγωγή για κάθε προσωπικότητα ακολουθούσαν μελοποιημένα ποιήματά τους. Εκεί τη σφραγίδα τους έβαλαν οι Αλκίνοος Ιωαννίδης, Νalyssa Green και Mελά Γεροφώτη (η αποκάλυψη της βραδιάς).

 Σκέψεις, στοχασμοί, έρωτας, πόνος. Διαδρομές που συναντήθηκαν κυριολεκτικά (Kαρυωτάκης-Πολυδούρη) και μεταφορικά. Άνθρωποι αποφασισμένοι να ζήσουν στα άκρα και να τα βάλουν με το σύστημα της εποχής τους. Φαντάζουν σαν ένα ενιαίο κίνημα κι ας μη γνωρίστηκαν μεταξύ τους. Το μοιραίο στοιχειώνει τις ζωές τους. Πληρώνουν τις καταχρήσεις και την  αδυναμία να διαχειριστούν τις ματαιώσεις καταλήγοντας σε ένα πρόωρο θάνατο. Το έργο τους όμως μένει αιώνιο. Το είχαμε διαβάσει, χθες μέσα από τις μελοποιήσεις των Δημήτρη Μαραμή, Λένας Πλάτωνος, Νίκου Ξυδάκη, Γιάννη Γλέζου, Θάνου Λουκά, Μάνου Χατζηδάκη, Ηδύλης Τσαλίκη, Κώστα Λειβαδά και Σταύρου Σταυρίδη έγιναν ακούσματα.

 Ο χώρος γέμισε από νωρίς ασφυκτικά. Φάνηκε πως ήταν πολλοί αυτοί που ήθελαν να ταξιδέψουν στον άγνωστο κόσμο των "καταραμένων ποιητών". Ο πόνος δημιούργησε τέχνη υψηλής αισθητικής κι αξίας. Η θλίψη δημιούργησε γραμμές που όσο περνούν τα χρόνια αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη αξία. Ψυχές καθαρές, συμβολισμοί κι ένα διαχρονικό μήνυμα. Χροιά πλήξης, παραίτησης όπως και σήμερα. Η αυτοκτονία ως δρόμος διαφυγής από τα αδιέξοδα και την έλλειψη ελπίδας, φωτός στην άκρη του κάθε προσωπικού τούνελ.

 Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε το Φεστιβάλ Επταπυργίου για το 2022. Οι πρωταγωνιστές της μουσικής παράστασης έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και ο κόσμος χειροκρότησε αναγνωρίζοντας το μεγαλείο της δημιουργίας σε όλα τα επίπεδα. Ιστορική γνώση, συσχετισμός με το παρόν και τραγικές συμπτώσεις που σοκάρουν. Αυτό ήταν το τελευταίο διήμερο στην Άνω Πόλη. Με την ευχή να συνεχιστεί αυτή η θαυμάσια πρωτοβουλία και τα επόμενα χρόνια στο "Γεντί Κουλέ" αποχαιρετήσαμε τον χώρο και δίνουμε ραντεβού για το 2023.

πρώτη δημοσίευση parallaximag

Το καλοκαίρι του Θανάση Παπακωνσταντίνου

Αυτό το καλοκαίρι ανήκει στον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Δύο σερί συναυλίες στο Θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη με πάνω από 10.000 κόσμο σε καθεμία από αυτές και συνέχεια στην Αθήνα και το Κατράκειο της Νίκαιας με τέσσερις παραστάσεις που έγραψαν τη δική τους ιστορία στο φετινό καλοκαίρι. Μαζί του βρέθηκε η Μελίνα Κανά ταξιδεύοντας μας "σαν αερικό" ... 

"Δεν με αναγνωρίσατε, γιατί έλειπα καιρό" ... Τέσσερα χρόνια μετά η μεγάλη επιστροφή είναι γεγονός και έγινε με τρόπο που δεν περίμενε ούτε ο ίδιος ο τραγουδιστής. Οι συστάσεις είναι μάλλον περιττές. Δώσαμε το παρόν σε αρκετές συναυλίες το φετινό καλοκαίρι, αλλά αυτός ο παλμός, ακόμα και δυσανάλογος με τον ρυθμό σε μερικά κομμάτια ήταν μοναδικός και ξεπέρασε κάθε προηγούμενο θυμίζοντας παλιές εποχές.

Χορός, τραγούδι, πυρσοί, άφθονο αλκοόλ και μία μυσταγωγία που θύμιζε τα αρχαία Διονύσια. Είναι γεγονός ότι ειδικά οι νέοι έχουν την ανάγκη να εκτονωθούν. Αρκετοί απ' αυτούς πέρα από τη διετή πανδημία έχουν να αντιμετωπίσουν την ανεργία και τη δυσκολία να πάνε διακοπές. Βρίσκουν καταφύγιο σε αυτές τις βραδιές και η ψυχή τους αγαλλιάζει. Παίρνουν μία ανάσα και διώχνουν από πάνω τους τον μανδύα της παραίτησης.

Θέατρο Γης και Κατράκειο μετατράπηκαν σε ναοί και οι τελετές που συνέβησαν θα μνημονεύονται σαν "μυστήριο" για χρόνια. Οι περιορισμοί έχουν πλέον αρθεί κι ας παραμονεύει ο COVID-19. Οι μπύρες έχουν την τιμητική τους και οι νέοι (αλλά κι οι μεγαλύτεροι) φωνάζουν πως ήρθε η ώρα της επανεκκίνησης. Οφείλουμε να προχωρήσουμε και να ζήσουμε και πρέπει να το κάνουμε όλοι μαζί. Αυτό το μήνυμα στέλνει το φετινό καλοκαίρι.

Η συνέχεια της περιοδείας του Θανάση δίνεται στο Πόζαρ την προσεχή Παρασκευή. Ήδη τα δωμάτια στο Λουτράκι και τα πλησιέστερα camping είναι ασφυκτικά γεμάτα. Αρκετοί Θεσσαλονικείς θα δώσουν και πάλι το παρών θέλοντας να πουν ένα ευχαριστώ κι ένα "είμαστε εδώ" στον δημιουργό και την κοινωνία. Όλα αυτά μπορεί να φαντάζουν ρομαντικά ή ακόμα και γραφικά για κάποιον που παραμένει σε απόσταση, αν όμως βρεθεί στον πυρήνα των γεγονότων σίγουρα θα αλλάξει γνώμη.

Για τη δύναμη της μουσικής ό,τι κι αν γράψει κανείς είναι λίγο. Στίχοι και μελωδία είναι ικανοί να μας ταξιδέψουν, να ξυπνήσουν τα πιο δυνατά συναισθήματα και να ενεργοποιήσουν τα πιο άγρια ένστικτα της φύσης μας. Αυτό συνέβη στις συναυλίες του Παπακωνσταντίνου (ακόμα και χωρίς την παρουσία του Σωκράτη Μάλαμα) σε ολόκληρη την Ελλάδα και το κύμα θα συνεχιστεί σαν λάβα ηφαιστείου. Το ποτάμι δεν έχει επιστροφή.

πρώτη δημοσίευση alterthess

Μπέλα Ταρ: Ποιητής της εικόνας και των αισθήσεων

 

Τα 67 του χρόνια κλείνει σήμερα ο σπουδαίος Ούγγρος σκηνοθέτης που σημάδεψε τον Κινηματογράφο με τα έργα του.

 

 Ο Μπέλα Ταρ γεννήθηκε στο Πεκς το 1955. Ξεκίνησε από πολύ νεαρή ηλικία την επαφή του με το σινεμά, καθώς το πάθος του δεν τον άφηνε σε ησυχία. Σε ηλικία 16 ετών είχε δημιουργήσει ήδη κάτι που φέρει τη σφραγίδα του και στα 22 του ολοκληρώνει την πρώτη του επαγγελματική δουλειά ("Οικογενειακή Φωλιά"). Ακολουθεί μία αξιοζήλευτη διαδρομή. Έντεκα χρόνια μετά σκηνοθετεί το "Κολαστήριο", αμέσως μετά το οχτώ ωρών "Satantango" και τις "Αρμονίες του Βεκμάιστερ".  Με το "Άλογο του Τορίνο" κερδίζει την Αργυρή Άρκτο στο Βερολίνο και το Διεθνές Βραβείο Κριτικών FIPRESCI.

 

 Τα έργα του συγκλόνισαν κι εξετάζονται ακόμα και σήμερα από διαφορετικές σκοπιές. Οι κριτικοί τον αποθέωσαν και γράφτηκαν διθυραμβικά κείμενα για την οπτική με την οποία επέλεξε να περάσει τα μηνύματά του. Ο αργός ρυθμός στην ανάπτυξη της πλοκής υποδηλώνει ξεκάθαρα τη βαθιά στοχαστική του διάθεση. Με τα πλάνα του προσπαθεί να παρασύρει, όπως το τραγούδι των σειρήνων τον θεατή στον κόσμο του και να τον ταξιδέψει στα άδυτα του σύμπαντος που έχει δημιουργήσει στο μυαλό του. Συνοδοιπόρος στην πορεία του ο ποιητής Λάζλο Κρασναχορκάι και στο μοντάζ η σύζυγος του, Άγκνες Χρανίτσκι. 

 

Ειδική μνεία ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής θα ήθελα να κάνω στο "Άλογο του Τορίνο" (2011). Αποτελεί το υστερόγραφο σχετικά με τη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα γεγονότα διαδραματίζονται σε γκρι φόντο, απουσία χρωμάτων και των αποχρώσεών τους, όπως ακριβώς είναι η πραγματικότητά μας. Υπόκωφο δράμα για την ματαιότητα της γήινης υπόστασης με έμφαση στη λεπτομέρεια. Η φιλοσοφία αγγίζει τις λεπτές χορδές του μεταφυσικού. Δυσκολεύεσαι να δεις τα όρια, να ξεχωρίσεις τον χρόνο. Χάνεται η αίσθηση της μέρας και της νύχτας. Ο ήχος του ανέμου στοιχειώνει τα πάντα και μετά σιωπή ... νεκρική σιγή. "Πάμε για ύπνο. Αύριο θα προσπαθήσουμε πάλι"

 

 Το 2002 Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μιχάλη Δημόπουλου διοργανώνει ρετροσπεκτίβα στο έργο του. Εκείνη την περίοδο γίνεται ένα άνοιγμα στον ανεξάρτητο διεθνή κινηματογράφο. Μετατρέπεται σε φίλο της πόλης και της σπουδαίας πολιτιστικής διοργάνωσης, όπως ο Αμπάς Κιαροστάμι. Σπουδαίοι δημιουργοί έπλεξαν το εγκώμιο του. Χαρακτηριστικά ο Τζιμ Τζάρμους ανέφερε: «Οι ταινίες του Μπέλα Ταρ μας θυμίζουν την παράξενη και πανέμορφη δυνατότητα του αφηγηματικού σινεμά που συχνά βρίσκεται πίσω από προβλέψιμες συμβάσεις και φόρμουλες».

 

 

Μετά το 2011 ο δημιουργός πήρε μια γενναία απόφαση. Ένιωσε πως είπε όσα ήθελε μέσα από την Τέχνη και ανακοίνωσε πως δεν πρόκειται να σκηνοθετήσει νέα ταινία. Τήρησε την υπόσχεσή του και μέχρι σήμερα δεν αποπειράθηκε ξανά. Έμεινε πιστός στη δική του "γλώσσα" και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που υιοθέτησε. Βασικά τους δομικά στοιχεία αποτέλεσαν η φθορά του χρόνου, η αποφυγή επαναλήψεων, το μυστήριο και τα μινιμαλιστικά μέσα. "Κατηγορήθηκε" από αρκετούς πως είχε μία πεσιμιστική - απαισιόδοξη ματιά για τον κόσμο, ωστόσο ο ίδιος απέδιδε όσα έκανε στον ρεαλισμό.

 

 Στα επόμενα χρόνια (ή στα χρόνια που ακολούθησαν) πήρε θέση για την κοινωνική κρίση και ήδη από το 2011 δήλωνε πως η ανθρωπότητα έχει φτάσει στα όριά της κι αν συνεχίσει τον δρόμο που έχει πάρει το πρόβλημα θα γενικευτεί. Προφητικός; Μάλλον κυνικός. Αγκάλιασε το έργο του Χου Μπο, Ένας Ελέφαντας Στέκεται Ακίνητος. «Άκουγε τους πάντες και έδινε σημασία σε κάθε λεπτομέρεια. Βιαζόταν να προλάβει συνεχώς. Ίσως και να γνώριζε πως δεν του έμενε πολύς χρόνος. Έκαιγε το κερί του κι από τις δύο άκρες. Ήθελε τα πάντα, εδώ και τώρα. Δεν αποδεχόταν αυτόν τον κόσμο κι αυτός ο κόσμος δεν μπορούσε να τον αποδεχτεί. Μπορεί να τον χάσαμε, η ταινία του όμως θα μας συντροφεύει για πάντα».

 

 "Όταν αρχίζεις να γυρίζεις μία καινούρια ταινία, ξεκινάς πάντα από το μηδέν". Φαντάζει απίθανο να ξεχαστεί το όνομά του Μπέλα Ταρ. Mεγάλη ήταν η επιρροή του Νίτσε κι άλλων φιλοσόφων στο συνολικό του έργο. Η φήμη του θα ταξιδεύει από γενιά σε γενιά σινεφίλ. Θα υπάρχουν στιγμές που κόντρα στο ρεύμα του Χόλιγουντ και των σύγχρονων πλατφορμών θα μνημονεύουμε αυτές τις ταινίες ως κάτι τιτάνιο, κάτι θεμελιώδες στην ιστορία του κινηματογράφου. Την ίδια στιγμή θα δημιουργούνται αθόρυβα μαθητές που στα βήματα του κορυφαίου δασκάλου θα δημιουργούν μεγαλειώδη φιλμ όπως αυτό του Χου Μπο.

Βενσάν Λιντόν: Ένας ασυμβίβαστος σταρ

 

63 κεράκια στην τούρτα του Γάλλου ηθοποιού που με τις ερμηνείες του τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί ως ένας από τους κορυφαίους στο είδος του

 Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής στο πρόσφατο 75ο Φεστιβάλ των Καννών που ολοκληρώθηκε πριν λίγο καιρό, με τον Χρυσό Φοίνικα να έχει άρωμα Ελλάδα, καθώς απονεμήθηκε στον Ρούμπεν Έστλουντ για το "Τρίγωνο της Λύπης", του οποίου τα γυρίσματα έγιναν στην Πελοπόννησο. Μαζί του βρέθηκαν 21 άτομα μεταξύ των οποίων εξέχουσες προσωπικότητες του παγκόσμιου κινηματογράφου όπως η Ρεμπέκα Χολ, ο Ασγκάρ Φαραντί κι ο Λαντζ Λι.

 Η μεγάλη του αποκάλυψη ήταν στον "Νόμο της Αγοράς" του Στεφάν Μπριζέ το 2015. Βραβείο Ανδρικής ερμηνείας στις Κάννες. Ο Τιερί έχει μόλις απολυθεί από τη δουλειά του. Χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του, καθώς αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της μικροαστικής τάξης και με την σιγουριά κάποιων χρημάτων, έφτιαξε τη ζωή του, δίχως υπερβολές. H κοινωνική πραγματικότητα τον έχει περικυκλώσει, τον εγκλωβίζει, τείνει να τον αλλοτριώσει.. Μία βαθιά πολιτική ταινία και μία εσωτερικά σπαρακτική ερμηνεία που έφερε τον Βενσάν Λιντόν στην πρώτη γραμμή.

 Μία ταινία του που με τάραξε και ειδικά το φινάλε της το κουβαλώ ακόμα και στο μυαλό είναι το "Σε Πόλεμο" (2019) και πάλι του Στεφάν Μπριζέ. Ο Γάλλος σκηνοθέτης ακουμπάει στα βήματα του Κέν Λόουτς και δίνει μία γροθιά στο κατεστημένο μέσα από το έργο του. Βρισκόμαστε στην περιοχή Ανζέ της Γαλλίας. Εκεί η εταιρεία Περέν γερμανικών συμφερόντων αποφασίζει πως πρέπει να κλείσει το εργοστάσιό της. 1100 άτομα στην ανεργία, 4000 μαζί με τις οικογένειές τους στο χείλος της καταστροφής. Ο Λιντόν είναι ο Λοράν. Μπροστάρης στις κινητοποιήσεις. Δίνει αγώνα να ταξιδέψει η αδικία που βιώνουν οι εργαζόμενοι σε ολόκληρο τον κόσμο. Στο τέλος λυγίζει. Είναι πλέον γεμάτος κι αυτός ο κόσμος δε τον χωράει. "Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει. Αυτός που δεν αγωνίζεται έχει ήδη χάσει". Μία καθηλωτική ερμηνεία.

 

Πρωταγωνιστής στον Χρυσό Φοίνικα του 2021 - "Titane" της Zουλιά Ντικουρνό και καταλύτης, καθώς συμπληρώνει ιδανικά την Αγκάτ Ρουσέλ και δημιουργούν ένα πρωταγωνιστικό δίδυμο που μαγνητίζει τον θεατή. Από την μία η αποξένωση των σύγχρονων κοινωνιών, από την άλλη η διαχείριση ενός τραύματος ζωής και μίας σημαντικής απώλειας. H πολυδιάστατη έννοια της ταυτότητας, η μητρότητα, η πολυσυζητημένη σεξουαλικότητα, η απόρριψη, η αγάπη, η κατανόηση, η αλληλοβοήθεια, ο θάνατος κι η ΓΕΝΝΗΣΗ που έρχεται να τον ΝΙΚΗΣΕΙ.

 Έπαιξε επίσης στα "Σχολή της Σάρκας", "Η εκδοχή του Τσάρλι", "Welcome", "Λευκοί Ιππότες", "Το Όραμα", "Καζανόβα, η Τελευταία Αγάπη, "Το Ξαδελφάκι μου", ενώ προσεχώς αναμένεται η νέα ταινία "Avec amour et acharnement" της Κλερ Ντενί που τον βρίσκει στο πλευρό της Ζιλιέτ Μπινός. Μία ρομαντική ιστορία που αφηγείται τη ζωή ενός ζευγαριού σε βάθος δεκαετίας και αναμένεται να προσελκύσει πλήθος κόσμου στις αίθουσες.

 Σε προσωπικό επίπεδο ήταν σε σχέση με τη Claude Chirac, κόρη του προέδρου Jacques Chirac, για δέκα χρόνια. Αργότερα συνδέθηκε με την Καρολάιν, την πριγκίπισσα του Μονακό. Τελικά παντρεύτηκε την ηθοποιό Sandrine Kiberlain το 1998, αλλά στην πορεία χώρισαν. Έχει αποκτήσει δύο παιδιά τον Μαρσέλ και τη Σουζάν που ακολουθεί τα βήματά του στον καλλιτεχνικό χώρο και είναι σκηνοθέτης, έχοντας κάνει μάλιστα τις πρώτες της προσπάθειες.

 Ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς των τελευταίων ετών έχει σήμερα τα γενέθλιά του κι εμείς του ευχόμαστε υγεία, αγάπη και δημιουργία. Οι ρόλοι του ειδικά στον «Νόμο της Αγοράς» και το «Σε Πόλεμο» είναι κομμάτι του εαυτού του. Ο ίδιος έχει καταφέρει να ανεβάσει τον πήχη των απαιτήσεων πολύ ψηλά και με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένουμε τα επόμενα έργα στα οποία θα πρωταγωνιστήσει. Πολύχρονος!

Ο Χειρότερος Ανθρωπος στον Κόσμο

 

H επιστροφή του Γιοακίμ Τρίερ στην μεγάλη οθόνη και η ολοκλήρωση της τριλογίας του Όσλο (είχαν προηγηθεί "Reprise", "Oslo 31 August") θέτει φαινομενικά στο επίκεντρο της θεματικής μία γυναίκα, αλλά στην πραγματικότητα μέσα από το δικό της πρόσωπο δείχνει το τέλμα στο οποίο έχουν περιέλθει δύο άντρες. Η πρωταγωνίστριά μας λειτουργεί επομένως σαν ένα κάτοπτρο που πάνω της εκτίθενται προβληματισμοί και παθογένειες της ανδρικής φύσης. Άκσελ και Έιβιντ αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους του σεναρίου που έφτασε να διεκδικεί το OSCAR, όπως κι αυτό της καλύτερης Διεθνούς Ταινίας.

 Γιούλα ή Τζούλι, ένα νεαρό κορίτσι που συνεχώς ακροβατεί χωρίς να έχει τη δύναμη να αποφασίσει ποια κατεύθυνση πρέπει να ακολουθήσει με σαφήνεια. Ιατρική, ψυχολογία, φωτογραφία. Η ενηλικίωσή της μοιάζει να είναι ένας διαρκής πειραματισμός. Την μοίρα της ορίζει η παρορμητικότητα. Οι συνθήκες στη Σκανδιναβία της δίνουν τη δυνατότητα να δοκιμάσει κι όταν είναι σίγουρη να ακολουθήσει τον τομέα που έχει επιλέξει. Στον Νότο της Ευρώπης όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Για την Γιούλα η "ανεργία" είναι συνειδητή επιλογή, για αρκετούς νέους όμως είναι απόρροια της σήψης ενός συστήματος που τους οδηγεί στην εξαθλίωση.

 Το πρώτο σημαντικό κοινωνικό σχόλιο αφορά τη ζωή ενός "άριστου μαθητή". Την πίεση που δέχεται, τη συνεχή αξιολόγηση, το συνεχές ανέβασμα του πήχη των προσδοκιών. Δεν προλαβαίνει να σκεφτεί, πόσο μάλλον να οριοθετήσει τα θέλω και τις προτεραιότητές του. Εδώ βρίσκουμε ένα κοινό και με το δικό μας παιδαγωγικό σύστημα. Αφού πέρασε απ΄αυτό το στάδιο η πρωταγωνίστριά μας νιώθει την ανάγκη να εκτονωθεί, αλλά δε βρίσκει τον τρόπο. Η γνωριμία της με τον καταξιωμένο σκιτσογράφο, Άκσελ την εγκλωβίζει ακόμα περισσότερο στα αδιέξοδά της. Για να ξεφύγει πρέπει εικόνα και ήχος να παγώσουν.

 Ακόμα κι όταν συμβεί αυτό όμως βρίσκεται στην πραγματικότητα στη σκιά μίας άλλης αρσενικής παρουσίας. Δεν προλαβαίνει να πάρει αέρα κι απόσταση. Οι διαρκείς αλλαγές την αποσυντονίζουν ακόμα περισσότερο. Στο βάθος υπάρχει πάντα μία αόρατη παρουσία να την κρίνει. Το διαισθάνεται μέσα της κι ας μην το εξωτερικεύει. Τη στοιχειώνει, τη βασανίζει, αρκετές στιγμές δεν την αφήνει να είναι ο εαυτός της. Αυτή την μορφή όμως έχει πάρει κι η ζωή σήμερα. Σκληρή ως αδυσώπητη, ικανή να θέσει στο περιθώριο αν της αφήσεις το περιθώριο.

 Βραβευμένη για την ερμηνεία της στις Κάννες η Ρενάτε Ρέινσβε πετυχαίνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Μέσα από τη δική της λάμψη αντικατοπτρίζει τον κόσμο δύο άλλων ανθρώπων, στον οποίο συμμετέχει κι η ίδια. Στο πλευρό της τοποθετείται ο σταθερός πρωταγωνιστής της τριλογίας Άντερς Ντάνιέλσεν Λίε και ο νεαρότερος Χέρμπερτ Νόρντουρμ. Σίγουρα δεν μπορεί κανείς να τη χαρακτηρίσει τον χειρότερο άνθρωπο στον κόσμο, ίσως τον πιο ευάλωτο θα ήταν ο ιδανικός χαρακτηρισμός για την περίπτωσή της. Άλλωστε υπάρχει μία σκηνή που ο Έιβιντ λέει, "δεν είμαι άλλωστε κι ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο" ... Θεωρώ πως αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει κι όλα τα παραπάνω σχετικά με το παιχνίδι της αντανάκλασης των προσωπικοτήτων ανάμεσα στο τρίγωνο.

 Ακριβώς αυτό το λεπτοκεντημένο σημείο κάνει το έργο να ξεχωρίζει ως κινηματογραφικό εγχείρημα. Οι αναφορές στην κλιματική αλλαγή και τις καταστροφικές συνέπειές της, κυρίως μέσα από το πρόσωπο Έιβιντ δίνουν επίκαιρο τόνο και χαρακτήρα. Μαζί τους το σχόλιο για τη φθορά που επιφέρει ο χρόνος και τις αρρώστιες που μας κατακλύζουν. Αλήθεια εκτός της πανδημίας, σκεπτόμενοι τον κύκλο σας πόσοι άνθρωποι υποφέρουν από αυτοάνοσα νοσήματα και μορφές καρκίνου; Ο Τρίερ δε θέλει να αφήνει τίποτα στην τύχη του και μας καλεί να ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ με φόντο το παρόν και το μέλλον.

Θεέ μου τι σου κάναμε (3) : Το τέλος της τριλογίας

 Η ταινία που έσπασε τα ταμεία στο ελληνικό και το γαλλικό box office επέστρεψε

 Το "Θεέ μου τι σου κάναμε" του Φιλίπ Ντε Σοβερόν ολοκληρώνει την τριλογία του και προσπαθεί με καυστικό χιούμορ να αποδώσει μία αντιρατσιστική ωδή στην πολυφυλετική Γαλλία. Ένα έργο που ξεκίνησε ως κωμωδία, αλλά τώρα στην τρίτη του εκδοχή αποκτά ολοένα και περισσότερο σοβαρό χαρακτήρα, χωρίς να λείπουν οι νότες χιούμορ (άλλοτε πετυχημένου κι άλλοτε όχι). Αποτελεί πλέον την αφορμή για τη συγγραφή ενός βιβλίου με τίτλο, "Η οικογένεια Βερνέιγ", που πραγματικά μπορεί να σκίσει στις πωλήσεις.

 Η καθολική, αστική οικογένεια Βερνέιγ έχει αποδεχθεί σε μεγάλο βαθμό την μοίρα της και ο Κλωντ έχει καταφέρει οι θυγατέρες του με τους άντρες τους να μετακομίσουν σε κοντινή απόσταση από το πατρικό τους. Ο ίδιος όμως τώρα πνίγεται. Ένας Άραβας, ένας Εβραίος, ένας Ασιάτης κι ένας Αφρικανός με τις δικές τους ιδιαιτερότητες και συνήθειες προκαλούν πανικό στην καθημερινότητά του. Την ίδια ώρα ετοιμάζεται να συμπληρώσει 40 χρόνια γάμου με την Μαρί κι οι κόρες τους ετοιμάζουν μία πρωτότυπη έκπληξη που θα τη θυμούνται όλοι για πάντα.

 Αναφορές στο κίνημα των κίτρινων γιλέκων, στα αλλεπάλληλα "lockdowns", στην οικολογική συνείδηση που πρέπει να καλλιεργηθεί για να αποφύγουμε τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής τοποθετούν την υπόθεση στο παρόν. Ο Κριστιάν Κλαβιέ στον ρόλο του πρωταγωνιστή βιώνει την απόλυτη ματαίωση ως συγγραφέας. Το όνειρό του γίνεται εφιάλτης και δυσκολεύεται να το διαχειριστεί. Η σύζυγός - το στήριγμά - του όμως είναι εκεί. Γύρω τους σχηματίζεται ένας κύκλος, ένα μωσαϊκό διαφορετικής κουλτούρας που κουβαλάει μαζί του παραδόσεις και χαρακτηριστικά.

 Στα αξιοσημείωτα επίσης της τριλογίας, αλλά και συγκεκριμένα του τρίτου μέρους είναι η διαχρονική σχέση της μητέρας με τα παιδιά της, που όσο κι αν δοκιμάστηκε παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Επομένως το φινάλε αποκτά έναν ευαίσθητο χαρακτήρα, που υπερβαίνει τη "ρηχότητα" που υπάρχει σε μερικές στιχομυθίες, που καλό είναι να προσπεράσουμε. Η ουσία δηλαδή αφορά το συναίσθημα, την αληθινή αγάπη, την αίσθηση του χρέους προς την "πατρογονική εστία". Οι δεσμοί παραμένουν δυνατοί όσο ο χρόνος κυλάει, παρ΄ότι υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις στην πορεία ώστε να αλλάξει αυτό. 

 Αν θέλαμε να μιλήσουμε για ένα έμμεσο πολιτικό σχόλιο, ο κακός φαίνεται πως δεν είναι ούτε ο Αλγερινός (προπαγάνδα - τρομοκρατία), ούτε ο Ισραηλινός (κριτική στους Εβραίους), ούτε ο Ιβοριανός (προκαταλήψεις και στερεότυπα), ούτε ο Κινέζος (αλήθειες και μύθοι για την άνοδο μίας εν δυνάμει υπερδύναμης), αλλά ένας Ευρωπαίος. Σας αφήνω να ανακαλύψετε όμως μόνοι σας περισσότερες λεπτομέρειες γιατί η θέαση πραγματικά παρουσιάζει αξία στα δικά μου μάτια, πέρα από ένα χαλαρό, ψυχαγωγικό δίωρο.

 Ως επιμύθιο προκύπτει πως οι άνθρωποι αν και φαινομενικά είναι τόσο διαφορετικοί, τελικά υπάρχουν τόσα κοινά στοιχεία που τους ενώνουν. Αυτό οφείλουμε να υιοθετήσουμε ως πυξίδα μαζί με έναν πολυπολιτισμικό χαρακτήρα. Να έχουμε χώρο για τους ανθρώπους κι ανοιχτούς ορίζοντες στη σκέψη μας μακριά από εθνικιστικές κορώνες που τείνουν να μας κατακλύσουν. Για όλους αυτούς τους λόγους και κόντρα στο ρεύμα κορεσμού που παρουσιάζεται, σας προτείνω να δείτε το τέλος (ο σκοπός!) του "Θεέ μου τι σου κάναμε".

Sani Festival : Τα φώτα έπεσαν κι η μαγεία ξεκίνησε

 

Βρεθήκαμε στη συναυλία των Chucho Valdes & Paquito D' Rivera στον περίφημο Λόφο στο πάντα φιλόξενο Σάνι που γιόρτασε τη συμπλήρωση 30 ετών του Φεστιβάλ του. Η διαχρονική αξία της μουσικής ορίζεται από την απήχηση που έχει στο πέρασμα του χρόνου. Ήταν το μακρινό 1992 όταν ξεκινούσε αυτή η πολιτιστική πρωτοβουλία. Μία διαδρομή διεθνούς αναγνώρισης και εμβέλειας που κάνει τους ανθρώπους που το επισκέπτονται για πρώτη φορά να γίνονται μόνιμοι και φανατικοί υποστηρικτές του εγχειρήματος.

Ο Λόφος της Σάνης

 Ένας Μεσαιωνικός Πύργος και γύρω του η θάλασσα κι ο ουρανός που συναντιούνται εκεί που φτάνει το μάτι. Μία τοποθεσία που σε εμπνέει να απολαύσεις και παράλληλα να στοχαστείς "ταξιδεύοντας". Εκεί η μελωδία γίνεται εμπειρία και η μουσική ... μυσταγωγία όπως μας έγραψαν οι συντελεστές στο εισαγωγικό τους σημείωμα. Για να αντιληφθείς όμως όλα αυτά τα μικρά που τελικά είναι ... μεγάλα οφείλεις να τα βιώσεις.

Η έναρξη

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Γιώργος Μουστάκας καλωσόρισε τους θεατές κι αναρωτήθηκε ποιο είναι το αέναο ζητούμενο της αληθινής τέχνης; Ο Μπέρτολντ Μπρεχτ έλεγε πως ούτε ένα δυνατό περιεχόμενο, ούτε μία καλαίσθητη φόρμα από μόνο τους είναι τέλεια. Το Sani Festival δίνει τη δική του απάντηση όλα αυτά τα χρόνια με τη χρυσή τομή ανάμεσα στην ποιότητα και τη χαρά και την απόλαυση, αυτό είναι το διαχρονικό του αφήγημα. Από την αναφορά του δεν έλλειψε η ιστορική διευθύντρια, Όλγα Ταμπούρη-Μπάμπαλη που έφυγε από τη ζωή τον Δεκέμβριο του 2019. Τέλος ευχαρίστησε την οικογένεια Ανδρεάδη για την προσφορά της όλα αυτά τα χρόνια στον θεσμό.

Η συναυλία - "Όλα είναι Jazz"

Οι θρύλοι της αφροκουβανέζικης μουσικής, Chucho Valdes (πιανίστας, συνθέτης και ιδρυτής του συγκροτήματος Irakere) και Paquito D΄Rivera (σαξοφωνίστας, συνθέτης και κλαρινετίστας) έδωσαν μία εξαιρετική παράσταση υψηλού επιπέδου. Μαζί τους βρέθηκαν οι Diego Urcola στην τρομπέτα, ο Jose A.Gola στο μπάσο, ο Dafnis Prieto στα ντραμς και ο Roberto Vizcaino Jr. στα κρουστά. Ένα εκρηκτικό κράμα με ένα πρόγραμμα που περιελάμβανε latin jazz, κλασικό λατινοαμερικάνικο ρεπερτόριο, σύγχρονες διασκευές ιστορικών κομματιών που μετάφεραν την αύρα της Καραϊβικής στην Μεσόγειο και τη Χαλκιδική.

Τι νιώσαμε 

 Ό,τι κι αν επιλέξει να γράψει κανείς θεωρώ πως θα υστερεί σε σύγκριση με όσα ζήσαμε το βράδυ της Κυριακής. Πανδαισία αισθήσεων, καταιγιστικός ρυθμός, απολαυστικά σόλο, εναλλαγή μουσικών ειδών, ποικιλία οργάνων και σχημάτων. Το αεράκι φυσούσε απαλά και μας ταξίδευε με τον χαρακτήρα της κουλτούρας στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Μία δίωρη απόδραση στην Κούβα που δε συνηθίζεται. Κάτι δυνατό, κάτι διαφορετικό, κάτι μοναδικό που πιστώνεται το Φεστιβάλ με την πρωτοβουλία του να φέρει αυτό το καλλιτεχνικό σχήμα στην Ελλάδα.

Τι ακολουθεί

 Αυτή ήταν όμως μονάχα η αφετηρία σε ένα παραδεισένιο τοπίο. Ακολουθεί αυτό το Σάββατο 16 Ιουλίου ο Al Di Meola (Acoustic Trio), το επόμενο ο Jack Savoretti, αμέσως μετά στις 30 ο Βοb Geldof and the Bobkatz κι από εκεί η σκυτάλη περνάει σε δύο ελληνικές βραδιές. "Ξενοδοχείο Ασμάτων: 30 χρόνια νότες - ο Λόγος και η Θάλασσα" με τους Μανώλη Μητσιά, Χρήστο Θηβαίο, Ελένη Τσαλιγοπούλου και Πέννυ Μπαλτατζή και στις 13 Αυγούστου "Mediterranean Project: η Ελλάδα κι ο κόσμος" με τους Δημήτρη Μπάση, Ρένα Μόρφη, Δώρο Δημοσθένους, Ρίτα Αντωνοπούλου, Κώστα Θωμαΐδη και Καλλιόπη Φούσκα. Μεγάλο φινάλε με το γεγονός του καλοκαιριού και τη συναυλία του σπουδαιότερου τενόρου στον κόσμο, Andrea Bocelli στις 20 Αυγούστου.

 Το καλοκαίρι μας πήρε ήδη χρώμα και αναμένονται με εξαιρετικό ενδιαφέρον όσα έρχονται στον Λόφο. Το Sani Festival περιμένει όλους τους πιστούς και υπόσχεται απόλαυση υψηλής αισθητικής για όλα τα γούστα. Με την ευχή ο καιρός να βοηθήσει και οι διακοπές των τυχερών να συνδυαστούν με την παρακολούθηση των συναυλιών που ακολουθούν και θα συζητηθούν για καιρό.

πρώτη δημοσίευση parallaximag

Το "HAIR" παραμένει επίκαιρο 43 χρόνια μετά

 

Ταξίδι στον χρόνο για την ειρήνη και την ελευθερία

 Σε μία εποχή που η Ευρώπη βιώνει έναν πόλεμο, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πέρασε χθες το βράδυ ένα αντιπολεμικό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. Μετά το "F#ck this Job" που παρακολουθήσαμε στο πρόσφατη διοργάνωση του Ντοκιμαντέρ τον Μάρτιο, χθες είχε σειρά η ανοιχτή προβολή του "HAIR" του Μίλος Φόρμαν στο λιμάνι της πόλης. Μία ακόμα σπουδαία πρωτοβουλία που έφερε πλήθος κόσμου, εν μέσω καύσωνα, αντιμέτωπο με διλήμματα που πρέπει να απαντήσει για να είναι πρώτα απ΄όλα καλά με τον εαυτό του.

Tι είναι όμως το HAIR

 Μία ταινία, ένα μιούζικαλ του 1979 που φωνάζει, "κάντε έρωτα κι όχι πόλεμο". Μία ομάδα ακτιβιστών προσπαθούν με κάθε τρόπο να περάσουν το μήνυμα της αλληλεγγύης και της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων με φόντο το Σέντραλ Παρκ. Την περίοδο που μαίνεται ένας καταστροφικός πόλεμος στο Βιετνάμ, κάνουν τη δική τους επανάσταση με παιχνιδιάρικη διάθεση κι ας μοιάζει ο τρόπος έκφρασής τους αρκετές φορές ... γελοίος. Ιλιγγιώδεις ρυθμοί, παραισθησιογόνες ουσίες, παράτολμες αποφάσεις κόντρα σε μία συντηρητική κοινωνία. Το φινάλε της αφήνει μία γλυκόπικρη γεύση και το "Let the Sunshine in" των Aquarius δένει αρμονικά. Παρακαταθήκη αγώνων για τις επόμενες γενιές.

ΓΙΑΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ

 Η θέαση του θεωρώ πως είναι σημαντική υπόθεση στο παρόν κι αποκτά έναν βαθιά συμβολικό χαρακτήρα. Πράγματα και καταστάσεις που θεωρήσαμε για χρόνια δεδομένα έχουν ανατραπεί και δοκιμάζονται. Το έργο έρχεται ακριβώς αυτή την οριακή στιγμή να αφυπνίσει συνειδήσεις, να ενεργοποιήσει αντανακλαστικά, να δοκιμάσει τις αντοχές και την κριτική μας σκέψη. Σε μία εποχή συνολικής παραίτησης, περνάει και πάλι το "μικρόβιο" της προσπάθειας, του αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο.

 Πολιτισμός και Τέχνες διαχρονικά ήταν απέναντι σε κάθε μορφής βίας. Ο ρόλος τους είναι να "εξημερώνουν" το πνεύμα, να απογειώνουν τη σκέψη και να μας ανάγουν προς το εξιδανικευμένο. Αυτές οι έννοιες δεν έχουν περιθώρια για συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Είναι η μοίρα τους να βρίσκονται απέναντι στα όπλα και τα συμφέροντα και ταυτόχρονα στο πλευρό των "παιδιών των λουλουδιών" κάθε εποχής που μάχονται ρομαντικά 

 Για όλους αυτούς τους λόγους βρεθήκαμε στην προβολή του HAIR. Mας βοήθησε να θυμηθούμε, να μάθουμε, να αισθανθούμε. Ήταν μία προβολή μάθημα που λάτρεψαν οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης και έδωσαν τα επόμενά τους ραντεβού για το "Σινεμά με Θέα" στην ταράτσα του Μεγάρου Μουσικής και τον Σεπτέμβρη στην πλατεία Αριστοτέλους για τις "Δεσποινίδες του Ροσφόρ" του Ζακ Ντεμί.

πρώτη δημοσίευση parallaximag

Βίβιαν Στεργίου και Γιάννης Μπαλαμπανίδης "συνομιλούν" μέσα από τα έργα τους

 

Από τις εκδόσεις Πόλις τους τελευταίους μήνες έχουν κυκλοφορήσει εξαιρετικά βιβλία που μας συντροφεύουν. Σήμερα θα ασχοληθούμε με δύο Έλληνες συγγραφείς που ανήκουν στη γενιά των millennials και με φρέσκια ζωντανή γραφή έχουν την ικανότητα να αφουγκραστούν τον παλμό της τελευταίας δεκαετίας και να μιλήσουν τόσο σε ανθρώπους της ηλικίας τους, αλλά και σε μικρότερους. Αυτό θεωρώ πως είναι και το κύριο πλεονέκτημά τους σε μία εποχή που οι έφηβοι αρνούνται πεισματικά να διαβάσουν.

 Από τη μία έχουμε το δοκίμιο του Γιάννη Μπαλαμπανίδη, "Οι ιδέες της προόδου και της συντήρησης" κι από την άλλη το "Δέρμα" της Βίβιαν Στεργίου. Το πρώτο με διευρυμένη ερευνητική ματιά και έντονες πολιτικές αναφορές, το δεύτερο με έντονο βιωματικό τόνο και έμπνευση που αποτελεί σήμα κατατεθέν. Η ευρύτερη συλλογική αναζήτηση του πρώτου και το προσωπικό ύφος της δεύτερης συναντιούνται σαν δύο γραμμές που τέμνονται και καταλήγουν στην ίδια κραυγή αγωνίας με φόντο τη λύτρωση. 

 O τρόπος έκφρασης κι η γλώσσα τους έχει χαρακτηριστικά που διαπερνούν τη σύγχρονη ελληνική κι ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Αρκετοί είναι οι όροι που εισάγονται από τα αγγλικά. Ένα ακόμα κοινό σημείο είναι πως τα δύο έργα ξεπερνούν τα σύνορα της Ελλάδας. Διακεκριμένος πολιτικός επιστήμονας και μία πολυταξιδεμένη νέα με ανώτατες σπουδές στη νομική (Αθήνα-Άμστερνταμ-Λονδίνο) στον κόσμο της παγκοσμιοποίησης. Διαπνέονται από την ίδια ανησυχία να εκφράσουν τα όνειρα και τις ματαιώσεις τους. Έχουν πείσμα και αναζητούν την καλύτερη δυνατή διέξοδο, χωρίς καμία διάθεση παραίτησης. 

 Η εκρηκτική εξέλιξη της τεχνολογίας χρησιμοποιείται προς όφελος λίγων. Η ανεργία, η επισφάλεια στις εργασιακές σχέσεις κι  η αβεβαιότητα διαποτίζουν τόσο το διήγημα της Στεργίου, όσο και την οξυδερκή πολιτική ανάλυση του Μπαλαμπανίδη. Αυθεντικοί υποστηρικτές της δημοκρατίας αναζητούν τις αιτίες της σημερινής κατάστασης και ιδιαιτέρως της ανόδου της Ακροδεξίας που αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο. Οι ελίτ αγνοούν τις ευθύνες τους και οι συγγραφείς μας ζητούν επαγρύπνηση και διαρκή ενημέρωση, προκειμένου να αποφύγουμε την αναβίωση φαντασμάτων του παρελθόντος.

 Στην δημιουργία της προσωπικότητας του καθενός ξεχωριστή σημασία έχει διαδραματίσει ο πολιτισμός. Αναφορές στην μουσική, στην ποίηση, στις τέχνες υπάρχουν και στα δύο βιβλία. Εκπρόσωποι της πιο καταρτισμένης γενιάς αισιοδοξούν πως θα βρουν τον ιδανικό δρόμο πέρα από τα αδιέξοδα, "τι ζωή ζω, τι ζωή θέλω να ζήσω". Μονάχα αν απαιτήσουμε αυτό που αξίζουμε, θα το πετύχουμε. Η υπαρξιακή αγωνία της Στεργίου είναι έκδηλη, ο Μπαλαμπανίδης μοιάζει πιο ψύχραιμα και τεχνοκρατικά να εξετάζει τα δεδομένα και τις συνθήκες που διαμορφώνονται.

Αντιλαμβάνονται τις προκλήσεις της εποχής κι η διορατική τους ματιά πιθανώς μας αποκαλύπτει πράγματα που θα συμβούν στο μέλλον. Η αδυσώπητη πραγματικότητα δεν τους τρομάζει. Αντιθέτως προσπαθούν συνεχώς ορθολογικά να την ερμηνεύσουν. Δημιουργούν αισθήματα, προβληματισμούς, δεύτερες σκέψεις και ως έναν βαθμό απορίες που καλούμαστε να ψάξουμε περαιτέρω. Δύο από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία που έπεσαν στα χέρια μου. Σας καλώ να ανακαλύψετε τον κόσμο τους που είναι κομμάτι και του δικού μας (κόσμου).

πρώτη δημοσίευση parallaximag

ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ #11

 

ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ #11

by ΒΙΚΟΣ COLA: ALL YOU NEED IS FILM

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

ΠΕΜΠΤΗ 14 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΑΠ’ ΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ / ADAM’S RIB (1949) 101′ (21:00) ΤΟΥ ΤΖΟΡΤΖ ΚΙΟΥΚΟΡ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΕΥΑΣ / IT STARTED WITH EVE (1941) 90′ (23:00) ΤΟΥ ΧΕΝΡΙ ΚΟΣΤΕΡ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΜΑΥΡΟΣ ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ / BLACK NARCISSUS (1947) 101′ (21:00) ΤΩΝ ΜΑΪΚΛ ΠΑΟΥΕΛ & ΕΜΕΡΙΚ ΠΡΕΣΜΠΕΡΓΚΕΡ

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ Μ’ ΕΝΑΝ ΞΕΝΟ / DANCE WITH A STRANGER (1985) 96′ (23:00) ΤΟΥ ΜΑΪΚ ΝΙΟΥΕΛ

ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΣΧΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ / TORN CURTAIN (1966) 128′ (20:45) ΤΟΥ ΑΛΦΡΕΝΤ ΧΙΤΣΚΟΚ

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ 11 / OCEAN'S ELEVEN (1960) 127′ (23:00) ΤΟΥ ΛΙΟΥΙΣ ΜΑΪΛΣΤΟΟΥΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΞΥΠΟΛΥΤΟΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ / BAREFOOT IN THE PARK (1967) 106′ (21:00) TOY ΤΖΙΝ ΣΑΚΣ

ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΤΡΙΤΟΣ ΔΕΝ ΧΩΡΕΙ / A NEW KIND OF LOVE (1963) 110′ (23:00) ΤΟΥ ΜΕΛΒΙΛ ΣΑΒΕΛΣΟΝ

ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΟΠΕΡΑ / A NIGHT AT THE OPERA (1935) 96′ (21:00) ΤΟΥ ΣΑΜ ΓΟΥΝΤ

ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ / HELLZAPOPPIN’ (1941) 84′ (23:00) ΤΟΥ Χ. Κ. ΠΟΤΕΡ

ΤΡΙΤΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ

Η ΣΕΙΡΗΝΑ ΤΗΣ ΜΑΡΤΙΝΙΚΑ / TO HAVE AND HAVE NOT (1944) 100′ (21:00) ΤΟΥ ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΧΟΚΣ

ΩΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΣΕΞΥ / PLAY IT AGAIN, SAM (1972) 85′ (23:00) ΤΟΥ ΧΕΡΜΠΕΡΤ ΡΟΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΝΥΧΤΑ ΑΓΩΝΙΑΣ / SPELLBOUND (1945) 111′ (20:45) ΤΟΥ ΑΛΦΡΕΝΤ ΧΙΤΣΚΟΚ

Η ΚΡΥΦΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΜΑΝΕΚΕΝ / PUZZLE OF A DOWNFALL CHILD (1970) 105′ (23:00) ΤΟΥ ΤΖΕΡΙ ΣΑΤΣΜΠΕΡΓΚ