Ένας άλλος κόσμος-Χ.Παπακαλιάτης

Ένας άλλος κόσμος, στο δικό μας κόσμο. Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης πιο ώριμος από ποτέ σκηνοθετεί τη μεγαλύτερή του επιτυχία με φόντο τον έρωτα, σε μία μορφή εξιδανικευμένη κι όχι όπως τον έχουμε συνηθίσει.

Μέσα απ'αυτό το φιλμ, μπορεί ο πλέον αδαής να αντιληφθεί τι συμβαίνει στην Ελλάδα, εν έτει 2016 στην μνημονιακή Αθήνα. Δυστυχώς η κατάσταση έχει ξεφύγει, αλλά αν το πρόβλημα δεν έρθει στην πόρτα μας, ελάχιστοι ευαισθητοποιούνται. Ο θυμόσοφος λαός λέει ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Θίγονται ευαίσθητα προβλήματα με μαεστρία. Η οικονομική κρίση, κυρίως η ηθική κρίση, το προσφυγικό, ο ρατσισμός, ο φασισμός κι οι συνέπειες τους στην καθημερινότητα. Με τον πλέον ρεαλιστικό τρόπο καταδεικνύεται η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο Άστυ. " Είναι άραγε πιο δύσκολο να είσαι Έλληνας στον τόπο σου ή ξένος που προσδοκείς ένα καλύτερο αύριο; "

Όλα τα παραπάνω δίνονται μέσα από γλαφυρές εικόνες, δυνατές σκηνές και συγκλονιστικές ερμηνείες. Βλέπεις τον πατέρα να έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με την κόρη του, πριν πέσει, τον γερμανό να διευκρινίζει, " άλλο γερμανικός λαός, άλλο γερμανική πολιτική ", την Σουηδέζα να λυγίζει, βιώνοντας την εξαθλίωση των ανθρώπων, τον guest star Παπασπηλιόπουλο, να κάνει ένα τρίλεπτο που ράγισε καρδιές.

Ο έρωτας ωστόσο κυριαρχεί κι επισκιάζει τα πάντα, μέσω του μύθου του Έρου και της Ψυχής. Η αγάπη θα κερδίσει, όταν η Ψυχή γίνει αθάνατη. " Ο πρώτος έρωτας μένει για πάντα ανεξίτηλος, ένας μεγάλος μπορεί να σε συνεπάρει και να σου αλλάξει όλη τη ζωή, πάνω που έχεις βραχυκυκλώσει, όλοι μας έχουμε όμως δικαίωμα στη δεύτερη ευκαιρία ".

Συνδετικός κρίκος των τριών ιστοριών ο Μηνάς Χατζησάββας, στον τελευταίο κινηματογραφικό του ρόλο, όντας παράλληλα σύζυγος και πατέρας των δύο παιδιών. Απλά συγκλονιστικός.

Τρία ζευγάρια, μία νέα ελληνίδα κι ένας Σύριος πρόσφυγας, ένας Έλληνας 40αρης και μία Σουηδέζα, μια ελληνίδα νοικοκυρά κι ένας συνταξιούχος Γερμανός. Ένας απλό, μα τόσο σύνθετο έργο, ικανό να σε καθηλώσει. Με κύριο άξονα τον άνθρωπο, την υπέρτατη αξία. Όπως στον Α', στον Β', έτσι και τώρα στον Γ' παγκόσμιο (οικονομικό) πόλεμο δεν υπάρχουν σύνορα και γλώσσες, οι ψυχές συναντώνται κι ανάγονται!

Η αξία της συντροφικότητας

Τι να είναι άραγε η συντροφικότητα; Έχει σύνορα; Έχει όρια; Σήμερα αποφάσισα να πραγματευτώ αυτή την έννοια, ενδεχομένως όχι απόλυτα ορθά, αλλά όπως την βιώνω και τη νιώθω εγώ. Για μένα η συντροφικότητα υπάρχει στο ζευγάρι, υπάρχει στη φιλία, ακόμα και στην οικογένεια. Μένει να κάνουμε, λοιπόν, τις σωστές επιλογές.

Μέσα σε μία σχέση έχω αποκρυσταλλώσει την άποψή μου και θεωρώ, πως ο εαυτός σου αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο του ανθρώπου σου, όταν το περιβάλλον είναι υγιές(;) κι η αγάπη ανιδιοτελής. Θα μου πείτε σπάνιο στην εποχή μας, πλην όμως ρεαλιστικό θα σας απαντήσω. Με τον άνθρωπό σου μοιράζεσαι τα πάντα στην καθημερινότητα, χαρές, λύπες, στρες και σε απαλλάσσει με τον τρόπο του από ένα μεγάλο βάρος. Νιώθεις, πως ανήκεις κάπου, σε μία αγκαλιά, σε μία ψυχή. Μοναδικό συναίσθημα, άλλωστε το να αγαπάς είναι ένα τίποτα, το να σε αγαπάνε είναι κάτι, το να αγαπάς και να αγαπιέσαι όμως είναι τα πάντα.

Στο κομμάτι της φιλίας, οι φίλοι είναι τα αδέλφια που επιλέξαμε στη ζωή, οι συνοδοιπόροι μας, το στήριγμά μας. Προσοχή κάνω ειδική μνεία στη λέξη ΦΙΛΟΣ κι όχι στη γενικότερη έννοια της παρέας. Από την αρχαιότητα η συντροφικότητα, περιγράφεται ως αρετή κι όντας επηρεασμένος από την εκείνη την εποχή, ενστερνίζομαι την άποψη αυτή. Δείξε μου τον φίλος σου, να σου πως ποιος είσαι, λέει ο θυμόσοφος λαός.

Όσον αφορά την οικογένεια τώρα, πρέπει να είναι μία καλοδουλεμένη ομάδα. Ο καθείς σαφώς πρέπει να είναι ξεχωριστή προσωπικότητα, οντότητα αλλά στο βάθος μέλος-μέρος του συνόλου. Άλλωστε, όπως διδάχθηκα προσωπικά, οι δεσμοί μεταξύ αδελφών είναι οι σημαντικότεροι.

Συνοψίζοντας, εκτιμώ, ότι στην λέξη συντροφικότητα, περικλείονται οι έννοιες αγάπη, ενδιαφέρον, στήριξη, κατανόηση κι είναι πολύ σημαντικό ένας άνθρωπος, ειδικά στην εποχή μας, να δίνει, αλλά και να εισπράττει τα παραπάνω!

Παραίτηση Ειπίδη από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Μετά από χρόνια προσφοράς στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο διευθυντής του Φεστιβάλ αποσύρεται από την θέση του, με μια λιτή επιστολή που έδωσε στα μέσα ενημέρωσης σήμερα. Ο Εϊπίδης θα αποχωρήσει από την θέση του μετά και την λήξη του Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ που θα διεξαχθεί φέτος 11-20 Μαρτίου.

Αναλυτικά η επιστολή του:

Κύριε Υπουργέ, αγαπητοί φίλοι,

Όταν ένας κύκλος ολοκληρώνεται, τα ανάμικτα συναισθήματα είναι αναπόφευκτα. Ύστερα από 24 χρόνια εργασιακής σχέσης, αλλά και σχέσης ζωής με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αισθάνομαι ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να αποχωρήσω από έναν θεσμό, με τον οποίον μοιράζομαι δεσμούς και αναμνήσεις ζωής. Ήρθε η στιγμή να παραδώσω τη σκυτάλη στη νεότερη γενιά, με την ελπίδα και την ευχή ότι στη διάρκεια αυτών των ετών έχω καταφέρει να τους μεταλαμπαδεύσω το πάθος μου για το σινεμά και την εμπειρία μου στη διοργάνωση ενός διεθνούς ακτινοβολίας φεστιβάλ κινηματογράφου.

Αυτή η καλλιτεχνική πορεία ξεκίνησε το 1992 όταν διεθνοποιήθηκε το φεστιβάλ, συνεχίστηκε μέχρι το 1999 όταν ένα όνειρό μου έγινε πραγματικότητα, ιδρύοντας το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο όταν το 2010 ανέλαβα τη διεύθυνση του θεσμού, σε μια ιδιαιτέρως δύσκολη εποχή για τη χώρα. Οι δυσχερείς περιστάσεις δεν μας έκαμψαν, αντιθέτως μας πείσμωσαν να ισχυροποιήσουμε το φεστιβάλ χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις στην ποιότητά του. Σήμερα, παίρνω την απόφαση να ολοκληρώσω αυτή τη διαδρομή με το 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που θα πραγματοποιηθεί από τις 11 έως τις 20 Μαρτίου 2016.

Ευχαριστώ θερμά όλους τους συνεργάτες μου, στη διάθεση των οποίων θα συνεχίσω να βρίσκομαι εθελοντικά, τους θεατές που αγκάλιασαν ολόψυχα το έργο μας και τους δημιουργούς που μας εμπιστεύθηκαν τις ταινίες και τις ελπίδες τους.

Μπορεί αυτός ο κύκλος να ολοκληρώνεται, όμως η αγάπη μου για το σινεμά δεν παύει. Θα εξακολουθήσει να με εμπνέει και να με συνδέει με ανθρώπους και εικόνες, με όλους εσάς που πιστεύετε στη δύναμη και στη μαγεία του κινηματογράφου.

Δημήτρης Εϊπίδης
Διευθυντής Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Η στενή σχέση κινηματογράφου και μουσικής

Το πάθος μου για το cinema ήρθε νομοτελειακά θα έλεγα να ακολουθήσει το αντίστοιχο για τη μουσική. Κι αν για τον κινηματογράφο, μόνος μου βρήκα τα απαιτούμενα ερεθίσματα και τα καλλιεργώ, όσο το επιτρέπει η αδυσώπητη καθημερινότητα, με τη μουσική η σχέση μου είναι θα έλεγα, κάπως, κληρονομική.

Ο πατέρας μου ασχολήθηκε παίζοντας για χρόνια, μου έδωσε ακούσματα κι εγώ ο ίδιος επηρεασμένος από έναν φίλο ξεκίνησα να παίζω κλασική κιθάρα στα τέλη του δημοτικού περίπου. Άργησα, οφείλω να ομολογήσω. Κάποια στιγμή σταμάτησα για προσωπικούς λόγους, αλλά ποτέ δεν έκοψα τον ομφάλιο λώρο με την αυτήν την μορφή τέχνης.

Όταν, λοιπόν, άρχισα να ασχολούμαι με τον κινηματογράφο, έχοντας πλέον ως πάτημα την εμπειρία μου από τη μουσική, έφτασα γρήγορα στο συμπέρασμα, πως αυτές οι δύο τέχνες πάνε μαζί κι η μία ντύνει με τρόπο μαγικό την άλλη, τις περισσότερες φορές βέβαια η μουσική το σινεμά. Δεν είναι άλλωστε λίγα τα κομμάτια που συνδέθηκαν με μία ταινία, ως soundtrack κι άφησαν εποχή.

Συμπλέκονται κι αλληλεπιδρούν τόσο έντονα η εικόνα κι ο ήχος, που ο θεατής μένει καθηλωμένος, μουδιασμένος, ταξιδεύει. Το έχω νιώσει κι είναι απίστευτο συναίσθημα, που δυστυχώς δεν μπορώ να μοιραστώ με λέξεις.

Παρά το συμβατικό ρεύμα της εποχής, έχω επιλέξει να παρακολουθώ ταινίες στον Κινηματογράφο. Δεν με αγγίζει η οικονομική κρίση, από την σκοπιά, ότι τα χρήματα θα τα φάω σε έναν παραπανίσιο καφέ, εκεί τουλάχιστον πιάνουν τόπο, λέω μέσα μου. Δεδομένα, μοιραία, έρχεται η στιγμή που θα δω και κάποιο έργο στον υπολογιστή μου, αλλά επειδή το σινεμά στη μεγάλη οθόνη το γνώρισα, εκεί θέλω να το ζήσω.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ καλή χρονιά σε όλους εσάς που θα διαβάσετε το κείμενο, με υγεία κι ευτυχία για εσάς και τις οικογένειές σας. Μην εγκαταλείπετε τον πολιτισμό, κάθε μορφή του, αυτός μας κράτησε ζωντανούς μέσα στα χρόνια ως ανθρωπότητα, αυτός μας διαφοροποιεί από τα αλλά ζώα κι αυτός θα μας σώσει. Καλό σας βράδυ ...

Το βαλς των χαμένων ονείρων-Μάνος Χατζηδάκις

https://youtu.be/5q9H2cd36RU

"Απωθημένα..."

 Απωθημένα… λέξη που φοβόμαστε μερικές φορές ακόμα και να αναφέρουμε, φοβούμενοι την καταστροφική της μανία. Σαν αγκάθι που γδέρνει, υπάρχει πάντα κάπου να μας πονά όσο και αν προσπαθούμε να θεραπεύουμε τις πληγές. Ακόμα και αν βρεις τον έρωτα στο πρόσωπο ενός άλλου ή μιας άλλης, κάτι θα μένει πάντα να σου θυμίζει αυτό το… ανεκπλήρωτο, που θα είναι πάντα σημαντικό και ξεχωριστό.
 Σαν γραμμένα με μελάνι, κάποια πράγματα μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα μέσα μας, όπως μια αγάπη για κάποιον που δεν ειπώθηκε ποτέ, ένας έρωτας που έκαιγε αλλά δεν μας παρέδωσε ποτέ στη λαίλαπά του. Και μετά από όλα αυτά, ακόμα και αν ο έρωτας αυτός υποχωρήσει, πάντα θα υπάρχει μια τρυφερότητα, μια αδυναμία, που θα κάνει πάντα την καρδιά σου να φτερουγίζει και τον κόμπο στο στομάχι να σφίγγει στο άκουσμα του ονόματος εκείνου του ανεκπλήρωτου.
 Τα απωθημένα ζουν με την ένταση μιας μνήμης που δεν υπάρχει, μιας ανάμνησης που πήγε να δημιουργηθεί αλλά που τελικά δε γεννήθηκε ποτέ. Βασανιστικά και πάντα παρόντα μπορούν να πάρουν τελικά πολλές μορφές και να κάνουν τη ζωή σου να σταματά κάθε φορά που εμφανίζεται και πάλι η αιτία μπροστά σου. Σαν μια φωτιά που σιγοκαίει τη νύχτα και με το πρώτο φύσημα του ανέμου μπορεί να γίνει πυρκαγιά και να κατακάψει τα πάντα.
 Η λέξη απωθημένο κρύβει μια επιθυμία που δεν εκπληρώθηκε. Κάποιοι έχουν μόνο μια και άλλοι πολλές περισσότερες, άρα το απωθημένο το κουβαλούν σε πληθυντικό αριθμό. 
 Λόγια που ποτέ δεν είπαμε, χαμένες ευκαιρίες, όνειρα που δεν τολμήσαμε να πραγματοποιήσουμε και ατέλειωτες σκέψεις με εικασίες για το τί θα γινόταν αν τολμούσαμε την στιγμή που έπρεπε. Μερικοί, πιστεύουν πως τα απωθημένα δημιουργούνται καθαρά από δειλία. Ίσως ακόμη αδυναμία διεκδίκησης των "θέλω" μας. Δεν είναι όμως πάντα έτσι. Υπάρχουν και απωθημένα που δεν υπήρχαν οι κατάλληλες ευκαιρίες ώστε να είναι εφικτή η πραγμάτωσή τους. Που λόγω καταστάσεων δεν μπορούσαμε να πράξουμε καταπώς θέλαμε. Αυτά ίσως να μας βασανίζουν πιο πολύ. Εκείνα όπου οι συνθήκες δεν σε αφήνουν να τα φτάσεις, να γίνουν η κατάκτηση σου, πονάνε διπλά.

 Άλλωστε τα απωθημένα ζουν από την μνήμη.Και εδώ είναι ίσως το κλειδί της ιστορίας. Η ανάμνηση του ανεκπλήρωτου περιφέρεται συνεχώς στο μυαλό μας με την εικόνα της τελειότητας και δημιουργεί τον μύθο. Έναν μύθο που δημιουργούμε μόνοι μας αφού πιστεύουμε πως εκείνο το "αν" θα μας είχε προσφέρει ενδεχομένως, κάτι καλύτερο από αυτό που ζούμε. Δεν είναι άλλωστε λίγα εκείνα τα απωθημένα που πραγματοποιήθηκαν και συνάμα απομυθοποιήθηκαν γιατί τελικά δεν πληρούσαν εκείνη την τελειότητα που είχαμε ως φαντασίωση.

  Δυστυχώς ότι απωθημένο κουβαλάμε μας εμποδίζει ως προς την συναισθηματική μας ωρίμανση και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας. Έτσι, οι σχέσεις μας, βάλλονται πολλές φορές από αδυναμία συνεννόησης και σε ανύποπτες, ασήμαντες ίσως στιγμές, ξεσπάει ο πόνος ή η οργή που κουβαλάμε. Ο μόνος τρόπος να διαχειριστούμε τα απωθημένα μας είναι να συμφιλιωθούμε μαζί τους, να τα αποδεχτούμε γιατί όλα ξεκινούν από την αποδοχή. Αυτό σημαίνει πως εφόσον προσπαθήσαμε να τα ζήσουμε, μπορούμε να αλλάξουμε και να απελευθερωθούμε από το βάρος τους, γιατί δυστυχώς τα απωθημένα τείνουν να  προσθέτουν ψυχικό βάρος, ιδιαίτερα όταν μετατρέπονται σε εμμονή. Για αυτό και δεν πρέπει να φοβόμαστε να τα αντιμετωπίζουμε. Πρέπει να βρίσκουμε τη δύναμη να τα ζούμε και να είμαστε πάντοτε έτοιμοι για τις συνέπειες που μπορεί να τα ακολουθήσουν με την εκπλήρωσή τους. Όσο κρυβόμαστε από αυτά, τόσο εκείνα διογκώνονται και όσο διογκώνονται μας αποτρέπουν να ζήσουμε τη ζωή μας καταπώς θα τη ζούσαμε χωρίς τη σκιά ενός απωθημένου.

 Υπάρχουν  ίσως, δύο βασικά είδη απωθημένου. Αυτά που δοκίμασες (έστω και λίγο ή ακόμα και πολύ) αλλά έφυγαν λίγο απότομα- άδοξα και δεν πρόλαβες να νιώσεις, να δώσεις ή να πάρεις περισσότερα. Και αυτά του απωθημένου- πλατωνικού- μονόπλευρου έρωτα. Ο έρωτας που σε κρατάει ξύπνια τα βράδια, που με ένα του χαμόγελο φτιάχνει η μέρα σου, που ακόμα και μετά από 10 μήνες που θα έχεις να τον δεις είναι σαν να τον είδες χθές. Που σου λείπει ενώ δεν είναι καν στην ζωή σου. Που ξέρεις ότι τον αγάπησες, τον αγαπάς και θα τον αγαπήσεις περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο θα μπει στη ζωή του.Αυτή είναι ίσως η χειρότερη μορφή απωθημένου.
Είναι απωθημένο, μέχρι να το δοκιμάσεις. Όταν δοκιμάζεις κάτι που έχεις θεοποιήσει, είναι αναμενόμενο ή να είναι τόσο τέλειο όσο το φαντάστηκες ή να ξενερώσεις τόσο πολύ και να διαλύσεις ένα ιδανικό που τόσο ψηλά είχες. Αλλά ποιον κοροϊδεύουμε; Ποτέ δεν ξενερώνεις με ένα απωθημένο. Απλά σταδιακά το συναίσθημα ξεφτίζει, το πρόσωπο που ερωτεύτηκες γίνεται αδιάφορο (όχι δεν το ξεπερνάς, δεν το ξεχνάς), δεν σου λείπει τόσο, το σκέφτεσαι αραιά και που, είσαι καλά… μέχρι να το ξαναδείς. Άνθρωπος με απωθημένα που όχι μόνο δεν τα διεκδικεί αλλά τα αφήνει να παραμένουν απωθημένα, είναι εκτός από δειλός και μεγάλος βλάκας.
 Για να αλλάξει λοιπόν κάτι, χρειάζεται πρώτα να αλλάξεις εσύ. Προτίμησε να έχεις περισσότερες εμπειρίες παρά απωθημένα. Εξάλλου, μη ξεχνάς ότι  τα απωθημένα είναι αυτά που σε πονούν, ενώ οι εμπειρίες σε διδάσκουν και σε βοηθούν να κάνεις ακόμα ένα βήμα προς  το άτομο που προορίζεσαι να γίνεις. Να φροντίζεις να αποφεύγεις τις αναβολές και να υποστηρίζεις τις επιλογές σου. Έτσι θα γλιτώσεις από πολλά μελλοντικά απωθημένα, αμφιβολίες και πισωγυρίσματα. Ζήσε τη ζωή σου όπως θα ήθελες και μη φοβάσαι να υποστηρίξεις τις επιλογές σου. Η ζωή δε δίνει πάντα δεύτερες ευκαιρίες γι' αυτό να είσαι σε επιφυλακή! Μη ζεις με τύψεις και μη μετανιώνεις για τίποτα που κάποτε αποτέλεσε επιλογή σου.Ποτέ δε ξέρεις πόσο τέλειο μπορεί κάτι να αποδειχτεί κάτι στο τέλος. Και μην ξεχνάς.... Μη κλαις για αυτά που χάθηκαν. Δεν αξίζει! Να γελάς για όλα αυτά τα βιώματα που μένουν μέσα σου αφού ζήσεις, Είναι κομμάτια του εαυτού σου.

Τη νέα χρονιά λοιπόν, να ζήσουν τα απωθημένα! Να έχετε μια υπέροχη χρονιά!

https://www.youtube.com/watch?v=DbuD0-UX4ew

Η Θεσσαλονίκη ζει και γιορτάζει (Ιστορική στοά Μοδιάνο, 31-12)

Ταξί (Τεχεράνης)

Taxi: Μία ταινία-βόλτα του Παχαβί στην πολύχρωμη Τεχεράνη. Ο σκηνοθέτης δίνει την ευκαιρία στον θεατή να γνωρίσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλες τις πτυχές ζωής της χώρας του. Ένα φιλμ διαφορετικό από τα προηγούμενα του Ιρανού. Άμεσο από την αρχή ως το τέλος, με βασικό πρωταγωνιστή τον σκηνοθέτη. Μιλάμε για μία ταινία μυθοπλασίας, του μέτρ του είδους, με έξυπνο χιούμορ κι ελαφρότητα, προσιτή σε κοινό κάθε ηλικίας κι εμπειρίας. Μήνυμά της; Το καταχρηστικό έγκλημα, "απαγορεύει" την έντιμη ζωή. Μην την χάσετε ...

"Να μάθεις να φεύγεις"

 https://www.youtube.com/watch?v=-2U0Ivkn2Ds

Πόσες φορές έχει τύχει να βρεθείς σε αδιέξοδο μέσα σε μια σχέση; Να αισθάνεσαι ότι ξαφνικά από εκεί που ήσουν προτεραιότητα βρίσκεσαι στο περιθώριο και απλά σε στριμώχνουν στο πρόγραμμα; Ότι οι προσπάθειες που κάνεις για να αλλάξεις αυτή την κατάσταση πέφτουν στο κενό; Ότι πολεμάς μόνος για κάτι που έπρεπε να αφορά δύο;

 Όλα αυτά που βιώνουμε, πάντοτε συνοδεύονται από μια σειρά συναισθημάτων που μας συντροφεύουν και δίνουν αυτό το διαφορετικό χρωματισμό στη ζωή μας ανάλογα με το τι βιώνουμε. Μας κάνουν να εκφράζουμε αυτό που σε κάθε περίπτωση συμβαίνει μέσα μας. Να εξωτερικεύουμε όσα αισθανόμαστε. Και όχι απαραίτητα λεκτικά κάθε φορά, γιατί τα συναισθήματα μπορούν απλά να γίνουν ορατά μόνο και μόνο από τη γλώσσα του σώματος του ατόμου. Και μερικές φορές,ξέρουν να κρυφτούν τόσο καλά που και εμείς οι ίδιοι δεν διαισθανόμαστε την ύπαρξη τους. 

  Πολλές φορές τείνουμε να θέλουμε να αποφύγουμε τα δυσάρεστα και κατά συνέπεια να αποκλείσουμε, έξω από το μυαλό μας, τις καταστάσεις που μας πλήγωσαν. Δεν θέλουμε να θυμόμαστε. Και τα κρύβουμε στα βαθύτερα στρώματα της λήθης. 
 Στο βάθος της ύπαρξης μας, οι περισσότεροι άνθρωποι κρύβουμε ή κυριολεκτικά θάβουμε αυτά που μας πονάνε όταν τ’ αγγίζουμε. Με άλλα λόγια τ’ απωθούμε. Προσπαθούμε να γυρίσουμε στη νέα μας σελίδα και ν' αφήσουμε πίσω την παλιά, τη δυσάρεστη. Συχνά δεν ξέρουμε και τι άλλο καλύτερο να κάνουμε. Ή δεν μπορούμε, να κάνουμε κάτι άλλο. 

Όμως αυτό είναι το σημείο στο οποίο κάνουμε ένα από τα μεγαλύτερα μας λάθη. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι αυτά που έχουμε νιώσει καραδοκούν και εμφανίζονται εκεί που δε τα περιμένουμε. Δεν μπορούμε απλά να συνεχίσουμε να παραβλέπουμε όσα μας ενοχλούν, ούτε να κάνουμε για πάντα στην άκρη τον εγωισμό μας. Όταν αγαπάμε κάποιον τσαλακωνόμαστε γι' αυτόν, όμως μετά από πολλές φορές που αυτό θα συμβεί πρέπει να αναρωτηθούμε αν κ ο σύντροφός μας θα έκανε το ίδιο για μας. Είμαστε το ίδιο σημαντικοί γι' αυτόν;

 Και έρχεται τελικά μια στιγμή που καταλήγεις να πιστεύεις ότι ο άνθρωπος που ήθελες να είναι το καλύτερο για σένα αποδεικνύεται το χειρότερο που θα μπορούσε να σου τύχει.

Ισχύει όμως αυτό πραγματικά; Γιατί να σπαταλήσεις το χρόνο σου σε κάτι που δεν άξιζε;

Μήπως όμως αυτή σου η πράξη σημαίνει ότι κάτι βρήκες στον άνθρωπο που επέλεξες να περάσεις χρόνο κοντά του; 
 Ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα, προσπάθησε να μη βεβηλώνεις τις αναμνήσεις και όλα τα καλά στοιχεία που εισέπραξες. Διαχώρισε τα στο μυαλό σου και απλά αποχώρησε από εκεί που πλέον περισσεύεις. Ναι. Φύγε. Όσο δύσκολο και αν είναι. Φύγε. Δεν σου αξίζει να ζητάς την προσοχή. Μην κρατάς κακία και προχώρα. Ψάξε γι' αυτόν τον άνθρωπο που θα σε κάνει να αισθανθείς και πάλι οκοκληρωμένος. Δεν "ξεαγαπαμε" τους ανθρώπους. Δίνεις ένα κομμάτι σου σε αυτόν που αγάπησες, το οποίο ποτέ δεν πρόκειται να σου επιστραφεί άσχετα με την έκβαση των καταστάσεων. Η αγάπη είναι δυνατό συναίσθημα. Ακόμα και αν πληγωθείς, πονέσεις, τσατιστείς, θυμώσεις δε θα σταματήσεις να αγαπάς. Ίσως χρειαστείς χρόνο για να το διαπιστώσεις αλλά στο τέλος θα το καταλάβεις.

 Ένας ερωτευμένος θέλει προσοχή. Το μοναδικό ίσως που θέλει είναι αυτό. Αν δεν την βρίσκεις από κάπου, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να ψάξεις να βρεις κάποιον που θα σου την παρέχει ουσιαστικά. Όταν δεν σου δίνουν σημασία, στην ουσία σε μαθαίνουν να ζεις χωρίς εκείνους που μέχρι πρότινος ήταν τα πάντα για σένα. Άστους να καταλάβουν ότι τους πραγματικά δυναμικούς ανθρώπους, πρέπει να μάθεις να τους σέβεσαι και να τους αγαπάς γιατί μένουν μαζί σου μόνο γιατί σε θέλουν. Και όχι από ανάγκη ή φόβο να μην είναι μόνοι. Έχουν μάθει να επιβιώνουν μόνοι τους. Απλά επέλεξαν να μοιραστούν ένα κομμάτι της ζωής τους μαζί σου. Μη στενοχωριέσαι λοιπόν επειδή δεν κατάφερες να πάρεις πίσω όσα περίμενες. Σίγουρα είναι ένα κομμάτι δύσκολο το να ξεπεράσεις όσα νιώθεις, όμως δεν είναι ανέφικτο.
 Σιγά σιγά συνηθίζεις κάποια γεγονότα. Σταματάς να λυπάσαι πλέον. Δεν αναλύεις τίποτα πια όχι γιατί δε νοιάζεσαι, αλλά γιατί έχεις πλέον κουραστεί να παλεύεις μόνος σου, για κάτι που πια έχει τελειώσει. Απλά αφήνεις το χρόνο να περάσει και να γιατρέψει τις πληγές σου. Και να ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα θα τα καταφέρει. Άλλωστε, μην ξεχνάς ότι όλα στη ζωή γίνονται για κάποιο λόγο.
Βρες τη δύναμη να μιλήσεις ανοιχτά και να πεις όσα σε σκοτώνουν: "...Σε αγαπάω και πάντα θα σε αγαπάω αλλά δεν μου αρέσεις πια. Αν αντέχεις να με χάσεις αντέχω και να φύγω. Τα μέτρια με σκοτώνουν ψυχή μου, και εμείς δεν είμαστε προορισμένοι για να μετατραπούμε σε κάτι μέτριο..."
 Κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος που σε καταλαβαίνει, αλλά παρ' όλα αυτά δεν μπορείς να το δεις και σου ξεγλιστράει. Φύγε λοιπόν από εκεί που δεν σου προσφέρουν όσα αναζητάς και μη φοβάσαι να τα ψάξεις. Διεκδίκησε τα γιατί σου αξίζουν.

Να είσαι ο εαυτός σου και μη νοιάζεσαι για τη γνώμη των άλλων. Οι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι δεν νοιάζονται για το τι θα πει ο κόσμος, αμφισβητούν πολλά, ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό γι' αυτό και δε ζουν με ψευδαισθήσεις. Ξέρουν ότι μπορούν να κάνουν λάθη και έχουν την δύναμη να τα ομολογήσουν και να ζητήσουν συγγνώμη όσο δύσκολο και αν τους είναι αυτό. Η ειλικρίνεια έχει τόση δύναμη που λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να τη διαχειριστούν.
 Μην πιέζεις κανέναν ούτε να σου μιλάει ούτε να μένει δίπλα σου. Γενικά μην πιέζεις κανέναν για τίποτα. Όποιος πραγματικά σε θέλει θα μπορέσει να βρει και τον χρόνο και τον τρόπο να μπει και να μείνει στη ζωή σου. Όποιος δε θέλει θα βρει δικαιολογίες. Κάποτε θα καταλάβουν ότι δεν θα είσαι για πάντα εκεί, και ότι κάτι που μέχρι πρότινος θεωρούσαν δεδομένο θα αποτελεί ζητούμενο. Θα είναι όμως πλέον αργά. Όχι για σένα, αλλά για αυτούς.

Ο Ηλίθιος-Γιούρι Μπίκοφ

Ο Ηλίθιος (Durak), μία εξαιρετική ταινία του Γιούρι Μπίκοφ, βασιζόμενη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, που προσωπικά έχω συμπεριλάβει στην κορυφαία δεκάδα του έτους. Ένας νεαρός υδραυλικός, αυτοδίδακτος μηχανικός, προσπαθεί να σώσει 800 ανθρώπινες ζωές από την κατάρρευση ενός κτιρίου. Ο Ντίμα (βασικός πρωταγωνιστής) είναι ένας τίμιος ιδεαλιστικής. Έρχεται σε επαφή με την τοπική κοινωνία και τα όργανά της και σύντομα καταλαβαίνει, ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Η "μαμά" (Ν.Σούρκοβα) της κλειστής κοινωνίας και το διοικητικό συμβούλιο έχουν περιέλθει σε δύσκολη θέση και κάπου εκεί το συμφέρον του κεφαλαίου, θάβει τις ανθρώπινες ζωές στον βωμό της διαφθοράς. Στην απέλπιδα προσπάθεια ο Ντίμα πάει να σώσει τις αθώες ψυχές, αψηφώντας την απειλή της δολοφονίας που βίωσε με τα μάτια του. Κι εκεί όμως αντιμετωπίζεται ως παρείσακτος. Μέσα στην ταινία, που πρόκειται για μία πανοραμική ακτινογραφία της σύγχρονης Ρωσίας, βλέπουμε τον αγώνα ενός απλού ανθρώπου για τον συνάνθρωπο με ζήλο, τα συμφέροντα που συμπλέκονται κι αλληλεπιδρούν, καθώς και την υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής μπροστά στον πρόσκαιρο πλουτισμό και τις εφήμερες θέσεις εξουσίας.

Υ.Γ. Ηλίθιος=Ρομαντικός ιδεαλιστής

Μην το χάσετε ...

Μύρισε Χριστούγεννα

Έφτασαν τα Χριστούγεννα. Πρόκειται κατά την ταπεινή μου άποψη για την πιο γιορτινή περίοδο του χρόνου. Λίγο η γέννηση του Χριστού, λίγο η αλλαγή του χρόνου, λίγο οι διακοπές, υπάρχει θετικό κλίμα. Άθελα ή μη τέτοιες ημέρες γίνεται ένας μίνι απολογισμός της χρονιάς που ολοκληρώνεται κι αυτό (αυτοκριτική) βοηθάει δεδομένα στο να γίνουμε καλύτεροι. Πρόκειται για συνάντηση της οικογένειας, λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς και το γέμισμα των μπαταριών, εν όψει της αδυσώπητης καθηνερινότητας. Πραγματικά, τέτοιες μέρες, δεν μπορείς ούτε να διαβάσεις, ούτε να δουλεύεις, χρειάζεται τον σύντροφό σου, τους φίλους σου, την θαλπωρή της οικογένειας. Σε αντίθεση με το Πάσχα, όπου μιλάμε για πένθος και κατάνυξη, τώρα έχουμε πανηγύρια, φαγοπότια και χαρά, ναι καλά διαβάσατε χαμόγελααα. Ο Θεός είναι η αγάπη, πέρα από θρησκείες και δογματισμούς κι αυτή η γιορτή, είναι της ΑΓΑΠΗΣ. Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία κι ευτυχία για εσάς και τους οικείους σας.

Υ.Γ. Ώρα για μελομακάρονα ...

Οι καλύτερες ταινίες του 2015

Πολλές ταινίες με κέρδισαν φέτος στους Κινηματογράφους κι όχι μόνο. Στη συνέχεια, κλείνοντας το 2015, θα παραθέσω μερικές απ΄αυτές, που έτυχε να δω και θεωρώ κάτι παραπάνω από αξιόλογες.

1)

Mustang-Erguven

2)

Land of mine-Martin Zandvliet

3)

Youth-Paul Sorrentino

4)

O νόμος της αγοράς-Στεφάν Μπριζέ

5)

Carol-Todd Haynes

6)

Ηλίθιος-Γιούρι Μπίκοφ

7)

Second chance (2014) Προβλήθηκε στην Ελλάδα, εκτός Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το 2015

8)

45 Years-Adrew Haigh

9)

 Dheepan-Audiard

10)

Glassland-Gerard Barrett

11)

Γαλλικό αίμα

12)

Τώρα μπορούν να έρθουν-Μπραχίμι

13)

Birdman- Inarritu

14)

Son of Saoul-Nemes

15)

11 Minutes- Skolimowski

Οι αποστάσεις της καρδιάς

http://www.youtube.com/watch?v=Dyo4tNwNIvQ

 Μια μέρα, ένας σοφός Ινδός, έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:
- "Μπορεί κάποιος να μας πει γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται; "
- "Γιατί χάνουν την ηρεμία τους!" απάντησε ο ένας.
-" Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ρωτά ο σοφός.
- "Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος", είπε ένας άλλος μαθητής. 

Τότε ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση: - "Δεν είναι δυνατόν  δηλαδή να του μιλήσει με χαμηλή φωνή; "
Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμία δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο.
- "Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι; Γιατί όταν θυμώνουν δύο άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ… και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά, για να καλύψει την απόσταση… Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για να ακουστούν. Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι; Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά. Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν… παρά μονάχα ψιθυρίζουν. Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν. Έτσι συμβαίνει όταν δύο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον "

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά: -" Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πια τα λόγια σας τον δρόμο του γυρισμού."

Ψάχνοντας διάφορα (ως συνήθως) χθες στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σε αυτό το μικρό κείμενο και συνειδητοποίησα πως ίσως, καμιά φορά τελικά, με μια απλή και μόνο αλληγορία να καταφέρεις να εκφράσεις πράγματα που με κάθε άλλο τρόπο θα ήταν δύσκολο να τα πεις.

  Πόσο σημαντική τελικά μπορεί να είναι η σιωπή ανάμεσα σε δυο άτομα και πόσα πολλά μπορεί να εκφράσει. Υπάρχουν φορές που η σιωπή μπορεί να σε πονέσει, να σε φοβίσει ή ακόμα και να σε τσακίσει. Όμως αντίθετα, μπορεί και να προσφέρει μια περίεργη γαλήνη και να σε κάνει να αισθάνεσαι πιο ευτυχισμένος από ποτέ, αν βρίσκεσαι σε θέση να την απολαύσεις... 

 Ζηλεύω καλοπροαίρετα όσους καταφέρνουν να ζουν μόνο το δεύτερο κομμάτι της. Είναι τρομερό να μπορείς να συνεννοείσαι με τους ανθρώπους γύρω σου μόνο με ένα βλέμμα και να αποφεύγεις τους καβγάδες και τους τσακωμούς. Ποτέ δε μου άρεσαν οι τσακωμοί για να είμαι ειλικρινής.

Και δε μιλάω για τους ασήμαντους, τα παιχνίδια. Αναφέρομαι στους σοβαρούς. Σ' αυτούς που δεν ελέγχουμε τους εαυτούς μας. Σ' αυτούς που πληγώνουμε και μας πληγώνουν. Εκείνη τη στιγμή άλλοι παράγοντες είναι αυτοί που μας ελέγχουν (θυμός, απογοήτευση, απώλεια, λύπη, στενοχώρια, απελπισία και κάποιες φορές όλα αυτά μαζί) γι' αυτό και δε συνειδητοποιούμε το τι μπορεί να πούμε.Το πόσο μπορούμε να πληγώσουμε αυτούς που αγαπάμε.

 Από τη μια είναι καλό φυσικά το να ξεσπάμε, γιατί αφήνουμε τους εαυτούς μας να εκφραστούν και να εξωτερικεύσουν όλα αυτά που νιώθουμε. Όμως, ειδικά στις περιπτώσεις που ξεσπάμε το θυμό μας, καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να τρέξουμε λίγο πριν στο  μυαλό μας όλα αυτά που θα θέλαμε να πούμε στο άτομο απέναντι μας και να βεβαιωθούμε ότι όντως θέλουμε να ακουστούν οι σκέψεις μας αυτές. Πριν να είναι αργά...

 Εξ' άλλου μην ξεχνάς ότι με τους τσακωμούς πάντα χάνεις το δίκιο σου. Προτίμησε να συζητήσεις για ότι σε προβληματίζει. Ίσως να βρεις λύση και να λύσεις το πρόβλημα σου ή απλά να το παλέψεις για λίγο ακόμα. Όσο χρειαστεί για να καταλάβεις. Άλλωστε στις στιγμές που κυριαρχεί η ηρεμία μπορείς πραγματικά να ακούσεις τον εαυτό σου. Στα αλήθεια όμως.

 Ίσως βέβαια, να μην οδηγηθείς και πουθενά. Απλά να συνειδητοποιήσεις ότι έφτασε το τέλος... ένα τέλος που έπρεπε να έχει μπει από καιρό.. Το μόνο που έχεις να κάνεις τότε είναι να προχωρήσεις τη ζωή σου παρακάτω.Βεβαιώσου ωστόσο, ότι θα το έχεις κάνει με το κεφάλι ψηλά. Ότι η δική σου στάση δεν άλλαξε και παρέμεινες καθ' όλη την πορεία ο εαυτός σου. Ήσουν αληθινός και αυτό είναι το μόνο πράγμα που στο τέλος θα έχει σημασία για σένα...Και πίστεψε με. Θα σε οδηγήσει στη λύτρωση που επιζητείς. Είναι περίεργο πράγμα οι αποστάσεις της καρδιάς....

Ημερολόγιο Υπενθύμισης

Σα μαγική λέξη,  με τη δύναμη να ξετρυπώνει καλά κρυμμένες αναμνήσεις στο μυαλό, σα σπίθα που αναγεννά τις σχεδόν σβηστές φλόγες του τζακιού, θυμίζουν στους περισσότερους τα Χριστούγεννα. Χρώματα, μουσικές φωτάκια, γλυκά, μυρωδιές, παρέες θα είναι μερικές από τις πρώτες λέξεις που θα έρχονται πρώτα στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων. Και όχι άδικα… Γιορτή χαρμόσυνη από τέτοιες σκέψεις είναι λογικό να ακολουθείται.

Όμως, έχουν και μία άλλη όψη. Γι’ αυτήν γράφω, γιατί για μένα αυτή έχει σημασία, σπουδαιότητα, βάθος. Τα Χριστούγεννα είναι ημέρα υπενθύμισης. Και θα με ρωτήσετε: Μα δε θυμόμαστε να πάρουμε δώρα; Δε θυμόμαστε να είμαστε καλοί και ενάρετοι; Δε θυμόμαστε να είμαστε ευγνώμονες; Δε θυμόμαστε να συγχωρούμε;

Και σας ρωτώ: Θυμόμαστε;

Δεν ανέφερα ξεχωριστά αν θυμόμαστε να αγαπάμε. Όσα σας ρώτησα (πλην της πρώτης ερώτησης) δεν είναι η αγάπη στο βάθος της;  Η ερωτική, η φιλική, προς το συνάνθρωπο; Και για μία απάντηση είμαι σίγουρος: Πως αυτή είναι η αγάπη. Η αγάπη από τον Θεό, προς τον Θεό. «Πεινούσα και δε μου έδωσες να φάω» λέει ο Χριστός στον άνθρωπο:, «Πεινούσα για καλοσύνη, ευγνωμοσύνη, συγχώρεση…».

Για ένα είμαι βέβαιος. Όλοι παίρνουμε, δίνουμε ή θλιβόμαστε αν δε μπορέσουμε να πάρουμε ή να δώσουμε στους άλλους δώρα. Το δώρο ισχυριζόμαστε ότι αποτελεί ένδειξη αγάπης. Και θα συμφωνούσα με αυτό, αλλά πλέον όχι. Ένδειξη αγάπης δεν είναι ούτε το δώρο ούτε καν η ίδια η λέξη «αγάπη».

Αγάπη είναι να μάθουμε να συγχωρούμε γενναιόδωρα. Γιατί ποιο είναι το μεγαλύτερο δώρο από τη λυτρωτική δύναμη της συγχώρεσης; Ξέρετε, και η ψυχή μας χρειάζεται που και που κάποιο δώρο. Σαν υπενθύμιση ότι και αυτή υπάρχει.

Αγάπη είναι να προσφέρουμε γενναιόδωρα. Όχι μόνο υλικά αγαθά αλλά και συναισθήματα, λόγια παρηγοριάς, καλοσύνης και ανθρωπιάς.

Αγάπη είναι να πιστεύουμε γενναιόδωρα. Στο Θεό και στον άνθρωπο. Γιατί πως θα πιστέψω στο Δημιουργό αν δε θαυμάσω και σεβαστώ το Δημιούργημά του;

Αγάπη είναι να λέμε ευχαριστώ. Δε χρειάζεται εξήγηση. Η λέξη είναι γεμάτη από ολοφάνερα μηνύματα.

Και τα Χριστούγεννα είναι ακριβώς η μέρα αυτή που μας υπενθυμίζει το καθημερινό μας λάθος: Λησμονούμε το νόημα της ουσιαστικής αγάπης τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου,  μόλις, μαγικά, σβήσουν τα φωτάκια του δέντρου… Μας υπενθυμίζουν την υποχρέωση μας: Να αγαπάμε ουσιαστικά.  

Γιατί για μένα η αγάπη συνοψίζεται σε μία φράση:

«Αγαπάτε αλλήλους»!

Καλό ξημέρωμα να έχουμε!

Στιγμές: Αθήνα - Θεσσαλονίκη

Για άλλη μια φορά έρχεται η σύγκριση στο μυαλό μου. Τι θα διάλεγα? Τι θα διαλέξω βασικά... Η απάντηση εύκολη για τον καθένα, μέσα της όμως κρύβει παγίδες. Ωραίες παγίδες, σαν τις σειρήνες του Οδυσσέα! Ας αρχίσουμε λοιπόν,

Αθήνα,

Όμορφη πόλη, πολύ όμορφη για την ακρίβεια. Έχει πολλές επιλογές για ό,τι μπορείς να φανταστείς. Για οτιδήποτε ψάχνεις υπάρχει και ένα ή δύο καταστήματα, σίγουρα, κάπου στην Αθήνα που θα το βρεις. Από καφετέρια και εστιατόρια, άλλο τίποτα. Σε κάθε γωνιά υπάρχει και μαγαζί με διαφορετικό στυλ. Μπορείς να ικανοποιήσεις οποιαδήποτε όρεξη,επιθυμία ή ακόμη και όποιο συναίσθημα έχεις. Να μην μιλήσω για την συγκοινωνία. Απίστευτη. Από την μια, έχει μια μικρή καθυστέρηση, από την άλλη όμως μπορείς να πας οπουδήποτε με πολλά μέσα μεταφοράς. Υπάρχουν πολλά λεωφορεία που κάνουν διαδρομές που ούτε οι οδηγοί το περίμεναν. Το 140 για παράδειγμα https://www.youtube.com/watch?v=s4UwlLzHn5A 






Ήρθε η ώρα να πούμε για την "αρχαία" πλευρά της πόλης. Μια οπτασία. Όλο το κέντρο είναι χάρμα ιδέσθαι. Η ακρόπολη, τα στενά του θησείου, τα σοκάκια στο μοναστηράκι. Όταν νυχτώνει σαν να μαγεύει κάτι αυτήν την πόλη και γίνεται άλλη από αυτήν που είναι το πρωί ,ένα τρελοκομείο, όπως συνηθίζω να λέω.


Είναι πιο ανθρώπινη το βράδυ. Μπορείς σχεδόν να την ερωτευτείς. Όταν πέφτουν τα φώτα η Αθήνα γίνεται ένας άλλος κόσμος!












Θεσσαλονίκη,

Απλή, Λυτή και Απέριττη... Τα έχει όλα και συμφέρει, θα έλεγα. Καμία σύγκριση με την Αθήνα δεν τίθεται. Κατά πολύ μικρότερη σαν πόλη. Λιγότερες δυνατότητες, λιγότερες επιλογές. Αλλά τι είναι αυτό που σε κάνει και κολλάς όμως; Η παραλία της; Οι άνθρωποι; Οι δρόμοι;

Πραγματικά ούτε εγώ ξέρω... Όταν με ρωτάνε τι σου αρέσει και θες να μείνεις εκεί, δεν ξέρω τι να απαντήσω. Σε όλα υστερεί σε σχέση με την Αθήνα. Αλλά όλα αυτά είναι που μου αρέσουν. Όταν είσαι ερωτευμένος δεν μπορείς να ξεχωρίσεις. Σου αρέσουν όλα. Δύο ίσως και τρία επίπεδα κάτω η Θεσσαλονίκη από την Αθήνα... Το μετρό ακόμη να φτιαχτεί. Όμως για μένα η απάντηση είναι εύκολη... Για εσάς;

Όνειρο

 http://www.youtube.com/watch?v=SR0NNl4I7

  Είχε στυλώσει το βλέμμα της στο κενό. Φαινόταν ξανά χαμένη σε ένα δικό της κόσμο.
  Κοιτούσε για άλλη μια φορά αποστασιοποιημένα. 
  Αυτή η μάσκα, αυτό το τρομακτικό προσωπείο είχε πέσει πάλι στο πρόσωπό της. Αισθανόταν ότι προστατευόταν όταν τη φορούσε. Όταν δεν άφηνε κανέναν να την πλησιάσει, γιατί όποτε είχε επιλέξει να αφεθεί και να το κάνει, κατέληγε να πληγωθεί.
  Πλέον, ο φόβος αυτός είχε αρχίσει να την κουράζει και να την στενοχωρεί γιατί δεν μπορούσε να δείξει στους γύρω της τα πραγματικά της συναισθήματα. Πότε πραγματικά χαμογελούσε πίσω από τη μάσκα της και πότε δεν υποκρινόταν απλά ότι όλα ήταν εντάξει.
  Πίστευε πώς ο μόνος τρόπος για να φαίνεται πάντα δυνατή ήταν να μην αφήνει να φανούν οι αδυναμίες και τα δάκρυα της. Όμως δεν το άντεχε πια αυτό. Ο φόβος της μετατρεπόταν σε θηλιά που την έσφιγγε ολοένα και περισσότερο. Ήθελε να μπορεί να φωνάξει "βοήθεια" όταν κάτι την έπνιγε. Όταν ο φόβος αυτός επέστρεφε ξανά... Κι ας ήξερε δε θα φαινόταν ψύχραιμη, ήρεμη και λογική όπως πάντα. Η μάσκα αυτή της έκλεβε την δυνατότητα να είναι ο εαυτός της και δεν θα ζούσε άλλο με αυτή όσο και αν πονούσε η αφαίρεση της.
  Εκείνος τρόμαζε πολύ όταν η έκφραση αυτή καταλάμβανε το πρόσωπό της. Δεν την έβλεπε πια. Έμοιαζε με ξένη. Ήταν απλά εκεί. Μια ύπαρξη που δε του θύμιζε σε τίποτα εκείνο το όμορφο, χαμογελαστό κορίτσι που τόσο είχε ερωτευτεί και αγαπούσε. Ένιωθε ότι κάτι την κατέτρωγε. Της έκλεβε από μέσα της τη σπίθα για τη ζωή.

  Σήμερα το πρωί, ενώ κοιμόταν δίπλα της, εκείνη πετάχτηκε από τον ύπνο της ανήσυχη, σαν κάτι να την πίεζε και να την εμπόδιζε να αναπνεύσει. Προσπαθούσε να ξαναβρεί την ανάσα της χωρίς να γίνει πάλι αντιληπτή αλλά εκείνος σύρθηκε κοντά της και την τράβηξε στην αγκαλιά του. Την ένιωθε ακόμη να τρέμει και ένιωσε τόσο δυνατή την επιθυμία να την προστατεύσει αλλά παράλληλα τόσο αδύναμος. Ανήμπορος. Ήξερε ότι μόνο εκείνη μπορούσε να βοηθήσει πραγματικά τον εαυτό της. Προσπάθησε να την πείσει να του αφηγηθεί όλα όσα είχε δει πάλι. Ο ίδιος εφιάλτης που την ταλαιπωρούσε ένα μήνα τώρα...
Χώθηκε στην αγκαλιά του και εκείνος, χωρίς να ανοίξει τα μάτια του άρχισε να της χαϊδεύει τα μαλλιά της λέγοντας μόνο: "Πες μου όταν είσαι έτοιμη... ".
  Στην πραγματικότητα ήξερε πως αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να προστατευτεί από όσα το μυαλό της είχε ονομάσει "κινδύνους". Έπρεπε να τους κατονομάζει και να τους αντιμετωπίζει κάθε φορά από την αρχή. Σαν κάτι καινούριο. Αυτό ήταν που την τσάκιζε. Ξαναζούσε όλα εκείνα που της έκοβαν την ανάσα. Όλα εκείνα που την απέτρεπαν από το να ζήσει πραγματικά. Να είναι ο εαυτός της. Γι' αυτό επέλεγε να μην μιλάει σε κανέναν για όσα έβλεπε. Ακόμα και σε εκείνον. 
  Μόνο που σήμερα αυτή η μάσκα είχε αρχίσει να την στενοχωρεί και να την πιέζει.
Άρχισε να συνειδητοποιεί πόσο πίσω την κρατούσε το προσωπείο αυτό. Κατάλαβε πόσο αδύναμη και ψεύτικη την έκανε να φαίνεται. Μπορεί αρχικά να ένιωθε προστατευμένη φορώντας την όμως τώρα πια, η ψύχρα της μοναξιάς άρχιζε να την τυλίγει. Την ένιωθε να την χτυπάει σε όλο της το κορμί και αυτό την τρομοκράτησε. Δεν το ήθελε άλλο αυτό. Δεν έκανε για εκείνη. Μπορούσε να το διώξει. Ήταν ακόμα στο χέρι της. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει...

Πήγε και ξάπλωσε δίπλα του διστακτικά. Τον κοίταζε ενώ κοιμόταν. Πόσες φορές θέλησε να την κάνει να του μιλήσει και εκείνη τον έδιωχνε μακριά. Απορούσε με την υπομονή και την επιμονή του. Όμως τώρα πια τον έβλεπε ξεκάθαρα. Μπορούσε να βασιστεί πάνω του. Το είχε αποφασίσει... Άρχισε δειλά να του διηγείται ότι είδε.

 " Ήμουν μόνη σε μία παραλία. Ο καιρός ήταν ζεστός και ο ήλιος έλαμπε στον καταγάλανο ουρανό. Τα άσπρα σύννεφα έμοιαζαν να παίζουν μεταξύ τους παίρνοντας κάθε λογής σχήμα και εγώ τα κοίταζα χαμογελώντας και προσπαθούσα να μαντέψω τι παρίσταναν αυτή τη φορά.

Φορούσα ένα μακρύ, λινό, άσπρο φόρεμα και ήμουν ξυπόλητη πάνω στη ζεστή άμμο. Τα μαλλιά μου ήταν σγουρά και πάνω τους υπήρχαν μικροσκοπικά άσπρα ανθάκια διάσπαρτα μέσα στα μαλλιά μου.Άκουγα τον ήχο της θάλασσας και τα πουλιά που κελαηδούσαν και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό αισθάνθηκα ελεύθερη και τίποτα δεν με βασάνιζε... 

  Ξαφνικά, στο βάθος του ορίζοντα, έπεσε μια τρομακτική αστραπή και με μιας τα πάντα γύρω μου σκοτείνιασαν. Ο ουρανός γέμισε με μεγάλα μαύρα και γκρι σύννεφα. Η υπέροχη καλοκαιρινή μέρα έδωσε τη θέση της σε μια τρομακτική χειμωνιάτικη. Κρύωνα τόσο πολύ και φοβόμουν. Ο άνεμος έφερε μια ισχυρή τρικυμία. Τα κύματα έσκαγαν με φόρα πάνω στα βράχια και η όχθη της παραλίας φαινόταν άσπρη πια. Άκουγα το σφύριγμα του αέρα μέσα απο τις σπηλιές και ένιωσα να ανατριχιάζω ολόκληρη.Ήθελα να φύγω απο κει όσο πιο γρήγορα μπορούσα όμως για κάποιο λόγο δε μπορούσα να κουνήσω τα πόδια μου....

  Τότε σαν να μπορούσα να με δω ως κάποιος άλλος, είδα το πρόσωπο μου να παγώνει. Να νεκρώνει. Η έκφραση μου ήταν κενή και άρχισα να περπατάω προς τη θάλασσα με αργά αλλά σταθερά βήματα. Δεν έλεγχα πλέον το κορμί μου, κινούταν σαν απο μόνο του. Ήμουν ένας απλός θεατής σε όλα αυτά. Ανήμπορη να με βοηθήσω...Ανήμπορη να με σταματήσω...

 Και τότε το είδα... Έμπαινα πια μέσα στη θάλασσα. Το φόρεμα μου είχε αρχίσει να γίνεται μούσκεμα αλλά δε με ένοιαζε. Δεν κρύωνα πια. Δεν ένιωθα τίποτα. Απλά προχωρούσα. Μια φωνή πίσω μου, μου φώναζε να σταματήσω. Να γυρίσω πίσω ή να περιμένω να έρθει να με πάρει. Αρκεί να σταματούσα. Δεν άκουσα όμως.

Δεν μπορούσα να ακούσω. Συνέχιζα να προχωράω στη θάλασσα μέχρι που το νερό με κάλυψε ολόκληρη. Δεν μπορούσα να δω το σώμα μου. Δε μπορούσα να με εντοπίσω. Έβλεπα μόνο το νερό. Τότε με είδα. Βυθιζόμουν αργά με τα μάτια μου κλειστά δίπλα μου. Ήμουν τόσο απαθής, τόσο παραδομένη σε αυτό που μου συνέβη. Άρχισα να ουρλιάζω μόλις το σώμα μου πέρασε από δίπλα μου. Ήμουν τόσο ακίνητη, τόσο παγωμένη. Και τότε άνοιξα τα μάτια μου και ένιωσα να πνίγομαι. Το νερό δεν με άφηνε να αναπνεύσω και ένιωθα κάθε κύτταρο του κορμιού μου να πολεμά για τη σωτηρία. Όμως μάταια... Χρειάστηκαν μόνο μερικά λεπτά και μετά από λίγο έγινα άκαμπτη. Tο σώμα μου έπαψε να κινείται για πάντα.. " 

  Τελειώνοντας την αφήγηση της γύρισε και τον κοίταξε. Αυτό την έκανε να ξυπνήσει έτσι λοιπόν. Τόσο τρομαγμένη. Την έσφιξε πάνω του και τότε ένιωσε μέσα της μια μικρή φλόγα. Ένα αίσθημα αισιοδοξίας που είχε καιρό να νιώσει. Την καταλάβαινε από την αρχή και με την επιμονή του την έκανε να συνειδητοποιήσει και εκείνη πως στο πρόσωπο του είχε ένα σύμμαχο. Κάποιον τον οποίο μπορούσε να τον εμπιστευθεί και να ρίξει τη μάσκα της. Μπορούσε πάλι να είναι ο εαυτός της. Του χαμογέλασε και χώθηκε στην αγκαλιά του.

  Καμιά φορά όλοι μας τείνουμε να επιστρατεύουμε κάθε λογής μάσκα. Φυσικά όταν τις πρωτοβάλαμε δεν είχαμε σκοπό να κοροϊδέψουμε κανέναν.

Εντάξει, ίσως μόνο λίγο τον εαυτό μας γιατί νομίσαμε ότι μπορούσαν να μας προστατέψουν από όσα φοβόμασταν κατά καιρούς στη ζωή μας. Όμως να σου εκμυστηρευτώ κάτι; Ανυπομονώ για την στιγμή που θα αρχίσουν να σε πιέζουν και θα θες επιτέλους να της ξεφορτωθείς. Φυσικά δε θα είναι καθόλου εύκολο. Τα κομμάτια θα φεύγουν ένα ένα, και ίσως να πονάνε και λίγο όσο τα ξεφορτώνεσαι. Μπορεί να φοβηθείς και λίγο. Μπορεί και πολύ. Όμως άντεξε! Ανυπομονώ για την καινούρια σου αρχή σε μια νέα, δική σου εποχή, απαλλαγμένη από φόβους και δισταγμούς. Γιατί πλέον θα βγεις στην επιφάνεια και θα είσαι ο εαυτός σου! Χωρίς μάσκες και προσποιήσεις! Θα είσαι εσύ!

https://www.youtube.com/watch?v=IIG-JNdNYGM

It's the most wonderful time of the year

https://www.youtube.com/watch?v=gFtb3EtjEic
Πώς να λείπει η σωστή μουσική από αυτό το post; (Είμαι ενθουσιασμένη μόνο και μόνο με την ιδέα ότι πατάτε στο σύνδεσμο και σκάτε ένα χαμόγελο στο άκουσμα του. Και εγώ το ίδιο παθαίνω! )

 Πριν λίγες μέρες λοιπόν, ένα πολύ ψυχρό πρωινό, νυσταγμένη και λιγάκι κατσουφιασμένη, μπήκα στο αυτοκίνητο για να πάω στο μάθημα που είχα. Οδηγούσα μηχανικά και σκεφτόμουν όλα όσα έπρεπε να κάνω μέσα στη μέρα. Δεν είχα καθόλου όρεξη να βγω από το σπίτι και να αποχωριστώ το ζεστό παπλωματάκι μου και όλα όσα σκεφτόμουν μόνο χειροτέρευαν την κατάσταση.
 Τότε, συνειδητοποίησα ότι άκουγα στο ράδιο τη μελωδία από το κομμάτι του Andy Williams το It's the most wonderful time of the year. Κοίταξα την ημερομηνία στο κινητό. 1/12/2015. Και ναι. Αυτό ήταν. Με μιας η μέρα μου πήρε χρώμα! Πώς ήταν δυνατόν να μην θυμάμαι ότι επιτέλους μπήκε ο υπέρτατος Δεκέμβριος; Ναι ναι. Ο Υπέρτατος.

Ο πιο ωραίος μήνας με διαφορά! (Άντε και λίγο ο Ιανουάριος που έχω γενέθλια.) Και όχι. Δεν είμαι πειραγμένη να τη βρίσκω με το κρύο του καιρού, απλά αυτός ο μήνας κάνει τα πάντα να φαίνονται πιο όμορφα. Γιατί; Μα γιατί επιτέλους έχουμε Χριστούγεννα!! Μπορεί να ακούγεται κοινότυπο και όλοι να το θεωρούν κουραστικό. Αλλά όχι. Είμαι 1,74, 22 χρονών και ολόκληρη γυναίκα όπως λέει και η γιαγιά μου, αλλά πάντα θα περιμένω τα Χριστούγεννα όπως τα περίμενα όταν ήμουν μικρή!
 Στολισμένοι δρόμοι, κτίρια, πλατείες, βιτρίνες. Όλα γύρω μας φορούν τα γιορτινά τους. Κρύο, χιόνι κι όμως όλα μοιάζουν πιο ζεστά. Αποπνέουν μια όμορφη θαλπωρή που θα σε τυλίξει ζεστά αν την αναζητήσεις. Η μαγεία είναι εδώ, έτοιμη να αγγίξει τις ψυχές μας. Άλλωστε ποιος δε χρειάζεται μια μικρή απόδραση στις μέρες μας; Με όλα όσα βιώνουμε καθημερινά, με τη δυσχέρεια που αποφέρει η οικονομική κατάσταση; Βέβαια πολλοί θα πουν ότι η γιορτή αυτή είναι φτιαγμένη στα πρότυπα του καταναλωτισμού. Διαφωνώ σε αυτό.

Τα Χριστούγεννα είναι φτιαγμένα στα πρότυπα του κάθε ανθρώπου. Εμείς επιλέγουμε πώς θα τα ζήσουμε, ακριβώς και όπως γίνεται με κάθε στιγμή της ζωής μας. Δε χρειάζεται να ξοδέψει κανείς πολλά χρήματα για να περάσει καλά. Με αυτό τον τρόπο σκέψης είναι που χάνεται το νόημα της γιορτής. Τα μόνα πράγματα που χρειαζόμαστε είναι καλή διάθεση, όρεξη και ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν γύρω μας. Αυτά τα ελάχιστα είναι τα σημαντικότερα συστατικά.
 Συγκεντρώσεις με φίλους στα σπίτια, χριστουγεννιάτικα τραγούδια στο ραδιόφωνο, φαγητό με την οικογένεια, στολισμός του σπιτιού, προετοιμασία των γλυκών, ανταλλαγές δώρων σημαντικών για τον καθένα, ένα ποτήρι κρασί, παιχνίδια που θα σας χαρίσουν στιγμές χαράς, φτάνουν για να συνθέσουν ένα σκηνικό ονειρικό. Μαζέψτε κοντά τα άτομα που αγαπάτε και θα νιώσετε πιο ολοκληρωμένοι από ποτέ. Όλα τα χρήματα του κόσμου δεν μπορούν να αγοράσουν όλα όσα θα νιώσετε κοντά τους.
 Τα Χριστούγεννα είναι μια εποχή για να δημιουργούμε και να μοιραζόμαστε στιγμές και αναμνήσεις που θα μας είναι πολύτιμες στο πέρασμα του χρόνου. Ας μην αναλωνόμαστε στο να ψάχνουμε αφορμές για γκρίνιες και παράπονα. Πρέπει να νιώθουμε τυχεροί με όλα όσα έχουμε. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν την ίδια ευλογία με μας. Όσα για μας θεωρούνται δεδομένα και δεν τα εκτιμάμε και τόσο πια, για εκείνους είναι ζητούμενα. Ας βάλουμε λοιπόν στην άκρη τον εγωισμό μας και ας προσφέρουμε απλόχερα όλα αυτά που έχουμε να δώσουμε. Αυτές τις μέρες ας σκεφτούμε όλους αυτούς γύρω μας που έχουν την ανάγκη μας. Που μας χρειάζονται ο καθένας με τον τρόπο του. Με τη σειρά τους και εκείνοι θα κάνουν το καλύτερο για μας.
  Α... Και που είσαι; Κοίτα να μην ξεχάσεις το παιδί που κοιμάται μέσα σου. Πού και πού πρέπει να ξυπνάει και αυτό! Περιμένει πώς και πώς! ;)