Addthis

Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2020

Σπιρτόκουτο


Λίγες ημέρες πριν κυκλοφορήσει η νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη "Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς" αποφάσισα να ανατρέξω στο (μεγάλου μήκους) σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Ο λόγος για το "Σπιρτόκουτο". Ένα κλειστοφοβικό θρίλερ με εκκωφαντική ένταση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Έργο που μας ταξιδεύει σε άλλη εποχή από άποψη οπτικοακουστικών μέσων και ταυτόχρονα μας δείχνει πως ο (νεο)Έλληνας δεν μετατράπηκε σε αγρίμι την τελευταία δεκαετία, όπως θέλουν να πείσουν την κοινή γνώμη.

Αθήνα 2002 στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, στον Κορυδαλλό. Ο Δημήτρης ζει με την οικογένειά του. Τα προβλήματα δεν απουσιάζουν. Παλεύει να τα φέρει βόλτα με δυσκολία. Είναι έτοιμος να κάνει ένα νέο άνοιγμα, μία νέα αρχή με τον κουνιάδο του Γιώργο που μοιάζει ακόμα επιφυλακτικός. Σύντομα θα γνωρίσουμε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και του κοινωνικού περίγυρου του πρωταγωνιστή. "Τι μιζέρια είναι αυτή"; Αναζητεί σανίδα σωτηρίας, κάποιον να πιαστεί. Παράλληλα παλεύει με τον εαυτό του, βιώνει μία ιδιαίτερη εσωτερική σύγκρουση.

Ο Ερρίκος Λίτσης ενσαρκώνει έναν χαρακτήρα που αδυνατεί να σωπάσει. Mία χειμαρρώδης ερμηνεία. Μέρα με την μέρα βλέπει το σπίτι του να καταρρέει κυριολεκτικά, αλλά κυρίως μεταφορικά. Είναι η ηθική κρίση που δε ξεκίνησε το 2009 μαζί με την οικονομική ύφεση, αλλά έχει βαθιά τις ρίζες της στο παρελθόν, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 80'. Και συνεχίζει απτόητη στον δρόμο για την απόλυτη παρακμή. Έγινε 30 ετών κι όμως έχει την ορμή μίας έφηβης κι ακόμα εμπνέει το σινεμά του Οικονομίδη.


Τίποτα δεν πηγαίνει καλά. Βρωμιά, βρωμιά και δυσωδία. Οι σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών ακροβατούν σε λεπτές γραμμές. Μία πλήρης αποσύνθεση. "Ξέρεις πώς είναι ο πόλεμος ρε"; Όλα αυτά δίνουν επίκαιρο τόνο στην ταινία. Ο Δημήτρης δεν μπορεί πλέον να πάρει αέρα, ασφυκτιά, πνίγεται. Μέσα στο πυρωμένο καλοκαίρι μοιάζει πλέον αποσβολωμένος στην πολυθρόνα του. Για ποιον να παλέψει, για ποιον να ονειρευτεί; Τι είναι πια δικό του και τι όχι; Έχει χάσει την εμπιστοσύνη του σε όλους. Το νευρικό του σύστημα κλονίζεται. Δεν μπορεί να το ελέγξει. Ένα άδοξο τέλος μοιάζει η εύκολη επιλογή, αλλά ...

Η ταινία όταν βγήκε στις αίθουσες δεν πήγε καλά εισπρακτικά. Αυτό είναι το παράπονο του σκηνοθέτη ακόμα και σήμερα σε συζητήσεις του. Πολλοί όμως ειδικά μετά το "Μικρό Ψάρι" ανατρέχουν πίσω στο "Σπιρτόκουτο", στον "Μαχαιροβγάλτη", στη "Ψυχή στο στόμα". Ο δημιουργός δικαιώνεται. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος "γιατρός".  Έχει φτιάξει το δικό του γκρουπ θαυμαστών. Σε αυτό ανήκουμε κι εμείς και μεγάλη ανυπομονησία περιμένουμε να ηχήσει η Μπαλάντα. 5 του Μάρτη στους Κινηματογράφους, δε χάνεται. Ραντεβού εκεί Οικονομίδης΄ Ηοοligans!


Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020

"Θέλω" και προβλέψεις για τα OSCAR (ανανεώνεται ...)


H μεγάλη ώρα πλησιάζει ... Η τελετή απονομής των 92ων Βραβείων OSCAR θα πραγματοποιηθεί βράδυ Κυριακή προς ξημερώματα Δευτέρας. Οι φανατικοί μπορείτε να ζήσετε την τελετή στην κεντρική αίθουσα του Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη. Πάμε όμως να ρίξουμε μία ματιά στις κυριότερες κατηγορίες. Τι επιθυμούμε και τι θεωρούμε πραγματικά ρεαλιστικό να συμβεί.

Καλύτερη ταινία: Έχουν ξεχωρίσει το "1917" του Σαμ Μέντες και το "Parasite" του Μπονγκ Τζουν-χο. Καμία έκπληξη όποιος κι αν είναι ο τελικά νικητής. Προσωπικά θα ήθελα τα Παράσιτα, αλλά και το 1917 ήταν ένα άρτιο δημιούργημα που έθελξε. Πιο κοντά στη νίκη βάση των προγνωστικών φαίνεται το 1917. Τη λίστα συμπληρώνουν τα "Οnce upon a time in Hollyhood, Joker, Ford vs Ferrari, Jojo Rabbit, Irishman, Little Women και Marriage Story".

Α'ανδρικού ρόλου: Ο Χόακιν Φοίνιξ είναι αδιαφιλονίκητο φαβορί. Εκτιμώ ότι αυτός θα είναι κι ο νικητής. Την πεντάδα συμπληρώνουν οι Τζόναθαν Πράις, Άνταμ Ντράιβερ, Λεονάρντο Ντι Κάπριο και Αντόνιο Μπαντέρας. Μεγάλη η απουσία του Ρόμπερτ Ντε Νίρο για την ερμηνεία του στον Ιρλανδό (μία παραγωγή του Netflix).


Α'γυναικείου ρόλου: Δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω το "Judy". Όλα δείχνουν επικράτηση της Renee Zellweger. Σε μία κατηγορία, την οποία βλέπω σαφώς πιο αδύναμη από την αντίστοιχη των ανδρών συμπληρώνουν οι Σκάρλετ Γιόχανσον ("Ιστορίες Γάμου"), Cynthia Erivo, Charlize Theron και Saoirse Ronan.

Σκηνοθεσία: Μία πεντάδα να την πιεις στο ποτήρι κι ένα αγαλματίδιο να το κόψεις στα πέντε, ένας όμως θα είναι ο μεγάλος νικητής. Σαμ Μέντες, Μπονγκ Τζουν-χο, Κουεντίν Ταραντίνο, Μάρτιν Σκορσέζε, Τοντ Φίλιπς. Πάλι μεταξύ 1917 και Παρασίτων, μαζί και τα προγνωστικά. Καταλήγω στον Μπονγκ Τζουν-χο. Οριακό φαβορί ο Μέντες και πάλι μετά τις τελευταίες του νίκες (Χρυσές Σφαίρες, BAFTA).

Β'ανδρικού ρόλου: Είμαι φανατικός του Τζο Πέσι για την ερμηνεία του στον Ιρλανδό. Ακλόνητο φαβορί ο Μπραντ Πιτ για το "Οnce upon a time in Hollywood". Mαζί τους ο Αλ Πατσίνο, ο Τομ Χανκς κι ο Άντονι Χόπκινς.



B΄γυναικείου ρόλου: Ομοφωνία στα προγνωστικά για επικράτηση της Λάουρα Ντερν για το "Ιστορίες Γάμου". Αναμενόμενο σε μεγάλο βαθμό, λογικά θα επιβεβαιωθεί. Σκάρλετ Γιόχανσον (Jojo Rabbit), Margot Robbie, Florence Pugh, Kathy Bates (απίστευτη ερμηνεία στην ταινία του Ίστγουντ) οι υπόλοιπες υποψηφιότητες.

Διασκευασμένο σενάριο: Οι περισσότεροι λένε "Jojo Rabbit", εγώ είμαι ανάμεσα σε Ιρλανδό και Δύο Πάπες. Την πεντάδα συμπληρώνουν Joker και Μικρές Κυρίες.

Πρωτότυπο σενάριο: Τα αγαπημένα Παράσιτα είναι το φαβορί. Πώς να τους αντισταθείς; Είναι κάποιος να κάνει την έκπληξη ας είναι το Knives out λέω εγώ. Μαζί τους "Οnce upon a time in Hollyhood", 1917, "Marriage Story".


Φωτογραφία: Όλα τα λεφτά κι εδώ στο 1917. Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί το μέγεθος της επιτυχίας. Αν είναι να έχουμε έκπληξη ας γίνει για τον Φάρο και τον Γιάριν Μπλάσκε. Joker, Unce upon a time in Hollyhood, The Irishman επίσης στην κούρσα.

Kαλύτερο soundtrack: Θεωρώ το Joker θα είναι νικητής σε αυτή την κατηγορία. Η Ισλανδή Ηildur Guonadottir έτοιμη για μία ακόμα επικράτηση. 1917, Little Women, Marriage Story, Star Wars:Τhe Rise of Skywalker έφτασαν επίσης στην πεντάδα.

Διεθνής (ξενόγλωσση) ταινία: Tα Παράσιτα θα επικρατήσουν. Μαζί τους εξαιρετικά έργα. Το Honeyland από τη Βόρεια Μακεδόνια, Οι Άθλιοι από τη Γαλλία, ο Πόνος κι η Δόξα από την Ισπανία και το Corpus Christi από την Πολωνία.


Διασκευασμένο Σενάριο: Στην τελική πεντάδα έχουμε Jojo Rabbit, Little Women, Irishman, 1917, Two Popes. Φαβορί το έργο του Τάικα Γουαϊτίτι. Μακάρι ο τελικός νικητής να είναι είτε αυτό, είτε οι Δύο Πάπες.

Πρωτότυπο Σενάριο: Parasite, Once upon a time in Hollyhood, Marriage Story, 1917, Knives out. Να είναι τα Παράσιτα και σε αυτήν την κατηγορία, αν δεν είναι ας είναι το Knives out για τις ανατροπές του.

Φωτογραφία: Το 1917 εκτιμώ θα είναι ο νικητής. Μαζί του ο Φάρος που εύχομαι αν είναι να κάνει κάποιος την έκπληξη να είναι αυτός, το Joker, o Iρλανδός και το έργο του Ταραντίνο.

Καλύτερο Nτοκιμαντέρ: H πρώτη ταινία παραγωγής της οικογένειας Ομπάμα (Αmerican Factory) είναι το φαβορί. Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ που φέρνει σε πρώτο πλάνο τον εργάτη. Από κοντά το For Sama, το Honeyland λόγω Βόρειας Μακεδονίας έχει τους δικού του λόγους να είναι ο νικητής. Την πεντάδα συμπληρώνουν τα "The Edge of Democracy" και "The Cave". 

Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2020

H Αόρατη Ζωή της Ευριδίκης Γκουσμάο


Ο Βραζιλιάνος Καρίμ Αϊνούζ εκμηδενίζει την απόσταση από το 1950 μέχρι και σήμερα με τη νέα του ταινία, "Α Vida Invisivel de Euridice Gusmao". Ρίο Ντε Τζανέιρο, Λατινική Αμερική των άκρων. Ένας διαρκής αγώνας για μία αξιοπρεπή ζωή από την μία και τη σωτηρία της ψυχής από την άλλη. Καλύτερη ταινία του τμήματος Ένα Κάποιο Βλέμα στις Κάννες, πέρασμα από το 60ό επετειακό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, 12 Βραβεία μέχρι σήμερα από τη γειτονική Λίμα του Περού μέχρι το Μόναχο και το Βαγιαδολίδ της Ισπανίας και τώρα διάθεσιμη για το ευρύ κοινό στην Ελλάδα. Αποτέλεσε την υποψηφιότητα της Βραζιλίας για τo OSCAR Διεθνούς ταινίας, χωρίς να καταφέρει πάντως να προκριθεί στην τελική δεκάδα.

Δύο αδελφές μεγαλώνουν μαζί στο δάσος του Αμαζονίου. Μοιάζουν αχώριστες κάθε στιγμή. Έρχεται όμως κάποια στιγμή στην εφηβεία που πρέπει να πάρεις κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον σου. Την 20χρονη Γκουίδα κερδίζει ο έρωτας και την 18χρονη Ευριδική το μεγαλείο της μουσικής. Όνειρό τους και ταυτόχρονα επιθυμία τους να αποδράσουν από την πατριαρχική οικογένεια στην οποία μεγαλώνουν το συντομότερο με προορισμό την Ευρώπη των Τεχνών και του Πολιτισμού. Η μία σαλπάρει για ένα ταξίδι δίχως επιστροφή μέχρι την Μεσόγειο, καθώς ο Έλληνας ναυτικός Γιώργος έκλεψε την καρδιά της κι η δεύτερη ονειρεύεται ανώτατες σπουδές πιάνο στο Ωδείο της Βιέννης.


Από την πρώτη κιόλας εικόνα προοικονομείται έμμεσα τι θα ακολουθήσει. Κάποια στιγμή όσο δυνατή κι αν είναι η φωνή δε θα ακούν η μία την άλλη. Θα είναι τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά. Ποιος όμως είναι ο ηθικός αυτουργός που καταδικάζει τις δύο αγαπημένες αδελφές σε μία "αόρατη ζωή" μπροστά στο βωμό του εφήμερου συμφέροντος; Πώς είναι δυνατόν τα σπλάχνα σου να μετρούν τόσο λίγο στο πέρασμα των χρόνων; Τα όμορφα όνειρα εξελίσσονται σε έναν ισόβιο εφιάλτη, ένα αδιέξοδο δίχως ελπίδα διαφυγής.

Δημιουργείται ένα ισόπλευρο τρίγωνο. Η βάση τους, που είναι η μία και που η άλλη στις τρεις κορυφές. Δεν είναι μεγάλη η απόσταση, ωστόσο τα φορτία απωθούνται με τρόπο που δεν επιτρέπει τη σύγκλιση σε καμία περίπτωση. Ισ(απέχουν) και δε φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Βαθιά επιθυμία, απογοήτευση καθώς οι ελπίδες αποδεικνύονται φρούδες και διαχείριση της απώλειας με την ψευδαίσθηση ότι έστω η μία κάπου (μακριά) είναι ευτυχισμένη. Χούλια Στόκλερ και Κάρολ Ντουάρτε "βιώνουν" τη διαδρομή. Ο ρόλος γίνεται κομμάτι του εαυτού τους κι ο θεατής πείθεται ότι έχει να κάνει με ένα σπουδαίο εγχείρημα. Έρχεται κι η φωτογραφία της Ελέν Λουβάρ ("Ευτυχισμένος Λάζαρος") να ανεβάσει ένα ακόμα επίπεδο τη συνολική δημιουργία.


Ο σκηνοθέτης παίρνει τη σκυτάλη και συμμετέχει κι αυτός με το έργο του σε έναν τεράστιο παγκόσμιο διάλογο. Τολμά να "φωνάξει" στη Βραζιλία του Μπολσονάρου. Το μήνυμα είναι καθολικό αν λάβει κανείς υπόψιν του τι συμβαίνει για παράδειγμα στην Τουρκία του Ερντογάν ("Oι Τρεις Αδελφές"-Εμίν Αλπέρ). Το ευαίσθητο, το όμορφο φύλλο σε μία ατέρμονη προσπάθεια να χειραφετηθεί. Ένας κύκλος που μας πληγώνει βαθιά. Όσο μένουμε όμως παθητικοί τόσο ο αριθμός των "θυμάτων" αυξάνεται. Και σε αυτή την κατηγορία δεν ανήκουν μονάχα οι νεκροί, αλλά κι όσες/οι έχουν καταδικαστεί σε μία καθημερινή κόλαση.

Έρχεται ο κυνισμός να συναντήσει το συναίσθημα, έρχεται η λογική να πληγώσει τη ψυχή. Με αφετηρία, με πυξίδα το ομότιτλο βιβλίο της Μάρτα Μπατάλα φτάνει στα μάτια μας και μας διαπερνά το πορτραίτο δύο γυναικών που είναι τρομερά ευάλωτες όσο βρίσκονται μακριά ή μία από την άλλη. Ο άνθρωπος είναι το πιο δυνατό ον, σημασία έχει όμως πως θα διαχειριστεί αυτή του τη δύναμη. Γι΄αυτό φτάσαμε σε αυτή την οριακή κατάσταση σήμερα. Γι΄αυτό μία ταινία που αναφέρεται στο 1950 μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ. Ο κύκλος του χρόνου κλείνει και στο φινάλε μοναδικοί χαμένοι θα είμαστε εμείς οι ίδιοι.



Πρόγραμμα Μακεδονικόν-Βακούρα


Μακεδονικόν

-Οι "Μικρές Κυρίες" της Greta Gerwig από Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου στον Κινηματογράφο Μακεδονικόν
Ώρες Προβολής : 18:00 & 20:30.

-The Gentlemen, η νέα ταινία του Γκάι Ρίτσι. Από Πέμπτη 6/2 στον κινηματογράφο Μακεδονικόν. Ώρα Προβολής : 22:45

ΒΑΚΟΥΡΑ

Βακούρα Ι
Κόντρα σε όλα (Ford vs Ferrari) - Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 17:00
Joker - Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη στις 17:00
Jojo Rabbit - 19:30, Δευτέρα στις 19:00
1917 - 21:30, εκτός Δευτέρας
Κινηματογραφική Λέσχη ΕΡΤ3 & Kemes : Κυνηγώντας τον Δολοφόνο - Δευτέρα στις 21:00
Πρόβατα εναντίον λύκων 2- Σάββατο στις 15:30, Κυριακή 11:00 & 15:30
Playmobil, η ταινία - Κυριακή στις 12:30

Βακούρα ΙΙ
Ιστορία Γάμου - Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 17:00
Οι Δύο Πάπες - Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 19:15
Κάποτε στο Χόλιγουντ - Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη στις 18:15
Παράσιτα - 21:30
Ουπς! Ο Νώε έφυγε - Κυριακή στις 11 :00
Μεταμορφωμένοι Πράκτορες - Κυριακή στις 12:30

Πρόγραμμα Φαργκάνη-Κολοσσαίον


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΑΡΓΚΑΝΗ ART
Πέμπτη 6/2/2020 έως Τετάρτη 12/2/2020
ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ
4€ ΤΟ ΑΤΟΜΟ
ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΠΑΤΟΥΣΕΣ
(μεταγλωττισμένη στα ελληνικά)
Σάββατο 8/2 και Κυριακή 9/2
μία προβολή στις 14:30
ΕΥΤΥΧΙΑ
Κάθε μέρα μία προβολή
στις 16:00
ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
Κάθε μέρα μία προβολή
στις 18:00
Ο ΦΑΡΟΣ
Κάθε μέρα μία προβολή
στις 20:00
εκτός Παρασκευής 7/2
ΟΙ MONOS
Κάθε μέρα δύο προβολές
στις 21.50 και στις 23:30
Παρασκευή 7/2 μία προβολή στις 23:30

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ
από 6/2/2020 έως 12/2/2020
ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠEMΠΤΗ
2 ΑΤΟΜΑ 1 ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ


ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΛΥΚΩΝ 2
(μεταγλωττισμένη στα ελληνικά)
Σάββατο 8/2 και Κυριακή 9/2
μία προβολή στις 14:40

ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΠΑΤΟΥΣΕΣ
(μεταγλωττισμένη στα ελληνικά)
Σάββατο 8/2 και Κυριακή 9/2
μία προβολή στις 16:00

ΕΥΤΥΧΙΑ
Κάθε μέρα μία προβολή
στις 17:00
εκτός Σαββάτου 8/2 και Κυριακής 9/2

ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΡΙΕΣ
Κάθε μέρα δύο προβολές
στις 19.10 και στις 21:30,
την Κυριακή 9/2 μία προβολή στις 18:00,
εκτός Σαββάτου 8/2

To πρόγραμμα στις αίθουσες του Φεστιβάλ


Πρόγραμμα Προβολών Πέμπτη 6 έως Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2020
ΟΛΥΜΠΙΟΝ (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Nimic / Η αόρατη ζωή της Ευρυδίκης Γκουσμάο (Προβολές: Πέμπτη έως Τετάρτη 17.45 – Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη 20.45).
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ:  Corpus Christi (Προβολές: 18.00 - 20.15) / Winona (Προβολές: 22.30) / Η Κλάρα και το μυστικό των αρκούδων - Kids Love Cinema (Προβολή: Κυριακή 9/2 12.00)

ΑΠΟΘΗΚΗ 1, ΛΙΜΑΝΙ (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ:  Η αλήθεια (Προβολές: 18.00) / Ο φάρος (Προβολές: 20.00 - 22.00).
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ:   Cosmic Candy (Προβολές: 17.45) / Winona (Προβολές: 19.45) / Παράσιτα (Προβολές: 21.30).

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2020

The Lighthouse


Mία από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες της χρονιάς, "o Φάρος" του Ρόμπερτ Έγκερς ("The Witch") έκανε πρεμιέρα στις σκοτεινές αίθουσες κι έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον των σινεφίλ σε ολόκληρη την Ελλάδα. Aφετηρία το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες, ειδική προβολή στο 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και μία Οσκαρική υποψηφιότητα (καλύτερη φωτογραφία) για ένα έργο του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά που αρνείται να συμβιβαστεί με το ρεύμα της εποχής κι αναζητεί βαθιά και ταυτόχρονα μακριά στο παρελθόν τη ρίζα του προβλήματος.

Δύο άνθρωποι βρίσκονται σε ένα έρημο, άγονο νησί. Ο Τόμι κι ο Εφραίμ. Ο παλιός κι ο νέος, αν μπορούσαμε να μιλήσουμε με στρατιωτική ορολογία. Καλούνται να συμφιλιωθούν και να επιβιώσουν σε ένα μέρος που οι συνθήκες είναι ικανές να σε οδηγήσουν στην απόλυτη τρέλα. Βάλσαμο τους η μέθη, να χαλαρώσουν, να ξεχάσουν, να κάνουν σχέδια. Τα όνειρα όμως αποδεικνύονται απατηλά κι όσο περνάει ο καιρός οδηγούμαστε μαθηματικά στη σύγκρουση, καθώς το παιχνίδι της ΕΞΟΥΣΙΑΣ παίρνει άσχημη τροπή. Το γυναικείο σώμα απουσιάζει, τείνει να γίνει εμμονή. Υποχρέωσή τους να μη σβήσει ο φάρος. Τι μπορεί να συμβολίζει όμως αυτός πέρα από τα προφανή;


Μία αλληγορία διάρκειας δύο ωρών και μία συνεχής προσπάθεια αποκρυπτογράφησης πίσω από τα "φαινόμενα". Η αρχέγονη πάλη μεταξύ των ανδρών που ελάχιστα τους κάνει να διαφέρουν από το υπόλοιπο ζωϊκό βασιλείο. Αυτή είναι η φύση του αρσενικού. Στοιχεία αρχαίας τραγωδίας (ύβρις-νέμεσις-τίσις), η ιστορία του Προμηθέα που δώρισε τη φωτιά στους ανθρώπους, πλήρωσε με τη χειρότερη μορφή τιμωρίας κι ο επακόλουθος κατακλυσμός, ο μύθος του Σίσυφου που είναι αναγκασμένος να κουβαλάει βάρη τόνων καθημερινά. Κι από εκεί στον Φρόιντ, στη σύγχρονη ψυχανάλυση και φόρος τιμής σε κινηματογραφιστές που σημάδεψαν την ιστορία της έβδομης τέχνης. Η επιτυχία έγκειται στο άρτιο δέσιμο, τόσων πολυδιάστατων ιδεών κι αρωγοί της προσπάθειας είναι οι πρωταγωνιστές Γουίλεμ Νταφόε και Ρόμπερτ Πάτινσον. Το γεγονός ότι απουσιάζουν, ειδικά ο δεύτερος από την πεντάδα για το Oscar β΄ανδρικού ρόλου είναι απορίας άξιον.

Από την μία η άτυπη-άνιση μάχη ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση κι από την άλλη η αίσθηση της κυριαρχίας επί του αδυνάτου που δίνει ένα φιλί ζωής λίγο πριν την οριστική καταδίκη σε αυτόν που έχει χάσει ανεπιστρεπτί την ισορροπία με τον ίδιο του τον εαυτό. Η μοναξιά διαβρώνει τις σχέσεις, η καθημερινή τριβή φέρνει στην επιφάνεια ένοχα μυστικά κι ώρα της "αποκάλυψης" δεν αργεί. "Είμαι όμως Θεοφοβούμενος". Κάθε απλή νεύρωση, μετατράπεται σε ψύχωση δίχως επιστροφή. Αυτή η ρήση μαρτυρά την ενοχή και τις τύψεις. Όσο το πλοίο αργεί να έρθει μοιάζει να μην υπάρχει διαφυγή, καμία σωτηρία. Οι σελίδες του ημερολογίου θα μείνουν στο τραπέζι ως η μόνη ανάμνηση. Στόχος να αργήσει να επέλθει το δυνατόν περισσότερο το μοιραίο. "Μη με αφήσεις τώρα".

Σε ασπρόμαυρο φόντο δυσκολεύεσαι πια να ξεχωρίσεις την ημέρα από τη νύχτα. Χάνεται κάθε έννοια του χρόνου και μαζί της η ελπίδα. Έλλειψη χρωμάτων, έλλειψη συναισθημάτων. Ο διευθυντής φωτογραφίας Γιάριν Μπλάσκε ζωγραφίζει. Η επαφή είναι τόσο στενή που ο Τόμας μετατρέπεται σε Εφραίμ κι ο Εφραίμ σε Τόμ. Δε διαφέρουν σε τίποτα πια. Έχουν αποκτηνωθεί. Η λογική τους έχει νικηθεί από το θυμικό. Τους οδηγούν τα ένστικτα. Εμείς κοινωνοί του δράματος καθηλωμένοι σε μία καρέκλα. Αναζητούμε διαφυγή για εμάς και γι΄αυτούς. Οι προμήθειες τελειώνουν, η υπομονή εξαντλείται, η κλεψύδρα αδειάζει. Θα επιβιώσει μονάχα ο πραγματικά δυνατός.

Ίσως εδώ πρέπει να γίνει ένα σαφές σχόλιο για κάτι που δε φαίνεται καθαρά. Για την αξία της συλλογικότητας, για την έμφυτη ανάγκη για επικοινωνία (ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό), για τις οργανωμένες κοινωνίες και παράλληλα τη θεμελιώδη αξία της μόρφωσης και της ανάπτυξης κριτικής σκέψης πέρα από το λάθος δομημένο σύστημα του σχολείου. Ακόμα και στις πιο δύσκολες συγκυρίες αυτά αποτελούν εφόδια ικανά να μας σώσουν. Σε διαφορετική περίπτωση είμαστε καταδικασμένοι σε τεχνητά αδιέξοδα που μας φέρνουν νομοτελειακά μία ανάσα από την καταστροφή.

Με ποίηση, λυρισμό, γλαφυρές εικόνες ο σκηνοθέτης πετυχαίνει τον σκόπο του. Συμφωνώ ότι δεν είναι μία ταινία εύπεπτη για την πλατιά μάζα του κόσμου, είναι όμως ένα δημιούργημα που απογειώνει στα δικά μου μάτια πέρα των δύο πρωταγωνιστών, τον Έγκερς. Έχει συλλάβει και πλέξει μεταξύ τους εξαιρετικά τόσες ιδέες που πραγματικά προκαλεί ντελίριο στο κοινό και σύγχυση σε κάθε ανυποψίαστο θεατή. Δεν πρέπει όμως να "χάσεις την μάχη". Εκεί μέχρι το φινάλε πιστός. Ως επιμύθιο μένει ένα ρητορικό ερώτημα: "Υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτόν τον κόσμο";

Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2020

Μια εικόνα... χίλια πίξελς


Άλλη μια φωτογραφία από την παραλία της Θεσσαλονίκης. Αυτή τη φορά στο πλαίσιο του φεστιβάλ βιβλίου που διοργανώνεται κάθε χρόνο τον Ιούνιο. Το βιβλίο είναι ένας από τους σημαντικότερους  (αν όχι ο σημαντικότερος) φίλους του ανθρώπου, αρκεί να δεις, να συνειδητοποιήσεις την πραγματική του αξία. Ας απομακρυνθούμε από το σάπιο σύστημα της τηλεόρασης που μας αποχαυνώνει και σπαταλάει το σημαντικό χρόνο μας με κακόγουστα προγράμματα. Καιρός να έρθουμε πιο κοντά στα βιβλία, να εκμεταλλευτούμε τον χρόνο δημιουργικά γεμίζοντας το μυαλό μας με ουσιώδη, παράλληλα να διευρύνουμε τη σκέψη, τους ορίζοντες μας και να τεστάρουμε την κρίση μας.

3/2/2020
Τάσος Τσιφτσής

Nικητές 1917 και Σαμ Μέντες στα ΒΑFTA


Καλύτερη Ταινία: 1917
Καλύτερη Βρετανική Ταινία: 1917
Ντεμπούτο από Βρετανό συγγραφέα, σκηνοθέτη ή παραγωγό: Bait (Μαρκ Τζένκιν, σεναριογράφος/σκηνοθέτης, Κέιτ Μπάιερς, Λιν Γουέιτ, Παραγωγοί)
Ξενόγλωσση Ταινία: Παράσιτα
Ντοκιμαντέρ: For Sama
Animation: Klaus
Σκηνοθεσία: Σαμ Μέντες για το 1917
Πρωτότυπο Σενάριο: Χαν Τζιν Γουόν, Μπονγκ Τζουν-χο για τα Παράσιτα
Διασκευασμένο Σενάριο: Τάικα Γουατίτι για το Jojo Rabbit
A' Ανδρικός Ρόλος: Χοακίν Φίνιξ για το Joker
Α' Γυναικείος Ρόλος: Ρενέ Ζελβέγκερ για το «Judy»
B' Ανδρικός Ρόλος: Μπραντ Πιτ για το Κάποτε στο... Χόλιγουντ
B' Γυναικείος Ρόλος: Λόρα Ντερν για την Ιστορία Γάμου
Μουσική: Χίλντουρ Γκουνταντότιρ για το Joker
Φωτογραφία: Ρότζερ Ντίκινς για το 1917
Μοντάζ: Αντριου Μπάκλαντ και Μάικλ Μακκάσκερ για το Κόντρα σε Ολα
Σκηνικά: 1917
Κοστούμια: Μικρές Κυρίες
Μακιγιάζ και Κομμώσεις: Βόμβα
Ηχος: 1917
Κάστινγκ: Joker
Ειδικά Οπτικά Εφέ: 1917
Βρετανική Ταινία Μικρού Μήκους Animation: Grandad Was A Romantic
Βρετανική Ταινία Μικρού Μήκους: Learning to Skateboard in a Warzone (If You’re a Girl)
Ανερχόμενος Σταρ: Μάικλ Γουόρντ
Bafta Fellowship στην παραγωγό Κάθλιν Κένεντι
Τιμητικό Βραβείο στον Αντι Σέρκις

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2020

Υοung Ahmed


Οι αδελφοί, Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν ("Ροζέτα, "Το παιδί με το ποδήλατο") επέστρεψαν στις αγαπημένες τους Κάννες κι έφυγαν από το σπουδαιότερο ευρωπαϊκό Φεστιβάλ με το βραβείο καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον "Νεαρό Aμέντ". Πάντα με ουμανιστική προσέγγιση θέτουν στον κεντρικό πυρήνα ένα αμούστακο αγόρι που παλεύει σε χαλεπούς καιρούς να βρει την ταυτότητά του στο κοινωνικό σύνολο και ταυτόχρονα να εξιλεωθεί για ένα σφάλμα που λίγο έλειψε να αποβεί μοιραίο.

Βρισκόμαστε στο Βέλγιο. Ένα νεαρό παιδί μουσουλμανικής καταγωγής έχει παρασυρθεί από τα δογματικά λόγια και την ισχυρή επιρροή ενός επιτήδειου Ιμάμη ("ένας μουσουλμάνος δε δίνει ποτέ το χέρι σε γυναίκα"). Είναι έτοιμο να τινάξει τη ζωή του στον αέρα ("είναι πολύ ευγενικοί, δεν μου αρέσουν") για το "Τζιχάντ", τον κατ΄ευφημισμό ιερό πόλεμο που διδάσκει το Κοράνι. Από την αρχή της αφήγησης κατανοούμε πως μιλάμε για μία μονογονεϊκή οικογένεια, ενώ τα προβλήματα στο σπίτι δεν είναι λίγα. Στήνεται ένα δράμα, το οποίο υφαίνεται υποδειγματικά μέχρι την τελική κορύφωση και τη στιγμή της εξιλέωσης. Τότε μονάχα η ψυχή καθαρίζει και ο Αμέντ απελευθερώνεται κι ενηλικιώνεται.


Μέχρι όμως να φτάσει στο τέλος (σκοπός) της διαδρομής ο πρωταγωνιστής μας θα αναγκαστεί να απομακρυνθεί βίαια από τα εγκόσμια, να μεταφερθεί σε ένα είδος αναμορφωτηρίου, να έρθει πιο κοντά με τη φύση, τα ζώα, να γνωρίσει την αξία του αθλητισμού. Βήμα βήμα θα πετύχει την επανένταξή του στo σύνολο. Οι κοινωνικοί λειτουργοί μοιάζουν να είναι εκεί συνεχώς για να βοηθήσουν πραγματικά. Αντιλαμβάνονται το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει και το αδιέξοδο που βιώνει αυτή η αθώα μορφή. Μία ευαίσθητη ηλικία που διαπλάθεις την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα σου. Αφαιρώντας το μίσος, κερδίζουν έναν άνθρωπο.

Την ώρα που όλα δείχνουν πως έχει στιγματιστεί, ακροβατεί για να γλιτώσει. Θα γνωρίσει μία κοπέλα, θα ερωτευτεί, θα αγαπήσει. Οι πεταλούδες θα κατακλύσουν το στομάχι του. Η πίστη του κλονίζεται ("αμάρτησα"), όμως οι ρίζες του προβλήματος είναι τόσο βαθιές που δεν τον αφήνουν να χαρεί ούτε αυτή την μοναδική στιγμή της Άνοιξης. Επιστρέφει στο σημείο μηδέν, λυγίζει, ζητάει την αγκαλιά της μητέρας του, ψάχνει έναν άνθρωπο να μοιραστεί το βάρος. Όσο περνάει ο καιρός το φορτίο γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο. Ανεβαίνει τον δικό του καθημερινό γολγοθά. Έχει καταδικάσει τον εαυτό του.


Η προσπάθεια διαφυγής είναι διπλή. Από την μία θέλει να ξεφύγει από την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Του στερεί την ελευθερία του, έχει γεμίσει τύψεις, δεν μπορεί να κοιμηθεί, υποφέρει καθημερινά. Από την άλλη μάχεται σώμα και πνεύμα με τον εαυτό του να κατασταλλάξει που ανήκει. Είναι όμως τρομερά δύσκολο να σκάσει τη φούσκα που έχει μέσα στο μυαλό του. Παράλληλα όμως είναι κι ο οδηγός, η πυξίδα για να βρει τη δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα της ζωής. Το ημερολόγιο τώρα γράφει τις πρώτες του σελίδες.

Θα "αποδράσει" έξυπνα, δεν αντέχει άλλο τα δεσμά. Θα φτάσει στον πολυπόθητο στόχο. Δεν τον ενδιαφέρει πλέον το κόστος. Η παρορμητικότητα κι άγνοια κινδύνου τον οδηγούν σε μία τρέλα της στιγμής. Ίσως να μην μπορέσει να σηκωθεί ξανά, ίσως να μην ξαναπερπατήσει, έχει ακόμα όμως τα λογικά του, έχει όμως ακόμα τη δύναμη να μιλήσει. Το "χρέος" του είναι να πει μία μεγάλη αληθινή εκ βαθέων, ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Αφού συμβεί αυτό είναι νικητής κι ό,τι θέλει ας ξημερώσει στη συνέχεια ...

Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2020

Jojo


Σε μία εποχή που κυριαρχεί ο φόβος κι οι ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων παρουσιάζονται έτοιμοι να πατήσουν το κουμπί, ο Νεοζηλανδός με εβραϊκές ρίζες Τάικα Γουαϊτίτι επιστρατεύει μικρούς ήρωες και χιούμορ (πόσες φορές ακούστηκε το heil Hitler στη σκηνή με τη Γκεστάπο;) για να μας πει κάτι σοβαρό. Μετά το "Κυνήγι των Αγριανθρώπων", έρχεται να προσθέσει το όνομά του πλάι σε κορυφαίους δημιουργούς που βλέπουν το τέλος να πλησιάζει και καλούν μέσω της Τέχνης προς εγρήγορση και γενική αφύπνιση. Βάζει όμως φαρδιά πλατιά την προσωπική του σφραγίδα κι αυτό θεωρώ είναι το κλειδί που τον φέρνει υποψήφιο για 6 ΟSCARs στις 9 του Φλεβάρη.

Μεταφερόμαστε νοερά σε μία ζοφερή εποχή για την ανθρωπότητα. Τέλος β΄παγκοσμίου πολέμου. Ένα νεαρό αγόρι μόλις 10 ετών που έχει στερηθεί την πατρική φιγούρα, εύκολα παρασυρόμενο από την έμφυτη ανάγκη να ανήκει κάπου ασπάζεται τον ναζισμό, το ρεύμα της εποχής. Υιοθετεί τα πιστεύω του κι είναι έτοιμος να βρεθεί στο μέτωπο για χάρη του Αδόλφου Χίτλερ. Οι αιμοδιψείς (kill, kill, kill ...) ηγέτες τον περιφρονούν. Η ψυχή του είναι καθαρή. Μένει να αδειάσει το μυαλό του κι αυτό το δύσκολο εγχείρημα θα αναλάβουν οι γυναίκες της ζωής του. Η μάχη επώδυνη, η αγάπη όμως δείχνει τον δρόμο προς τη σωτηρία, διότι αν μετατραπείς πρώιμα σε ένα κτήνος είσαι ήδη νεκρός.


Η ταινία ωστόσο δεν μένει στο παρελθόν, αγγίζει το σήμερα κι έρχεται να θυμίσει αφενός σκηνές φρίκης του παρελθόντος κι αφετέρου πως θέλει δύναμη να παραμείνεις άνθρωπος μέσα σε μία επίγεια κόλαση και συνθήκες σκοταδισμού. Κι αν τότε ήταν μία φορά, σήμερα είναι δέκα, ίσως και εκατό με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να σε βομβαρδίζουν, να διαλύουν το υποσυνείδητό σου και να διαμορφώνουν άτομα εύκολα διαχειρίσιμα, μάζες χωρίς κριτική ικανότητα και σκέψη. Ακριβώς αυτό περιμένει ο φασισμός για να χτυπήσει. Φθηνός εθνικισμός, λαϊκισμός και σύγκρουση. Αφήγημα; Στο άψε-σβήσε. Και μετά αίμα, θάνατος, αβάσταχτος πόνος, πληγές που δεν κλείνουν. Επειδή ακριβώς περάσαμε από μία εποχή τεχνητής ευημερίας, μην πω ευμάρειας, το σοκ είναι μεγαλύτερο κι οι συνέπειες οδυνηρές.

Κι όμως ο κόσμος ανέχεται ακόμα παθητικά την επικράτηση των εντυπώσεων και της επικοινωνίας και δε χτυπά το χέρι στο τραπέζι (έχει χάσει την πίστη του) να αναζητήσει την ουσία. Ζεις μα δεν αντιλαμβάνεσαι πως ο χρόνος τρέχει, πως τα χρόνια περνούν. Έχεις εγκλωβιστεί σε μία ρουτίνα, έχεις αποδεχθεί τα λίγα, γιατί φοβάσαι μη χάσεις κι αυτά και προχωράς. Αυτός ακριβώς είναι ο στόχος του συστήματος, που με νύχια και δόντια συνεχίζει να επιβιώνει, έχοντας βέβαια παίξει τα ρέστα του. Είσαι εσύ όμως είσαι αυτός που του δίνει κουράγιο για το επιθανάτιο σκίρτημα. Είσαι εσύ που δεν του δίνεις τη χαριστική βολή. Είσαι εσύ (κι εγώ μαζί) που πρέπει να βρούμε τον τρόπο σήμερα για εμάς και τους επόμενους.


Συγκλονιστική ερμηνεία από τον νεαρό Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις. Μούσα του η Τόμασιν Μακένζι ("η Γερμανία με άφησε πρώτη") που γνωρίσαμε πέρυσι στο μην αφήνεις ίχνη της Ντέμπρα Γκράνικ. Άξια οσκαρική (δεύτερη) υποψηφιότητα για τη Σκάρλετ Γιόχανσον, που θέλει να πει τόσα πολλά, μα κρατάει τα ένοχα μυστικά μέσα της μέχρι να την ανακαλύψουν. Πάντα συμπαθής ο Σαμ Ρόκγουελ, που έχει αυτό το μοναδικό ταλέντο να ακροβατεί με το παρουσιαστικό και το στυλάκι του μεταξύ κωμωδίας και "τραγωδίας". Όμορφες πινελιές, σίγουρα όχι για την καλύτερη ταινία της χρονιάς, αλλά ίσως για την πιο ιδιαίτερη.

Από το "Komm gib mir deine Hand" των Beatles, στο "Everybody΄s Gotta Live" των Love και τίτλοι τέλους με "Heroes" του David Bowie την ώρα που φτάνει η στιγμή του "χωρισμού". Γιατί κάθε μέρα που είσαι ελεύθερος πρέπει να τη γιορτάζεις. Και τι καλύτερο από το να χαλαρώσεις να αυτοσχεδιάσεις και να χορέψεις. Μία αντιπολεμική ωδή, εφάμιλλη του Foxtrot του Σαμουέλ Μαόζ. Θυμάστε πως έκλεινε; Δύο βήματα μποστά, δύο στο πλάι και δεξιά, δύο βήματα πίσω και δύο στο πλάι κι αριστερά ....

Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2020

Πρόγραμμα προβολών Μακεδονικόν-Βακούρα


Mακεδονικόν

Jojo Rabbit 18:00, 20:00, 22:00

BAKOYΡΑ

Αίθουσα Ι
Πρόβατα εναντίον Λύκων 2- Πέμπτη έως και Σάββατο στις 16:15, Κυριακή 11:00 & 16:15
The Gentleman - 17:45 & 21:45, Δευτέρα μία προβολή στις 19:15
1917 - 19:45, εκτός Δευτέρας
Παράσιτα - Δευτέρα στις 17:00
Playmobil - Κυριακή στις 12:30
Κινηματογραφική Λέσχη ΕΡΤ3 και Kemes : Η Κυρία χωρίς Καμέλιες - Δευτέρα στις 21:00
▪️
Αίθουσα ΙΙ
Οι Δύο Πάπες - Πέμπτη έως και Σάββατο στις 17:00
Ιστορία Γάμου - Κυριακή έως και Τετάρτη στις 17:00
Joker - 19:15
Παράσιτα - 21:30
Ουπς, ο Νώε έφυγε - Κυριακή στις 11:00
Μεταμορφωμένοι Πράκτορες - Κυριακή στις 12:30

To πρόγραμμα στις αίθουσες του Φεστιβάλ


Πρόγραμμα Προβολών Πέμπτη 30 Ιανουαρίου έως Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2020
ΟΛΥΜΠΙΟΝ (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΟΛΥΜΠΙΟΝ:   O φάρος (Προβολές: 18.00 - 20.00 - 22.00)
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Cosmic Candy (Προβολές: 18.15 - 20.15) / Τραγούδι χωρίς όνομα (Προβολές: 22.15) / Σον το πρόβατο - Kids Love Cinema (Προβολή: Κυριακή 2/2 12.00)

ΑΠΟΘΗΚΗ 1, ΛΙΜΑΝΙ (τηλ. 2310-378404, www.filmfestival.gr)
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ: Η αλήθεια (Προβολή: 17.45) / Μια λευκή, λευκή μέρα (Προβολή 19.45) / Ευτυχία (Προβολή: 21.45).
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ:   Ραντεβού στο Belle Époque (Προβολές: 18.00 εκτός Κυριακής 2/2) / Η ομορφιά της ύπαρξης (Προβολές: 20.00 εκτός Κυριακής 2/2) / Παράσιτα (Προβολές: 21.30) / Ρωμαίος και Ιουλιέττα - Η Comédie-Française στη μεγάλη οθόνη (Προβολή: 2/2 17.00).

Πρόγραμμα Φαργκάνη-Κολοσσαίον


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΑΡΓΚΑΝΗ ART
Πέμπτη 30/1/2020 έως Τετάρτη 5/2/2020
ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ
4€ ΤΟ ΑΤΟΜΟ
ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΠΑΤΟΥΣΕΣ
(μεταγλωττισμένη στα ελληνικά)
Σάββατο 1/2 μία προβολή στις 15:00
Κυριακή 2/2 μία προβολή στις 16:30
ΝΤΟΥΛΙΤΛ
(μεταγλωττισμένη στα ελληνικά)
Κάθε μέρα μία προβολή
στις 16:25,
εκτός Κυριακής 2/2
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Κάθε μέρα μία προβολή
στις 18:15,
εκτός Κυριακής 2/2
ΕΥΤΥΧΙΑ
Κάθε μέρα μία προβολή
στις 20:15
Κυριακή 2/2 μία προβολή στις 18:00
Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΤΖΟΥΕΛ
Κάθε μέρα μία προβολή
στις 22:30,
Κυριακή 2/2 μία προβολή στις 22:45

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ
από 30/1/2020 έως 5/2/2020
ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠEMΠΤΗ
2 ΑΤΟΜΑ 1 ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ
ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΠΑΤΟΥΣΕΣ
(μεταγλωττισμένη στα ελληνικά)
Σάββατο 1/2 και Κυριακή 2/2
μία προβολή στις 14:45
ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΛΥΚΩΝ 2
(μεταγλωττισμένη στα ελληνικά)
Κάθε μέρα μία προβολή
στις 16:20
ΕΥΤΥΧΙΑ
Κάθε μέρα δύο προβολές
στις 17:50 και στις 20:00,
την Πέμπτη 30/1 δύο προβολές στις 18:10 και στις 20:20
ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ BELLE EPOQUE
Κάθε μέρα μία προβολή
στις 22:10,
την Πέμπτη 30/1 μία προβολή στις 22:30

Τρίτη 28 Ιανουαρίου 2020

Τα καλύτερα ντοκιμαντέρ του κόσμου είναι εδώ


22 ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ [5-15/3/2020]

Τα καλύτερα ντοκιμαντέρ του κόσμου είναι εδώ

Ανατρεπτικά και αποκαλυπτικά, τα ντοκιμαντέρ του 22ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ
Θεσσαλονίκης που θα πραγματοποιηθεί από τις 5 έως τις 15 Μαρτίου 2020,
υπόσχονται εκπλήξεις και δυνατές συγκινήσεις. Οσκαρικά, πολυβραβευμένα, δυνατά,
πολυαναμενόμενα. Ανακαλύψτε τα καλύτερα ντοκιμαντέρ της χρονιάς:

Αναγνωρισμένοι σκηνοθέτες

Η δύο φορές κάτοχος Όσκαρ, Μπάρμπαρα Κοπλ αποκαλύπτει στο ντοκιμαντέρ Desert
One την πραγματική ιστορία πίσω από την μυστική επιχείρηση διάσωσης αμερικανών
ομήρων στο Ιράν, το 1979. Χρησιμοποιώντας animation, συνεντεύξεις με τους
ανθρώπους που ενεπλάκησαν στην επιχείρηση -μεταξύ αυτών και ο πρώην πρόεδρος
των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ- και σπάνιο αρχειακό υλικό, η σκηνοθέτις θυμάται μία από τις
πιο περίπλοκες και επώδυνες επιχειρήσεις στην αμερικανική ιστορία. Το ντοκιμαντέρ
της Κοπλ έρχεται σε μια περίοδο που οι πληγές στις σχέσεις των ΗΠΑ με το Ιράν
παραμένουν ανοιχτές.

Ο βραβευμένος με δύο Όσκαρ σκηνοθέτης Πολ Χάγκις (Crash) μαζί με τον Νταν
Κράους αφηγούνται στο ντοκιμαντέρ 5Β την ιστορία των ανθρώπων που εργάζονταν
στην πρώτη μονάδα που δημιουργήθηκε για την φροντίδα ασθενών που πάσχουν από
AIDS στο Γενικό Νοσοκομείο του Σαν Φρανσίσκο. Ένα διεισδυτικό ντοκιμαντέρ που
υμνεί τις προσπάθειες καθημερινών ηρώων, των γιατρών και νοσοκόμων που
βρέθηκαν αντιμέτωποι με το πρώτο κύμα της επιδημίας.

Η επικαιρότητα αλλιώς

Στο Citizen K ο Άλεξ Γκίμπνι μελετά την παράξενη υπόθεση του Μιχαήλ
Χοντορκόφσκι, ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Ρωσία, ο οποίος
απέκτησε φήμη τη δεκαετία του 1990, πέρασε δέκα χρόνια στη φυλακή και από
ολιγάρχης μετατράπηκε σε απρόσμενο μάρτυρα – σύμβολο για τους διαφωνούντες με
τον Πούτιν.

Την ιστορία της διεμφυλικής πρώην στρατιωτικού Τσέλσι Μάνινγκ που διέρρευσε
750.000 απόρρητα κυβερνητικά έγγραφα και καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 35
ετών, εξερευνά το ντοκιμαντέρ XY Chelsea του Τιμ Τρέιβερς – Χόκινς. H Μάνινγκ
έμεινε επτά χρόνια στην φυλακή και αφέθηκε ελεύθερη όταν ο τότε πρόεδρος των
ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, της απένειμε χάρη. Το ντοκιμαντέρ είναι το πορτρέτο μιας
γυναίκας που τώρα καλείται να ξεκινήσει μια νέα ζωή, ενώ παρουσιάζει τον αγώνα της
για τα δικαιώματα της διεμφυλικής κοινότητας.

Τη συναρπαστική ζωή του βρετανού πολεμικού ανταποκριτή Ρόμπερτ Φισκ εξερευνά
το ντοκιμαντέρ This is not a movie του Καναδού Γιούνγκ Τσανγκ, ακολουθώντας τον
στην εμπόλεμη Συρία και στο Ισραήλ. Μέσα από την καριέρα του βετεράνου
ανταποκριτή, το ντοκιμαντέρ θέτει ερωτήματα για τη φύση της σύγχρονης
δημοσιογραφίας.

Στο δρόμο για τα Όσκαρ

Το υποψήφιο για Όσκαρ μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ, For Sama των Γουαάντ Αλ-
Κατέμπ και Έντουαρντ Γουότς, αποτελεί μια προσωπική καταγραφή της εμπειρίας μιας
γυναίκας στον πόλεμο. Αποτελεί ερωτική επιστολή μιας μητέρας προς την κόρη της, η
οποία αφηγείται πέντε χρόνια από τη ζωή της σκηνοθέτιδος Γουάαντ Αλ-Κατέμπ στη
Συρία, στη διάρκεια των οποίων ερωτεύεται, παντρεύεται και γεννά τη Σάμα, ενώ
παράλληλα προσπαθεί να επιβιώσει από τον πόλεμο και να προστατεύσει τη ζωή της
κόρης της.

Μουσικά ντοκιμαντέρ

To Mystify: Michael Hutchence του Ρίτσαρντ Λόουενσταϊν είναι ένα συγκλονιστικό
πορτρέτο του τραγουδιστή των INXS, Μάικλ Χάτσενς, ο οποίος βρέθηκε σε ηλικία 37
ετών κρεμασμένος σε δωμάτιο ξενοδοχείου στο Σίδνεϊ. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί
σπάνιο αρχειακό υλικό και εξερευνά τα δύσκολα παιδικά χρόνια του τραγουδιστή, την
μετεωρική του άνοδο, τις ερωτικές σχέσεις του, τη μάχη του με τα ναρκωτικά και την
προσπάθειά του να βρει εσωτερική γαλήνη. Παράλληλα, προσπαθεί να φωτίσει το
μυστήριο του θανάτου του.

Στη διάρκεια της ζωής του, ο Μπιλ Γουάιμαν, ένα από τα ιδρυτικά μέλη του θρυλικού
συγκροτήματος The Rolling Stones, τράβηξε χιλιάδες φωτογραφίες, συγκέντρωσε
χιλιάδες αναμνηστικά και πολλές πολλές ώρες οπτικού υλικού που δεν προβλήθηκε
ποτέ. Το ντοκιμαντέρ The Quiet One αποκαλύπτει αυτή τη μοναδική συλλογή,
περιλαμβάνει συνεντεύξεις με φίλους και μέλη της οικογένειάς του και ξεναγεί το κοινό
στο μυαλό του γνωστού μουσικού, με τον ίδιο τον Γουάιμαν να περιγράφει την 30χρονη
μουσική του εμπειρία με το θρυλικό ροκ συγκρότημα.

Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2020

Η Μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ


Ο 90χρονος Κλιντ Ίστγουντ ένα χρόνο μετά το "Βαποράκι" επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη και εμείς αναποκριθήκαμε στο κάλεσμα και βρεθήκαμε Παρασκευή βράδυ στον κινηματογράφο Φαργκάνη για να παρακολουθήσουμε την "Μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ". Ένα άρθρο των Vanity Fair έδωσε τον έναυσμα στον σπουδαίο σκηνοθέτη και τον σεναριογράφο, Μπίλυ Ρέυ να δημιουργήσουν μία από τις καλύτερες ταινίες της κινηματογραφικής σεζόν που διανύουμε. Ποιες είναι όμως οι νότες αυτού του "μουσικού" σχήματoς;

Ατλάντα 1996. Ολυμπιακοί αγώνες. Ο φόβος των αρχών σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πάντα η τρομοκροτία. Δυστυχώς ένα ηχηρό χτύπημα δεν θα προληφθεί-αποφευχθεί. Βράδυ, συναυλία, χαλάρωση. Οι επιτήδειοι βρίσκουν την ευκαιρία να τοποθετήσουν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό. Ο σεκιούριτυ Ρίτσαρντ θα αντιληφθεί τον κίνδυνο, θα ενημερώσει το αρμόδιο τμήμα της ασφάλειας. Είναι όμως ήδη αργά. Η έκρηξη θα φέρει έναν ή δύο νεκρούς και πάνω από 100 τραυματίες. Πρόκειται για μία αληθινή ιστορία. Το θέμα είναι τι γίνεται από εκεί και μετά. Ο πρωταγωνιστής από την αφάνεια μετατρέπεται στο πρόσωπο της επικαιρότητας. Ήρωας ή αποδιοπομπαίος τράγος;


Ένας ταπεινός άνθρωπος, μία αντισυμβατική φιγούρα με υψηλό εθνικό φρόνημα έκανε το χρέος του. Όνειρό του να επιστρέψει στο σώμα και να προστατεύει τους πολίτες. Είναι προφανές ότι ζει με αυταπάτες και μονάχα σε αυτή του τη διαδρομή θα γνωρίσει τον πραγματικό κόσμο. Μία πορεία "ενηλικίωσης" ενός βουτυρομπεμπέ. Ευαίσθητος, ίσως αφελής, έχει ξεπεράσει τα 30 και ζει με την μητέρα του. Τη φροντίζει, θέλει να της δώσει το κάτι παραπάνω μα δεν έχει την οικονομική δυνατότητα, "σου αξίζει ένα καλύτερο σπίτι". Eργατικός, φιλικός με τα άτομα του περιβάλλοντός του, πιστός στη σημαία των Ηνωμένων Πολιτείων για την οποία είναι έτοιμος να θυσιαστεί ανά πάσα στιγμή. Αυτό είναι το πορτρέτο του Τζούελ.

Το FBI "χάνει" την υπόθεση. Για να κερδίσει χρόνο αναγκάζεται να κατασκευάσει έναν ύποπτο, ένα (εξιλαστήριο) θύμα. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Κάθι Στραγκς, η εξαιρετική Ολίβια Γουάιλντ) παίζουν το παιχνίδι του κι η ζωή μίας οικογένειας στιγματίζεται και βαθμιαία καταστρέφεται. "Αυτούς που οι κυβερνήσεις θεωρούν ενόχους, είναι αθώοι".  Όσα θα ακολουθήσουν ισοδυναμούν με παραβίαση κάθε ιδιωτικότητας και γαλήνης. Ένα όνειρο εξελίσσεται στον απόλυτο εφιάλτη. Η εξουσία είναι μία δύναμη που κάνει τον άνθρωπο τέρας. Για καλή τύχη του "Ραντάρ" στον δρόμο του θα βρεθεί ο δικηγόρος, μα πάνω απ΄όλα αληθινός φίλος, Γουότσον Μπράιαντ. Ο φύλακας άγγελός του. Μαζί θα παλέψουν ώστε να ξεσκεπάσουν τη σκευωρία που έχει στηθεί.

Πηγαίνει το μυαλό σας συνειρμικά κάπου; Πιθανώς στην ταλαίπωρη πατρίδα μας και τα γεγονότα των τελευταίων μηνών. Δεν πάει πολύ καιρός άλλωστε από την ημέρα που ανεξάρτητα μέσα του εξωτερικού μας έφεραν μεταξύ των δύο πρώτων παγκοσμίως στη διασπορά ψευδών ειδήσεων. Να μη το βαρύνουμε και πάμε στη διαφθορά, στις εξυπηρετήσεις, στην σπατάλη ελαφρά την καρδία της δημόσιας περιουσίας. Αρκεί μία αναφορά στη ψευδαίσθηση κανονικότητας και την ασυδοσία της καταστολής. Και για να συγκαλυφθούν όλα αυτά: Σε πρώτο πλάνο το "ποδόσφαιρο" για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης με μπαράζ ανακοινώσεων αντιμαχόμενων πλευρών.


Είναι αρκετές φορές που μνεία γίνεται σε Οσκαρικές υποψηφιότητες. Εδώ έχουμε για τον β' γυναικείο ρόλο την τρομερή Κάθι Μπέιτς, σαν το παλιό κρασί. Υπάρχουν όμως και δύο αξιόλογες ερμηνείες από το δίδυμο των πρωταγωνιστών. Τόσο ο αντιστάρ Πολ Γουόλτερ Χάουζερ (I, Tonya and BlacKkKlansman) στον ρόλο του Ρίτσαρντ Τζούελ (α΄ανδρικός), όσο κι ο Σαμ Ρόκγουελ (β΄ανδρικός) που μετά τις "Τρεις Πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι", αλλά και το "Vice" επιστρέφει δυναμικά τόσο στην Μπαλάντα του Κλιντ Ίστγουντ, όσο και στο Jojo του Τάικα Γουαϊτίτι.

Όσο παραμένεις παθητικός σε αυτές τις περιπτώσεις ενισχύεις τις υποψίες της κοινής γνώμης κι αποδυναμώνεις τη θέση σου. Πρέπει να παλέψεις για την αξιοπρέπειά σου απέναντι στην κατάχρηση της εξουσίας και τη διασπορά αμφισβητούμενων πληροφοριών που προκύπτουν από διαρροές αξιωματούχων. Για να φτάσεις όμως σε αυτό το σημείο πρέπει να θυμώσεις, να αναθεωρήσεις την κοσμοθεωρία σου, να πειστείς για την υποκρισία του συστήματος και να αποφασίσεις να επαναστατήσεις σε προσωπικό επίπεδο. Είσαι αναγκασμένος να "αλλάξεις δέρμα", να γίνεις κάποιος άλλος για να επιβιώσεις σε πρώτη φάση. Κι ας αργήσει χρόνια η (ηθίκη) δικαίωση ...

Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2020

Εργατικό δυναμικό


Mία ταινία από το Μεξικό τράβηξε τα βλέμματα μας μεσημέρι Τετάρτης μετά τα Χελιδόνια της Καμπούλ. Ένα από τα σπουδαιότερα ταλέντα του σινεμά της χώρας ο Νταβίντ Σονάνα, που μαθήτευσε πλάι Μισέλ Φράνκο κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο μεγάλου μήκους με το "Workforce". Η περίληψη με οδήγησε στην αίθουσα του λιμανιού. Δεν το μετάνιωσα. Περίμενα κάπως διαφορετική πλοκή, ωστόσο είχαμε ένα ελπιδοφόρο ξεκίνημα που ταξίδεψε σε αρκετά Φεστιβάλ του κόσμου και μετράει ήδη τέσσερις βραβεύσεις.

Μεταφερόμαστε στην επαρχία της χώρας της κεντρικής Αμερικής. Μέσα σε ένα περιβάλλον φτώχειας (παραγκούπολη) δεσπόζει μία πολυτελής οικία. Ένα εργατικό ατύχημα. Μία πτώση. Ένας νεκρός. Οι αρχές και η δικαιοσύνη κλείνουν τα μάτια επιδεικτικά και ατιμάζουν την μνήμη του. Μάταια αναζητά δικαίωση και αποζημίωση ο αδελφός του. Οι αποφάσεις έχουν παρθεί. Όταν κατανοεί πως δεν υπάρχει ελπίδα να κερδίσει (έστω ηθικά) επινοεί ένα τολμηρό σχέδιο για να πάρει την εκδίκησή του. Η δημιουργία όμως ενός ιδιαίτερου κοινοβίου εγκυμονεί κινδύνους από την πρώτη κιόλας στιγμή.

Από την μία καλύτερη ποιότητα ζωής, από την άλλη όμως υποχρεώσεις και καθήκοντα για να εξυπηρετηθεί η συμβίωση. Οι άνθρωποι αλλοιώνονται μέσα στην καθημερινότητα. Οι έσχατοι έσονται πρώτοι και τελικά επιστρέφουν στο σημείο μηδέν. Στη ζωή τίποτα δε χαρίζεται. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να "οικειοποιείσαι" κάτι και κάτι άλλο να είναι δικό σου, με κόπο, με δάκρυα, με αγώνα. Όσο πληγωμένος κι αν είσαι δεν είναι αυτός ο τρόπος να αντιδράσεις, διότι απλά θα χάσεις το δίκιο σου και θα αμαυρώσεις την υστεροφημία του θανόντος. Οι στιγμές χαλάρωσης θα πληρωθούν αργά ή γρήγορα. Η έκρηξη είναι απλά θέμα χρόνου.

Τα πράγματα παίρνουν απρόσμενη τροπή. Το σπίτι μοιάζει στοιχειωμένο. Εξελίσσεται σε μία φυλακή δίχως δυνατότητα απόδρασης. Άπαντες έχουν επενδύσει τα πάντα σε ένα ψέμα, σε κάτι που δεν τους ανήκει. Φτωχή στην τσέπη, αλλά κυρίως στο πνεύμα πίστεψαν πως με λίγες ημέρες "μεγάλης ζωής"-χλιδής θα αλλάξουν το μέλλον τους. Ήταν όμως προφανώς γελασμένοι. Έμειναν με την εικόνα να απολαμβάνουν χαρούμενοι ένα γεύμα fast food. Ίσως ακόμα κι αυτό να ήταν αληθινά σπουδαίο. Ένα είδος αφελούς επανάστασης. Όταν έρχεται η ώρα της υπογραφής όμως, άπαντες αδύναμοι. Τότε μόνο θα συνειδητοποιήσουν πόσο μικροί παραμένουν.

Το έργο δεν θα αναλωθεί σε μελοδραματισμούς και μία αέναη προσπάθεια για τη χαμένη ψυχή, πράγμα αναμενόμενο. Aυτό το κεφάλαιο κλείνει γρήγορα. Ο πρωταγωνιστής βιώνει τον αβάσταχτο πόνο σιωπηλά. Τον οδηγεί σε διαδοχικές παρορμητικές, λάθος αποφάσεις. Η ιδιαιτερότητα είναι πως παίρνει άθελά του κι άλλους στον λαιμό του. Προσπαθεί να χτίσει κάτι ουτοπικό. Ένα πολυεπίπεδο θρίλερ που αναπτύσσεται κι αφού ολοκληρωθεί αφήνει το συμπέρασμα πως επιστρέφεις εκεί που ανήκεις προδομένος. Αυτό είναι το σύστημα, η ταξική ανισότητα κι οι δομές εξουσίας. Δεν έχει διευκολύνσεις, παραχωρήσεις και χάρες. 

Μια εικόνα... χίλια πίξελς


Άλλο ένα απόγευμα. Η αγαπημένη μου ώρα της μέρας. Κάτω από τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου που μετακόμισαν όταν παραδόθηκε η νέα παραλία. Λίγο πιο κάτω πριν, λίγο πιο κεντρικά τώρα. Σε κάθε φύσημα του ανέμου θαρρείς πως θα ξεριζωθεί, όμως πάντα εδώ. Έτσι και εμείς που αγαπάμε αυτή την πόλη και ας το ξεχνάμε. Πάντα εδώ! 
Ξαπλωμένοι κάτω από τις ομπρέλες.

Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 2018

24/1/2020
Τάσος Τσιφτσής